Załącznik 4 do „Wspólnotowego przewodnika dobrej praktyki produkcji bezpiecznych materiałów paszowych”: Branżowy dokument referencyjny organizacji fediol



Pobieranie 1.99 Mb.
Strona1/20
Data10.05.2016
Rozmiar1.99 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20





Załącznik 4 do „Wspólnotowego przewodnika dobrej praktyki produkcji bezpiecznych materiałów paszowych”:

Branżowy dokument referencyjny organizacji FEDIOL
a) Wstęp

Członkowie organizacji FEDIOL poddają tłoczeniu ponad 30 milionów ton nasion oleistych rocznie, produkują 9 milionów ton olejów roślinnych oraz poddają dalszemu przerobowi 4 mln ton olejów importowanych. Członkowie FEDIOL produkują także 20 milionów ton różnego rodzaju śrut, odgrywając niezmiernie ważną rolę w UE, będącej największym światowym rynkiem zbytu dla pasz białkowych, których spożycie sięga tutaj 51 mln ton. Więcej danych statystycznych na ten temat dostępnych jest na stronie http://www.fediol.be/2/index.php.

W całej Europie znajduje się około 150 przedsiębiorstw zajmujących się przetwórstwem nasion oleistych i produkcją olejów i tłuszczów roślinnych, które w sumie zatrudniają około 20 tys. osób.
Unijna branża olejarska oraz śrut białkowych zajmuje się przetwórstwem różnego rodzaju nasion oleistych, owoców oraz orzechów w celu produkcji olejów roślinnych – przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz zwierzęta, jak również dla potrzeb technicznych – oraz w celu produkcji śrut oleistych stosowanych jako bogate w białko pasze. Przedsiębiorstwa przetwórstwa nasion oleistych wyposażone są zazwyczaj w zakłady rafinacyjne, które produkują tłuszcze stosowane w żywności, paszach oraz w celach technicznych. Sekcje b oraz c niniejszego dokumentu zawierają bardziej szczegółowe informacje dotyczące materiałów paszowych produkowanych przez branżę i stosowanych przez nią procesów produkcyjnych.
W celu wsparcia przedsiębiorstw w ich dążeniu do wytwarzania bezpiecznych produktów organizacja FEDIOL przeprowadziła ocenę ryzyka w łańcuchach materiałów paszowych otrzymywanych z najistotniejszych roślin uprawnych przetwarzanych przez podmioty sektora (patrz również sekcja d). Analizy te stanowią narzędzie pomagające przedsiębiorstwom zajmującym się tłoczeniem nasion oleistych oraz rafinacją oleju w ocenie ich własnych systemów zarządzania bezpieczeństwem pasz. Wspierają one również przedsiębiorstwa w dialogu z odbiorcami, dostawcami i innymi zainteresowanymi stronami na temat kontroli łańcuchów produkcyjnych, pomagając w ten sposób zwiększyć bezpieczeństwo całego łańcucha paszowego. FEDIOL pragnie podkreślić, iż to na przedsiębiorstwach spoczywa główna odpowiedzialność w kwestii produkcji bezpiecznych pasz, a przedstawione w dokumencie oceny ryzyka w żaden sposób nie zastępują tej odpowiedzialności. Metody oceny ryzyka zawierające środki kontrolne stanowią pogłębienie koncepcji programów warunków wstępnych (PWW) wspomnianych w rozdziale 5 „Wspólnotowego przewodnika…” towarzyszącego temu dokumentowi.

Spis treści:


  1. Wstęp 1




  1. Wykaz materiałów paszowych 3




  1. Opis głównych procesów 3




  1. Tłoczenie nasion oleistych 3

  2. Rafinacja 5

  3. Modyfikacja olejów i tłuszczów 7

Diagram procesu tłoczenia 9

Diagram procesu rafinacji 10

Diagram dalszych procesów przetwórczych 11




  1. Oceny ryzyka 12




  1. Przegląd roślin uprawnych objętych oceną ryzyka
    zagrażającego bezpieczeństwu łańcuchów paszowych 12

  2. Opis zastosowanych metod oceny ryzyka 12

Uwagi dot. wyłączenia niektórych kontaminantów z przeprowadzonego przez FEDIOL procesu oceny ryzyka w łańcuchu paszowym 15


Ocena ryzyka dla łańcucha śruty sojowej i produktów

oleju sojowego 17

Ocena ryzyka dla łańcucha śruty rzepakowej i produktów
oleju rzepakowego 44

Ocena ryzyka dla łańcucha śruty słonecznikowej i produktów


oleju słonecznikowego 66

Ocena ryzyka dla łańcucha produktów oleju palmowego i oleju


z nasion palmowych 92

Ocena ryzyka dla łańcucha produktów oleju kokosowego 117



b) Wykaz materiałów paszowych

Nasiona rzepaku, soi, słonecznika, surowy olej palmowy, surowy olej z nasion palmowych oraz surowy olej kokosowy stanowią najważniejsze surowce przetwarzane przez sektor olejarski oraz śrut białkowych.


Proces tłoczenia wymienionych wyżej nasion oleistych prowadzi do uzyskania następujących materiałów paszowych:

  • wytłoków (z nasion rzepaku);

  • śruty sojowej, słonecznikowej oraz rzepakowej;

  • łusek z nasion soi oraz słonecznika;

  • olejów roślinnych (odgumowane surowe oleje sojowe, rzepakowe, słonecznikowe).

Nasiona soi i słonecznika mogą zostać obłuszczone, w rezultacie czego powstała śruta będzie posiadać niską zawartość włókien i wysoką zawartość białka (śruta niskobiałkowa a śruta wysokobiałkowa).
Rafinacja olejów prowadzi do powstania następujących produktów:

  • rafinowane oleje roślinne (rafinowany olej sojowy, rzepakowy, słonecznikowy, palmowy, z ziaren palmowych i kokosowy);

  • kwasy tłuszczowe z oleju sojowego, rzepakowego, słonecznikowego, palmowego, z ziaren palmowych i kokosowego;

  • destylaty kwasów tłuszczowych oleju sojowego, rzepakowego i słonecznikowego.

Dalsze przetwarzanie olejów prowadzi do otrzymania:



  • olejów uwodornionych;

  • olejów estryfikowanych wewnętrznie;

  • czystych kwasów tłuszczowych;

  • frakcjonowanych olejów i tłuszczów roślinnych (oleiny i stearyny);

  • gliceryny.

Branża olejarska zajmuje się również przetwórstwem nasion lnu, nasion sezamu, zarodków kukurydzianych oraz nasion maku, jak również przetwórstwem oleju z nasion masłosza, orzechów illipe, krokoszu barwierskiego oraz orzechów ziemnych.


c) Opis głównych procesów


  1. TŁOCZENIE NASION OLEISTYCH

    1. Czyszczenie, suszenie i przygotowanie nasion i ziaren

Pierwszy etap produkcji polega na oczyszczeniu i osuszeniu nasion. Ciała obce (np. kamienie, kawałki szkła lub metalu) zostają odseparowane przy pomocy systemu odsiewaczy i wychwytywaczy magnetycznych oraz usunięte z łańcucha paszowego.

Podczas procesu suszenia należy unikać kontaktu surowca z gazami spalinowymi, chyba że w procesie stosowany jest gaz ziemny.

Proces przygotowania nasion przed przystąpieniem do etapu ekstrakcji zależy od rodzaju nasiona oraz wymaganej jakości uzyskanej śruty.

Po zakończeniu procesu czyszczenia niektóre nasiona oleiste, np. nasiona soi lub słonecznika, można poddać obłuszczeniu. W rezultacie obłuszczenia śruta zawiera mniej surowych włókien i – co za tym idzie – więcej białka. Łuski nasion soi w formie istniejącej lub w postaci granulatu również mogą zostać użyte do produkcji paszy.


1.2. Rozgniatanie i ogrzewanie

Nasiona o wysokiej zawartości oleju, takie jak nasiona rzepaku oraz słonecznika, są zazwyczaj poddawane procesowi mechanicznego wyciskania w prasie śrubowej po uprzednim podgrzaniu w pośrednio ogrzewanych kondycjonerach. Otrzymany w ten sposób makuch zawiera do 18% oleju i zostaje poddany dalszej obróbce w ekstraktorze. W niektórych przypadkach makuch może zostać poddany głębokiemu tłoczeniu. W wyniku tego procesu zawartość oleju spada poniżej 10%, a otrzymany w ten sposób wytłok może zostać sprzedany z przeznaczeniem na paszę. Nasiona soi, w których zawartość oleju jest stosunkowo niska, są poddawane obróbce termicznej, mechaniczne rozdrabniane i trafiają do dalszej ekstrakcji jako surowiec lub płatki.

Czasami surowiec poddawany jest tłoczeniu bez uprzedniego ogrzewania; tego rodzaju oleje określane są terminem „oleje tłoczone na zimno”. Ponieważ tłoczenie na zimno nie jest w stanie wydobyć całej zawartości oleju z nasion, metoda ta stosowana jest tyko w produkcji kilku specjalnych olejów jadalnych, np. oleju z oliwek.
1.3. Ekstrakcja przy użyciu rozpuszczalnika

Metoda ta ma na celu oddzielenie oleju od nasion. Po wstępnej obróbce nasiona poddawane są procesowi wielostopniowej ekstrakcji przeciwprądowej z zastosowaniem rozpuszczalnika, do momentu aż pozostała w nasionach zawartość oleju nie zostanie zredukowana do możliwie najniższego poziomu. Najczęściej stosowanym rozpuszczalnikiem jest heksan.

Miscela, czyli mieszanina oleju i rozpuszczalnika, poddawana jest procesowi destylacji, który prowadzi do uzyskania dwóch składników, tj. oleju i rozpuszczalnika. Po oddzieleniu od oleju rozpuszczalnik zostaje zawrócony do procesu ekstrakcji.
1.4. Usuwanie rozpuszczalnika oraz toastowanie

Zawierająca heksan śruta poddawana jest dalszej obróbce w toasterze przy pomocy pośredniego ogrzewania i pary. Proces usuwania rozpuszczalnika poprzez toastowanie służy trzem głównym celom. Po pierwsze, służy oddzieleniu rozpuszczalnika od śruty. Po drugie, ma na celu zwiększenie wartości odżywczych śruty, np. poprzez redukcję poziomu glukozynolanów lub inhibitorów trypsyny. Po trzecie, ma na celu minimalizację ryzyka zanieczyszczenia biologicznego.


1.5. Suszenie, chłodzenie, składowanie

W celu otrzymania stabilnego oraz nadającego się do transportu i składowania materiału paszowego śruta poddawana jest najpierw procesowi suszenia, a następnie procesowi chłodzenia. Zazwyczaj śruty oleiste przechowywane są w silosach. Obecnie śruta pakowana jest w worki tylko w wyjątkowych przypadkach. W celu uniknięcia przywierania śruty do ścian silosu często dodawany jest do niej środek przeciwzbrylający (np. minerały ilaste). Jest to szczególnie konieczne w przypadku silosów o znacznej wysokości. Należy stosować środki przeciwzbrylające dopuszczone do tego celu przez przepisy dot. bezpieczeństwa pasz.




  1. RAFINACJA

Surowy olej otrzymany przy pomocy tłoczenia i/lub ekstrakcji jest czasami bezpośrednio wykorzystywany w przemyśle spożywczym i paszowym. Niemniej jednak w większości przypadków surowe oleje poddaje się wieloetapowej rafinacji.

Oleje surowe mogą zawierać substancje oraz składniki śladowe, których obecność jest niepożądana ze względu na smak, stabilność, wygląd oraz zapach oleju oraz które mogą niekorzystnie wpływać na dalszy proces produkcji. Składniki te obejmują pozostałości nasion, fosfatydy, węglowodany, białka oraz śladowe ilości metali, barwników, wosku, produkty utleniania kwasów tłuszczowych, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne oraz pozostałości pestycydów.

Zgodnie z wewnętrznymi specyfikacjami sporządzonymi przez branżę przetwórstwa olejów i tłuszczów, oleje surowe powinny spełniać określone wymagania jakościowe. W istocie najważniejszym celem w procesie rafinacji jest upewnienie się, iż całkowicie rafinowany olej nadaje się do spożycia przez ludzi.

Celem rafinacji olejów i tłuszczów jadalnych jest usunięcie wolnych kwasów tłuszczowych i innych substancji bez uszczerbku dla wartości odżywczej, jakości oraz stabilności produktu końcowego. Procesy rafinacji chemicznej/alkalicznej oraz fizycznej składają się z podobnych etapów, jednak różnią się między sobą sposobem usuwania wolnych kwasów tłuszczowych z produktu (patrz poniżej).




2.1. Odgumowanie/odszlamianie

Surowe oleje zawierające stosunkowo wysoki poziom fosfatydów można poddać przed rafinacją procesowi odgumowania w celu usunięcia większości tych składników fosfolipidowych. Podczas procesu odszlamiania surowy olej traktuje się niewielką ilością wody oraz kwasów w celu hydratacji fosfatydów, a następnie ich oddzielenia poprzez odwirowanie. Po procesie odgumowania surowy olej poddawany jest procesowi suszenia. Proces odgumowania najczęściej stosowany jest w przypadku oleju sojowego. Uzyskany szlam lecytynowy (surowe lecytyny) można dodać do śruty.


2.2. Odkwaszanie (neutralizacja)

Neutralizacja alkaliczna pozwala zredukować poziom następujących składników: wolnych kwasów tłuszczowych, produktów utleniania wolnych kwasów tłuszczowych, pozostałości białek, węglowodanów, ilości śladowych metali i części barwników.

Olej traktowany jest roztworem alkalicznym (soda kaustyczna), który reaguje z wolnymi kwasami tłuszczowymi obecnymi w produkcie, zmieniając je w sole kwasów tłuszczowych (mydło). Powstała mieszanina umożliwia oddzielenie wolnej od kwasów tłuszczowych warstwy oleju, która unosi się na powierzchni, od warstwy soli, roztworu alkalicznego i innych substancji, która jest odciągana. Przed przeprowadzeniem bielenia i dezodoryzacji olej poddawany jest procesowi mycia w celu usunięcia soli, roztworu alkalicznego i innych substancji.

Dolna warstwa soli i innych substancji, które są usuwane z oleju, posiada formę materiału stałego wymieszanego z wodą. Jej znaczną część stanowią sole kwasów tłuszczowych, które można dodać do śruty (przed toastowaniem, zazwyczaj na poziomie 1,5% zawartości w śrucie), sprzedać przedsiębiorstwom produkującym mydło lub poddać działaniu kwasu siarkowego w celu wytrącenia kwasów tłuszczowych. Kwasy te można wykorzystać w produkcji paszy, mydła lub świec. Neutralizacja jako sposób na usunięcie wolnych kwasów tłuszczowych stanowi unikalny etap rafinacji chemicznej i nie wchodzi w skład procesu rafinacji fizycznej.


2.3. Winteryzacja

Winteryzacja jest procesem polegającym na usunięciu z oleju skrystalizowanego wosku w procesie filtracji w celu uniknięcia zmętnienia frakcji płynnej w niższych temperaturach. Materiałem wspomagającym filtrowanie jest zazwyczaj ziemia okrzemkowa, biogeniczny minerał osadowy, z którego przy pomocy obróbki cieplnej usunięte zostały składniki organiczne. Powstały na skutek filtracji osad pofiltracyjny zawiera olej, wosk oraz materiał wspomagający filtrowanie. Osad pofiltracyjny można zawrócić do toastera i dodać do śruty (w zakładach zajmujących się zarówno tłoczeniem nasion, jak i rafinacją oleju) lub sprzedać w niezmienionej formie jako materiał paszowy (podmioty zajmujące się jedynie rafinacją). Termin „winteryzacja” wprowadzono wiele lat temu, kiedy olej z nasion bawełny poddawano działaniu zimowych temperatur w celu przeprowadzenia tego procesu. Procesy winteryzacji wykorzystujące temperaturę w celu kontrolowania krystalizacji stosowane są w przetwórstwie oleju słonecznikowego i kukurydzianego. Podobny proces, określany mianem odwoskowania, stosowany jest w celu oczyszczania olejów zawierających śladowe ilości elementów zmętniających.


2.4. Bielenie

Proces bielenia, zwany też procesem odbarwiania to procedura mająca na celu redukcję obecności barwników, takich jak karotenoidy i chlorofil, oraz dalsze usunięcie pozostałości fosfatydów, mydeł, śladowych ilości metali, produktów utleniania oraz białek, ponieważ obecność tych składników śladowych ujemnie wpływa na dalszy proces przetwarzania. Składniki te mają niekorzystny wpływ na jakość produktu końcowego i są usuwane w procesie adsorpcji z zastosowaniem aktywnej gliny i krzemionki. W zakładach zajmujących się zarówno tłoczeniem, jak i rafinacją używana ziemia bieląca jest dodawana z powrotem do śruty. Ziemia bieląca z zakładów zajmujących się jedynie rafinacją i/lub utwardzaniem, która może zawierać nikiel, zostaje usunięta z procesu produkcyjnego i poddana utylizacji przez odpowiednie podmioty spoza branży paszowej. W przypadku obecności ciężkich wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, w celu ich usunięcia stosuje się węgiel aktywny. Ilość użytych środków adsorpcyjnych należy dostosować tak, aby skutecznie usunąć żądane substancje. Ziemia bieląca zawierająca te substancje powinna zostać oddzielona poprzez filtrację i odpowiednio zutylizowana przez przedsiębiorstwa spoza sektora paszowego.


2.5. Dezodoryzacja

Dezodoryzacja to proces destylacji próżniowej z użyciem strumienia pary usuwający składniki lotne, które nadają olejom i tłuszczom niepożądany smak, kolor i zapach. Proces ten jest możliwy dzięki dużym różnicom w lotności pomiędzy tymi niepożądanymi substancjami a trójglicerydami.

W przypadku gdy wcześniej nie przeprowadzono rafinacji chemicznej, celem dezodoryzacji jest zmniejszenie poziomu wolnych kwasów tłuszczowych oraz usunięcie niepożądanego zapachu, smaku oraz lotnych składników, takich jak pestycydy i lekkie wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, przy pomocy czynnika odpędzającego. Staranne przeprowadzenie tego procesu poprawia również stabilność oraz kolor oleju, zachowując jego wartości odżywcze.

W zależności od czasu przebywania w środku dezodorującym, proces odbywa się w warunkach próżniowych (0,5–8 mbarów) oraz w temperaturze 180°–270°C, przy wykorzystaniu czynnika odpędzającego, takiego jak np. para wodna lub azot, ponieważ substancje odpowiedzialne za niepożądany zapach lub smak występują zazwyczaj w stanie lotnym. Warunki procesu są odpowiednio modyfikowane w ramach wyżej wymienionych przedziałów, tak aby zapewnić usunięcie konkretnych substancji. Na tym etapie odbywa się również proces dalszego usuwania białek.

Staranne przeprowadzenie wyżej opisanych czterech etapów wytwarzania nadaje olejom rafinowanym odpowiednie właściwości organoleptyczne oraz fizykochemiczne. Osiągnięty stopień redukcji poziomu białek w oleju jest niezmiernie ważny z punktu widzenia eliminacji właściwości alergennych produktu.
3) Modyfikacje olejów i tłuszczów

3.1. Uwodornianie

Uwodornianie jest procesem polegającym na bezpośrednim dodaniu wodoru do miejsc nienasycenia w kwasach tłuszczowych. Celem procesu uwodorniania jest otrzymanie olejów i tłuszczów o konkretnych profilach topnienia lub stabilności oksydacyjnej poprzez wysycenie nienasyconych wiązań podwójnych występujących w oleju. Ponieważ proces uwodornienia powoduje przekształcenie trójglicerydów nienasyconych w trójglicerydy nasycone, w rezultacie dochodzi do zmiany konsystencji oleju z ciekłej na półstałą, co poprawia jego użyteczność w niektórych zastosowaniach spożywczych.

W procesie uwodorniania olej reaguje z wodorem w obecności ciepła i katalizatorów metalicznych, np. niklu. Olej poddawany procesowi uwodorniania powinien być czysty, ponieważ potencjalne nieczystości mogą reagować z katalizatorem podczas procesu. W celu spełnienia minimalnych wymagań jakościowych przed procesem uwodornienia olej należy poddać procesowi neutralizacji oraz bielenia, choć niektórzy producenci przeprowadzają proces uwodornienia dopiero po poddaniu oleju pełnemu procesowi rafinacji.
3.2. Przeestryfikowanie

Poprawę profilu topnienia systemu oleju/tłuszczu można również otrzymać, stosując proces przeestryfikowania, który polega na wzajemnej wymianie kwasów tłuszczowych z różnych tłuszczów/olejów na szkielecie glicerolu. Wyróżnia się dwa rodzaje procesu przeestryfikowania, tzn. przeestryfikowanie chemiczne oraz enzymatyczne. Przeestryfikowanie chemiczne odbywa się w obecności katalizatorów, takich jak np. metanolan sodu, i prowadzi do niekierowanych lub przypadkowych zmian pozycji kwasów tłuszczowych. Przeestryfikowanie wykorzystujące unieruchomione lipazy jest procesem częściej stosowanym w branży olejarskiej, gdyż pozwala na kierowaną modyfikację pozycji kwasów tłuszczowych w trójglicerydach.

Po zakończeniu procesu uwodorniania lub przeestryfikowania otrzymany produkt poddawany jest bieleniu (jeśli jest to konieczne) i (ponownej) dezodoryzacji.
3.3. Frakcjonowanie

Proces frakcjonowania składa się z fazy krystalizacji prowadzonej w warunkach kontrolowanych i polegającej na usunięciu frakcji stałych oraz fazy rozdziału z użyciem rozpuszczalników bądź frakcjonowaniem na sucho. Frakcjonowanie na sucho obejmuje zarówno techniki winteryzacji, jak i prasowania i jest najczęściej stosowaną formą frakcjonowania. Wykorzystuje ono różnice w punktach topnienia i rozpuszczalności glicerydów w celu oddzielenia frakcji oleju.


3.4. Prasowanie jest procesem frakcjonowania czasami wykorzystywanym w celu oddzielenia płynnego oleju od tłuszczu w formie stałej. Proces polega na wygniataniu oleju z frakcji stałej przy pomocy prasy hydraulicznej lub filtracji próżniowej. Proces ten wykorzystywany jest w przemyśle podczas produkcji twardych margaryn i tłuszczów specjalistycznych z oleju palmowego lub oleju z nasion palmowych.
Poniższe diagramy przedstawiają przepływ głównych procesów stosowanych podczas:

  • tłoczenia;

  • rafinacji;

  • dalszych procesów produkcyjnych.

W schematach uwzględniono poszczególne materiały paszowe. Jednakże takie produkty spożywcze jak lecytyny i oleje rafinowane nie zostały uwzględnione w poniższych diagramach, mimo że mogą być one również stosowane w produkcji pasz.



Diagram przepływu procesu tłoczenia nasion oleistych
Diagram przepływu procesu rafinacji

Diagram przepływu dalszych procesów przetwórczych
d) Oceny ryzyka


  1. Przeprowadzona przez organizację FEDIOL ocena ryzyka zagrażającego bezpieczeństwu łańcuchów paszowych obejmuje następujące rośliny uprawne:

    • nasiona soi;

    • nasiona rzepaku;

    • nasiona słonecznika;

    • owoce i nasiona palmy oleistej;

    • orzechy kokosowe.




  1. Organizacja FEDIOL przeprowadziła ocenę ryzyka zagrażającego bezpieczeństwu w łańcuchach paszowych w określony poniżej sposób:




    1. Dla każdej oleistej rośliny uprawnej organizacja FEDIOL stworzyła diagram przepływu obejmujący następujące ogniwa łańcucha: hodowla nasion/owoców, składowanie i transport zebranych nasion lub owoców oleistych, przetwórstwo zebranych nasion i owoców oleistych z przeznaczeniem na różnego rodzaju oleje i bogate w białko produkty oraz składowanie i końcowy transport tych produktów do zakładów sektora paszowego.




    1. Dla każdego elementu łańcucha organizacja FEDIOL opisała zagrożenia związane z bezpieczeństwem paszy, których pojawienia się można w sposób rozsądnie uzasadniony oczekiwać w tym miejscu łańcucha, jeśli nie zostaną wdrożone żadne środki zapewniające bezpieczeństwo. Zagrożenia mogą przyjmować postać czynników biologicznych (B), chemicznych (C) lub fizycznych (F) występujących w samym produkcie lub stanowiących jego cechę, co powoduje, iż produkt ten jest szkodliwy dla zdrowia ludzi lub zwierząt.




    1. W przypadku ogniw łańcucha, które obejmują działalność rolniczą, taką jak uprawa roślin, transport i składowanie zebranych nasion i owoców oleistych, suszenie nasion oleistych oraz rozdrabnianie owoców oleistych, odpowiedzialność za kontrolę zagrożeń spoczywa na podmiocie operującym w tej części łańcucha. W związku z tym niniejsza analiza identyfikuje rodzaje ryzyka mogące wystąpić w tej części łańcucha, jednakże nie są one poddawane dalszej ocenie uwzględniającej prawdopodobieństwo występowania oraz poziom zagrożenia. Niemniej jednak zagrożenia zidentyfikowane w przeprowadzonej przez organizację FEDIOL analizie pomogą podmiotom lokalnym podjąć odpowiednie środki. Członkowie FEDIOL powinni dokonać weryfikacji tych zagrożeń, jeśli operują w tych łańcuchach. Środki kontroli dotyczące tych zagrożeń można ostatecznie wdrożyć na poziomie tłoczenia i rafinacji.




    1. Dla ogniw łańcucha, które bezpośrednio odnoszą się do działalności gospodarczej członków FEDIOL, czyli do tłoczenia nasion oleistych i rafinacji oleju oraz do składowania i transportu uzyskanych produktów, organizacja FEDIOL określiła poziomy ryzyka dla każdego zagrożenia w opisany poniżej sposób:




      1. Korzystając z doświadczenia ekspertów, określono prawdopodobieństwo pojawienia się zagrożenia, klasyfikując je jako bardzo niskie, niskie, średnie lub wysokie. Poszczególne kategorie prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia poddano kwantyfikacji w następujący sposób:

    • bardzo niskie: zagrożenie nigdy nie wystąpiło, lecz mimo to istnieje możliwość jego pojawienia się;

    • niskie: zagrożenie może wystąpić raz na 5 lat;

    • średnie: zagrożenie może wystąpić raz na rok;

    • wysokie: zagrożenie może wystąpić częściej niż raz w roku.




      1. Określono poziom zagrożenia, który powinien odnosić się do ryzyka, jaki dana cząsteczka/substancja stwarza dla zdrowia ludzi lub zwierząt. Poziomy zagrożenia można uszeregować następująco:

      • niski: niewielkie obrażenia, choroby niezagrażające zdrowiu;

      • średni: poważne obrażenia lub choroby występujące natychmiast lub pojawiające się stopniowo w dłuższym okresie;

      • wysoki: śmiertelne obrażenia lub choroby występujące natychmiast lub pojawiające się stopniowo w dłuższym okresie.




    1. Następnie dokonano klasyfikacji ryzyka w oparciu o poniższą tabelę:
Poziom zagrożenia

Niski

Średni

Duży

Prawdopodobieństwo wystąpienia











Bardzo niskie

1

1

2

Niskie

1

2

3

Średnie

2

3

4

Duże

3

4

4



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna