Załącznik nr 1 do uchwały nr lviii/1749/2009 Rady m st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Strategia zrównoważonego rozwoju systemu transportowego warszawy do 2015 roku I na lata kolejne w tym: zrównoważony plan rozwoju transportu publicznego warszawy



Pobieranie 1.89 Mb.
Strona18/27
Data27.04.2016
Rozmiar1.89 Mb.
1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   27

3.2Warianty polityki transportowej dla m.st. Warszawy


Przy tworzeniu Strategii rozważono szereg możliwych wariantów polityki transportowej dla m.st. Warszawy. Wzięto pod uwagę wyniki dotychczasowych prac planistycznych i rozważań na temat kierunków możliwych zmian i środków ich realizacji oraz doświadczenia innych miast polskich oraz doświadczenia międzynarodowe. Zidentyfikowano cztery możliwe kierunki działania:

  • ograniczonej ingerencji w funkcjonowanie systemu transportowego, w której pozostawiona może być znaczna swoboda w kształtowaniu zarówno systemu transportu indywidualnego, zbiorowego jak też transportu towarów;

  • silnego ograniczania użytkowania samochodów indywidualnych i restrykcji dla ruchu towarowego (idea „miasta bez samochodu”), a w konsekwencji silnego rozwoju systemu transportu zbiorowego, dróg rowerowych i stref ruchu pieszego;

  • swobodnego korzystania z samochodów indywidualnych i nieograniczonej motoryzacji, a w konsekwencji ograniczonego rozwoju systemu transportu zbiorowego;

  • zrównoważonego rozwoju systemu transportowego miasta, z dostosowaniem zasad korzystania z transportu indywidualnego, zbiorowego oraz sposobu obsługi ruchu towarowego do odpowiedniej strefy miasta.

W rezultacie przeprowadzonych analiz zaproponowano by polityka transportowa Warszawy wynikała ze zrozumienia konsekwencji, jakie dla jakości życia w mieście miałoby nieograniczone udostępnienie samochodom całego obszaru miasta. Prowadziłoby ono do obniżenia przyjazności przestrzeni publicznych i pogorszenia warunków podróżowania wszystkimi naziemnymi środkami transportu (samochód, tramwaj, autobus) ze względu na zatłoczenie ulic ruchem samochodowym. Towarzyszyłoby temu pogorszenie warunków zamieszkania ze względu na zwiększenie zanieczyszczenia środowiska (spaliny) oraz poziomu hałasu.

W związku z tym przyjęto, że jest uzasadnione i niezbędne zapewnienie równowagi pomiędzy odbywaniem podróży samochodami i transportem zbiorowym z uwzględnieniem ważnej roli ruchu pieszego i rowerowego. Przy deficycie przestrzeni komunikacyjnej, złym stanie środowiska i ograniczonych środkach finansowych niezbędna jest kontrola dostępności wybranych obszarów miasta dla ruchu samochodowego. Ograniczenia te winny być jednak rekompensowane dobrą obsługą miasta środkami transportu zbiorowego, wytworzeniem ciągów obwodowych oraz stworzeniem dogodnych warunków dla ruchu pieszego i rowerowego.

Polityka transportowa sformułowana w niniejszym dokumencie uwzględnia cele i środki realizacji zapisane w dokumencie „Polityka Transportowa M. St. Warszawy”, przyjętym przez Radę Warszawy w listopadzie 1995 r. oraz późniejsze opracowania i dokumenty m.in. takie jak „Strategia Rozwoju Warszawy do 2020r.” i „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego”

Należy także podkreślić, że zapewnienie sprawnego funkcjonowania systemu transportowego zależy nie tylko od decyzji i działań władz Warszawy, ale także od decyzji podejmowanych w jej otoczeniu (sąsiadujące gminy i powiaty oraz władze województwa mazowieckiego) i na szczeblu centralnym.

3.3Doświadczenia zagraniczne


Z doświadczeń zagranicznych wynika, że w gęsto zabudowanych obszarach miast próby nadążania z rozbudową dróg i parkingów za rosnącą motoryzacją skazane są na niepowodzenie. W rezultacie przeważa pogląd, że zamiast dostosowywać przepustowość systemu transportowego (podaż) do rosnących potrzeb ruchu samochodowego, trzeba kontrolować wzrost tego popytu, dostosowując go do podaży oraz do wymagań dotyczących stanu środowiska. Nie oznacza to ograniczenia możliwości podróżowania innymi niż samochód środkami transportu, przy zapewnieniu wysokiego poziomu świadczonych usług.

Poszukiwania sposobów racjonalnego rozwiązania problemu transportu w miastach prowadzone są, między innymi, przez Komisję Europejską5, Europejską Konferencję Ministrów Transportu (ECMT) i OECD. Efektem studiów, jest rekomendowanie polityki zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju, rozumianego jako zapewnienie równowagi miedzy rozwojem gospodarczym, osiągnięciem celów społecznych i ochroną środowiska.

W polityce zrównoważonego rozwoju środki przeciwdziałania negatywnym skutkom wzrostu motoryzacji obejmują:


  • środki ekonomiczne – fiskalne (zachęcające i zniechęcające),

  • planowanie przestrzenne,

  • zarządzanie ruchem z priorytetowym traktowaniem transportu publicznego,

  • środki poprawy atrakcyjności transportu publicznego (jakość, marketing itp.),

  • telematykę i inne innowacje.

Szczególne znaczenie przypisuje się wzmocnieniu roli i zasięgu działania transportu publicznego, ponieważ zapewnia to:



  • oszczędność środowiska w skali lokalnej i globalnej, głównie jako rezultat niższej energochłonności i emisji spalin w przeliczeniu na jednego pasażera,

  • oszczędność terenów miejskich, ze względu na mniejsze zapotrzebowanie na powierzchnie ulic, skrzyżowań i miejsc przechowywania pojazdów,

  • oszczędność środków na inwestycje transportowe, służące zaspokojeniu potrzeb użytkowników komunikacji indywidualnej (tzn. na rozbudowę dróg i parkingów),

  • poprawę bezpieczeństwa ruchu, poprzez zmniejszenie liczby ofiar i pozostałych skutków wypadków drogowych,

  • lepszą ochronę wartości naturalnych i kulturowych.


3.4Polityka transportowa m.st. Warszawy




3.4.1Cel generalny


Generalnym celem polityki transportowej Warszawy jest takie usprawnienie i rozwój systemu transportowego, aby stworzyć warunki dla sprawnego i bezpiecznego przemieszczania osób i towarów przy ograniczeniu szkodliwego wpływu na środowisko naturalne i warunki życia.

Usprawnienie i rozwój systemu transportu będą służyć:



  1. zapewnieniu odpowiedniej dostępności zlokalizowanych na obszarze miasta funkcji o charakterze lokalnym, ogólnomiejskim, regionalnym i krajowym;

  2. zapewnieniu odpowiednich powiązań pomiędzy: dzielnicami miasta, (w tym zwłaszcza z centrum), z węzłami komunikacji publicznej - w tym z lotniskiem Okęcie - oraz w ramach metropolii, regionu i kraju;

  3. stymulowaniu rozwoju gospodarczego i ładu przestrzennego;

  4. poprawie bezpieczeństwa ruchu i bezpieczeństwa osobistego użytkowników systemu;

  5. poprawie stanu środowiska naturalnego;

  6. poprawie prestiżu i wizerunku miasta.

Spełnienie generalnego celu polityki transportowej będzie odbywać się poprzez realizację strategii zrównoważonego rozwoju systemu transportu, przy wykorzystaniu następujących środków:

  • stymulowanie koncentracji miejsc zamieszkania, pracy i usług w obszarach dobrze obsłużonych transportem publicznym,

  • stymulowanie przemieszania funkcji (mieszkaniowych, pracy, usług, rekreacji), w celu ograniczenia potrzeb podróżowania na większe odległości,

  • podnoszenie atrakcyjności transportu publicznego przez jego rozwój oraz poprzez stosowanie priorytetów w ruchu ulicznym, podnoszenie jakości i niezawodności wykonywanych usług, rozwój systemów transportu szynowego, usprawnienie powiązań pomiędzy podsystemami transportu publicznego, tworzenie parkingów typu Parkuj i Jedź itp.,

  • rozwój układu drogowego, głównie na kierunkach obwodowych w stosunku do centrum miasta,

  • uwzględnienie potrzeb w zakresie ruchu pieszego, w tym zapewnienie dogodnych i bezpiecznych dojść do przystanków, usprawnienie węzłów przesiadkowych itp.,

  • uwzględnienie potrzeb w zakresie ruchu rowerowego, w tym zapewnienie systemu dróg rowerowych i parkingów, itp.,

  • stosowanie środków fiskalnych w celu modyfikacji zachowań komunikacyjnych, etapowo w postaci opłat za parkowanie, w dalszej perspektywie w postaci opłat za wjazd do centrum,

  • wspomaganie polityki parkingowej poprzez wprowadzenie i egzekwowanie normatywu parkingowego przy wydawaniu pozwoleń na budowę,

  • planowanie i koordynowanie rozwoju gospodarczego oraz przestrzennego z rozwojem systemu transportowego w skali aglomeracji.


3.4.2Cele główne i szczegółowe


W nawiązaniu do generalnego celu polityki transportowej wyznacza się następujące cele główne:

Cel główny I:

Zapewnienie możliwości dojazdu w powiązaniach wewnętrznych i zewnętrznych.

Cel szczegółowy I.1

Zahamowanie degradacji i dążenie do zapewnienia wysokiej jakości infrastruktury transportowej

Stan dróg (nawierzchnie i obiekty mostowe) w ciągu ostatnich lat systematycznie się pogarsza. Dalszej modernizacji wymaga także infrastruktura transportu publicznego (system tramwajowy i kolejowy). Celem jest doprowadzenie stanu infrastruktury transportowej do wysokiej jakości. Jest to konieczne dla podniesienia komfortu i bezpieczeństwa podróżowania oraz rozwoju i zwiększenia udziału ekologicznego transportu publicznego.

Cel szczegółowy I.2

Rozwój sieci drogowej zapewniającej powiązania pomiędzy obszarami miasta, a także powiązania w skali metropolii, regionu, kraju i międzynarodowe

Usprawnienie połączeń układu drogowo-ulicznego miasta z obszarem metropolii, regionu, a także z krajowym systemem drogowym ma na celu poprawę warunków ruchu docelowego oraz ruchu tranzytowego przez Warszawę. Osiągnięcie tego celu ma doprowadzić do:

  • ułatwienia (np. skrócenia czasu) dostępu do sieci dróg zewnętrznych z poszczególnych rejonów miasta,

  • eliminacji lub ograniczenia ruchu tranzytowego w stosunku do miasta, ze skierowaniem tego ruchu na trasy przebiegające przez tereny mniej intensywnie zagospodarowane,

  • zwiększenia niezawodności systemu transportu, w tym transportu publicznego,

  • poprawy bezpieczeństwa ruchu,

  • ograniczenia negatywnego wpływu na środowisko.

Osiągnięcie tego celu wpłynie także na podniesienie atrakcyjności Warszawy jako miejsca zamieszkania i celu podróży oraz zwiększy sprawność wewnętrznego systemu komunikacyjnego dzięki ograniczeniu zbędnego ruchu tranzytowego.

Cel szczegółowy I.3

Integracja systemu transportu publicznego w skali aglomeracji warszawskiej

Celem jest ułatwienie wykonywania podróży transportem publicznym w skali aglomeracji (autobusami i koleją). Cel ten będzie osiągany także poprzez porozumienie z innymi szczeblami samorządu terytorialnego i zapewnienie:

  • wspólnej informacji pasażerskiej,

  • wspólnej oferty przewozowej,

  • koordynacji rozkładów jazdy,

  • wspólnego biletu na przejazdy aglomeracyjne,

  • współdziałania w sprawie kreowania polityki zagospodarowania przestrzennego i polityki transportowej,

  • nowych i modernizację istniejących węzłów przesiadkowych,

  • lepszego przejazdu transportem zbiorowym w obszarze aglomeracji.


Osiągnięcie tego celu wpłynie na rozwój i zwiększenie udziału ekologicznego transportu publicznego (w tym kolei aglomeracyjnej) i poprawę przejezdności miasta.

Cel szczegółowy I.4

Poprawa dostępności rejonów, stanowiących główne cele podróży, przy wykorzystaniu innych sposobów podróżowania niż samochodem osobowym

Osiągnięcie tego celu ma doprowadzić do znaczącego zmniejszenia uzależnienia mieszkańców Warszawy od podróżowania samochodem poprzez stworzenie możliwości i podwyższenie atrakcyjności innych sposobów podróżowania (transportem publicznym, rowerem, pieszo), znacznie bardziej efektywnych pod względem ekonomicznym, mniej szkodliwych dla środowiska naturalnego i zapewniających większy poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Cel szczegółowy I.5

Usprawnienie zarządzania transportem

Zarządzanie transportem odnosi się do wszystkich elementów systemu transportowego i obejmuje: infrastrukturę drogową, ruch i parkowanie samochodów osobowych i ciężarowych oraz funkcjonowanie transportu publicznego. Usprawnienie zarządzania transportem powinno polegać na pełnej koordynacji działań i przedsięwzięć wszystkich jednostek organizacyjnych odpowiedzialnych za funkcjonowanie miejskiego systemu transportowego, doskonaleniu metod zarządzania i ciągłej modernizacji wyposażenia technicznego, przy równoczesnym podnoszeniu kwalifikacji personelu. Jako podstawowy kierunek usprawnień zarządzania należy przyjąć stopniową i systematyczną integrację systemu przewozowego, pod względem funkcjonalnym i organizacyjnym.

Usprawnienie zarządzania transportem ma doprowadzić do podniesienia sprawności i niezawodności systemu transportowego, skrócenia czasu przejazdu transportem indywidualnym i publicznym, zwiększenia bezpieczeństwa ruchu oraz ograniczenia negatywnego wpływu na środowisko naturalne. Do najpilniejszych zadań należy wdrożenie systemu zarządzania ruchem pojazdów indywidualnych oraz autobusów i tramwajów.

Cel szczegółowy I.6

Poprawa systemu transportu ładunków

Osiągniecie tego celu ma prowadzić do zmniejszenia obciążenia układu drogowego uciążliwym ruchem samochodów ciężarowych i dostawczych. Uzyskać to można przez stymulowanie unowocześnienia systemu transportu ładunków- w tym ruchu dostawczego- przez rozwój centrów logistycznych, ustalanie tras i okresów ruchu samochodów ciężarowych oraz stosowanie nowoczesnych metod organizowania ruchu dostawczego. Centra logistyczne i przeładunkowe powinny być lokalizowane w wybranych rejonach miasta w oddaleniu od terenów zabudowy mieszkaniowej i w miejscach obsługiwanych kilkoma środkami transportu.

Przyjmuje się, że najlepsze efekty zostaną uzyskane przez takie wytyczenie tras dla samochodów ciężarowych, aby ich ruch w minimalny sposób kolidował z obszarami rekreacyjnymi i mieszkaniowymi. Szczególnie istotne będzie minimalizowanie ruchu samochodów ciężarowych na ulicach o charakterze lokalnym oraz na ciągach komunikacyjnych na kierunkach promienistych w stosunku do centrum Warszawy. Równocześnie promowane i wprowadzane będą innowacyjne sposoby organizowania ruchu dostawczego i obsługującego miasto.

Osiągnięcie tego celu wpłynie korzystnie na stan środowiska naturalnego, na poprawę przejezdności miasta podniesienie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Cel szczegółowy I.7

Usprawnienie powiązania miasta z lotniskiem Okęcie

Osiągnięcie tego celu ma doprowadzić do zwiększenia dostępności miasta do portu lotniczego Okęcie, a dzięki temu ułatwić podróżowanie mieszkańcom oraz przyjezdnym oraz przyczyniać się do rozwoju gospodarczego obszarów miasta położonych w bezpośrednim sąsiedztwie lotniska. Waga tego celu nie jest zmniejszona przez brak ostatecznych decyzji dot. rozwoju Warszawskiego Węzła Lotniczego. Istnieją przesłanki do zakładania, że lotnisko na Okęciu pozostanie nadal głównym portem lotniczym kraju (przy wsparciu innych lotnisk położonych na Mazowszu). Również w przypadku wyboru wariantu zakładającego budowę nowego Centralnego Portu Lotniczego, lotnisko Okęcie pełniłoby rolę lotniska obsługującego znaczną część ruchu związanego z Warszawą. W tej sytuacji konieczna jest poprawa dostępności portu lotniczego Okęcie środkami transportu drogowego i zbiorowego.

Cel szczegółowy I.8

Poprawienie dostępności dworców i przystanków kolejowych

Zwiększenie roli transportu publicznego w obsłudze komunikacyjnej mieszkańców Warszawy może być uzyskane między innymi poprzez lepsze wykorzystanie linii kolejowych. Liczba pasażerów przewożonych koleją w istotny sposób zależy od atrakcyjności tego środka transportu (częstotliwości kursowania, komfortu podróżowania, systemu informacji, prędkości jazdy, bezpieczeństwa) i niezbędnych działań w tym zakresie prowadzonych przez przewoźnika i podmioty gospodarcze odpowiedzialne za infrastrukturę kolejową. Ważnym elementem jest dostępność przystanków kolejowych położonych na terenie miasta, jako punktów wymiany pasażerów. Celem szczegółowym w polityce transportowej miasta będzie, zatem:

  • poprawienie dostępności linii kolejowych, poprzez wspomaganie działań o charakterze inwestycyjnym i organizacyjnym; działania te powinny obejmować zarówno ułatwienia dla osób już podróżujących, jak też potencjalnych przyszłych pasażerów kolei,

  • usprawnienie dojść i dojazdów do stacji i przystanków kolejowych,

  • dostosowanie innych podsystemów transportu publicznego (główne autobusowego) do obsługi korytarzy kolejowych.

Cel główny II:

Poprawa standardów podróży w tym zwiększenie dostępności do systemu transportowego osobom niepełnosprawnym

Cel szczegółowy II.1

Poprawa standardów podróży w transporcie zbiorowym

Osiągnięcie tego celu ma doprowadzić do skrócenia czasu podróży i poprawy warunków podróży w tym płynności ruchu, a w konsekwencji do zachęcenia do korzystania z transportu publicznego. Cel będzie osiągany m.in. poprzez zapewnienie wysokiej jakości taboru, integrację i usprawnienie funkcjonowania węzłów przesiadkowych, integrację systemów informacji pasażerskiej oraz stosowanie uprzywilejowania w ruchu naziemnych środków transportu zbiorowego.

Cel szczegółowy II.2

Poprawa warunków podróżowania osób z ograniczoną zdolnością poruszania się

Osiągnięcie tego celu ma doprowadzić do zapewnienia pełnego dostępu (do środków transportu, infrastruktury i informacji) oraz ułatwienia podróżowania wszystkim potencjalnym użytkownikom, także niepełnosprawnym Do tej grupy należy zaliczyć nie tylko inwalidów, ale także osoby starsze, rodziców z dziećmi, przewożących bagaż itp.

Poprawa warunków podróżowania osób z ograniczoną zdolnością poruszania się będzie także dotyczyć zagadnienia ułatwień w korzystaniu z układu drogowego i ciągów pieszych.

Cel główny III:

Stymulowanie rozwoju gospodarczego i ładu przestrzennego

Cel szczegółowy III.1

Racjonalizacja zachowań komunikacyjnych mieszkańców

Osiągnięcie tego celu ma być uzyskane poprzez oddziaływanie na zachowania prowadzące do zracjonalizowania: liczby i sposobu przemieszczeń, wyboru środka lokomocji. Głównym zadaniem będzie przeciwdziałanie nadmiernemu korzystaniu z samochodu osobowego w podróżach (na rzecz odbywania podróży pieszych, rowerem i podróżowania transportem publicznym) i lepszemu wykorzystaniu pojemności samochodu.

Osiągnięcie tego celu wpłynie korzystnie na stan środowiska naturalnego, na poprawę przejezdności miasta i podniesienie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Cel szczegółowy III.2

Przywrócenie ulicom funkcji miejskich

Osiągnięcie tego celu ma nastąpić przez zapewnienie właściwych proporcji między przepustowością układu ulicznego i pojemnością parkingów a natężeniami ruchu samochodowego i zapotrzebowaniem na miejsca postojowe. Towarzyszyć temu będzie odpowiednia oferta ze strony transportu publicznego oraz poprawa warunków ruchu pieszego i rowerowego .

Przywróci to ulicom miasta tradycyjne funkcje, które oprócz obsługi ruchu samochodowego powinny pełnić funkcje społeczne, kulturowe i estetyczne (odnosi się to w szczególności do układu ulicznego strefy śródmiejskiej).

Cel szczegółowy III.3

Zwiększenie efektywności funkcjonowania systemu transportowego

Poprawa efektywności systemu transportowego na prowadzić do zmniejszenia kosztów ponoszonych codziennie przez użytkowników i przez Miasto, np. poprzez lepsze wykorzystywanie istniejącej infrastruktury i taboru.

W transporcie publicznym zwiększanie efektywności prowadzić będzie do zmniejszania kosztów eksploatacyjnych przy jednoczesnym zwiększaniu udziału w przewozach (utrzymanie lub zwiększenie liczby przewożonych pasażerów). W efekcie doprowadzi to do racjonalizacji wydatków i podniesienia standardu świadczonych usług.

W zakresie transportu drogowego zwiększanie efektywności funkcjonowania systemu spowoduje ograniczenie kosztów wynikających ze strat czasu użytkowników systemu, kosztów eksploatacyjnych pojazdów oraz kosztów wypadków. Najefektywniejsze są rozwiązania o charakterze organizacyjnym (systemy zarządzania ruchem), a w dalszej kolejności inwestycyjne, np. sprawne połączenia drogowe w postaci tras obwodowych.

Wspierane i promowane będzie także wykorzystanie nowych, proekologicznych technologii napędzania pojazdów, w tym z wykorzystaniem paliw alternatywnych, przewożenie jednym samochodem większej liczby osób (carpooling) czy współużytkowanie jednego samochodu przez większą liczbę osób (carsharing).

Cel szczegółowy III.4

Racjonalizowanie zagospodarowania przestrzennego miasta

Polityka w zakresie kształtowania struktury przestrzennej Warszawy będzie służyć ograniczaniu zapotrzebowania na podróże – zwłaszcza samochodem prywatnym – a także wywierać korzystny wpływ na podział zadań przewozowych między poszczególne rodzaje transportu. Nie uwzględniające tych przesłanek decyzje lokalizacyjne (np. w odniesieniu do dużych obiektów handlowo-usługowych) lub niezgodny z zasadą strefowania rozwój sieci ulic lub systemu parkingowego (w zależności od skali deficytu przepustowości układu ulicznego i miejsc postojowych), mogą prowadzić do pogorszenia sprawności funkcjonowania systemu transportowego.

Ponadto działania dotyczące systemu transportowego (podnoszenie jego atrakcyjności) będą skoordynowane z polityką przestrzenną prowadzącą do intensyfikacji zagospodarowania (lokalizacji obiektów biurowych, handlowych usługowych, mieszkaniowych) w korytarzach obsługiwanych przez transport zbiorowy. Będzie się to przyczyniać do aktywizacji obszarów, większej efektywności systemu transportu, powstawania nowych centrów lokalnych i koncentracji ruchu.

Cel szczegółowy III.5

Łagodzenie nierównomierności obsługi komunikacją publiczną poszczególnych obszarów miasta

Osiągnięcie tego celu doprowadzi do wyrównania szans w dostępie do centrum miasta za pomocą komunikacji publicznej wszystkim jego mieszkańcom.

Cel ten będzie realizowany przy założeniu, że obszary o mniejszym zurbanizowaniu mogą być obsługiwane przez połączenia z przesiadkami, np. pomiędzy komunikacją autobusową i szynową, lub z wykorzystaniem systemu „parkuj i jedź”.

Cel szczegółowy III.6

Redukowanie efektu bariery oraz rozcięcia więzi sąsiedzkich

Osiągnięcie tego celu doprowadzi do likwidacji utrudnień w powiązaniach transportowych pomiędzy dzielnicami miasta i wewnątrz ich obszarów. Będzie się także przyczyniać do przywrócenia więzi sąsiedzkich rozciętych w wyniku powstawania korytarzy transportowych.

Cel główny IV:

Poprawa bezpieczeństwa ruchu i bezpieczeństwa osobistego użytkowników systemu transportowego

Cel szczegółowy IV.1

Poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadząca do zmniejszenia liczby zabitych i ciężko rannych w Warszawie

Zgodnie z obowiązującymi od 10 lat w Unii Europejskiej zasadami przyjmuje się, że celem działania władz miasta będzie zmniejszanie liczby ofiar śmiertelnych i liczby rannych w wypadkach samochodowych w Warszawie Skala redukcji liczby ofiar powinna w szybki czasie doprowadzić do zmniejszenia o 50% liczby osób zabitych i o 35% liczby osób rannych. Działania prowadzone w tym kierunku będą zgodne z celem wyznaczonym w Trzecim Unijnym Programie Poprawy Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i z Krajowym Programem Poprawy Bezpieczeństwa GAMBIT 2005.

Dla osiągnięcia opisanego celu podjęte będą kompleksowe i długofalowe działania, które powinny m.in. doprowadzić do:

  • zmiany zachowań użytkowników dróg (stosowanie się do przepisów ruchu drogowego i zaleceń wynikających z organizacji ruchu),

  • zwiększenia świadomości komunikacyjnej u kierujących pojazdami, pieszych i rowerzystów,

  • poprawy parametrów technicznych dróg i ich wyposażenia, z zastosowaniem m.in. takich środków jak mini i małe ronda, wyniesione powierzchnie skrzyżowań, wyniesione przejścia dla pieszych i przejazdy rowerowe, śluzy rowerowe.

Konieczne będzie stworzenie struktur zdolnych pokierować działaniami na rzecz ograniczenia zagrożeń w mieście i wyposażenie ich w odpowiednie narzędzia realizacji, wdrożenie środków prewencyjnych oraz pozyskanie poparcia mieszkańców stolicy dla realizowanych działań.

Cel szczegółowy IV.2

Poprawa bezpieczeństwa osobistego ogółu użytkowników systemu transportowego

Ważnym czynnikiem wpływającym na wybór sposobu podróżowania jest poczucie osobistego bezpieczeństwa. Zagrożenie napadami chuligańskimi, lub rabunkowymi często powoduje rezygnowanie z odbywania podróży środkami transportu publicznego, rowerem lub pieszo. Czynnik ten ma szczególne znaczenie w odniesieniu do osób starszych oraz niepełnosprawnych, wśród których poczucie zagrożenia bezpieczeństwa osobistego jest wzmożone wskutek niedostatecznego wyposażenia infrastruktury drogowej i taboru komunikacyjnego w urządzenia ułatwiające samodzielne poruszanie się po mieście.

Głównymi działaniami będą: wprowadzanie systemów monitorowania, wymiany taboru transportu zbiorowego i skuteczniejsze działania służb porządkowych.

Cel główny V:

Poprawa stanu środowiska naturalnego oraz zmniejszenie uciążliwości transportu dla mieszkańców

Cel szczegółowy V.1

Ograniczenie hałasu

Większość mieszkańców miasta w domach, miejscach pracy oraz korzystających z przestrzeni miejskiej jest narażona na nadmierny hałas. Celem polityki transportowej jest doprowadzenie do ograniczenia emisji hałasu oraz uciążliwości związanych z hałasem wywołanym przez środki transportu. Działania będą dotyczyć planowania, projektowania, realizacji oraz eksploatacji systemu transportowego.

Jednym z działań ograniczających rozprzestrzenianie się hałasu i drgań będzie stosowanie nowoczesnych konstrukcji torowisk tramwajowych w modernizowanych oraz nowo budowanych trasach tramwajowych oraz nowoczesnego taboru.

Cel szczegółowy V.2

Ochrona powietrza i wody

Transport, a zwłaszcza ruch samochodowy jest źródłem zanieczyszczeń powietrza, a – choć w mniejszym stopniu – wód i gleby (zwłaszcza w okresie zimowym, w wyniku stosowania środków chemicznych). Działania mające na celu zmniejszenie emisji zanieczyszczeń obejmują przede wszystkim kontrolowanie wzrostu natężeń ruchu samochodowego oraz sposobu zagospodarowania otoczenia głównych tras komunikacyjnych.

Istotnymi działaniami będą także: wymiana taboru, wykorzystywanego w transporcie zbiorowym (autobusy i tramwaje), na nowoczesny, powodujący zdecydowane ograniczenie emisji CO, NMHC, NOx, PM powodujących zanieczyszczenie środowiska oraz zwiększenie stopnia kontroli niesprawnych technicznie pojazdów indywidualnych.

Cel szczegółowy V.3

Ochrona zdrowia społeczeństwa

Transport jest jednym z ważniejszych czynników wpływających na zdrowie i bezpieczeństwo obywateli. Dotyczy to przede wszystkim:

  • zdrowia fizycznego w związku z zagrożeniami związanymi z wypadkami drogowymi i zanieczyszczeniem środowiska,

  • zdrowia psychicznego w związku z zagrożeniami związanymi ze stresem, obawami przed udziałem w wypadku i zranieniem lub śmiercią, bezpieczeństwem osobistym w podróży, hałasem itp.,

  • zdrowia społecznego (w znaczeniu kontaktów międzyludzkich) w związku z utrudnieniami w korzystaniu z transportu przez osoby niepełnosprawne i starsze oraz dostępnością miejsc pracy, szkół i usług itp.

Można zauważyć rosnące zrozumienie dla wagi działań zmierzających do usprawnienia systemu transportowego w kierunku poprawy stanu zdrowotnego społeczeństwa. Omawiany cel osiągnięty będzie także przez działania podejmowane dla osiągnięcia innych celów.

Cel VI: Podnoszenie prestiżu i wizerunku miasta

Cel VI.1 Poprawa jakości krajobrazu

Realizacja obiektów infrastruktury transportu wiąże się z mniejszą lub większą ingerencją w krajobraz. W niektórych przypadkach można mówić o wzbogaceniu krajobrazu, w innych jednak wpływ ten jest ujemny. Celem będzie uwzględnianie na etapie planowania i przygotowywania projektów wpływu planowanych inwestycji na krajobraz miejski. Również w odniesieniu do istniejących budowli inżynierskich związanych z transportem wprowadzane będą takie rozwiązania architektoniczne, które korzystnie będą wpływać na charakter danego obszaru.

Cel VI.2

Poprawa jakości przestrzeni miejskiej

Cel będzie osiągany przez wykreowanie obszarów, które mogłyby stanowić wizytówkę miasta z przestrzenią publiczną przyjazną człowiekowi. Obszary te będą łatwo dostępne głównie dzięki transportowi publicznemu.

Przestrzenie takie będą stanowić ulice/place wolne od uciążliwości ruchu samochodowego (lub z ograniczonym ruchem „uspokojonym”), z wychodzącymi na nie usługami, urządzeniami ruchu pieszego i rowerowego, wkomponowanymi w dobrze urządzoną zieleń. Zgodnie z doświadczeniami wielu miast europejskich, elementami nobilitującymi przestrzeń miejską będą zmodernizowane korytarze tras tramwajowych, jednocześnie zapewniające dobrą dostępność komunikacyjną.

Cel VI.3

Podniesienie atrakcyjności miasta dla inwestorów

Osiągnięcie tego celu w znacznej mierze wynika z realizacji pozostałych celów polityki transportowej. Poprawa jakości systemu transportowego Warszawy zwiększy jej atrakcyjność dla inwestorów, a tym samym przyczyni się do dalszego rozwoju.

Cel VI.4

Zbliżenie miasta do rzeki Wisły

Cel będzie osiągnięty poprzez realizację planu zagospodarowania przestrzennego brzegów Wisły z jednoczesnym rozwojem pasażerskiego transportu wodnego i budową przystani (np. przy Centrum Nauki Kopernik). Dla osiągnięcia celu niezbędna będzie współpraca z gminami położonymi wzdłuż brzegów Wisły.
1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   27


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna