Zgromadzenie Ogólne onz



Pobieranie 77.7 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar77.7 Kb.


Zgromadzenie Ogólne ONZ
(www.un.org/ga)

Składa się z przedstawicieli wszystkich państw członkowskich ONZ, z których każde ma jeden głos. Odbywa coroczne sesje zwyczajne, które rozpoczynają się każdego roku we wtorek następujący po drugim poniedziałku września. Decyzje w najważniejszych kwestiach, jak wybór niestałych członków Rady Bezpieczeństwa, wybór członków Rady Gospodarczej i Społecznej, przyjmowanie nowych członków Organizacji Narodów Zjednoczonych, zawieszanie w korzystaniu z praw i przywilejów członkowskich, sprawy budżetowe oraz dotyczące pokoju i bezpieczeństwa, przyjmowane są większością 2/3 głosów.


W pozostałych sprawach - zwykłą większością głosów.

Do najważniejszych uprawnień Zgromadzenia Ogólnego ONZ należy:

• rozpatrywanie i udzielanie rekomendacji we wszelkich sprawach wchodzących w zakres Karty Narodów Zjednoczonych oraz dotyczących kompetencji i funkcji któregokolwiek organu przewidzianego w Karcie ONZ,

• rozpatrywanie i formułowanie rekomendacji dotyczących zasad współpracy w dziedzinie utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa,

• inicjowanie badań i przekazywanie zaleceń w celu rozwijania współpracy międzynarodowej w dziedzinie politycznej i popierania rozwoju i kodyfikacji prawa międzynarodowego,

• inicjowanie badań i przekazywanie zaleceń w celu rozwijania współdziałania międzynarodowego w dziedzinie gospodarczej, społecznej, kulturalnej, oświaty, ochrony zdrowia, praw człowieka i podstawowych wolności bez różnicy rasy, płci, języka czy wyznania,

• rozpatrywanie raportów Rady Bezpieczeństwa i innych organów ONZ,

• rozpatrywanie i zatwierdzanie budżetu ONZ, także umów finansowych i budżetowych z organizacjami wyspecjalizowanymi,

• wybieranie niestałych członków Rady Bezpieczeństwa, Rady Gospodarczej i Społecznej, Rady Powierniczej, Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (wspólnie z RB), mianowanie Sekretarza Generalnego ONZ (z rekomendacji RB).

W ramach Zgromadzenia Ogólnego funkcjonuje sześć tzw. Głównych Komitetów, które stanowią forum dyskusji dla państw-członków ONZ na temat zagadnień pogrupowanych tematycznie:


  • I Komitet -ds. rozbrojenia i międzynarodowego bezpieczeństwa,
    - II Komitet -ds. ekonomicznych i finansowych,
    - III Komitet - ds. społecznych, humanitarnych i kulturalnych,
    - IV Komitet - ds. specjalnych politycznych i dekolonizacji,
    - V Komitet - ds. administracyjnych i budżetowych,
    - VI Komitet - ds. prawnych.

Rada Bezpieczeństwa
Securiy Council (www.un.org/Docs/sc)

Skład
W skład Rady Bezpieczeństwa wchodzi 15 państw, z czego pięć posiada status stałych członków (ChRL, Francja, Rosja, USA i Wielka Brytania). Pozostałe 10 państw wybieranych jest przez Zgromadzenie Ogólne na kadencję dwuletnią, przy czym co roku wybieranych jest pięciu niestałych członków. Członek ustępujący nie może być wybrany na następną kadencję. W celu zachowania reprezentatywności geograficznej Zgromadzenie Ogólne podjęło w 1963 r. decyzję, że państwom Afryki i Azji przysługiwać będzie 5 miejsc, państwom Europy Wschodniej 1 miejsce, 2 miejsca państwom Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz 2 miejsca państwom Europy Zachodniej i z pozostałych regionów.
W roku 2004 następujące państwa sprawują funkcję niestałych członków RB NZ: Chile, Niemcy, Pakistan, Filipiny, Rumunia, Hiszpania, Algieria, Angola, Benin i Brazylia.
Polska była niestałym członkiem RB w latach: 1946-47, 1970-1971, 1982-1983, 1996-1997.

Organizacja prac
Rada Bezpieczeństwa funkcjonuje w systemie ciągłym, w związku z czym przedstawiciele jej członków muszą być zawsze obecni w siedzibie Rady w Nowym Jorku. Posiedzenia Rady Bezpieczeństwa zwoływane są przez jej Przewodniczącego. Funkcja ta sprawowana jest co miesiąc przez inne państwo członkowskie Rady, w kolejności alfabetycznej nazw państw, zgodnie z alfabetem angielskim. Każdy członek Rady Bezpieczeństwa dysponuje jednym głosem. Decyzje w sprawach proceduralnych zapadają większością 9 głosów. Wszystkie inne decyzje wymagają większości 9 głosów, włączając w to głosy wszystkich stałych członków Rady Bezpieczeństwa. Zasada ta nazywana jest prawem veta, ponieważ sprzeciw jednego ze stałych członków powoduje odrzucenie projektu.

Kompetencje
Najważniejsze kompetencje Rady Bezpieczeństwa to:

• utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (szczególne uprawnienia w tym zakresie wymienione są w rozdziałach VI, VII, VIII i XII Karty NZ),

• badanie sporów i sytuacji zagrażających pokojowi oraz rekomendowanie sposobów ich rozwiązania,

• stwierdzanie istnienia zagrożeń dla pokoju lub agresji,

• decydowanie o zastosowaniu odpowiednich środków w celu przywrócenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, w tym zastosowania sankcji ekonomicznych lub użycia siły,

• rekomendowanie Zgromadzeniu Ogólnemu NZ kandydata na Sekretarza Generalnego NZ, wybór (wraz ze Zgromadzeniem Ogólnym NZ) sędziów Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.



Organy pomocnicze
Zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych Rada Bezpieczeństwa może tworzyć organy pomocnicze, jeśli uzna to za konieczne do pełnienia swych funkcji. Do najważniejszych organów funkcjonujących obecnie przy Radzie, należą:

komitety stałe - Komitet Ekspertów ds. Zasad Procedury (Committee of Experts on Rules of Procedure), Komitet ds. Przyjmowania Nowych Członków (Committee on Admission of New Members);

komitety ad hoc - Komitet ds. Posiedzeń Rady Bezpieczeństwa poza siedzibą ONZ (Security Council Committee on Council Meetings away from Headquarters), Rada Zarządzająca Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Kompensacji ONZ (Governing Council of the United Nations Compensation Committee) oraz Komitet Antyterrorystyczny (Counter-Terrorism Committee, powołany rezolucją RB 1373 w roku 2001)

Wojskowy Komitet Sztabowy, utworzony na podstawie art. 47 Karty NZ;

komitety sankcji (Sanctions Committees) - Komitet rezolucji 751 (Somalia), Komitet rezolucji 918 (Ruanda), Komitet rezolucji 1132 (Sierra Leone), Komitet rezolucji 1267 (dot. Al Kaidy oraz Talibów), Komitet rezolucji 1518 (sytuacja pomiędzy Kuwejtem a Irakiem), Komitet rezolucji 1521 (Liberia);

Komisja Monitorowania, Weryfikacji i Inspekcji NZ (UN Monitoring, Verification and Inspection Commission - UNMOVIC);

Międzynarodowy Trybunał Karny dla Ruandy (International Tribunal for Rwanda);

Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (International Tribunal for the Former Yugoslavia).

RB ustanawia ponadto operacje i misje pokojowe.



Reforma
Transformacje systemu międzynarodowego, w tym zmiany w światowym układzie sił, jakie dokonały się w okresie istnienia Organizacji, nie znalazły adekwatnego odzwierciedlenia w składzie RB. Pomimo radykalnego wzrostu liczby członków ONZ (z 51 państw w chwili założenia Organizacji do 191 państw obecnie) skład Rady Bezpieczeństwa uległ zwiększeniu tylko raz, w 1965 r., z 11 do 15 członków. Jednocześnie wzrost oczekiwań państw, które w ciągu półwiecza od przyjęcia Karty Narodów Zjednoczonych uzyskały niekwestionowaną pozycję międzynarodową (Niemcy, Japonia), wnosząc ogromny wkład finansowy i polityczny w realizację celów Narodów Zjednoczonych, dał impuls do podjęcia w ramach ONZ wysiłków reformy instytucjonalnej, której pierwszoplanowym zadaniem stało się rozszerzenie składu RB, a zwłaszcza stworzenie możliwości szybkiego wprowadzenia do Rady nowych członków stałych.

W 1993 r. ZO powołało wyposażony w bezterminowe pełnomocnictwa organ pomocniczy ds. reformy RB pod nazwą ?Otwarta Grupa Robocza ds. sprawiedliwej reprezentacji i zwiększenia członkostwa Rady Bezpieczeństwa oraz innych kwestii związanych z Radą Bezpieczeństwa?. Rezultatem długotrwałych prac Grupy są pozytywne, choć w istocie drugorzędne, zmiany dotyczące metod prac Rady - zwiększenie przejrzystości obrad, lepsza i bardziej otwarta współpraca RB z innymi organami NZ oraz państwami członkowskimi, praktyka odbywania regularnych spotkań członków Rady z przedstawicielami krajów-kontrybutorów operacji pokojowych, a także wzmocnienie roli niestałych członków RB w pracach Rady.




Rada Gospodarcza i Społeczna
Economic and Social Council (www.un.org/esa/coordination/ecosoc. )

Rada Gospodarcza i Społeczna NZ (ECOSOC) to jeden z sześciu głównych organów systemu NZ. Zakres kompetencji, skład, funkcje i uprawnienia oraz zasady głosowania i procedura ujęte są w rozdziale IX i X Karty NZ.


ECOSOC koordynuje prace 16 organizacji wyspecjalizowanych NZ, 10 komisji funkcjonalnych oraz 5 komisji regionalnych; rozpatruje raporty 11 funduszy i programów; udziela zaleceń systemowi NZ oraz krajom członkowskim
ECOSOC, przy zachowaniu podległości w stosunku do Zgromadzenia Ogólnego NZ, odpowiada za:

• promocję lepszych warunków życia, pełnego zatrudnienia oraz postępu i rozwoju gospodarczego i społecznego,

• wskazywanie rozwiązań międzynarodowych problemów gospodarczych, społecznych i zdrowotnych,

• ułatwianie międzynarodowej współpracy kulturalnej i oświatowej,


ˇ zachęcanie do powszechnego przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności.

Z realizacją zadań z zakresu odpowiedzialności ECOSOC wiąże się wykorzystanie ponad 70% zasobów ludzkich i finansowych systemu ONZ.


Realizując swój mandat, ECOSOC konsultuje środowiska akademickie, przedstawicieli sektora biznesu oraz ponad 2350 akredytowanych przez siebie organizacji pozarządowych.
W skład ECOSOC wchodzą 54 państwa wybierane przez ZO ONZ na okresy 3-letnie zgodnie z zasadą sprawiedliwej geograficznie dystrybucji miejsc: 14 miejsc przypada grupie państw afrykańskich, 11 azjatyckich, 6 wschodnioeuropejskich (EW), 10 latynoskich, 13 zachodnioeuropejskich i innych (EZ).

Lista członków ECOSOC:

• z grupy afrykańskiej: do końca 2004: Burundi, Ghana, Libia, Zimbabwe; do końca 2005: Benin, Kongo, Kenia, Mozambik, Senegal: do końca 2006: Mauritius, Namibia, Nigeria, TaONZania, Tunezja.

• z grupy azjatyckiej: do końca 2004: Bhutan, Chiny, Indie, Katar; do końca 2005: Arabia Saudyjska, Japonia, Malezja; do końca 2006: Bangladesz, Indonezja, Korea Płd., Zjednoczone Emiraty Arabskie;

• z grupy EW: do końca 2004: Rosja, Ukraina, Węgry; do końca 2005: Azerbejdżan; do końca 2006: Armenia, Polska;

• z grupy Ameryki Łacińskiej: do końca 2004: Chile, Gwatemala, Salwador; do końca 2005: Ekwador, Jamajka, Kuba, Nikaragua; do końca 2006: Belize, Kolumbia, Panama;

• z grupy EZ: do końca 2004: Australia, Finlandia, Szwecja, WB; do końca 2005: Francja, Grecja, Irlandia, Niemcy, Turcja; do końca 2006: Belgia, Włochy, Kanada, USA.

UE reprezentują: Polska, Finlandia, Francja, Grecja, Irlandia, Niemcy, Szwecja, Wielka Brytania, Węgry, Włochy. Polska była członkiem ECOSOC w latach 1992-2000.



Organizacja pracy ECOSOC
ECOSOC odbywa w ciągu roku spotkania oficjalne: spotkanie ws. wyboru Biura,, sesję organizacyjną dla przyjęcia agendy i programu pracy, spotkania z instytucjami z Bretton Woods, wznowioną sesję organizacyjną, poświęconą wyborom i nominacjom, sesję merytoryczną - substantive session-. W ramach ECOSOC odbywają sie również nieformalne spotkania z organizacjami pozarządowymi oraz z przedstawicielami biznesu .

Sesja merytoryczna, trwająca 4 tygodnie, zwoływana jest raz w roku w lipcu - na przemian w Genewie i Nowym Jorku. Na sesję składają się:


• 4-dniowy segment wysokiego szczebla z udziałem ministrów, poświęcony wybranemu problemowi gospodarczemu lub społecznemu o globalnym znaczeniu,
• jednodniowe spotkanie poświęcone dialogowi na temat istotnych problemów współpracy i rozwoju z udziałem szefów międzynarodowych instytucji finansowych i handlowych,
• segment operacyjny, poświęcony współpracy na rzecz rozwoju,
• segment koordynacyjny, poświęcony wybranym problemom o charakterze przekrojowym w skali systemu NZ,
• segment pomocy humanitarnej,
segment ogólny, obejmujący inne zagadnienia i problemy.

Szczególne znaczenie ma dyskusja podczas segmentu wysokiego szczebla (jest ona źródłem orientacji politycznej i zadań na przyszłość) oraz segmentu koordynacyjnego (sprzyja spoistości i porządkowaniu działań w ramach systemu NZ).

Pracami ECOSOC kieruje biuro wybierane na początku każdego kolejnego roku podczas pierwszego spotkania ECOSOC

Główne tematy dyskusji
Zgodnie z decyzją ECOSOC (2003/287) tematem segmentu wysokiego szczebla w 2004 r. była:

• Mobilizacja zasobów oraz tworzenie sprzyjających warunków dla eliminacji ubóstwa w kontekście implementacji Programu działań na rzecz najmniej rozwiniętych państw w latach 2001-2010.

Tematami segmentu koordynacyjnego były zaś:

• Przegląd i ocena systemowej implementacji uzgodnionych wniosków ECOSOC (1997/2), dotyczących działań na rzecz uwzględnienia perspektywy płci we wszystkich programach realizowanych w systemie ONZ,

• Skoordynowane i zintegrowane podejście systemu ONZ do promocji rozwoju obszarów wiejskich w państwach rozwijających się, ze szczególnym uwzględnieniem najmniej rozwiniętych państw, w celu eliminacji ubóstwa i zapewnienia zrównoważonego rozwoju.

Rada Powiernicza
Trusteship Council (www.un.org/documents/tc )

Rada Powiernicza to jeden z głównych organów ONZ. Jej skład, funkcje, kompetencje, a także zasady głosowania i procedury zawarte są w rozdziale XIII Karty NZ.. Rada Powiernicza utworzona została w celu administracji obszarów powierniczych znajdujących się w Międzynarodowym Systemie Powierniczym. Rada zajmowała się rozpatrywaniem sprawozdań władz administrujących, przyjmowaniem i badaniem skarg ludności terytoriów administrowanych, a także przeprowadzaniem okresowych wizytacji.


Główną zasadą członkostwa w Radzie Powierniczej było utrzymanie równowagi między państwami sprawującymi władzę nad obszarami powierniczymi i takimi, które jej nie sprawują. Rada wielokrotnie zmieniała swój skład z uwagi na odzyskiwanie niepodległości przez kolejne terytoria powiernicze. W skład Rady wchodzą obecnie wszyscy stali członkowie Rady Bezpieczeństwa (ChRL zawiesiła członkostwo w Radzie Powierniczej).
Do 1976 roku prawie wszystkie terytoria powiernicze odzyskały niepodległość lub połączyły się z sąsiadującymi państwami z wyjątkiem wysp na Oceanie Spokojnym, które jako ostatnie odzyskało niepodległość, stając się 185 państwem członkowskim ONZ. Ten fakt spowodował, iż zadania Rady, do których wypełniania została ona powołana przestały istnieć, dlatego też w 1994 roku Sekretarz Generalny NZ wystąpił z inicjatywą likwidacji tego organu na podstawie art. 108 Karty NZ.

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości
International Court of Justice (www.icj-cij.org/)

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (MTS) jest głównym organem sądowniczym ONZ, ustanowionym w 1945 roku na mocy Karty Narodów Zjednoczonych. Siedzibą MTS jest Haga (Królestwo Niderlandów). Ustrój Trybunału, jego kompetencje, postępowanie oraz opinie doradcze określone zostały w Statucie MTS, który stanowi również integralną część Karty Narodów Zjednoczonych.


Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości nie rozpatruje skarg osób indywidualnych, lecz jedynie skargi wnoszone przez państwa.
MTS zajmuje się jurysdykcją? wszystkich spraw, które wnoszą państwa jak również tych wszystkich spraw, które wymienione są w Karcie Narodów Zjednoczonych albo w obowiązujących traktatach i konwencjach. MTS przygotowuje ponadto na prośbę Zgromadzenia Ogólnego ONZ i Rady Bezpieczeństwa opinię doradczą w każdej sprawie prawnej. Inne organy ONZ i organizacje wyspecjalizowane NZ mogą się zwrócić do Trybunału tylko z rekomendacji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i tylko w sprawach będących w zakresie ich kompetencji.

Skład Trybunału:
Trybunał składa się z 15 sędziów z tym, że nie może w nim zasiadać 2 obywateli tego samego państwa. Sędziowie Trybunału wybierani są przez Zgromadzenie Ogólne NZ i Radę Bezpieczeństwa na 9 letnią kadencję i mogą ubiegać się reelekcję. W czasie sprawowania funkcji członkowie Trybunału nie mogą pełnić innych obowiązków. Aby zapewniona została ciągłość prac Trybunału co 3 lata wymianie podlega 1/3 składu MTS.

Organizacje wyspecjalizowane

Organizacje wyspecjalizowane Narodów Zjednoczonych to niezależne, międzyrządowe organizacje, które połączone są z ONZ oddzielnymi porozumieniami przyjętymi przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Organizacje te funkcjonują na zasadzie oddzielnego członkostwa, posiadając własne władze oraz budżety.


Obecnie działa 17 organizacji wyspecjalizowanych, do których należą:

Międzynarodowy Fundusz Walutowy (IMF),
• Międzynarodowa Korporacja Finansowa (IFC),
• Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD),
• Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju (IDA),
• Międzynarodowa Organizacja Pracy (ILO),
• Organizacja Narodów Zjed. do spraw Rozwoju Przem. (UNIDO),
• Organizacja Narodów Zjed. do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO),
• Międzynarodowy Fundusz Rozwoju Rolnictwa (IFAD),
• Org. Narodów Zjed. do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO),
• Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO),
• Światowa Organizacja Meteorologiczna (WMO),
• Światowa Organizacja Turystyczna (WTO),
• Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego (ICAO),
• Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO),
• Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU),
• Powszechny Związek Pocztowy (UPU),
• Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).

Międzynarodowy Fundusz Walutowy
International Monetary Fund (IMF) (www.imf.org)

powstał na konferencji w Bretton Woods w 1944 r. Fundusz czuwa nad stabilnością kursów walutowych, ułatwia międzynarodową współpracę finansową, a także rozwój handlu międzynarodowego. Międzynarodowy Fundusz Walutowy jest organizacją, która niesie pomoc państwom członkowskim w sytuacji zachwiania równowagi finansowej. Najważniejszym organem IMF jest Rada Gubernatorów, do której każde państwo członkowskie mianuje jednego delegata. Bieżąca działalność MFW nadzorowana jest przez Radę Wykonawczą, liczącą 24 członków, którzy są przedstawicielami 5 państw posiadających największe wkłady, tj. Francji, Niemiec, USA, Wielkiej Brytanii oraz Japonii, a także 19 przedstawicieli innych krajów, wybieranych co 2 lata. Rada zajmuje się m.in. pomocą finansową i konsultacjami z państwami członkowskimi. Siedzibą Międzynarodowego Funduszu Walutowego jest Waszyngton.





Międzynarodowa Korporacja Finansowa
International Finance Corporation (IFC)
(www.ifc.org)

utworzona została w 1956 roku, ale jako organizacja wyspecjalizowana NZ funkcjonuje od 1957 roku. IFC stanowi jedno z największych źródeł kapitału, służącego finansowaniu prywatnych projektów w krajach rozwijających się. Jednym z głównych zadań IFC jest wspieranie sektora prywatnego poprzez udzielanie mu pożyczek. IFC jest zarządzana przez tę samą Radę Gubernatorów i tych samych dyrektorów wykonawczych co Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju. IFC jest ponadto członkiem Grupy Banku Światowego.





Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju
International Bank for Reconstruction and Development (IBRD)

nazywany Bankiem Światowym, został utworzony w 1946 roku. Członkami tej organizacji są państwa, które ratyfikowały Statut Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Organizacja powołana została w celu udzielania pomocy finansowej państwom znajdującym się w sytuacji odbudowy wojennych zniszczeń oraz poprawy sytuacji gospodarczej. Na początku działalności Banku kapitał wynosił 10 miliardów USD obecnie 188 miliardów USD. Najważniejszym organem Banku jest Rada Gubernatorów, do której państwa członkowskie mianują jednego przedstawiciela oraz jednego zmiennika. Rada zbiera się raz do roku. Działalność Rady koordynowana jest przez 24 dyrektorów wykonawczych. Siedzibą Banku Światowego jest Waszyngton. IBRD wraz z IFC, IDA, MIGA i ICSID tworzą tzw, Grupę Banku Światowego





Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju
International Development Association (IDA)
(www.worldbank.org/ida)

została powołana w 1960 roku, aby nieść pomoc najbiedniejszym krajom poprzez udzielanie im pożyczek na warunkach korzystniejszych niż oferowane przez Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju. Pożyczki Międzynarodowego Stowarzyszenia Rozwoju kierowane są do państw, w których roczny dochód na jednego mieszkańca nie przekracza 925 USD. Pożyczki te mogą być spłacane przez 35-40 lat i są nieoprocentowane. Siedziba organizacji mieści się Waszyngtonie.





Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego International Civil Aviation Organization (ICAO)
(www.icao.int)

jest organem utworzonym na podstawie Konwencji międzynarodowego lotnictwa cywilnego, podpisanej w 1944 r. w Chicago. ICAO powstała 4 kwietnia 1947 r i zajmuje się ustalaniem międzynarodowych standardów w zakresie bezpieczeństwa, efektywności i regularności komunikacji lotniczej oraz promuje planowanie i rozwój transportu powietrznego. Najważniejszym organem ICAO jest Zgromadzenie członków, które obraduje raz na trzy lata. Nad wcielaniem w życie przyjętych założeń czuwa Rada, w skład której wchodzą przedstawiciele 33 państw członkowskich tej organizacji. ICAO ma swoją siedzibę w Montrealu (Kanada).





Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP)
International Labour Organization (ILO)
(www.ilo.org)

Jest jedną z najstarszych organizacji międzynarodowych. Powstała w 1919 r. W 1946 r. została pierwszą organizacją wyspecjalizowaną systemu NZ. Ma unikalną, trójstronną strukturę. W jej głównych organach: Międzynarodowej Konferencji Pracy i Radzie Administracyjnej, obok przedstawicieli rządów zasiadają reprezentanci pracodawców i pracowników. Funkcję sekretariatu Organizacji pełni Międzynarodowe Biuro Pracy (MBP), na czele którego stoi Dyrektor Generalny. www.ilo.org/public/english/bureau/dgo/index.htm Od 1998 r. jest nim Juan Somavia (Chile), wybrany w marcu 2003 r. na drugą pięcioletnią kadencję. Siedzibą MOP jest Genewa.


MOP koncentruje swoją działalność na ustanawianiu standardów pracy w formie konwencji i zaleceń. Dostarcza też na dużą skalę pomoc techniczną w różnych dziedzinach. Szeroka gama programów technicznych realizowana jest w 140 krajach. Programy te skupione są na wspieraniu realizacji 4 celów strategicznych MOP tj.:

- promocji Fundamentalnych Zasad i Praw w Pracy,


- zwiększaniu szans na zatrudnienie,
- zwiększaniu efektywności zabezpieczenia społecznego
- wzmocnienia dialogu społecznego.

MOP pomaga rządom oraz organizacjom pracowników i pracodawców ustanawiać poprawne relacje pracownicze oraz reformować prawo pracy tak, by mogło sprostać zmianom gospodarczym i potrzebom społecznym.


Aktywność MOP w wielu przypadkach wychodzi poza granice statutowe i dotyczy problemów globalnych. W lutym 2002 r. utworzono Światową Komisję do spraw Społecznego Wymiaru Globalizacji, która jest organem niezależnym złożonym z 26 ekspertów z różnych dziedzin(politycy, ekonomiści, przedstawiciele biznesu, pracodawców i pracowników). Celem Komisji jest określenie kierunku, w jakim zmierzają procesy globalizacji, ich wpływu na życie i pracę ludzi na całym świecie, i wypracowanie konkretnych środków politycznych, które pozwolą na ?oswojenie? globalizacji i umożliwią nadanie jej bardziej ?ludzkiego? kształtu.



Międzynarodowa Organizacja Morska
International Martine Organization (IMO)
(www.imo.org)

jest organizacją działającą na podstawie konwencji przyjętej w Genewie w 1948 r. Jej celem jest polepszenie współpracy państw w zakresie korzystania z międzynarodowych dróg morskich. Organizacja ta zajmuje się przygotowaniem zasad bezpiecznej żeglugi, a także efektywnej nawigacji. IMO jest organizacją, która odpowiada również za ochronę środowiska morskiego.


Najwyższym organem Międzynarodowej Organizacji Morskiej jest Zgromadzenie, obradujące raz na dwa lata. Natomiast organem zarządzającym jest Rada, w skład której wchodzi 32 członków. Do organizacji należy159 państw, z czego 156 to państwa członkowskie, a 3 to członkowie stowarzyszeni. Siedzibą IMO jest Londyn.
.



Międzynarodowy Fundusz Rozwoju Rolnictwa
International Fund for Agricultural Development (IFAD)
(www.ifad.org)

został utworzony w 1977 r. Fundusz jest międzynarodową instytucją finansową, której głównym celem jest polepszanie sytuacji w regionach dotkniętych biedą i głodem. Fundusz udziela pożyczek na preferencyjnych warunkach oraz darowizn na poprawę sytuacji i walkę z głodem. Rada Zarządzająca jest najwyższym organem Funduszu. W jej skład wchodzą wszyscy członkowie IFAD. Bieżące prace Międzynarodowego Funduszu Rozwoju Rolnictwa nadzoruje Rada Wykonawcza, licząca 18 członków. Siedziba Funduszu znajduje się w Rzymie.





Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny
International Telekommuncation Union (ITU)
(www.itu.int)

Organizacją wyspecjalizowaną NZ Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny został w 1947 r. Działalność tej organizacji polega na promocji rozbudowy i działania ośrodków telekomunikacji, w celu poprawienia jakości świadczonych usług telekomunikacyjnych oraz udzieleniu pomocy technicznej krajom rozwijającym się. Zadaniem organizacji jest również poprawa współpracy międzynarodowej w dziedzinie telekomunikacji oraz w zakresie uzyskania środków i nowych technologii. Najwyższym organem ITU jest Konferencja Pełnomocników, która spotyka się co cztery lata, natomiast organem zarządzającym jest Rada, w skład której wchodzi 46 członków. Rada zbiera się raz do roku. Siedziba ITU znajduje się w Genewie.


Polska była członkiem Rady ITU w latach 1965-82, 1994-98, obecnie od 2002-2006.



Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO)
(www.unsco.org)

utworzona została w 1946 roku w celu przyczyniania się do zapewnienia pokoju i bezpieczeństwa poprzez współpracę państw w dziedzinie edukacji, nauki i kultury. Organizacja ta ma również na celu popieranie i zachęcanie do poszanowania praw człowieka, podstawowych wolności, a także wspieranie poszanowania dla sprawiedliwości i przepisów prawa. Programy UNESCO mają na celu zapewnienie dostępu do nauki wszystkim ludziom, zabezpieczenie dziedzictwa kulturowego oraz wspieranie odrębności kulturowych poszczególnych narodów. Organem UNESCO jest Konferencja Generalna, która obraduje co dwa lata. Organem nadzorującym bieżącą pracę UNESCO jest Rada Wykonawcza, w skład której wchodzi 58 członków. Siedzibą UNESCO jest Paryż.


Polska była członkiem Rady Wykonawczej w latach:1946-50, 1976-80, 1987-91, 1993-97.



Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Rozwoju Przemysłowego
United Nations Industrial Development Organization (UNIDO)
(www.unido.org)

utworzona w 1966 r. przez Zgromadzenie Ogólne, natomiast status organizacji wyspecjalizowanej NZ uzyskała w 1985 r. UNIDO zajmuje się promowaniem rozwoju przemysłowego w krajach rozwijających się oraz w krajach w okresie transformacji. UNIDO ponadto świadczy pomoc krajom najsłabiej rozwiniętym w rozwoju przemysłowym. Najwyższym organem UNIDO jest Konferencja Generalna, której sesje odbywają się co 2 lata, natomiast bieżące prace UNIDO nadzoruje Rada Rozwoju Przemysłowego, w której skład wchodzą 53 państwa członkowskie. Rada obraduje raz w roku. Rozpatrywaniem kwestii związanych z budżetem oraz działalnością programową UNIDO zajmuje się Komitet Programu i Budżetu liczący 27 członków. Siedziba UNIDO znajduje się w Wiedniu.


UNIDO posiada swoje przedstawicielstwa w 35 krajach. Ponadto, w zależności od funkcji, istnieją: Biura ds. Promocji Inwestycji i Technologii (Investment and Technology Promotion Offices - ITPOs), Krajowe Centra na rzecz Czystszej Produkcji (National Cleaner Production Centres -NCPCs) oraz Międzynarodowe Centra Technologii (International Technology Cen- tres - ITCs). Łącznie 55 placówek. W Warszawie od 1983 roku istnieje Biuro ds. Promocji Inwestycji i Technologii.
W grudniu 2003 r. odbyła się 10 sesja Konferencji Generalnej UNIDO.
W trakcie Konferencji pozytywnie oceniono dokonania Dyrektora Generalnego UNIDO, Pana Carlosa Magarinosa w ciągu 6 lat kierowania przez niego organizacją. M.in. doprowadził on do znacznej poprawy dyscypliny płatniczej w Organizacji. Podjął także szereg nowych inicjatyw w kontekście przemian zachodzących w gospodarce światowej i zmieniających się potrzeb odbiorców pomocy rozwojowej. Konferencja Generalna wykazała ponadto dążenie państw członkowskich do dalszego umacniania UNIDO.

Współpraca Polski z UNIDO
Polska może uczestniczyć w programach pomocowych Organizacji jako beneficjent oraz jako strona świadcząca pomoc - w formie udziału polskich ekspertów czy organizowaniu kursów lub seminariów z zakresu rozwoju przemysłowego. Koszty realizacji programów pokrywane są z funduszy UNIDO. W Warszawie od 1983 roku istnieje Biuro ds. Promocji Inwestycji i Technologii UNIDO.
W ramach współpracy pomiędzy Polską i UNIDO na uwagę zasługuje Regionalny program wysokiej technologii zwiększania przemysłowej produktywności i jakości w krajach europy Środkowowschodniej oraz Wspólnoty Niepodległych Państw - E4PQ, uruchomiony w oparciu o zawartą w grudniu 2003 r. Umowę pomiędzy UNIDO a Ministerstwem Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej.
We współpracy z UNIDO realizowano w 2003 r. program budowania bazy danych dla przedsiębiorstw polskich. Polska utrzymuje pozycję ośrodka ekspertyz dla projektów realizowanych przez UNIDO.



Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa
Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO)
(www.fao.org)

powstała w 1945 r. FAO zajmuje się walką z biedą i głodem poprzez rozwój rolnictwa, a także polepszenie poziomu wyżywienia. FAO jest podstawową organizacją Narodów Zjednoczonych działającą na rzecz poprawy sytuacji na wsi i jej rozwoju. FAO jest twórcą specjalnych programów, które mają być wcielane w życie w sytuacjach klęsk żywnościowych. Najwyższym organem FAO jest Konferencja Generalna, która obraduje co 2 lata. Natomiast Rada jest organem zarządzającym, liczącym 49 członków wybieranych na okres 3 lat. Rada nadzoruje prace wielu komitetów zajmujących się rolnictwem, lasami, rybołówstwem oraz rynkiem i bezpieczeństwem żywnościowym. Specjalna komisja funkcjonująca w ramach FAO zajmuje się współpracą ze Światową Organizacją Zdrowia w dziedzinie opracowywania wspólnych standardów żywnościowych. Siedziba FAO znajduje się w Rzymie.


Polska jest członkiem FAO od 1945 roku (z wyjątkiem lat 1950-57), natomiast członkiem Rady Polska była w latach 1965-67, 1969-71, 1981-83, 1989-92, 1997-2000.

Najważniejszy dokumenty
"An Agenda for Peace" - Report of the Secretary General (A/47/277, 1992)
"Supplement to an Agenda for Peace" - Report of the Secretary General (A/50/60, 1995)
"Report of the Panel on United Nations Peace Operations" - Brahimi's Report (A/55/305, 2000)
"We, the Peoples. The role of the United Nations in the 21st Century" - Secretary General's Millennium Report (A/54/2000)
"The Responsibility to Protect" - Report of the International Commission on Intervention and State Sovereignty (2002)

Kofi A. Annan - Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych


Kofi Annan, pochodzący z Ghany, jest siódmym Sekretarzem Generalnym ONZ. Jako pierwszy Sekretarz Generalny wybrany spośród personelu organizacji objął swój urząd 1-go stycznia 1997 roku.

29 stycznia 2001 Zgromadzenie Ogólne, zgodnie z rekomendacją Rady Bezpieczeństwa, powołało go przez aklamację na drugą kadencję, rozpoczynającą się 1 stycznia 2002 i trwającą do 31 grudnia 2006 roku.

Najważniejszymi zadaniami, jakich realizację wyznaczył sobie Kofi Annan podczas pełnienia powierzonej mu funkcji jest ożywienie ONZ na drodze całościowego programu reform; wzmocnienie tradycyjnej roli ONZ jako organizacji działającej na rzecz pokoju i rozwoju; obrona praw człowieka, rządów prawa oraz upowszechnianie podstawowych wartości: równości, tolerancji i godności zgodnie z duchem Karty Narodów Zjednoczonych; oraz odbudowanie zaufania społeczności międzynarodowej dla ONZ poprzez, jak sam to ujął, przybliżenie ONZ do ludzi.

Kofi Annan urodził się w Kumasi, w Ghanie, 8-go kwietnia 1938 roku. Studiował na Politechnice (Uniwersity of Science and Technology) w Kumasi oraz w Macalester College w St. Paul w Minnesocie w USA, gdzie w 1961 roku otrzymał dyplom z ekonomii i tytuł bakałarza (trzyletnie studia licencjackie).W latach 1961-1962 studiował na wydziale ekonomii w Institut Universitaire des Hautes Etudes Internationales w Genewie. W latach 1971-1972 studiował w Massachusetts Institute of Technology, gdzie otrzymał tytuł magistra zarządzania.

W 1962 roku Kofi Annan został pracownikiem ONZ jako urzędnik ds. administracji i finansów w światowej Organizacji Zdrowia w Genewie. Od tego czasu pracował kolejno dla Afrykańskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Addis Abebie; ONZ-owskich Sił Szybkiego Reagowania w Ismailii (Egipt) - UNEF II; Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w Genewie oraz w Kwaterze Głównej ONZ w Nowym Jorku jako Asystent Sekretarza Generalnego ds. Zarządzania Zasobami Ludzkimi oraz Koordynator ds. Bezpieczeństwa Systemu Narodów Zjednoczonych (1987-1990), a także jako Asystent Sekretarza Generalnego ds. Planowania, Budżetu i Finansów oraz jako Kontroler (1990-1992). W 1990 roku po inwazji Iraku na Kuwejt, Sekretarz Generalny powierzył mu misję nadzorowania ewakuacji ponad 900 osób personelu międzynarodowego oraz działania na rzecz uwolnienia zakładników z krajów zachodnich przetrzymywanych w Iraku. Kofi Annan stał na czele zespołu prowadzącego negocjacje z władzami Iraku na temat sprzedaży ropy d a uzyskania funduszy na cele humanitarne.

Zanim został wybrany Sekretarzem Generalnym, Kofi Annan pracował jako Asystent Sekretarz Generalny ds. Operacji Pokojowych (marzec 1993 - luty 1994) oraz jako Podsekretarza Generalny ONZ (luty 1994 - październik 1995; kwiecień 1996 - grudzień 1996). W okresie jego urzędowania jako Podsekretarza Generalny ONZ znacznie zwiększyły się rozmiary i zasięg operacji pokojowych ONZ, w których w szczytowym momencie , w 1995 roku, brało udział prawie 70 000 żołnierzy i osób cywilnych z 77 krajów. Od listopada 1995 roku do marca 1996, w okresie po podpisaniu porozumienia pokojowego z Dayton, dzięki któremu możliwe stało się zakończenie konfliktu w Bośni i Hercegowinie, Kofi Annan pełnił funkcję Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego w byłej Jugosławii, nadzorując wycofywanie Sił Ochronnych ONZ (UNPROFOR) z regionu i zastępowanie ich siłami NATO (IFOR).

Pierwszą inicjatywą Kofi Annana na stanowisku Sekretarza Generalnego było stworzenie planu reformy: Odnowienie Organizacji Narodów Zjednoczonych, który to plan został zaprezentowany Krajom Członkowskim w lipcu 1997 roku i jest obecnie realizowany dla zwiększenia koherencji i koordynacji wewnątrz organizacji. Opublikowany w kwietniu 1998 roku raport Sekretarza Generalnego dla Rady Bezpieczeństwa zatytułowany Przyczyny konfliktów oraz zapewnienie długotrwałego pokoju i zrównoważonego rozwoju w Afryce był jednym z elementów akcji na rzecz zwrócenia uwagi społeczności międzynarodowej na problemy Afryki, najbardziej upośledzonego rejonu świata. Kofi Annan włącza się aktywnie w działania na rzecz rozwiązywania konfliktów na drodze pokojowej - podjął próbę nakłonienia Iraku do podporządkowania się postanowieniom rezolucji Rady Bezpieczeństwa, prowadził negocjacje na rzecz przywrócenia władzy cywilnej w Nigerii oraz zaangażował się w rozmowy pomiędzy Libią i Radą Bezpieczeństwa, które utknęły w martwym punkcie po tragedii w Lockerbie w 1988 roku.

W 1999 roku Kofi Annan podjął kroki dyplomatyczne w celu wywołania międzynarodowej reakcji na przemoc w Timorze Wschodnim oraz potwierdził wycofanie się Izraela z Libanu we wrześniu 2000 roku. Po ponownym wybuchu przemocy we wrześniu 2000 r. podejmował dalsze próby skłonienia Izraelczyków i Palestyńczyków do rozwiązania konfliktu na drodze pokojowych negocjacji zgodnie z Rezolucjami 242 i 338 Rady Bezpieczeństwa, oraz według zasady "ziemia za pokój". Kofi Annan podjął także wiele działań mających na celu podniesienie statusu kobiet zatrudnionych w Sekretariacie ONZ oraz zacieśnienie współpracy pomiędzy organizacjami społeczno-obywatelskimi, sektorem prywatnym i innymi instytucjami pozarządowymi, których działalność stanowi niezbędne wsparcie dla systemu ONZ. Na światowym Forum Ekonomicznym 31 stycznia 1999 roku Kofi Annan wezwał przywódców światowego biznesu oraz organizacje zrzeszające pracowników i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego do zaangażowania się w inicjatywę Global Compact. Idea ta ma na celu umożliwienie narodom na całym świecie udziału w korzyściach płynących z procesu globalizacji oraz określenie fundamentalnych wartości i metod działania na rynku światowym, by zaspokoić potrzeby społeczno-ekonomiczne wszystkich ludzi.

W kwietniu 2000 r. opracował Raport Milienijny zatytułowany "My, ludy: Rola Narodów Zjednoczonych w XXI wieku", w którym wezwał państwa członkowskie do zaangażowania się w plan działania, mający na celu położenie kresu ubóstwu, nierówności; poprawę poziomu edukacji, ograniczenie rozprzestrzeniania się HIV/AIDS, ochronę środowiska oraz zmniejszenie zagrożenia ludzi konfliktami i przemocą. Raport stworzył podstawę Deklaracji Milenijnej przyjętej przez głowy państw i szefów rządów podczas Szczytu Milenijnego, który odbył się we wrześniu 2000 roku w siedzibie Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku.

W odpowiedzi na epidemię HIV/AIDS Sekretarz Generalny ogłosił w kwietniu 2001 roku pięciopunktowe "Wezwanie do Działania". Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się epidemii nazwał Kofi Annan swoim "osobistym priorytetem" i zaproponował powołanie Globalnego Funduszu do spraw AIDS i Zdrowia, dzięki któremu przeznacza się większe środki finansowe dla krajów rozwijających się na pomoc w walce z HIV/AIDS.

10 grudnia 2001 r. Sekretarzowi Generalnemu oraz Narodom Zjednoczonym przyznano Pokojową Nagrodę Nobla. Komitet Nagrody Nobla podkreślił, iż Kofi Annan "jest wybitną osobistością, która wniosła nowe życie do Organizacji", a "jedyna możliwa droga do osiągnięcia światowego pokoju i współpracy między narodami prowadzi przez Narody Zjednoczone".

Sekretarz Generalny biegle posługuje się językiem angielskim, francuskim i kilkoma językami afrykańskimi. Jego żoną jest Nane Annan ze Szwecji, z wykształcenia prawnik, obecnie zajmująca się sztuką. Mają troje dzieci.






©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna