Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 15



Pobieranie 326.04 Kb.
Strona1/6
Data07.05.2016
Rozmiar326.04 Kb.
  1   2   3   4   5   6

Spis treści




UCHWAŁY 3

ZAGADNIENIA PRAWNE


PRZEDSTAWIONE DO ROZSTRZYGNIĘCIA 15

GLOSY 35


ORZECZENIA, KTÓRE ZOSTANĄ
OPUBLIKOWANE W OSNC 2008, NR 7-8 57

ORZECZENIA, KTÓRE ZOSTANĄ


OPUBLIKOWANE W OSNC 2008, NR 9 66

INFORMACJE 70

Dane statystyczne – czerwiec 2008 r. 75



Redakcja

Jacek Gudowski

Elżbieta Stan-Stanik



Współpraca

Radosław Nowaczewski, Maciej Plaskacz,

Elżbieta Szczepanowska, Tadeusz Zembrzuski,

Andrzej Zielony



Fotografie

Jacek Gudowski



przy udziale

>>> Powrót do spisu treści
UCHWAŁY
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego we wniosku z dnia 23 listopada 2007 r., BSA I-4110-6/07, zagadnienia prawnego:

1. „Czy zwolnienie od kosztów sądowych udzielone stronie w postępowaniu rozpoznawczym obejmuje także postępowanie wszczęte wniesieniem skargi kasacyjnej?

2. Czy pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa umocowanie
do wniesienia skargi kasacyjnej oraz występowania w postępowaniu wszczętym
jej wniesieniem (art. 91 k.p.c.)?”

podjął uchwałę:



1. Zwolnienie strony od kosztów sądowych w sprawie, przyznane
w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie obejmuje postępowania kasacyjnego.


2. Pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym

i nadał jej moc zasady prawnej.

(uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 4 czerwca 2008 r., III CZP 142/08, T. Ereciński, T. Flemming-Kulesza, J. Gudowski, H. Pietrzkowski (uzasadnienie), R. Spyt, T. Wiśniewski, M. Wrębiakowska-Marzec)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
we Wrocławiu postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007 r., II Ca 1342/07, zagadnienia prawnego:

„Czy w czasie trwania postępowania o rozwód małżonek może domagać się eksmisji drugiego małżonka ze wspólnego lokalu mieszkalnego w ramach odrębnego procesu na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, czy też może żądać orzeczenia o eksmisji współmałżonka jedynie w wyroku rozwodowym zgodnie z art. 58 § 2 zd. 2 k.r.i.o?"

podjął uchwałę:

Małżonek może wystąpić w odrębnym procesie o eksmisję drugiego małżonka ze wspólnego lokalu mieszkalnego na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31,
poz. 266 ze zm.) także w czasie trwania postępowania w sprawie o rozwód,
w której nie zgłoszono żądania eksmisji.


(uchwała z dnia 12 czerwca 2008 r., III CZP 41/08, I. Gromska-Szuster, M. Bączyk, K. Tyczka-Rote)

*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny


w Krakowie postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r., I ACa 122/08, zagadnienia prawnego:

„1. Czy odpłatne zbycie przez osobę trzecią w toku procesu ze skargi pauliańskiej (art. 527 i nast. k.c.) przedmiotów majątkowych, których dotyczyła czynność prawna objęta skargą, uzasadnia roszczenie wierzyciela wobec tej osoby


o zwrot korzyści uzyskanych ze zbycia w oparciu o art. 405 i nast. k.c., w razie uznania wyżej wymienionej czynności za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela?

2. W razie odpowiedzi twierdzącej czy miernikiem wartości korzyści do zwrotu których zobowiązana jest osoba trzecia ma być wartość uzyskanego przez nią świadczenia, czy też wartość rynkowa zbytych składników majątkowych do wysokości wierzytelności chronionej przepisem art. 527 i nast. k.c.?”

podjął uchwałę:

Odpłatne zbycie przez osobę trzecią w toku procesu wytoczonego
na podstawie art. 527 § 1 k.c. przedmiotów majątkowych, objętych zaskarżoną czynnością prawną dłużnika, może uzasadniać roszczenie wierzyciela
na podstawie art. 405 i nast. k.c. o zwrot korzyści uzyskanych przez osobę trzecią w wyniku zbycia.


(uchwała z dnia 12 czerwca 2008 r., III CZP 55/08, I. Gromska-Szuster, M. Bączyk, K. Tyczka-Rote)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r., II Ca 442/07, zagadnienia prawnego:

„Czy uchwała Rady Gminy wydana na podstawie przepisu art. 21 ust. 1


pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), będąca aktem prawa miejscowego, przewidująca w sposób niestanowczy możliwość zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu mieszkalnego między Gminą a osobą spełniającą wszelkie kryteria wskazane w tej uchwale może być dla tej osoby źródłem roszczenia
o zawarcie umowy najmu tego lokalu, czy też kontroli sądu powszechnego podlega jedynie odmowa zawarcia umowy najmu pomiędzy Gminą a taką osobą pod kątem zgodności zachowania Gminy ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa
i zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.)?”

podjął uchwałę:



Uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) nie stanowi podstawy roszczenia o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego dla osoby spełniającej kryteria przewidziane w tej uchwale.

(uchwała z dnia 25 czerwca 2008 r., III CZP 37/08, G. Bieniek, M. Kocon, K. Tyczka-Rote)

*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy


we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r., X Ga 318/07, zagadnienia prawnego:

„1. Czy umowa zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa przenosi na nabywcę wszystkie składniki wchodzące w jego skład niezależnie od ograniczeń umownych dotyczących zbycia poszczególnych składników, czy też zastrzeżenia umowne ograniczające lub wyłączające zbywalność poszczególnych składników w drodze czynności prawnej, mające znaczenie w wypadku umowy zbycia tego konkretnego składnika dotyczą też sytuacji,


gdy określone prawo zbywane będzie jako składnik przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części;

2. Czy za czynność prawną (w rozumieniu art. 552 k.c.), z której wynika,


że umowa przenosząca przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa nie obejmuje wszystkiego co wchodzi w jego skład może być uznane zastrzeżenie umowne dotyczące zakazu zbycia wierzytelności (art. 509 § 1 k.c.),
czy też zastrzeżenie takie według art. 552 k.c. uznane powinno być za będące skutkiem szczególnego przepisu?”

podjął uchwałę:



Przy zawarciu umowy zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. zachowują aktualność ograniczenia lub wyłączenia dopuszczalności przeniesienia poszczególnych składników tego przedsiębiorstwa wynikające
z przepisów ustawy, zastrzeżenia umownego lub właściwości zobowiązania.


(uchwała z dnia 25 czerwca 2008 r., III CZP 45/08, G. Bieniek, M. Kocon,
K. Tyczka-Rote)

*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy


w Szczecinie postanowieniem z dnia 27 lutego 2008 r., II Ca 1126/07, zagadnienia prawnego:

„1. Czy sąd orzekając w trybie art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r.


o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców ustala nieważność umowy nabycia nieruchomości (orzeczenie deklaratywne) czy unieważnia umowę (orzeczenie konstytutywne);

2. czy po stronie pozwanych małżonków - obywatela polskiego i cudzoziemca, którzy nabyli nieruchomość do majątku wspólnego, w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, opartego na przepisie


art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r., o nabywaniu nieruchomości
przez cudzoziemców, zachodzi współuczestnictwo konieczne jednolite?”

podjął uchwałę:



Orzeczenie wydane na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (jedn. tekst:
Dz.U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758 ze zm.) ma charakter deklaratywny. Po stronie pozwanych małżonków – obywatela polskiego i cudzoziemca, którzy nabyli nieruchomość do majątku wspólnego, zachodzi współuczestnictwo konieczne jednolite.


(uchwała z dnia 25 czerwca 2008 r., III CZP 53/08, G. Bieniek, M. Kocon, K. Tyczka-Rote)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Sieradzu postanowieniem z dnia 6 lutego 2008 r., I Ca 7/08, zagadnienia prawnego:

„1. Czy w sprawie o zniesienie współwłasności spółdzielczego własnościowego prawa do domu jednorodzinnego wartość tego prawa ustala się z uwzględnieniem niespłaconego kredytu mieszkaniowego, zabezpieczonego hipoteką ustanowioną na działce gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste spółdzielni budowy domów jednorodzinnych;

2. Jeżeli tak, to jak należy ustalić wartość tego prawa, w sytuacji, kiedy
w wyniku zniesienia współwłasności przypadło ono uczestnikowi, który
ma hipotetyczną możliwość uzyskania umorzenia części kredytu na podstawie
art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wpłaconych premii gwarancyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r.
Nr 119, poz. 1115 ze zm.)?”

podjął uchwałę:



W sprawie o zniesienie wspólności prawa do domu jednorodzinnego
w spółdzielni mieszkaniowej wartość tego prawa ustala się z uwzględnieniem związanego z nim długu z tytułu niespłaconego kredytu zaciągniętego przez spółdzielnię mieszkaniową w części przypadającej na ten dom.


(uchwała z dnia 25 czerwca 2008 r., III CZP 58/08, G. Bieniek, M. Kocon, K. Tyczka-Rote)

*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy


dla Warszawy - Pragi w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2007 r.,
X Ga 131/07, zagadnienia prawnego:

„Czy sprawa z powództwa syndyka masy upadłości przeciwko bankowi


o roszczenie z rachunku bankowego upadłej spółki jest sprawą gospodarczą
w rozumieniu art. 4791 § 1 k.p.c.?”

podjął uchwałę:



Sprawa ze stosunków cywilnych z powództwa syndyka masy upadłości przedsiębiorcy przeciwko innemu przedsiębiorcy – w zakresie prowadzonej przez tych przedsiębiorców działalności gospodarczej – jest sprawą gospodarczą w rozumieniu art. 4791 § 1 k.p.c.

(uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 4/08, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Ostrołęce postanowieniem z dnia 4 marca 2008 r., I Cz 9/08, zagadnienia prawnego:

„Czy dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia przez organ celny kosztów przechowywania towaru, który uległ przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa (art. 31 ust. 4 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne)?”

podjął uchwałę:

W sprawie z powództwa Skarbu Państwa – organu celnego o zwrot kosztów przechowywania towaru, który uległ przepadkowi (art. 31 ust. 4
w związku z ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, Dz.U. Nr 68,
poz. 622 ze zm.), droga sądowa jest niedopuszczalna.


(uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 44/08, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny
w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2008 r., I ACz 198/08, zagadnienia prawnego:

„Czy od apelacji wniesionej po dniu 10 marca 2007 r. należy pobrać opłatę podstawową na podstawie art. 14 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 167,


poz. 1398) w brzmieniu sprzed dnia 10 marca 2007 r. w związku z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123), w sytuacji gdy postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed dniem 2 marca 2006 r.?”

podjął uchwałę:



W sprawie wszczętej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398
ze zm.), apelacja wniesiona po dniu 10 marca 2007 r. przez stronę zwolnioną
od kosztów sądowych w całości podlega opłacie podstawowej określonej
w art. 14 ust. 2 i art. 100 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 21, poz. 123).


(uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 48/08, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)

*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy


w Toruniu postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r., VI Ga 8/08, zagadnienia prawnego:

„Czy uzasadniony zarzut apelacji naruszenia art. 47918 § 2 k.p.c. przez pominięcie, jako sprekludowanych wszystkich wniosków dowodowych pozwanego, zgłoszonych w sprzeciwie od wyroku zaocznego może zostać uwzględniony, jeżeli pozwany na rozprawie nie zwrócił uwagi sądu na to uchybienie przepisom postępowania i nie wniósł o wpisanie zastrzeżenia do protokołu, stosownie


do art. 162 k.p.c.?”

podjął uchwałę:



Strona nie może skutecznie zarzucać w apelacji uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom postępowania, dotyczącego wydania – na podstawie art. 47914 § 2 i 47918 § 3 k.p.c. – postanowienia oddalającego wniosek o przeprowadzenie dowodów, jeżeli nie zwróciła uwagi sądu na to uchybienie (art. 162 k.p.c.).

(uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 50/08, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)

*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy dla Warszawy-Pragi w Warszawie postanowieniem z dnia 17 marca 2008 r., X Ga 151/07, zagadnienia prawnego:

„Czy umowa obejmująca stałe prowadzenie spraw i obsługę prawną, w tym reprezentowanie zleceniodawcy przed sądami powszechnymi, jest stałym stosunkiem zlecenia w rozumieniu art. 87 § 1 k.p.c. i może stanowić podstawę udzielenia pełnomocnictwa procesowego w sprawie, która dotyczy rozpoznania wniosku o pozbawienie prawa prowadzenia działalności gospodarczej (art. 373 Prawa upadłościowego i naprawczego)?”

podjął uchwałę:



Umowa zlecenia stałego prowadzenia spraw i obsługi prawnej, obejmująca również reprezentowanie zleceniodawcy przed sądami, nie stanowi podstawy ustanowienia zleceniobiorcy pełnomocnikiem procesowym
(art. 87 § 1 k.p.c.) w sprawie o pozbawienie zleceniodawcy prawa prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji (art. 373 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.).


(uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 51/08, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Lublinie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 r., II Ca 3/08, zagadnienia prawnego:

„Czy przepis art. 165 § 2 k.p.c. dotyczy również oddania pozwu w polskiej placówce operatora publicznego?”

podjął uchwałę:

Przepis art. 165 § 2 k.p.c. ma zastosowanie także do pozwu.

(uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 5408, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Tarnowie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2008 r., I Cz 398/07, zagadnienia prawnego:

„1. Co decyduje o przyłączeniu się wierzyciela do egzekucji z nieruchomości


w warunkach art. 927 k.p.c., a w szczególności czy dla jego zaistnienia zachodzi konieczność dokonania ponownego zajęcia nieruchomości na rzecz tego wierzyciela, czy też zajęcie pierwotnie dokonane jest skuteczne także wobec wierzyciela przyłączającego się do egzekucji?

2. Jeżeli wymogiem przyłączenia się do egzekucji z nieruchomości jest jej ponowne zajęcie na rzecz wierzyciela przyłączającego się, to czy warunkiem koniecznym zajęcia jest dokonanie w księdze wieczystej kolejnego wpisu o wszczęciu egzekucji (wpisu o przyłączeniu się kolejnego wierzyciela), o którym mowa w art. 924 k.p.c., czy też wystarczające dla bytu zajęcia jest skierowanie do dłużnika wezwania, na które wskazuje art. 923 k.p.c.?

3. Czy – w przypadku istnienia wymogu ponownego zajęcia nieruchomości
na rzecz wierzyciela przyłączającego się – o dopuszczalności skierowania egzekucji do nieruchomości, a tym samym o ocenie formalnej poprawności zajęcia, decyduje stan własności rzeczy ujawniony w księdze wieczystej na chwilę zajęcia nieruchomości w stosunku do dłużnika w następstwie doręczenia mu wezwania,
o którym mowa w art. 923 k.p.c., czy też rozstrzygające jest to, kto jest właścicielem rzeczy w dacie powzięcia wiadomości o zajęciu przez osobę nabywającą nieruchomość od dłużnika, tj. osobę trzecią w rozumieniu art. 925 § 2 k.p.c.?

4. Czy rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu w następstwie przyłączenia się do egzekucji kolejnego wierzyciela w trybie art. 927 k.p.c. jest bezskuteczne w rozumieniu art. 930 § 1 k.p.c. w stosunku do wierzyciela przyłączającego się, jeżeli przyłączenie się do egzekucji z nieruchomości nie było ujawnione w księdze wieczystej i nabywca rzeczy o nim nie wiedział?”



odmówił podjęcia uchwały.

(postanowienie z dnia 12 czerwca 2008 r., III CZP 42/08, I. Gromska-Szuster, M. Bączyk, K. Tyczka-Rote)

*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy


w Katowicach postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 r., IV Ca 804/07, zagadnienia prawnego:

„Czy art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), stanowiący podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przysługujących właścicielowi nieruchomości przeciwko gminie i odsyłający w tym zakresie wyłącznie do regulacji zawartej w art. 417 k.c., daje podstawę do takiego zawężenia pojęcia szkody w mieniu, które prowadzi do uznania, że szkodą jest tylko taki uszczerbek majątkowy, który bezpośrednio wiąże się z lokalem zajmowanym przez osobę posiadającą ustalone prawo do lokalu socjalnego?”



odmówił podjęcia uchwały.

(postanowienie z dnia 25 czerwca 2008 r., III CZP 46/08, G. Bieniek, M. Kocon, K. Tyczka-Rote)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Kielcach postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r., VII Ga 8/08, zagadnienia prawnego:

„Czy w sytuacji, w której po wydaniu prawomocnego postanowienia


o wyjawieniu majątku dłużnik zaspokoił dług przestając być niewypłacalnym,
a tym samym odpadła podstawa wpisu do rejestru dłużników niewypłacalnych,
czyli jego niewypłacalność, możliwe jest wykreślenie wpisu na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o KRS,

- czy wygaśnięcie zobowiązania w następstwie jego zapłaty, w sytuacji gdy sam tytuł wykonawczy, który stanowił podstawę wpisu nie został pozbawiony wykonalności, może być podstawą wniosku dłużnika o wykreślenie z rejestru dłużników niewypłacalnych na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy o KRS?”



odmówił podjęcia uchwały.

(postanowienie z dnia 25 czerwca 2008 r., III CZP 49/08, G. Bieniek, M. Kocon, K. Tyczka-Rote)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny
w Katowicach postanowieniem z dnia 27 grudnia 2007 r., I ACa 620/07, zagadnienia prawnego:

„Czy przewidziane art. 16 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843) naprawienie szkody wynikłej


z przewlekłości postępowania obejmuje tylko szkodę majątkową w zakresie przewidzianym art. 363 k.c., czy również szkodę niemajątkową w postaci zadośćuczynienia za krzywdę moralną,

a w przypadku pozytywnej odpowiedzi:

czy wobec tego, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., bezpośrednie jej stosowanie, wynikające z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., jej przepisy art. 13 i 41 przy uwzględnieniu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (art. 32 ust. 1), przemawiają za taką wykładnią Kodeksu cywilnego, która zezwala na przyjęcie analogii przy stosowaniu art. 445 i art. 448 k.c. dla oceny żądania zadośćuczynienia za krzywdę moralną?

odmówił podjęcia uchwały.

(postanowienie z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 25/08, J. Gudowski, Z. Strus, D. Zawistowski)
>>> Powrót do spisu treści
ZAGADNIENIA PRAWNE
PRZEDSTAWIONE DO ROZSTRZYGNIĘCIA

III CZP 77/08

Czy przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące nadania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny


i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1691),
mają zastosowanie w sytuacji, w której zobowiązanie dłużnika pozostającego
w związku małżeńskim powstało po dniu 20 stycznia 2005 r.
(art. 5 ust. 5 pkt. 1 i 2), czy też w sytuacji, gdy po dniu 20 stycznia 2005 r. powstał tytuł egzekucyjny przeciwko takiemu dłużnikowi
(art. 5 ust. 6 tej ustawy)?”


(postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2008 r.,
V ACz 179/08, Z. Kołaczyk, U. Bożałkińska, G. Stojek)

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę na stanowisko Sądu Najwyższego zajęte


w uchwale z dnia 17 maja 2007 r., III CZP 44/07 (OSNC-ZD 2008, nr A, poz. 29), według którego wskazana w osnowie pytania ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r.
nie zawiera osobnej regulacji przejściowej odnoszącej się do postępowania o nadanie klauzuli wykonalności, będącego postępowaniem odrębnym zarówno w stosunku
do postępowania rozpoznawczego, jak i postępowania egzekucyjnego.
Wobec tego w tym zakresie ma do niej jednak zastosowanie regulacja zawarta
w art. 5 ust. 6 ustawy.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, zachodzi wątpliwość, czy postępowania


o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika nie dotyczą jednak regulacje art. 5 ust. 5 pkt. 1 i 2 ww. ustawy. Wskazuje na to przyjęty w orzecznictwie Sądu Najwyższego zakres postępowania klauzulowego (przed wprowadzonymi zmianami). Ustawa zmieniająca obejmowała zaś regulacje materialnoprawne
z zakresu prawa rodzinnego obok innych gałęzi prawa oraz regulacje proceduralne, których wykładnia, również w aspekcie czasowym, musi pozostawać spójna
z regulacjami prawmomaterialnymi kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia m.in. fakt, że sąd nadający klauzulę wykonalności nie jest organem egzekucyjnym, lecz działa jako organ procesowy.
Z drugiej strony nie przekonuje argumentacja, że ze względu na niekwestionowany funkcjonalny związek postępowania klauzulowego z postępowaniem egzekucyjnym, ustawodawca zamierzał w sposób jednolity posłużyć się tą samą techniką regulacji kwestii intertemporalnych, zarówno w płaszczyźnie postępowania egzekucyjnego sensu stricto, jak i postępowania klauzulowego.

Sąd drugiej instancji zwrócił także uwagę, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż uchwalając kodeks postępowania cywilnego z 1964 r. ustawodawca definitywnie zrezygnował z zasady jedności postępowania, ustanawiając w jej miejsce zasadę bezzwłocznego działania normy procesowej, wyrażoną


w art. XV § 1 p.w.k.p.c. Niewielkie koneksje na rzecz zasady stadialności,
nie narzucające wszak zasady ogólnej, uczynione zostały w art. XVI-XIX. Zarazem powszechnie przyjmuje się, że ze względu na brak w polskim ustawodawstwie „kodeksu prawa międzyczasowego" w przepisach międzyczasowych dotyczących kodeksu postępowania cywilnego należy dopatrywać się ogólnych reguł prawa intertemporalnego w dziedzinie prawa procesowego, zwłaszcza wówczas,
gdy wprowadzając konkretne zmiany ustawodawca nie dostarcza dyrektyw
w tym zakresie.

A.Z.
*


III CZP 78/08

Czy likwidacja przedsiębiorstwa państwowego, o którym mowa


w art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 981 ze zm.) może polegać na sprzedaży prowadzonego przez to przedsiębiorstwo państwowe przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., czy też uprawnienie do zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. należy do wyłącznych uprawnień jego właściciela, a przedsiębiorstwo państwowe w toku jego likwidacji może dysponować jedynie poszczególnymi składnikami materialnymi
i niematerialnymi, o których mowa w art. 551 k.c.?”


(postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r.,
I ACa 1381/07, R. Dziczek, B. Kozłowska, A. Nazar)

W ocenie Sądu Apelacyjnego, treść art. 18a ustawy z 1981 r.
o przedsiębiorstwach państwowych nie przesądza w sposób jednoznaczny to,
czy likwidacja przedsiębiorstwa państwowego może polegać tylko i wyłącznie
na sprzedaży poszczególnych składników materialnych i niematerialnych oraz czy jest możliwe w ramach jednej czynności zadysponowanie całym zespołem
tych składników (materialnych i niematerialnych), które tworzą przedsiębiorstwo.

Według Sądu drugiej instancji, likwidacja przedsiębiorstwa jest za dysponowaniem składnikami przedsiębiorstwa; może to być zadysponowanie na rzecz kilku, ale i na rzecz tylko jednego podmiotu. Jest to zgodne ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, który w dotychczasowym orzecznictwie prezentował pogląd,


że nawet jeśli doszło do zawarcia kilku umów, to nie można wykluczyć możliwości potraktowania tych umów jako zbycia przedsiębiorstwa.

Z drugiej strony trudno jednak założyć, by ustawodawca w odniesieniu do dysponowania składnikami przedsiębiorstwa państwowego w toku postępowania likwidacyjnego wykluczył możliwość zachowania szczególnej więzi łączącej poszczególne składniki przedsiębiorstwa, która pozwala na odróżnienie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., jako zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych od zwykłego zbioru praw czy rzeczy zbiorowej.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, wątpliwości tych nie rozwiewają inne odrębne przepisy, określające w myśl art. 44 § 2 k.c. uprawnienia majątkowe Skarbu Państwa względem państwowych osób prawnych, którymi są przedsiębiorstwa państwowe (przykładowo ustawa z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych). Ustawa ta przyznaje Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa podejmowanie decyzji o komercjalizacji przedsiębiorstw państwowych czy też uprawnienia w zakresie prywatyzacji bezpośredniej przedsiębiorstw państwowych, która może polegać m.in. na sprzedaży przedsiębiorstwa. Przepisy tej ustawy nie mogą jednak znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wobec przedmiotowego przedsiębiorstwa państwowego nie została podjęta decyzja o jego prywatyzacji, lecz o jego likwidacji.

Jak zauważył Sąd Apelacyjny, z drugiej jednak strony nie można


nie dostrzegać, że gdyby likwidacja przedsiębiorstwa państwowego mogła polegać na sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., wówczas oznaczałoby
to swoisty dualizm uprawnień do dysponowania przedsiębiorstwem; z jednej strony uprawnienie to przysługiwałoby samemu przedsiębiorstwu, z drugiej strony uprawnienie do sprzedaży przedsiębiorstwa zostało przyznane ustawą
z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych Skarbowi Państwa.

Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że w wypowiedziach doktryny pojawiło się stanowisko, iż przedsiębiorstwo państwowe jako osoba prawna nie ma zdolności prawnej w zakresie zbycia swego przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części jego mienia. Innymi słowy, zbycie przedsiębiorstwa państwowego jako całości może nastąpić tylko w razie ustania jego działalności, tzn. w razie jego likwidacji


lub na skutek upadłości, przy czym zbywcą nie jest przedsiębiorstwo państwowe jako osoba prawna, lecz inna osoba, którą jest z reguły organ założycielski lub syndyk masy upadłości.

Przedsiębiorstwo państwowe może natomiast zbyć „zakład”, tj. wyodrębnioną jednostkę organizacyjno-gospodarczą, stanowiącą część składową osoby prawnej. Podobny pogląd można spotkać także w odniesieniu do prywatyzacji likwidacyjnej na gruncie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Zgodnie z tym stanowiskiem, podmiotem wyłącznie uprawnionym do zbycia zorganizowanych części przedsiębiorstwa państwowego jest organ założycielski. Wynika to z faktu, że przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych dopuszczają wyraźnie możliwość zbycia jedynie środków trwałych zbycie zorganizowanych części przedsiębiorstwa przez przedsiębiorstwo państwowe stanowiłoby obejście (naruszenie) przepisów ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Przepisy te ustanawiają bowiem specjalny tryb „wyodrębniania" oraz obrotu zorganizowanymi częściami przedsiębiorstwa państwowego.

A.Z.

*

III CZP 79/08



1. Czy legitymację bierną dla dochodzenia roszczenia przewidzianego
w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) posiada ten redaktor naczelny czasopisma, który odmówił opublikowania sprostowania lub odpowiedzi (niezależnie od tego czy nadal
tę funkcję pełni), czy też redaktor naczelny, który pełni tę funkcję w dacie orzekania o powyższym roszczeniu.

  1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna