Zabezpieczenie społeczne Wykład 1 Pochodzenie wyrażenia „zabezpieczenie społeczne”



Pobieranie 239.63 Kb.
Strona1/5
Data07.05.2016
Rozmiar239.63 Kb.
  1   2   3   4   5
http://www.ips.uw.edu.pl/rszarf/zabezpieczenie/w1.htm
dr. Ryszard Szarfenberg – Zabezpieczenie społeczne

Wykład 1

Pochodzenie wyrażenia „zabezpieczenie społeczne”: Rada Komisarzy Ludowych – dekret o zabezpieczeniu społecznym z 1918, Social Security Act z 1935 (ustawa z USA), a potem Karta Atlantycka z 1941 (punkt 5: they desire to bring about the fullest collaboration between all nations in the economic field with the object of securing, for all, improved labor standards, economic advancement and social security, ale też w punkcie 6 – „freedom form fear and want”); Powszechna deklaracja Praw Człowieka z 1948 artykuł 22: „Każdy człowiek ma jako członek społeczeństwa prawo do zabezpieczenia społecznego [w tłumaczeniu na stronach ONZ mamy tu jednak „do ubezpieczeń społecznych”]; ma również prawo do urzeczywistniania - poprzez wysiłek narodowy i współpracę międzynarodową oraz zgodnie z organizacją i zasobami każdego Państwa - swych praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, niezbędnych dla jego godności i swobodnego rozwoju jego osobowości”

W innych językach: sécurité sociale, protection sociale, social security, social protection i soziale Sicherung, soziale Sicherheit, sozialer Schutz lub Sozialschutz, a po rosyjsku социальное обеспечение

[bardzo dobre wprowadzenie historyczno pojęciowe jest w książce T. Zielińskiego „Ubezpieczenie społeczne pracowników”]



Definicje akademickie

Jerzy Piotrowski w książce „Zabezpieczenie społeczne. Problematyka i metody” z 1966 r.



  • ZS jako „całokształt urządzeń publicznych zapewniających ochronę przed niedostatkiem” (Pierwsze zdanie wstępu)

  • ZS jako „całokształt środków i działań (instytucji) publicznych, przy których pomocy społeczeństwo stara się zabezpieczyć swoich obywateli przed groźbą niezaspokojenia podstawowych potrzeb, społecznie uznanych za ważne” (s.29).

Ubezpieczenie społeczne jest w takim ujęciu jedną z metod, technik czy zasad technicznych (obok zaopatrzeniowej i opiekuńczej), JP proponuje by cele ZS osiągać poprzez metody „zintegrowane i wzajemnie się uzupełniające”, przez koordynację różnorakich działań i urządzeń” (s.85), gdyż oparcie na jednej metodzie „narzuca ograniczenia co do rodzaju i co do stopnia zaspokojenia potrzeb”. Jest to ujęcie „szerokie i ogólne”, dalej JP wyróżnia też

ZS w węższym znaczeniu: „zabezpieczenie materialne osób, które w zasadzie bez własnej winy nie posiadają wystarczających źródeł utrzymania, albo nawet nie posiadają ich wcale” takie zabezpieczenie jest realizowane poprzez zasiłki i renty ubezpieczeniowe, zasiłki pomocy społecznej, społeczną służbę zdrowia, domy dla rencistów, upośledzonych fizycznie itp. oraz przeszkalanie zawodowe i rehabilitacja. (s. 85) Za przykład takiej definicji służy JP definicja Eveline M. Burns:

ZS obejmuje te wszystkie urządzenia publiczne, które bez względu na swoją nazwę (opieka społeczna, pomoc społeczna, ubezpieczenie społeczne) mają na celu zabezpieczenie materialnych warunków egzystencji jednostki w formie odpowiednich świadczeń w określonych sytuacjach, tj. w razie spełnienia się określonych ryzyk” (w przypisie JP powołuje się na książkę Burns z 1956 „Social Security and Public Policy”, ale nie podaje numeru strony).

Mirosław Księżopolski odróżnia natomiast definicje ZS jako celu, wartości czy stanu pożądanego, czyli

  ZS jako bezpieczeństwo socjalne („stan wolności od niedostatku materialnych środków utrzymania i istnienie realnych gwarancji pełnego rozwoju jednostki” czyli „stan wolności od tych zagrożeń, których głównym skutkiem jest brak lub niedostatek środków utrzymania” tzn. pieniędzy, rzeczy, opieki) [MK pisał też o bezpieczeństwie społecznym, które obejmowałao bezpieczeństwo socjalne, ale było szerszym pojęciem]

oraz definicje ZS jako środka czy instrumentu do realizacji tego celu

  ZS jako przedsięwzięcia publiczne podejmowane dla zagwarantowania odpowiedniego poziomu życia członków danego społeczeństwa w razie zaistnienia typowych zdarzeń losowych (ryzyk socjalnych), a ich celem jest kompensata utraconych dochodów lub zaspokojenie podstawowych potrzeb na co najmniej minimalnym poziomie, np. „udzielanie różnego rodzaju świadczeń zapewniających obywatelowi poczucie bezpieczeństwa socjalnego w takich wypadkach, jak: urodzenie i wychowywanie dziecka, zagrożenie czy utrata zdrowia, zdarzenia losowe (wraz z działaniami profilaktycznymi i łagodzeniem ich skutków), niezawinione pogorszenie sytuacji materialnej czy utrata możliwości zarobkowania, wygasanie dochodów z pracy, bezradność itp.”

Wracając do Piotrowskiego, wyróżnił on definicje opisowe, które wymieniają urządzenia zaliczane do ZS lub cechy, wg których określone urządzenia można zaliczyć do zakresu ZS. Przykładem ma być lista kryteriów zastosowanych przez Międzynarodową Organizację Pracy przy zbieraniu informacji o kosztach zabezpieczenia społecznego (badania prowadzono od 1949 do 1999). Oto te trzy kryteria:


  1. Celem programu powinno być udzielanie pomocy w zakresie lecznictwa lub profilaktyki medycznej, bądź podtrzymanie dochodu w przypadku niezawinionej utraty zarobku lub znacznej jego części, bądź udzielanie dodatkowego dochodu osobom mających obowiązki rodzinne.

  2. Program powinien być oparty na podstawie aktu ustawodawczego, który przyznaje określone prawa indywidualne lub nakłada określone obowiązki na instytucje publiczne, półpubliczne (semi public) lub autonomiczne.

  3. Program winien być administrowany przez instytucję państwową lub nadzorowaną przez państwo instytucję publiczną (semi-public), czy też przez specjalną instytucję autonomiczną [tak JP tłumaczy public, semi-public, autonomus]

W badaniach z lat 1994-1996 zmieniono nieco te kryteria.
Celem programu powinno być dostarczanie świadczeń w ramach co najmniej jednej z 9 funkcji (w innym miejscu jest to klasyfikacja zdarzeń losowych (contingencies)/ryzyk/potrzeb, a takie funkcjonalne podejście ma być charakterystyczne dla ESSPROS, czyli European System of integrated Social PROtection Statistics, krótki opis funkcji za bazą SES - SOcial Security Database):

  1. Choroba i ochrona zdrowia

  2. Starszy wiek

  3. Niepełnosprawność

  4. Śmierć żywiciela rodziny

  5. Bezrobocie

  6. Urazy i choroby związane z pracą [na ogół: wypadki przy pracy i choroby zawodowe]

Do tego dodano funkcje ujęte w szerszym pojęciu social protection (obejmującym świadczenia niezależnie od składek i historii zatrudnienia i stosowanym w UE)

  1. Rodzina/dzieci

  2. Mieszkalnictwo

  3. Wykluczenie społeczne/pomoc społeczna

Kryteria 2 i 3 pozostawiono niezmienione, dodano kryterium 4 – program może być administrowany przez instytucję prywatną, której zlecono wykonywanie prawnie określonych zobowiązań. W ramach klasyfikacji funkcji przez ESSPROS nie wyróżniono urazów związanych z pracą (dlatego ESSPROS wymienia 8 funkcji), poza tym jest tam choroba/ochrona zdrowia (ale health czy health care chyba można tłumaczyć podobnie), poza tym mamy tam „wykluczenie społeczne i inne niezaklasyfikowane gdzie indziej”.

Za instytucje spełniające te warunki uznano m.in.



  1. Obowiązkowe i dobrowolne ubezpieczenia społeczne

  2. Powszechne świadczenia nieskładkowe

  3. Obowiązkowe fundusze oszczędnościowe (provident funds)

  4. Odrębne świadczenia dla osób zatrudnionych w sektorze publicznym

  5. Ubezpieczenia wypadkowe i zobowiązania zatrudniających w przypadku wypadków przy pracy

  6. Świadczenia rodzinne

  7. Świadczenia dla bezrobotnych

  8. Pomoc społeczna

  9. Świadczenia zdrowotne

Cele świadczeń ZS wg MOP
Świadczenia zabezpieczenia społecznego
mają na celu zapobieganie sytuacjom ubóstwa i pozbawienia środków do życia (want and destitution) będących konsekwencją co najmniej jednego z tych 9 ryzyk lub potrzeb. Świadczenia te mogą być potem dzielone wg typu ryzyka lub potrzeby jakie zabezpieczają (cover u Jończyka byłoby pewnie „chronią”), np. świadczenia rodzinne czy świadczenia wypadkowe; oraz wg swojej formy, np. świadczenia pieniężne czy świadczenia w naturze (rzeczy lub usługi).

Na uwagę zasługuje też wymiana informacji w ramach Unii Europejskiej pod nazwą MISSOC (Mutual Information System on SOCial protection in the EU member states), na tej samej zasadzie stworzono też bazę danych pod nazwą MISSCEEC (Mutual Information System on Social Protection in the Central and Eastern European Countries). Umieszczono tam następujące kategorie świadczeń/ryzyk/potrzeb:



  1. Ochrona zdrowia

  2. Choroba – świadczenia pieniężne

  3. Macierzyństwo

  4. Niepełnosprawność

  5. Starszy wiek

  6. Śmierć żywiciela

  7. Urazy związane z pracą i choroby zawodowe

  8. Świadczenia rodzinne

  9. Bezrobocie

  10. Gwarantowanie wystarczających zasobów (w przypadku Polski omawiano tu pomoc społeczną)

  11. Opieka długoterminowa

Na tej liście można by dokonać zmian by wszystkie pozycje był ryzykami: 1 jako „choroba – świadczenia rzeczowe”, 3 jako „przerwa w pracy z powodu macierzyństwa”, 8 jako „koszty opieki nad dziećmi”, 10 jako „ubóstwo”, 11 jako „potrzeba długotrwałej opieki”.

Pomijam klasyfikację wydatków socjalnych OECD i klasyfikację Rady Europy MISSCEO (Mutual Information System on Social Protection of the Council of Europe).



Wykład 2 i 3

Powszechna Deklaracja Praw Człowieka ONZ z 1948, w art 22 każdy ma prawo do „social security”, co przetłumaczono u nas „do ubezpieczeń społecznych”, a po niemiecku do „soziale Sichercheit”, czyli do bezpieczeństwa socjalnego. [Deklaracja to deklaracja, dlatego można ją omawiać razem z zaleceniami MOP 67 i 69 (patrz dalej) oraz zaleceniami UE 441 i 442 z 1992 dotyczącymi zabezpieczenia społecznego (social protection)]

Definicja prawna zabezpieczenia społecznego, ale sformułowana nie w ustawie, ale dla orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego w związku z art. 67 polskiej Konstytucji:
„1. Obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa.
2. Obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa.”
Twórcy bazy prawnej LEX uznali, że ustawą tą jest ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a o ustawie o pomocy społecznej nie wspomnieli.

Definicja ZS przez TK w kontekście orzeczenia dotyczącego ustawy o pomocy społecznej.
„Pomoc społeczną traktuje się współcześnie z reguły jako jeden z elementów zabezpieczenia społecznego pojmowanego jako system urządzeń i świadczeń służących zaspokojeniu usprawiedliwionych potrzeb obywateli, którzy utracili lub doznali ograniczenia zdolności do pracy, albo zostali obciążeni nadmiernie kosztami utrzymania rodziny. W skład tak pojętego zabezpieczenia społecznego wchodzą trzy instytucje prawne: ubezpieczenia społeczne, zaopatrzenie społeczne i pomoc społeczna. Pomoc społeczna ma w odniesieniu do ubezpieczenia czy zaopatrzenia społecznego charakter uzupełniający. Obejmuje bowiem te przypadki, w których nie ma możliwości wypłaty świadczeń z tytułu ubezpieczeń czy zaopatrzenia, jak również może uzupełniać świadczenia wypłacone z tych tytułów. Jest więc ona stosowana wobec osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji w sytuacjach, w których osoby te nie nabyły uprawnień z tytułu ubezpieczeń czy zaopatrzenia, bądź gdy świadczenia te są niewystarczające ze względu na stan zdrowia danej osoby, wypadki losowe itp.” (orzeczenie TK K 17/92, ale wtedy nie było jeszcze art. 67 Konstytucji z 1997, chodziło o zgodność z artykułem odwołującym się do sprawiedliwości społecznej oraz równości praw w poprzedniej Konstytucji).

Definicja ta jest odtąd powoływana w uzasadnieniach do orzeczeń TK, a więc w sposób pośredni ma wpływ na polskie prawo.



ZS w ratyfikowanych przez Polskę międzynarodowych aktach prawnych

Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych z 1966 r. ratyfikowany przez nas w 1977: art.9 Państwa Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdego do zabezpieczenia społecznego, włączając w to ubezpieczenia społeczne”.

Europejska Karta Społeczna z 1961 r. (Rada Europy) ratyfikowana przez nas w 1997 r.: art. 12 Prawo do zabezpieczenia społecznego: "W celu zapewnienia skutecznego wykonywania prawa do zabezpieczenia społecznego, Umawiające się Strony zobowiązują się:
1. ustanowić lub utrzymywać system zabezpieczenia społecznego;
2. utrzymywać system zabezpieczenia społecznego na zadowalającym poziomie, równym co najmniej poziomowi niezbędnemu dla ratyfikowania Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (nr 102) dotyczącej minimalnych norm zabezpieczenia społecznego;
3. zabiegać o stopniowe podnoszenie poziomu systemu zabezpieczenia społecznego;
4. podjąć kroki, poprzez zawarcie odpowiednich porozumień dwustronnych i wielostronnych lub za pomocą innych środków, i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w takich porozumieniach, w celu zapewnienia:
  a) równego traktowania własnych obywateli i obywateli innych Umawiających się Stron, jeżeli chodzi o uprawnienia z tytułu zabezpieczenia społecznego, w tym zachowanie korzyści wynikających z ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego, bez względu na zmiany miejsca pobytu na terytoriach Umawiających się Stron, które mogłyby podjąć osoby chronione;
  b) przyznawania, zachowania i przywracania uprawnień z tytułu zabezpieczenia społecznego za pomocą takich środków, jak zliczanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia, wypełnionych zgodnie z ustawodawstwem każdej z Umawiających się Stron"

Interesujące, że nie ratyfikowaliśmy punktu 1 z artykuł 13 EKS "Prawo do pomocy społecznej i medycznej": "W celu zapewnienia skutecznego wykonywania prawa do pomocy społecznej i medycznej, Umawiające się Strony zobowiązują się: 1. zapewnić, by każdej osobie, która nie posiada dostatecznych zasobów i która nie jest zdolna do zapewnienia ich sobie z innych źródeł, szczególnie poprzez świadczenia z systemu zabezpieczenia społecznego, została przyznana odpowiednia pomoc oraz, w przypadku choroby, opieka konieczna ze względu na jej stan”. Jak widać w EKS odróżniono prawo do zabezpieczenia społecznego (social security) od prawa do pomocy społecznej (social assistance). Ponadto w artykule 14 mamy prawo do social welfare services, czyli jak wynika z treści do pracy socjalnej.



Konwencja 102 MOP z 1952 o minimalnych normach zabezpieczenia społecznego, do stosowania której zobowiązuje nas EKS (zapowiedź ratyfikacji tej Konwencji w Strategii Polityki Społecznej, która jednak nadal nie jest dokumentem rządowym, ustawa o ratyfikacji K102 została uchwalona przez Sejm w kwietniu 2003). Poza K102 warto wspomnieć o zaleceniu nr 67 dotyczącym zabezpieczenia dochodu z 1944 (Income Security Recomendation - tłumaczenie ze zbioru PWN Konwencji MOP, po niemiecku Sicherung des Lebensunterhaltes, czyli (za)bezpieczeństwo środków utrzymania, z kolei T. Zieliński pisał o „gwarancji środków egzystencji”, tłumaczy się też tam contingencies jako ryzyko i zaraz potem jako przypadki). W zaleceniu zostały omówione zarówno ubezpieczenie społeczne (social insurance) jak i pomoc społeczna (social assistance tłumaczona jako opieka społeczna), sformułowano też zasadę iż pomoc społeczna uzupełnia ubezpieczenie społeczne: Provision for needs not covered by compulsory social insurance should be made by social assistance, przy czym: certain categories of persons, particularly dependent children and needy invalids, aged persons and widows, should be entitled to allowances at reasonable rates according to a prescribed scale. Do zalecenia dołączono Aneks z propozycjami stosowania zasad przewodnich określonych w samym zaleceniu. W zaleceniu mowa o potrzebach i ryzykach. Mamy też wyliczenie ryzyk (franc: éventualités): choroba, macierzyństwo, inwalidztwo, podeszły wiek, śmierć żywiciela rodziny, bezrobocie, wydatki nadzwyczajne (emergency expenses), obrażenia (injuries, a po niemiecku Arbeitsunfälle und Berufskrankheiten) wynikające z zatrudnienia. Interesujące też m.in., że maintenance allowances przetłumaczono w naszym zbiorze jako „specjalne dodatki żywnościowe” (kuriozum!!). Zalecenie nr 69 z 1944 dotyczy opieki medycznej (medical care), nawet bardziej rozbudowane niż Z67 m.in. ze wskazaniem że opieka powinna dotyczyć całej ludności - zatrudnionych, jak i niezatrudnionych. Tu m.in. przetłumaczono subsistence level jako minimum egzystencji, dotyczyło to zwolnienia z obowiązku opłacania składek zdrowotnych osób o dochodach niższych niż minimum egzystencji.

K102: reguluje następujące świadczenia (zakres przedmiotowy):

  1. opieka lekarska (przedmiot ochrony: wszelki stan chorobowy, ciąża, poród, a także ich skutki),

  2. zasiłki chorobowe (przedmiot ochrony: niezdolność do pracy wskutek choroby, pociągającą za sobą utratę zarobku),

  3. świadczenia w razie bezrobocia (przedmiot ochrony: utrata zarobku z powodu niemożności otrzymania odpowiedniego zatrudnienia),

  4. świadczenia na starość (przedmiot ochrony: przeżycie ponad ustalony wiek),

  5. świadczenia w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych (przedmiot ochrony: skutki tych wypadków i chorób – stany chorobowe, niezdolność do pracy powodująca utratę zarobku, trwała całkowita utrata zdolności zarobkowania lub utrata częściowa powyżej ustalonego stopnia, utrata środków utrzymania przez wdowę i dzieci z powodu śmierci jedynego żywiciela),

  6. świadczenia rodzinne (przedmiot ochrony: odpowiedzialność za utrzymanie dzieci),

  7. świadczenia macierzyńskie (przedmiot ochrony: ciąża, poród i ich skutki oraz będąca ich wynikiem utrata zarobków),

  8. świadczenia w razie inwalidztwa (przedmiot ochrony: niezdolność do wykonywania jakiejkolwiek działalności zawodowej jeśli będzie trwała lub istnieje nadal po wykorzystaniu prawa do zasiłku chorobowego),

  9. świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny (przedmiot ochrony: utrata przez wdowę i dzieci środków utrzymania).

W polskim tłumaczeniu jest „przedmiot ochrony” w angielskiej wersji mamy „contingencies covered” (w każdym razie nie risk) a w niemieckiej „gedeckte Fall”

Zakres podmiotowy (zakres osób chronionych) jest zwykle określony następująco: ustalone grupy pracowników stanowiące łącznie co najmniej 50% wszystkich pracowników albo ustalone grupy ludności zawodowo czynnej stanowiące co najmniej 20% ogółu mieszkańców albo wszystkich mieszkańców, których środki nie przekraczają ustalonych granic (świadczenia bezrobocie, zasiłki chorobowe, świadczenia na starość, rodzinne, inwalidztwo, utrata żywiciela).  Co do wysokości świadczeń pieniężnych mamy dość interesujący punkt odniesienia: „płaca typowego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej”, wysokości określono od 40% do 50% tej płacy.

W K102 nie wskazuje się konkretnych źródeł finansowania, nie uznaje się, że ubezpieczenie społeczne jest jedynym możliwym sposobem zapewniania tych świadczeń (ale wiecej na ten temat jest w zaleceniach 67 i 69). W tym sensie K102 to raczej kwestia reżimu (kto co dostaje i na jakich warunkach czy w jakich sytuacjach) niż filarów (kto finansuje, kto zapewnia czy dostarcza)

Przy okazji należy wspomnieć o Jana Jończyka klasyfikacji ryzyk (czyli w tłumaczeniu K102 przedmiotów ochrony) składających się na ryzyko socjalne w świetle polskiego prawa:


  1. dożycie wieku emerytalnego, ("ubezpieczenie emerytalne" za ustawą o systemie ubezpieczeń społ. z 1998)

  2. trwała lub okresowa niezdolność do pracy (pojęcie z ustawy o emeryturach i rentach z FUS z 1998, ubezpieczenie rentowe - pojęcie z ustawy o systemie ubezpieczeń społ. ),

  3. śmierć żywiciela, (ubezpieczenie rentowe - z ustawy o systemie ubezpieczeń społ.),

  4. niezdolność lub niemożność świad­czenia pracy (prowadzenia działalności), (ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa z 1999, ubezpieczenie chorobowe - za ustawą o systemie ubezpieczeń społ.)

  5. wypadek przy pracy lub choroba zawodowa, (nowa ustawa o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych z 2002, ubezpieczenie wypadkowe - za ustawą o systemie ubezpieczeń społ.)

  6. niezdrowie (koncepcja zdrowia WHO, czyli Światowej Organizacji Zdrowia, ochrona w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, o ryzyku potrzeby pielęgnacji, ale tu zbieg z ryzykiem trudnych sytuacji życiowych)

  7. bezrobocie, (z wyróżnionymi szczególnymi ryzykami młodzieży, przedemerytalnym, agrarnym, niepełnosprawnych, Jończyk pisze tu zarówno o ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994, jak i o ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z 1997);

  8. niedostatek dochodu w rodzinie, (ustawa o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych z 1994)

  9. trudne sytuacje życiowe (ustawa o pomocy społecznej z 1990 i argumentacja dlaczego nie stosuje pojęci "ubóstwo", m.in. unikanie moralnych ocen, które wiążą się często z ubóstwem – problematyka ubogich godnych i niegodnych pomocy)

1-6 ubezpieczeniowa forma ochrony, a 7-9 pomocowa forma ochrony. Interesujące jest zaliczenie 7 do form pomocowych mimo istnienia składki opłacanej przez pracodawców (w 2003 2,45% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne).

Zrewidowana EKS z 1991 odwołuje się już nie do norm K102, ale Europejskiego Kodeksu Zabezpieczenia Społecznego z 1964 r., który ustala wyższe standardy niż K102, tj. większe grupy objętych świadczeniami, wyższe świadczenia (w Strategii Polityki Społecznej zapowiedziano również ratyfikację zrewidowanej EKS).

Odniesienia do wyrażenia „zabezpieczenie społeczne” w polskim prawie (poza Konstytucją i aktami międzynarodowymi), głównie różne odmiany wyrażenia „minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego”. Powodem tego jest ustawa o działach administracji rządowej z 1997 r., gdzie wyróżniono dział zabezpieczenie społeczne:

Art. 31. 1. Dział zabezpieczenie społeczne obejmuje sprawy:

            1)         ubezpieczeń społecznych i zaopatrzenia społecznego,

            2)         funduszy emerytalnych,

            3)         pomocy społecznej i świadczeń na rzecz rodziny,

4)         świadczeń socjalnych, zatrudnienia, rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych,

            5)         kombatantów i osób represjonowanych,

6)         koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, z wyjątkiem rzeczowych świadczeń leczniczych.

2. Ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego podlega Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego sprawuje nadzór nad Prezesem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.”


  1   2   3   4   5


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna