Zawiadomieni e



Pobieranie 131.83 Kb.
Strona1/3
Data08.05.2016
Rozmiar131.83 Kb.
  1   2   3
W

PRZEWODNICZĄCY ZESPOŁU PARLAMENTARNEGO

DS. ZBADANIA PRZYCZYN KATASTROFY TU-154M

POSEŁ NA SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ



Antoni Macierewicz
arszawa, 12 lipca 2012 roku


Do

Prokuratora Generalnego

Andrzeja Seremeta

Z A W I A D O M I E N I E

o popełnieniu przestępstwa przez

Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska

b. Ministra Obrony Narodowej Bogdana Klicha

b. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Jerzego Millera

Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego

Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasza Arabskiego
Działając zgodnie z art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 8 ust. 6 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 roku Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, zawiadamiam o świadomym i celowym popełnieniu szeregu przestępstw przez działających wspólnie Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska, b. Ministra Obrony Narodowej Bogdana Klicha, b. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Jerzego Millera, Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasza Arabskiego na szkodę Rzeczypospolitej Polski oraz jej konstytucyjnych organów, a w wyniku których, w dniu 10 kwietnia 2010 roku śmierć poniosło 96 osób, w tym Prezydent RP prof. Lech Kaczyński, dowódcy wszystkich rodzajów Sił Zbrojnych RP, przedstawiciele najważniejszych organów państwowych.
Donald Tusk wiedząc od 8 grudnia 2009 roku o planowanej wizycie polskiej delegacji pod przewodnictwem Prezydenta RP prof. Lecha Kaczyńskiego w Katyniu realizował z góry założony plan, którego celem było wyeliminowanie najwyższego - zgodnie z art. 126 ust. 1 Konstytucji RP - przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej z udziału w tych uroczystościach. Jego realizację powierzył bezpośrednio podległym mu - zgodnie z art. 148 i art. 149 ust. 1 Konstytucji RP, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, art. 2 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej - ówcześnie ministrom:


  1. Bogdanowi Klichowi - zgodnie z art. 1-4 ustawy z 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej - odpowiedzialnemu za nadzór nad 36 Specjalnym Pułkiem Lotnictwa Transportowego im. Obrońców Warszawy, który świadczył dla Prezydenta RP transport lotniczy oraz za realizację porozumienia z 14 grudnia 1993 roku pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, a Ministrem Obrony Narodowej Federacji Rosyjskiej w sprawie zasad wzajemnego ruchu lotniczego wojskowych statków powietrznych RP i FR w przestrzeni powietrznej obu państw (przede wszystkim art. 1-5 oraz art. 8) oraz za podpisanie i realizację decyzji MON nr 40 z 3 lutego 2010 roku ws. zwiększenia możliwości transportu lotniczego dla najważniejszych osób w państwie w okresie przejściowym.

  2. Jerzemu Millerowi odpowiedzialnemu za akceptację planu Prezydenta RP oraz za jego bezpieczeństwo Prezydenta RP z racji nadzoru - na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu i art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej - nad Szefem BOR, w tym za:

  • brak zabezpieczenia medycznego na lotnisku Siewiernyj w dniu 10 kwietnia 2010 roku w wyniku czego nie było możliwości podjęcia próby uratowania 3 ciężko rannych osób w katastrofie samolotu TU-154M (zgodnie ze złożonymi pod rygorem odpowiedzialności karnej zeznaniami Tomasza Turowskiego);

  • brak właściwego nadzoru ze strony kierownictwa BOR nad działaniami ochronnymi tj. planowaniem, organizowaniem i realizowaniem zabezpieczeń wizyt;

  • nie wyznaczenie dowódców grupy rekonesansowej i grup zabezpieczających, co skutkowało niemożliwością realizowania procesu kierowania działaniami ochronnymi, tj. planowania, organizowania i realizowania zabezpieczeń wizyt;

  • niewłaściwe przeprowadzenie analizy zadania, czego skutkiem był brak niezbędnych specjalistów w grupie rekonesansowej i grupach zabezpieczających (funkcjonariusza grupy lotniskowej, pirotechnika, lekarza sanitarnego), celem dokonania przez nich oceny bezpieczeństwa w miejscu przebywania ochranianych osób;

  • nie przeprowadzenie odprawy koordynacyjnej, podczas której funkcjonariusze BOR powinni otrzymać zadania i informacje o ewentualnych zagrożeniach przy ich realizacji;

  • zaniżenie kategorii działań ochronnych zabezpieczenia wizyt ochranianych osób w dniach 7-go i 10-go kwietnia 2010 r.;

  • nie wyznaczenie, spośród funkcjonariuszy BOR, osób odpowiedzialnych za zabezpieczenie poszczególnych miejsc czasowego pobytu;

  • nie przeprowadzenie rekonesansu zaplanowanego miejsca czasowego pobytu ochranianych osób jakim było lotnisko „Siewiernyj” w Smoleńsku oraz zbyt pobieżne przeprowadzenie rekonesansu w pozostałych miejscach czasowego pobytu;

  • nie przeprowadzenie rekonesansu zaplanowanych tras przejazdu kolumn specjalnych ochranianych osób w dniach 7-go i 10-go kwietnia 2010 r. na terenie Federacji Rosyjskiej oraz brak działań, w celu uzyskania informacji o lotniskach zapasowych i zapewnienia tam ochrony osobom ochranianym, na wypadek awaryjnego lądowania samolotów specjalnych;

  • zaniechanie działań kierownictwa BOR, w sytuacji nie przeprowadzenia rekonesansu lotniska „Siewiernyj” w Smoleńsku;

  • sporządzenie planów zabezpieczeń obydwu wizyt, w sposób sprzeczny z przepisami i zasadami prowadzenia działań ochronnych;

  • zatwierdzenie planu zabezpieczenia wizyty w dniu 7-go kwietnia 2010 r. przez nieuprawnionego do tego funkcjonariusza;

  • nie przeprowadzenie odprawy zadaniowej zabezpieczenia wizyt ochranianych osób w dniach 7-go i 10-go kwietnia 2010 r.;

  • brak zorganizowania przez BOR ochrony bazowania samolotów specjalnych TU 154 M na lotnisku „Siewiernyj” w Smoleńsku, w dniach 7-go i 10-go kwietnia 2010 r.;

  • brak obecności funkcjonariusza BOR na lotnisku „Siewiernyj” w Smoleńsku, przed i podczas lądowań samolotów specjalnych w dniach 7-go i 10-go kwietnia 2010 r.;

  • brak zabezpieczenia pirotechniczno-radiologicznego wizyty w dniu 7-go kwietnia 2010 r.;

  • brak zabezpieczenia sanitarnego i biochemicznego wizyt w dniach 7-go i 10-go kwietnia 2010 r.;

  • brak prawidłowego systemu łączności podczas prowadzonych działań;

  • wyznaczenie do działań funkcjonariuszy nie posiadających doświadczenia w działaniach poza granicami Polski, o niskim stopniu kompetencyjności;

  • brak wyposażenia funkcjonariuszy grup zabezpieczających w broń palną;

  • brak prawidłowej kontroli działań, podejmowanych przez służby rosyjskie, zgodnie z poczynionymi ustaleniami.

  1. Radosławowi Sikorskiemu odpowiedzialnemu z tytułu ustawowego obowiązku - zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej oraz art. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2011 r. o służbie zagranicznej -kierowania całą służbą dyplomatyczną, w tym za wszelkie kontakty dyplomatyczne z Federacją Rosyjską i za pracę placówek dyplomatycznych i ich personelu na terenie tego kraju, a także za brak realizacji umowy sporządzonej w Krakowie dnia 22 lutego 1994 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o grobach i miejscach pamięci ofiar wojen i represji i zaakceptowanie wybudowania prawosławnej cerkwi przy wjeździe na teren Zespołu Memorialnego, którego częścią jest Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu.

  2. Tomaszowi Arabskiemu odpowiedzialnemu - zgodnie z art. 27 w związku z art. 29 pkt 5-9 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów - bezpośrednio w imieniu Donalda Tuska za organizację wizyty Prezydenta RP w Katyniu w kwietniu 2010 roku oraz za realizację zadań koordynatora w myśl decyzji Nr 184/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie prowadzenia do użytku w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej „Instrukcji organizacji lotów statków powietrznych o statusie HEAD”.

Opisane poniżej czyny zabronione, których dopuścili się pod kierownictwem i na polecenie Donalda Tuska: Bogdan Klich, Jerzy Miller, Radosław Sikorski i Tomasz Arabski, wypełniają znamiona następujących przestępstw:




  1. z art. 129 Kodeksu karnego, który stanowi, że kto, będąc upoważniony do występowania w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej w stosunkach z rządem obcego państwa lub zagraniczną organizacją, działa na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.




  1. z art. 231 § 1 Kodeksu karnego, który stanowi, że funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

a których skutkiem było blokowanie wykonywania konstytucyjnych prerogatyw przez najwyższego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej Prezydenta RP oraz zaistnienie szeregu zaniedbań, które musiały w rezultacie skutkować katastrofą samolotu z delegacją prezydencką lecącą w dniu 10 kwietnia 2010 roku na uroczystości w Katyniu.


W niniejszym stanie faktycznym i prawnym, Donald Tusk - na zasadach określonych w art. 18 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 148 i art. 149 ust. 1 Konstytucji RP, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, art. 2 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej - winien odpowiadać za sprawstwo polecające wskazanych w niniejszym zawiadomieniu przestępstw.
Przestępstwa, których dopuściły się wskazane powyżej osoby, zostały popełnione na szkodę:


  1. Rzeczypospolitej Polskiej, którego najwyżsi urzędnicy i obywatele zginęli w dniu 10 kwietnia 2010 roku.

  2. Rodzin ofiar osób, które zginęły w wypadku samolotu TU-154M pod Smoleńskiem.

  3. Kancelarii Prezydenta RP, w związku ze śmiercią Prezydenta RP prof. Lecha Kaczyńskiego i jego małżonki, Szefa Kancelarii Prezydenta RP Władysława Stasiaka, sekretarzy stanu Pawła Wypycha i Mariusza Handzlika, dyrektor Biura kadr i odznaczeń Barbary Mamińskiej, dyrektor zespołu protokolarnego Izabeli Tomaszewskiej, aspiranta w Zespole Obsługi Organizacyjnej Dariusza Jankowskiego, pracownicy biura prasowego Katarzyny Doraczyńskiej oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób.

  4. Kancelarii Sejmu RP w związku ze śmiercią w katastrofie wicemarszałków Sejmu RP Krzysztofa Putry i Jerzego Szmajdzińskiego oraz posłów Leszka Deptuły, Grzegorza Dolniaka, Grażyny Gęsickiej, Przemysława Gosiewskiego, Izabeli Jarugi-Nowackiej, Sebastiana Karpiniuka, Aleksandry Natalli-Świat, Macieja Płużyńskiego, Arkadiusza Rybickiego, Jolanty Szymanek-Deresz, Zbigniewa Wassermanna, Wiesława Wody, Edwarda Wojtasa oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób.

  5. Kancelarii Senatu RP w związku ze śmiercią w katastrofie wicemarszałek Senatu RP Krystyny Bochenek, senatorów Janiny Felińskiej, Stanisława Zająca oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób.

  6. Biura Bezpieczeństwa Narodowego w związku ze śmiercią w katastrofie jego Szefa Aleksandra Szczygły oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego.

  7. Narodowego Banku Polskiego w związku ze śmiercią w katastrofie jego Prezesa Sławomira Skrzypka oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego.

  8. Ministerstwa Obrony Narodowej w związku ze śmiercią w katastrofie podsekretarza stanu Stanisława Komorowskiego, szefa Sztabu Generalnego WP gen. Franciszka Gągora, dowódcy Wojsk Lądowych RP gen. dyw. Tadeusza Buka, dowódcy Sił Powietrznych RP gen. broni Andrzeja Błasika, dowódcy Marynarki Wojennej RP wiceadmirała Andrzeja Karwety, dowódcy Wojsk Specjalnych RP gen. dyw. Włodzimierza Potasińskiego, dowódcy Operacyjnych Sił Zbrojnych RP gen. broni Bronisława Kwiatkowskiego, dowódcy Garnizonu Warszawa gen. bryg. Kazimierza Gilarskiego, biskupa polowego WP bp. gen. dyw. Tadeusza Płoskiego, prawosławnego ordynariusza WP abp gen. bryg. Mirona Chodakowskiego, p.o. naczelnego kapelana ewangelickiego WP ks. płk Adama Pilcha, kapłana Ordynariatu Polowego WP ks. ppłk Jana Osińskiego, żołnierzy Sił Powietrznych RP: mjr Roberta Grzywny, kpt. Arkadiusza Protasiuka, por. Artura Ziętka, chor. Andrzeja Michalaka, cywilnych pracownic wojska: Natalii Januszko, Barbary Maciejczyk, Justyny Moniuszko oraz utratą należącego do 36 Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego im. Obrońców Warszawy - oddziału lotnictwa transportowego Sił Powietrznych RP (JW 2139) samolot TU-154M numer boczny 101, a także sprzętu służbowego należącego do w/w osób.

  9. Ministerstwa Spraw Zagranicznych w związku ze śmiercią w katastrofie podsekretarza stanu Andrzeja Kremera i dyrektora protokołu dyplomatycznego Mariusza Kazany oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w.

  10. Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w związku ze śmiercią w katastrofie podsekretarza stanu Tomasza Merty oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego.

  11. Urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich w związku ze śmiercią w katastrofie jego szefa Jana Kochanowskiego oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego.

  12. Instytutu Pamięci Narodowej w związku ze śmiercią w katastrofie jego Prezesa Janusza Kurtyki oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego.

  13. Biura Ochrony Rządu w związku ze śmiercią w katastrofie funkcjonariusze BOR ppłk Jarosława Florczaka, kpt. Dariusza Michałowskiego, por. Pawła Janeczka, ppor. Piotra Noska, st. chor. Artura Francuza, chor. Jacka Surówki, chor. Pawła Krajewskiego, chor. Marka Uleryka, mł. chor. Agnieszki Pogródka-Węcławek oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób.

  14. Wojskowego Instytutu Medycznego w związku ze śmiercią w katastrofie z-cy komendanta płk dr hab. n. med. Wojciecha Lubińskiego.

  15. Naczelnej Rady Adwokackiej w związku ze śmiercią w katastrofie jej Prezes adw. Joanny Agackiej-Indeckiej oraz adw. Stanisława Mikke.

  16. Komitetu Katyńskiego w związku ze śmiercią w katastrofie jego Prezesa Stefana Melaka.

  17. Polskiego Komitetu Olimpijskiego w związku ze śmiercią w katastrofie jej Prezesa Piotra Nurowskiego.

  18. Federacji Rodzin Katyńskich w związku ze śmiercią w katastrofie jej Prezesa Andrzeja Sariusza-Skąpskiego.

  19. Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w związku ze śmiercią w katastrofie jego kierownika Janusza Krupskiego.

  20. Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w związku ze śmiercią w katastrofie jej sekretarza Andrzeja Przewoźnika.


U Z A S A D N I E N I E

Zgodnie z art. 126 Konstytucji RP Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej. Czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. Prezydent wykonuje swoje zadania w zakresie i na zasadach określonych w Konstytucji i ustawach.


Rada Ministrów prowadzi politykę wewnętrzną i zagraniczną Rzeczypospolitej Polskiej oraz sprawuje ogólne kierownictwo w dziedzinie stosunków z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi (art. 146 ust. 1 i 4 pkt 9 i 10 Konstytucji RP).

Rada Ministrów kieruje administracją rządową, a reprezentujący ją i kierujący jej pracami Prezes Rady Ministrów zapewnia wykonywanie polityki Rady Ministrów i określa sposoby jej wykonywania, koordynuje i kontroluje pracę członków Rady Ministrów, a także jest zwierzchnikiem służbowym pracowników administracji rządowej (art. 146 ust. 3 i art. 148 Konstytucji RP).

Zgodnie z art. 149 ust. 1 Konstytucji ministrowie kierują określonymi działami administracji rządowej lub wypełniają zadania wyznaczone im przez Prezesa Rady Ministrów. Zakres działania ministra kierującego działem administracji rządowej określają ustawy.

Na mocy art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów w celu wykonania zadań i kompetencji określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustawach, Prezes Rady Ministrów może w szczególności wyznaczyć ministrowi zakres spraw, w których minister ten działa z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów,

W ramach niniejszej sprawy obowiązki poszczególnych urzędników objętych przedmiotowym zawiadomieniem regulują:


  1. Odnośnie Prezesa Rady ministrów Donalda Tuska - omówione powyżej art. 146 ust. 1, 3 i 4 pkt 9 i 10, art. 148, art. 149 Konstytucji RP oraz art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów

  2. Odnośnie ówczesnego Ministra Obrony Narodowej Bogdana Klicha - art. 1-4 ustawy z 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej w zakresie nadzoru nad 36 Specjalnym Pułkiem Lotnictwa Transportowego im. Obrońców Warszawy, który świadczył dla Prezydenta RP transport lotniczy; porozumienie z 14 grudnia 1993 roku pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, a Ministrem Obrony Narodowej Federacji Rosyjskiej w sprawie zasad wzajemnego ruchu lotniczego wojskowych statków powietrznych RP i FR w przestrzeni powietrznej obu państw (przede wszystkim art. 1-5 oraz art. 8); decyzja MON nr 40 z 3 lutego 2010 roku ws. zwiększenia możliwości transportu lotniczego dla najważniejszych osób w państwie w okresie przejściowym.

  3. Odnośnie ówczesnego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Jerzego Millera - art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu; art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.

  4. Odnośnie Radosława Sikorskiego - art. 32 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej; z art. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2011 r. o służbie zagranicznej; umowa sporządzona w Krakowie dnia 22 lutego 1994 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o grobach i miejscach pamięci ofiar wojen i represji.

  5. Odnośnie Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasza Arabskiego - zgodnie z art. 27 w związku z art. 29 pkt 5-9 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów; decyzji Nr 184/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie prowadzenia do użytku w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej „Instrukcji organizacji lotów statków powietrznych o statusie HEAD”.

Na mocy art. 133 ust. 3 Konstytucji RP Prezydent w zakresie polityki zagranicznej współdziała z Prezesem Rady Ministrów i właściwym ministrem. Kompetencje te potwierdził w postanowieniu z dnia 20 maja 2009 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt Kpt 2/08), w którym orzekł, że Prezydent RP, Rada Ministrów i Prezes Rady Ministrów w wykonywaniu swych konstytucyjnych zadań oraz kompetencji kierują się zasadą współdziałania władz, wyrażoną w Preambule oraz w art. 133 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Celem współdziałania jest zapewnienie jednolitości działań podejmowanych w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej w stosunkach międzynarodowych.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego współdziałanie zakłada obustronną otwartość na współpracę i gotowość jej podjęcia. Skoro ustrojodawca określił obszar współdziałania relatywnie szeroko jako „zakres polityki zagranicznej”, to objął dyrektywą współdziałania wszystkie formy aktywności Prezydenta, Rady Ministrów i jej Prezesa skierowane „na zewnątrz” Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek ten obejmuje wymianę informacji, konsultacje i możliwość zgłoszenia uwag do stanowiska przyjętego przez Radę Ministrów jako organ prowadzący politykę zagraniczną i europejską, nadto zaś - w miarę potrzeby - podjęcia wiążących uzgodnień. Z konstytucyjnego obowiązku współdziałania (ustanowionego w art. 133 ust. 3 Konstytucji) wynikają minimalne oczekiwania, obejmujące m.in.:


  • obopólną gotowość do współdziałania ze strony zarówno Prezydenta Rzeczypospolitej jak i Prezesa Rady Ministrów oraz Ministra Spraw Zagranicznych,

  • powinność Prezesa Rady Ministrów informowania Prezydenta o stanowisku ustalonym przez Radę Ministrów w kontaktach międzynarodowych,

  • powinność zapoznania się przez Prezydenta ze stanowiskiem ustalonym przez Radę Ministrów,

  • powinność przestrzegania dokonanych uzgodnień co do form uczestnictwa i ewentualnego udziału Prezydenta w przedstawianiu stanowiska Rzeczypospolitej Polskiej ustalonego przez Radę Ministrów.

Z powyższego wynika, że obowiązkiem Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska - w opisanym stanie faktycznym - było uwzględnienie i zrealizowanie woli Prezydenta Lecha Kaczyńskiego udziału w uroczystościach w Katyniu. Premier Donald Tusk osobiście odpowiadał za zobowiązanie podległych mu ministrów i urzędników do zapewnienia najwyższemu przedstawicielowi RP godnego i bezpiecznego udziału w powyższych obchodach.


Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej dział sprawy zagraniczne obejmuje m.in. sprawy stosunków Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami oraz z organizacjami międzynarodowymi oraz reprezentowania i ochrony interesów Rzeczypospolitej Polskiej i jej obywateli oraz polskich osób prawnych za granicą. Zgodnie z ust 3 tego artykułu Minister Spraw Zagranicznych ustala organizację i kieruje działalnością przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów Członek Rady Ministrów uczestniczy, na zasadach określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w ustalaniu polityki państwa, ponosząc za treść i za realizację działań Rządu odpowiedzialność w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Za przygotowania, organizację spotkań i przekazywanie korespondencji odpowiada wydzielona jednostka organizacyjna MSZ - Protokół Dyplomatyczny. Przygotowuje programy wizyt za granicą Prezydenta RP, Prezesa Rady Ministrów, Ministra Spraw Zagranicznych i uczestniczy w ich realizacji.

Jednocześnie w strukturze MSZ istnieje również wyspecjalizowana jednostka organizacyjna odpowiedzialna za sferę bezpieczeństwa - Biuro Bezpieczeństwa Dyplomatycznego. Realizuje zadania MSZ w dziedzinie zapewnienia bezpieczeństwa placówkom zagranicznym oraz ich personelowi, a w szczególności: aktualizuje politykę bezpieczeństwa dyplomatycznego, prowadzi monitoring zagrożeń, opracowuje kategoryzację placówek zagranicznych i określa standardy bezpieczeństwa na placówkach. BBD stanowi platformę koordynacji działań instytucji państwowych ustawowo zaangażowanych w zapewnienie bezpieczeństwa placówkom zagranicznym.

Zgodnie z regulaminem organizacyjnym MSZ (Zarządzenie nr 30 Ministra Spraw Zagranicznych z 31 grudnia 2009 r. w sprawie nadania statutu organizacyjnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych; „Dziennik Urzędowy Ministra Spraw Zagranicznych” z 2009 r., nr 7, poz. 111) Biuro Bezpieczeństwa Dyplomatycznego odpowiada m.in. za:


  • opracowanie i aktualizowanie polityki bezpieczeństwa dyplomatycznego;

  • współpracę ze służbami specjalnymi (AW, ABW, SKW, SWW, Centrum Antyterrorystyczne ABW) oraz BOR i innymi instytucjami krajowymi w sprawach angażujących ministerstwo w zakresie bezpieczeństwa dyplomatycznego;

  • koordynację służby BOR w placówkach zagranicznych;

  • monitoring zagrożenia dla bezpieczeństwa placówek i ich personelu;

  • zlecanie właściwym komórkom organizacyjnym i placówkom zagranicznym podejmowania działań adekwatnych do zmieniającej się sytuacji w zakresie bezpieczeństwa;

  • kontrolę przestrzegania standardów bezpieczeństwa przez komórki organizacyjne ministerstwa i placówki zagraniczne;

  • koordynację planowanie działań podejmowanych przez komórki organizacyjne ministerstwa i placówki zagraniczne z zakresu bezpieczeństwa dyplomatycznego;

  • działania doraźne w sytuacjach kryzysowych w obszarze bezpieczeństwa dyplomatycznego;

  • kontakty z komórkami do spraw bezpieczeństwa dyplomatycznego w ministerstwach spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych państw obcych oraz z komórkami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo;

  • realizacje decyzji i wytycznych dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa.

Z powyższego wynika więc bezspornie, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych było głównym organem rządu prowadzącym dyplomatyczne rozmowy i organizację wizyty Prezydenta RP w Katyniu 10 kwietnia 2010 r.


Na skandaliczną sytuację blokowania przez Donalda Tuska i podległych mu ministrów wszelkich inicjatyw zagranicznych śp. Prezydenta Kaczyńskiego oraz odcinania Jego Kancelarii od informacji wskazał b. wiceminister MSZ i b. wiceszef BBN Witold Waszyczykowski. Do Kancelarii Prezydenta docierały bowiem informacje bardzo szczątkowe. Na początku 2009 roku w MSZ zapadła decyzja na piśmie aby nie rozszerzać clarisów i depesz na prezydenta. Witold Waszczykowski w trakcie wysłuchania przed Parlamentarnym Zespołem ds. Zbadania Katastrofy Smoleńskiej powiedział m.in.: „od początku 2009 roku zapadła w MSZ decyzja na piśmie podjęta przez dyrektora generalnego, parafowana przez ministra Radosława Sikorskiego, aby nie rozszerzać depesz i clarisów, czyli płynących z placówek dyplomatycznych informacji, na prezydenta. W związku z tym informacje, jakie docierały do nas, były bardzo szczątkowe, wybiórcze. Musieliśmy w wielu przypadkach informacje zdobywać w inny sposób. Wielokrotnie po ważnych wizytach, rundach negocjacyjnych, które prowadził rząd, MSZ, jedynym źródłem zdobycia informacji jakie było stanowisko polskiego rządu, bądź obcych państw w rozmowach, były spotkania, które prowadziliśmy z ambasadorami lub zastępcami ambasadorów innych państw”. Według W. Waszczykowskiego śp. Prezydent Kaczyński nie był w sposób rzetelny informowany przez rząd m.in. ws. przebiegu konfliktu gruzińsko-rosyjskiego oraz tarczy antyrakietowej". W jego ocenie obchody wielu rocznic z udziałem śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego miały być celowo "sabotowane" przez organizowanie równoległych obchodów odbywających się pod patronatem rządu.
Od początku organizacji wizyty w Katyniu Donald Tusk podjął grę z Prezydentem Lechem Kaczyńskim, mającą na celu pozbawienie go konstytucyjnych prerogatyw w zakresie polityki zagranicznej, a ostatecznie pozbawienia możliwości udziału z obchodach rocznicowych w Katyniu.

Niewątpliwie już od jesieni 2009 r. prowadzone były rozmowy, których skutkiem miało być spotkanie premierów Polski i Rosji w Katyniu. Warunkiem powodzenia tej inicjatywy było wyeliminowanie z udziału w tych uroczystościach śp. Prezydenta Kaczyńskiego, który nie chciał zgodzić się na rezygnację z określenia Katynia, jako zbrodni ludobójstwa. W opracowanym w prezydenckim Biurze Bezpieczeństwa Narodowego dokumencie stwierdzono m.in.: „Brak realnych działań strony rosyjskiej w kwestii ludobójstwa katyńskiego, a w szczególności dalsze negowanie postulatów strony polskiej przez władze Federacji Rosyjskiej może doprowadzić do sytuacji, w której Polska będzie zmuszona do postawienia sprawy zbrodni katyńskiej na forum ONZ i przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości w Hadze”. Śp. Lech Kaczyński był pierwszym Prezydentem RP nie powiązanym z poprzednim systemem, dlatego już 17 września 2009 r. w Warszawie podczas uroczystości upamiętniających IV rozbioru Polski przez Rosję i Niemcy, nie bał się powiedzieć, że zbrodnia dokonana w Katyniu, była zbrodnią ludobójstwa. Ani rząd Donalda Tuska, ani rząd Federacji Rosyjskiej nie chciał usłyszeć tych słów raz jeszcze. Rosja postanowiła wykorzystać wewnętrzny spór w Polsce i doprowadzić do kolejnej kłótni między rządem Tuska, a śp. Prezydentem Kaczyńskim i przenieść ją na forum międzynarodowe.

Pierwsze uzgodnienia w tym zakresie poczynił z Premierem Władimirem Putinem w Sopocie we wrześniu 2008 roku.

Premier Tusk zeznając 19 października 2011 roku w prokuraturze oświadczył, że „Tematem refleksji o obchodach 70 rocznicy zbrodni katyńskiej było już spotkanie z premierem Putinem podczas obchodów rocznicy wybuchu II wojny światowej. Późną jesienią 2009 roku w rozmowach pojawiał się kontekst 70 rocznicy zbrodni katyńskiej. Minister Kremer w uzgodnieniu ze mną miał podejmować i podejmował próby nakłonienia że dla relacji polsko-rosyjskich byłby ważny gest strony rosyjskiej w sprawie Katynia. Nie pamiętam, aby był rozważany scenariusz wspólnego udziału mojego i prezydenta Kaczyńskiego podczas uroczystości w Katyniu. Moją intencją było uniknięcie przede wszystkim jakichkolwiek nieporozumień z tytułu uczestnictwa najwyższych przedstawicieli władz polskich podczas uroczystości 70 rocznicy zbrodni katyńskiej.”

Jak zeznał w dniu 8 sierpnia 2011 r. Szef KPRM Tomasz Arabski „Kwestia zbrodni katyńskiej została również poruszona przy okazji rozmowy premierów w Sopocie. Po tym spotkaniu minister Kremer i dyrektor Bartkiewicz odbywali spotkania ze swoimi odpowiednikami ze strony rosyjskiej. Strona polska dążyła, aby do spotkania doszło przy okazji uroczystości w Katyniu, tym bardziej, iż w kwietniu odbywały się corocznie uroczystości związane ze zbrodnią katyńską. Nigdy nie rozważałem koncepcji uroczystości katyńskich z udziałem premiera Rosji oraz premiera i prezydenta Polski.”

Potwierdził to w swoich zeznaniach Jan Łazicki (MKiDN), który stwierdził, że „W październiku 2009 r. było spotkanie u Dyrektora Gabinetu Politycznego MKiDN J. W., gdzie był minister Przewoźnik, który podał informację i jednocześnie poprosił o dyskrecję, że z nieoficjalnych informacji wie, że w Katyniu ma dojść do spotkania premiera Putina i premiera Tuska.”

Z powyższych oświadczeń wynika, że zarówno sam Donald Tusk, jak i jego bezpośredni podwładny, planując wyjazd delegacji polskiej na obchody do Katynia nie rozważali nawet udziału w nich Prezydenta Lecha Kaczyńskiego! Urzędnicy państwowi zobowiązani do współpracy z Prezydentem, próbowali od samego początku umniejszyć rolę i znaczenie najwyższego przedstawiciela Polski - Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Powyższe działanie miało na celi obniżenie jego roli i pozycji międzynarodowej jako głowy państwa polskiego. Jak zostanie to przedstawione powyżej, Donald Tusk oraz jego ministrowi w porozumieniu Władimirem Putinem zrobili wszystko, żeby Prezydent Kaczyński nie wziął udziału w uroczystościach 70. rocznicy dokonania zbrodni w Katyniu.

Kancelaria Prezydenta RP przekazywała informacje na temat wizyty zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jak wynika bowiem z Białej Księgi tragedii smoleńskiej oraz postanowienia Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga z dnia 30 czerwca 2012 roku o umorzeniu śledztwa w sprawie o sygnaturze V Ds. 32/11, „Pierwszym wydarzeniem sygnalizującym zamiar udziału Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego w uroczystościach w Katyniu było spotkanie Mariusza Handzlika w dniu

  1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna