Zarządzanie finansami przedsiębiorstwa



Pobieranie 280.72 Kb.
Strona4/6
Data07.05.2016
Rozmiar280.72 Kb.
1   2   3   4   5   6

Wady


  1. oddawany jest do dyspozycji danego przedsiębiorstwa na określony czas po którym podlega zwrotowi

  2. wierzyciel ma prawo do odsetek

  3. uzyskanie kapitału obcego często wymaga zabezpieczeń lub gwarancji

  4. w warunkach inflacji wierzyciele mogą żądać dodatkowych gwarancji aby zapewnić realne wartości pożyczonego kapitału

  5. wraz ze wzrostem zadłużenia może się zmienić struktura kapitału w przedsiębiorstwie i może rosnąć ryzyko i koszt kapitału obcego

  6. wysoki stopień zadłużenia może prowadzić do przyznania pewnych uprawnień wierzycielowi

  7. w przypadku likwidacji przedsiębiorstwa wierzyciel zaspakajany jest przed właścicielem



Czynniki wpływające na strukturę kapitału


  1. forma organizacyjno – prawna przedsiębiorstwa

  2. sytuacja finansowa danego przedsiębiorstwa

  3. stan gospodarki

  4. stan rynku finansowego i jego segmentów

Forma organizacyjno prawna określa w pewnym stopniu możliwości pozyskiwania kapitału pierwotnego w postaci kapitału zakładowego, akcyjnego, funduszu założycielskiego czy udziałowego. Determinuje także zakres i sposoby zwiększania tych kapitałów a w konsekwencji także kapitału własnego. Z kolei kapitał własny przedsiębiorstwa i finansowany nim majątek stanowi zabezpieczenie, bazę gwarancyjną przy pozyskiwaniu kapitału obcego.



Sytuacja finansowa danego przedsiębiorstwa

Ważne znaczenie w kształtowaniu struktury kapitału ma sytuacja finansowa przedsiębiorstwa . Jeżeli osiąga ono wysoką efektywność, wyrażoną dynamiką zysku, wzrostem zyskowności kapitału własnego to z reguły nie ma trudności, przykładowo w przypadku spółki akcyjnej z podwyższeniem kapitału akcyjnego lub pozyskaniem w różnej formie kapitału obcego.

Stan gospodarki, który cechuje wzrost z reguły wpływa na zwiększenie zainteresowania przedsiębiorstw podejmowaniem inwestycji rozwojowej. W ustabilizowanej i rozwijającej się gospodarce łatwiej uzyskać niezbędny kapitał.

Stan rynku finansowego i jego segmentów

Formy pozyskiwania kapitału zależą także od sprawnie działającego rynku finansowego i jego segmentów. Sytuacja w gospodarce w tym także finansowa przedsiębiorstw realizowana polityka fiskalna państwa oraz polityka systemu bankowego wpływają na koszt kapitału.

Kształtuje się on również , między innymi w zależności od relacji między podażą kapitału a popytem kapitału oraz od tego czy jest to kapitał własny czy obcy czy jest angażowany na czas określony , długoterminowo lub krótkoterminowo.


Kapitały angażowane w przedsiębiorstwie pełnią szereg funkcji:

Kapitałowi własnemu przypisuje się pełnienie :



  1. funkcji gwarancyjnej

  2. funkcji roboczej

Kapitał obcy:



  1. funkcja robocza


Funkcję gwarancyjną kapitału należałoby rozważać w stosunku do przedsiębiorstwa które mają odrębną od współwłaścicieli osobowość prawną. Taka odrębność cechuje spółki kapitałowe. W spółkach tych funkcje gwarancyjną powinien spełniać kapitał akcyjny lub kapitał zakładowy. Z reguły kapitał ten poza szczególnymi przypadkami tj. gdy następuje jego obniżenie i umorzenie akcji lub udziałów nie może ulegać zmniejszeniu.
Funkcję roboczą pełni kapitał własny i obcy. Polega ona na tym, że kapitał stanowi źródło finansowania podejmowanych przez przedsiębiorstwo zadań ,których rezultatem powinna być nadwyżka przychodów nad kosztami. Zaangażowany kapitał „ pracuje” przynosząc korzyści zarówno przedsiębiorstwu jak i wierzycielom. Ponieważ kapitał obcy odstępowany jest na konkretnych warunkach ( chodzi tu głównie o stopę procentową uwzględniającą ryzyko i okres angażowania kapitału oraz formę zabezpieczenia) i w konkretnym celu , to dłużnicy posługują się powierzonym kapitałem jak własnym. W związku z tym pełni on podobnie jak kapitał własny funkcję roboczą.

Elementarne metody finansowania przedsiębiorstwa

Procesy gospodarcze w przedsiębiorstwie są finansowane różnymi metodami.


Wyróżniamy następujące metody finansowania :

  1. samofinansowanie

  2. samospłata

  3. kredytowanie bankowe

  4. dotowanie

  5. czerpanie środków z rynku finansowego



Samofinansowanie

Jest źródłem wewnętrznym , własnym .

Występuje samofinansowanie:


  1. szerokie,

  2. wąskie,

Szerokie – pokrywanie wydatków z wszelkiego rodzaju własnych przychodów. Odbywa się to automatycznie.


Wąskie – to przeznaczenie własnych nadwyżek finansowych na finansowanie procesów wzrostu.
Do nadwyżki zaliczamy;

  1. dochód ( zysk) netto

  2. amortyzacja

  3. rozwiązywane rezerwy celowe( na nieosiągalne należności na ryzyko, na przecenę)

Cechą jest to że najpierw należy zgromadzić fundusze na finansowanie ( częściowo albo całkowicie).


Fundusz ten stanowi zgromadzony i nierozdysponowany zysk netto, amortyzację i rozwiązywane rezerwy celowe.
Wadą jest że trzeba wygospodarować fundusze.
Samozapłata
Jest odwrotnością procesu samofinansowania . Przy samofinansowaniu najpierw wygospodarowuje się fundusze a następnie podejmuje działalność.

Przy samospłacie najpierw uzyskuje się określony przedmiot i dzięki jego eksploatacji odtwarza się środki na spłatę zobowiązania.

Tu także można mówić o samospłacie w szerokim i wąskim znaczeniu tego określenia. Jest to albo pokrywanie zobowiązań „ brutto”( handluje się pożyczonymi towarami „ netto” ( pokrywanie zobowiązań rozwojowych).

Na pozór samospłata nie odpowiada gospodarce rynkowej lecz systemowi nakazowo- rozdzielczemu.. Jednak w gospodarce rynkowej typowym przykładem samospłaty jest leasing.


Kredytowanie bankowe
Zaleta jest optymalne oddziaływanie na efektywność. Kredyt bowiem zmusza do kalkulowania opłacalności.

Kredyt trzeba spłacić w terminie wraz z odsetkami. Jest to w przeciwieństwie do samofinansowania forma elastyczna.

Kredyt można swobodnie kształtować zależnie od tempa realizacji inwestycji ( zwalniać lub przyspieszać jego wykorzystanie) w stosunku do pierwotnych założeń. O ile samofinansowanie jest procesem mało elastycznym , w tym sensie , że nie można go realizować powyżej zgromadzonego funduszu, o tyle z punktu widzenia kredytobiorcy – kredyt jest nieograniczoną formą finansowania.
Dotowanie
Jest formą bezzwrotnego finansowania z budżetu – podlega obecnie totalnej krytyce i jest w praktyce stopniowo eliminowane.
Jest to bowiem źródło darmowe i przedsiębiorstwo w związku z jego wykorzystaniem nie ponosi żadnych kosztów, z wyjątkiem starań o jego uzyskanie. Z psychologicznego punktu widzenia nacisk położony jest tu na staranie się o ową dotację, a nie na rzeczywistą poprawę rezultatów działalności .Oznacza to, że dzięki dotacji utrzymuje się na koszt społeczeństwa nieefektywną działalność.

Występowanie dotacji jest jednak przynajmniej z dwóch przyczyn uzasadnione 1. gdy o ocenie decyduje lub współdecyduje władza państwowa i owa cena kształtowana jest w konsekwencji relatywnie na niskim poziomie. Jest to dotacja przedmiotowa, tworząca zysk,



2.gdy jest to działalność o niebagatelnym znaczeniu społeczno- gospodarczym, a nie przynoszące jednak bezpośrednio zwrotu nakładów przynajmniej w postaci amortyzacji ( np. budowa dróg, jeśli za ich wykorzystanie nie pobiera się opłaty).
Rynek finansowy jako źródło zasilania finansowego przedsiębiorstwa.
Przedsiębiorstwa mogą finansować swoją działalność ze środków pożyczonych bezpośrednio na rynku finansowym.

Z szerokiej gamy instrumentów finansowych funkcjonujących na tym rynku tylko część z nich może być wykorzystywana przez przedsiębiorstwo jako źródło pozyskiwania przez nie kapitału.


Spośród instrumentów rynku pieniężnego w takiej roli występują bony komercyjne, ( commercial paper) oraz komercyjne weksle iwestycyjno – terminowe nazywane w skrócie „ „ kwitami” oraz kredyt towarowy, zaś w przypadku rynku kapitałowego jako źródło zasilania w kapitał przedsiębiorstw występują obligacje przedsiębiorstw oraz akcje.
Majątek z punktu widzenia roli jaką spełnia w procesach gospodarczych dzieli się na

  1. majątek trwały,

  2. majątek obrotowy,

Podział majątku na trwały i obrotowy jest konsekwencją ruchu okrężnego środków. Charakterystyczną cechą majątku trwałego jest to, że jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej na ogół w wielu cyklach produkcyjnych przez stosunkowo długi okres , dłuższy niż jeden rok i nie wchodzi w naturalnej postaci do wytworzonego produktu.


Środki trwałe więc przenoszą w każdym procesie produkcyjnym na wytworzony produkt gotowy tylko niewielką część swojej wartości.

Składniki majątku trwałego możemy sklasyfikować wg funkcji, które one pełnią w procesach gospodarczych . Można więc wyodrębnić cztery podstawowe grupy majątku trwałego:



  1. rzeczowy majątek trwały,

  2. wartości niematerialne i prawne,

  3. finansowy majątek trwały,

  4. należności długoterminowe.

Do rzeczowego majątku trwałego możemy zaliczyć:



    1. grunty własne,

    2. budynki o różnym przeznaczeniu np. hale, magazyny, biurowce, budynki mieszkalne,

    3. budowle np. bocznice kolejowe, gazociągi, wodociągi,

    4. urządzenia techniczne i maszyny,

    5. środki transportu

    6. inwentarz żywy,

    7. inwestycje rozpoczęte,

    8. zaliczki na poczet inwestycji,

Do wartości niematerialnych i prawnych zaliczamy:



  1. nabyte prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania ,o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok,

  2. koszty organizacji poniesione przy założeniu lub późniejszym rozszerzeniu przedsiębiorstwa,

  3. wartość firmy, którą jest różnica między ceną nabycia określonego przedsiębiorstwa ( lub jego części) a niższą od niej wartością rynkową wszystkich składników majątkowych przedsiębiorstwa

  4. koszty zakończonych prac rozwojowych przez które rozumie się badania albo w inny sposób uzyskana wiedzę, której wynik może być wykorzystywany do produkcji nowych lub ulepszonych określonych produktów lub technologii


Do finansowego majątku trwałego przedsiębiorstwa

  1. udziały w obcych podmiotach gospodarczych

  2. pożyczki długoterminowe udzielane innym przedsiębiorstwom

  3. długoterminowe papiery wartościowe, które uznano za lokaty , a ich termin realizacji przypada co najmniej po upływie roku


Do należności długotermniowych zaliczamy :

Przedsiębiorstwo może zaliczyć do majątku trwałego te środki, które :



    1. wykorzystuje dłużej niż jeden rok

    2. w momencie przekazania kompletne i zdatne do użytkowania

    3. jego własnością lub współwłasnością

    4. przeznaczone na jego potrzeby lub do oddania w użytkowanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej na podobnym charakterze,

Na majątek trwały przedsiębiorstwa składają się środki trwałe, które przedsiębiorstwo:



  1. zakupiło,

  2. wytworzyło, przebudowało,

  3. otrzymało bezpłatnie w formie darowizny, spadku lub w inny nieodpłatny sposób,

  4. przyjęto w formie aportu ( wkład niepieniężny) od udziałowca, akcjonariusza lub wspólnika

  5. użytkuje w oparciu o umowę najmu, darowizny lub leasingu



  • Wartość początkową nowych środków trwałych, które przedsiębiorstwo wykorzystuje w procesach gospodarczych zalicza się do majątku trwałego w wysokości rzeczowej ceny nabycia lub kosztów poniesionych na ich wytworzenie, rozbudowy lub modernizacji.




  • Wartość początkową nabywanych używanych środków trwałych ustala się w wysokości rzeczywistej ceny zakupu powiększonej o koszt transportu, remontu, zainstalowania.




  • Środki trwałe , które przedsiębiorstwo otrzymało nieodpłatnie powiększają wartość majątku przedsiębiorstwa o kwotę stanowiącą wartość rynkową tego środka w dniu otrzymania go chyba, że umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.




  • Wartość środków trwałych wniesionych do przedsiębiorstwa w postaci aportu zwiększa kwotę ustaloną przez dany podmiot gospodarczy samodzielnie, przy czym nie może być ona wyższa od ich wartości rynkowej.


Do środków trwałych nie zalicza się:

  1. dzieł sztuki,

  2. eksponatów muzealnych,

  3. mebli i dywanów,

  4. książek,

  5. środków dydaktycznych,

  6. urządzeń rozbieralnych stanowiących wyposażenie placów i zaplecza budów

  7. urządzeń sygnalizacyjnych



Zużycie środków trwałych może mieć charakter:

  1. zużycia fizycznego,

  2. zużycia ekonomicznego ( moralnego),


Zużycie fizyczne środków trwałych polega na zmianie ich początkowych

Właściwości i zależy bezpośrednio od materiałów , z których środki trwałe były wykonane, konstrukcji tych środków , od stopnia ich wykorzystania itp.

Można wyróżnić dwa rodzaje fizycznego zużycia:


  1. zużycie wynikające z uczestnictwa środka trwałego w procesach produkcyjnych

  2. zużycie wynikające z oddziaływania na ten sam środek trwały sił przyrody i warunków zewnętrznych takich jak deszcz, śnieg, zmiany temperatury itp.


Zużycie ekonomiczne zwane moralnym środka trwałego polega na utracie przez te środki wartości jeszcze przed upływem okresu ich rzeczywistego fizycznego wykorzystania. Może to być spowodowane przez :

  1. tempo postępu technicznego,

  2. skonstruowanie bardziej wydajnych środków trwałych,

  3. unowocześnienie technologii produkcji wytworzenia środków trwałych,

  4. import nowocześniejszych linii produkcyjnych,

  5. brak popytu na wyroby wytworzone przez dane środki trwałe

  6. konieczność zmian charakteru produkcji,

O środki trwałe przedsiębiorstwo powinno dbać , przywracać utracone właściwości środka trwałego poprzez remonty.


Proces zużywania fizycznego i ekonomicznego środka trwałego powodujący w konsekwencji zmniejszenie się wartości majątku trwałego określa się mianem umorzenia.
Natomiast to samo zmniejszenie w procesie produkcji wartości środka trwałego poprzez stopniowe przenoszenie ich wartości na nowe produkty wytworzone za ich pomocą i zaliczane do kosztów produkcji prowadzonej przez przedsiębiorstwo działalności gospodarczej nazywa się amortyzacją.

1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna