1. Ćwiczenie 8 1 Aminokwasy i białka 1 Aminokwasy



Pobieranie 308.99 Kb.
Strona3/4
Data07.05.2016
Rozmiar308.99 Kb.
1   2   3   4

Związki o tej samej liczbie atomów węgla, należące do poszczególnych szeregów są względem siebie diastereoizomerami. Parę diastereoizomerów różniących się tylko konfiguracją wokół atomu węgla C-2 (w przypadku ketoz C-3) nazywamy epimerami. Parami epimerów są zatem np.: alloza i altroza, glukoza i mannoza, ksyloza i liksoza itd.

Znaną właściwością alkoholi jest uleganie szybkim, odwracalnym reakcjom addycji nukleofilowej do grup karbonylowych aldehydów i ketonów, dając hemiacetale i acetale.



Obecność, w cząsteczkach cukrów, grup hydroksylowych i karbonylowej umożliwia tworzenie się tego typu połączeń na skutek procesów wewnątrzcząsteczkowej addycji grupy –OH, oddalonej o cztery lub pięć atomów węgla od reszty C=O. Efektem tego procesu jest powstawanie hemiacetalowych form cyklicznych, o pierścieniach pięcio- lub sześcioczłonowych, nazywanych odpowiednio furanozami lub piranozami.



Oczywiście atak grupy hydroksylowej na węgiel karbonylowy może odbywać się z dwu stron (od góry lub od dołu) płaszczyzny grupy karbonylowej, otrzymujemy zatem mieszaninę produktów (tzw. anomerów) z grupą hydroksylową, połączoną z pierwszym (w przypadku ketoz z drugim) atomem węgla, nazywanym centrum anomerycznym, skierowaną w górę (izomer ) lub ku dołowi (izomer ). W roztworach mamy zazwyczaj do czynienia z równowagą pomiędzy izomerami  i  form piranozowych i furanozowych. Aldopentozy i ketoheksozy występują zazwyczaj w formach pięcioczłonowych, aldoheksozy zaś w formach pięcioczłonowych. Pierścienie trój- i czteroczłonowe, ze względu na efekty steryczne, nie tworzą się. Z reguły formy  sacharydów są bardziej trwałe (mają niższą energię) niż formy , co powoduje, iż przeważają one w roztworze. Szybkość przejść jednego anomeru w drugi jest często na tyle mała, że możliwe jest ich rozseparowanie. Z punktu widzenia stereochemii anomery są diastereoizomerami, różnią się zatem wartościami współczynników skręcalności. Na przykład -D-glukopiranoza ma skręcalność właściwą wynoszącą []D=+112,20, natomiast dla -D-glukopiranozy wielkość ta wynosi +18,70. Jeśli rozpuścimy w wodzie czystą próbkę jednego z anomerów będziemy obserwować powolną zmianę skręcalności, aż do osiągnięcia wartości +52,60. Jest to efekt występowania równowagi pomiędzy formami cyklicznymi a formą liniową. Po rozpuszczeniu jednego z anomerów, na skutek rozpadu wiązania C-O tworzy się niewielka ilość formy łańcuchowej (w stanie równowagi około 0,5%), która może ulegać cyklizacji do jednej z dwu form anomerycznych.



W stanie równowagi, dla glukozy, stosunek izomeru  do  wynosi 64:36. Proces ustalania się równowagi pomiędzy formami anomerycznymi nazywamy mutarotacją.

Pierścienie cukrowe, podobnie jak cykloalkany, występują w kilku, różnych pod względem energetycznymi konformacjach, pomiędzy którymi w roztworach ustala się równowaga. Stabilne są konformacje krzesłowe, przy czym najbardziej uprzywilejowana jest ta, w której maksymalna liczba podstawników znajduje się w położeniu ekwatorialnym, w szczególności zaś najbardziej objętościowa grupa hydroksymetylenowa. Z pośród heksoz jedynie  anomer glukozy może przyjąć strukturę, w której wszystkie podstawniki znajdują się w tym położeniu, czym tłumaczy się wyjątkową trwałość i rozpowszechnienie glukozy w przyrodzie.

Monosacharydy pełnią ważne funkcje, zarówno w stanie wolnym, jak i w formie związanej.



Cukier

Występowanie

w stanie wolnym

w stanie związanym

L-Arabinoza

w rdzeniu drewna drzew iglastych (np.: Picea) oraz buka

glikozydy, hemicelulozy, gumy, polisacharydy bakteryjne, pektyny, lektyny

D-Ksyloza




gumy, śluzy, hemicelulozy, ksylany, glikozydy

D-Ryboza




kwasy nukleinowe, nukleotydy, koenzymy

D-Rybuloza

we wszystkich roślinach w niewielkich ilościach

fosforylazy

D i L-Ksyluloza

mocz chorych na pentozurię




D-Galaktoza

owoce bluszczu, soja, kora wiązu, mocz i krew chorych na galaktozemię

glikozydy, glikolipidy, oligosacharydy mleka, hemicelulozy, śluzy

L-Galaktoza

nasiona lnu, łodygi kukurydzy

agar, śluzy nasion lnu, niektóre gumy

D-Glukoza

owoce, soki i tkanki roślinne, miód, krew, płyn mózgowo-rdzeniowy, krew, mocz

liczne oligosacharydy, celuloza, skrobia, glikogen, pektyny, laminaran, izolichenina, hemicelulozy

D-Mannoza

w pewnych gatunkach mchów i innych roślin torfotwórczych, łupiny pomarańczy

mannany, hemicelulozy, śluzy

D-Taloza




antybiotyki

D-Fruktoza

owoce, soki i tkanki roślinne, plazma nasienia, w moczu chorych na cukrzycę i fruktozurię

oligosacharydy, inulina, lewan

L-Sorboza

fermentujące owoce, owoce jarzębiny, niektóre porosty

porosty

Sedoheptuloza

we wszystkich roślinach




D-Mannoheptuloza

owoce Persea gratissima, korzeń pierwiosnka wyniosłego




1.7.2 Oligosacharydy

Jak wspomniano wcześniej, w wyniku reakcji grupy karbonylowej z grupą hydroksylową tworzą się hemiacetale. Związki te mogą reagować z kolejną cząsteczką alkoholu, tworząc acetale. Reakcja ta jest odpowiedzialna za łączenie się kilku cząsteczek monosacharydów, co prowadzi do powstania oligosacharydów i polisacharydów. O oligosacharydach mówimy w przypadku cząsteczek złożonych z mniej niż 10 fragmentów monocukrów (nazywamy je np.: mono-, di-, tri-, tetrasacharydami itd.). Związki o większych cząsteczkach nazywamy polisacharydami. Wiązanie pomiędzy dwoma molekułami monosacharydów nazywamy wiązaniem glikozydowym. W zależności od konfiguracji wokół węgla C-1, mówimy o wiązaniu -glikozydowym (atom tlenu skierowany ponad płaszczyznę) lub o wiązaniu -glikozydowym (atom tlenu skierowany pod płaszczyznę).



Wzory ważniejszych oligosacharydów prezentuje tabela.






Wzór strukturalny

Nazwa zwyczajowa i systematyczna

Występowanie

DISACHARYDY



Maltoza

4-(-D-glukozydo)-D-glukoza



produkt hydrolizy skrobi, występuje w wielu organach roślinnych (w szczególności w korzeniach),

w owocach bananowca





Celobioza

4-(-D-glukozydo)-D-glukoza



produkt rozpadu celulozy i licheniny,

składnik niektórych glikozydów





Laktoza

4-(-D-galaktozydo)-D-glukoza



główny cukier mleka

składnik pyłku niektórych roślin (np.: forsycji)

składnik glikozydów




Sacharoza

2-(-D-galaktozydo)--D-fruktoza



składnik energetyczny trzciny cukrowej, buraka cukrowego oraz innych roślin

1.7.3 Pochodne monosacharydów, monosacharydy o nietypowej budowie

Produkty przemian monocukrów jak również monosacharydy o nietypowej budowie, występują powszechnie w tkankach roślinnych i zwierzęcych, w których gromadzą się często w dużych ilościach i pełnią ważne funkcje strukturalne i fizjologiczne. Możemy wyróżnić kilka zasadniczych grup pochodnych cukrów, w zależności od ich charakteru chemicznego:



  • aminocukry – są to związki o szkielecie cukrowym, zawierające grupę aminową w miejsce hydroksylowej. Grupa -NH2 jest często zacetylowana. Związki te wchodzą w skład wielu substancji wielkocząsteczkowych, np.: chityny czy mukopolisacharydów. Do najważniejszych związków z tej grupy należą glukozoamina i jej acetylopochodna, kwas muraminowy oraz kwas neuraminowy. Dwa ostatnie związki wchodzą w skład antygenów komórkowych, występują w wątrobie, nadnerczu, tkance nerwowej, nasieniu, mleku i śluzie żołądka. Są elementami budulcowymi niektórych hormonów glikopeptydowych.



  • kwasy aldonowe – są to związki powstające w wyniku utlenienia w cząsteczce aldozy grupy aldehydowej (C-1) do karboksylowej. W organizmach żywych występują stosunkowo rzadko, jednakże u większości organizmu stwierdzono istnienie aparatu enzymatycznego umożliwiającego przekształcenie cukrów (glukozy i galaktozy) w odpowiednie kwasy aldonowe. Produkowane są przez wiele gatunków bakterii i kropidlaki. Stanowią produkty pośrednie w procesach skracania łańcucha węglowego. Pochodne o charakterze kwasów aldonowych, powstałe z disacharydów nazywamy kwasami aldobionowymi. Ich funkcje w komórkach również nie są do końca wyjaśnione.



  • kwasy uronowe – są efektem utlenienia końcowej grupy alkoholowej aldozy. Mają one znacznie większe znaczenie niż kwasy aldonowe. Biorą udział w procesach skracania łańcucha węglowego sacharydu, są produktami pośrednimi w syntezie polisacharydów oraz uczestniczą w wydalaniu metabolitów i detoksykacji organizmu.



  • kwasy aldarowe – są produktami powstałymi z aldoz na skutek utlenienia obu skrajnych atomów węgla. Przykładem może być kwas glukarowy.



  • estry sacharydów – na skutek estryfikacji grup hydroksylowych resztami kwasów nieorganicznych (głównie siarkowego(VI) i fosforowego(V)) powstają pochodne pełniące istotne funkcje metaboliczne i strukturalne. Fosforany monosacharydów stanowią intermedianty w wielu ważnych procesach biochemicznych (glikoliza, cykl Kelvina, glikoneogeneza) i są elementami wielu ważnych biologicznie cząsteczek (nukleozydy, ATP i inne wysokoenergetyczne związki fosforowe, NADH i inne koenzymy). W pentozach estryfikacji ulegają głównie pozycje C-1, C-5 oraz C-3, w heksozach C-1 i C-6. Siarczany(VI) występują jako składniki polisacharydów (agar, karnegina). Reszta kwasu siarkowego przyłączona jest zazwyczaj do grup hydroksylowych związanych z węglami C-5 lub C-6.



  • alkohole wielowodorotlenowe – związki z tej grupy są produktami redukcji grup aldehydowych lub ketonowych sacharydów. Alkoholowe pochodne cukrów dzieli się na alifatyczne (liniowe), czyli alditole, oraz cykliczne, traktowane jako pochodne cykloheksanu, czyli cyklitole. Alkohole poliwodorotlenowe powstają przez bezpośrednią redukcję wolnych monosacharydów z udziałem dehydrogenaz. Alkohole te mogą stanowić produkty pośrednie przemian aldoz w ketozy. Kilka z nich występuje powszechnie jako składniki substancji zawartych we wszystkich organizmach żywych, np.: glicerol wchodzący w skład lipidów, rybitol będący składnikiem koenzymów flawinowych. Niektóre stanowią materiały zapasowe. Wiele z nich występuje również w stanie wolnym jako składnik tkanek roślinnych (rzadziej zwierzęcych). Z pośród tetrytoli i pentytoli (polialkoholi zawierających cztery lub pięć atomów węgla) wymienić należy erytrytol (produkt redukcji erytrozy) występuje w znacznych ilościach w glonach, grzybach, mchach i porostach, rybitol (powstaje z rybozy) jest substancją zapasową niektórych roślin wyższych (znaleziono go w bulwach tojadu oraz nadziemnych częściach miłka wiosennego), arabitol (substancjami macierzystymi są ksyloza i rybuloza) znaleziono w porostach, grzybach oraz niektórych roślinach wyższych. Z heksytoli najważniejszymi są mannitol (tworzy się przez redukcję fruktozy), występujący w tkankach roślin wyższych oraz u glonów i grzybów, gdzie pełni funkcje substancji regulujących ciśnienie osmotyczne, gdyż ze względu na swoją nieaktywność fizjologiczną może gromadzić się w organizmach w dużych ilościach, nie wpływając na przebieg procesów biochemicznych. Znaleziono go również w formie związanej w wielu brunatnicach, gdzie występuje jako jeden z głównych produktów fotosyntezy. Sorbitol (powstaje z glukozy, sorbozy lub fruktozy) występuje w znacznych stężeniach w soku owoców oraz tkankach roślin z rodziny różowatych jak również w wielu glonach. Pełni funkcje zapasowe.

Cyklitole są substancjami o charakterze alkoholi, biogenetycznie pochodzące od 6-fosforanu glukozy. Są to pochodne wielohydroksycykloheksanu (liczba grup –OH wynosi zazwyczaj 6, choć znane są również tetrahydroksy i pentahydroksypochodne). Związki z tej grupy są szeroko rozpowszechnione zarówno w świecie roślinnym jak i zwierzęcym. Odgrywają rolę jako składniki fosfolipidów oraz błon komórkowych. Ich pochodne fosforanowe (np.: kwas fitynowy) jest dla organizmów roślinnych rezerwuarem fosforu. Pełnią również funkcję materiałów zapasowych. Najbardziej rozpowszechniony jest mezo-inozytol, występujący we wszystkich organizmach żywych, Traktuje się go jako witaminę dla wielu gatunków zwierząt. Jest również substancję wzrostową dla grzybów niższych. L-inozytol wchodzi w skład soku mlecznego wielu roślin (mniszek lekarski, mlecz polny, wilczomlecz), scylitol jest pospolity w tkankach palm i wielu innych roślin wyższych oraz krasnorostów. Produkty metylowania jednej (np.: sekwoitol) lub większej ilości grup hydroksylowych (np.: dambonitol) występują w drewnie i pyłku wielu gatunków drzew iglastych (sekwoja, sosna, cis), tkankach roślin kauczukodajnych i innych roślinach wyższych. Z deoksycyklitoli najbardziej znane są D-kwercytol (alkohol pięciowodorotlenowy) występujący w dębach oraz konduritol (4 grupy –OH).





  • deoksycukry – produktami redukcji sacharydów mogą być związki pozbawione jednej, lub większej ilości grup hydroksylowych. Do najważniejszych należy deoksyryboza, składnik DNA. Ramnoza występuje powszechnie w stanie wolnym (np.: liście sumaka jadowitego) oraz w formie związanej, jako składnik glikozydów, saponin, gum i śluzów roślinnych, polisacharydów roślin wyższych glonów bakterii i grzybów. Pełni funkcje zapasowe. W oligosacharydach mleka ssaków, polisacharydach bakteryjnych, glikoproteinach krwi wykryto inny deoksycukier – L-fukozę. Wchodzi ona ponadto w skład polisacharydów wielu glonów (tzw. fukozanów), np.: listownicy palczastej oraz gum roślinnych. Izomer D tego związku znaleziono jako składnik glikozydów roślinnych oraz saponin. Digitoksoza, sacharyd nie zawierający atomów tlenu przy dwóch atomach węgla występuje jako składnik oligosacharydów naparstnicy.



1.7.4 Polisacharydy

Połączenie wiązaniami glikozydowymi większej ilości cząsteczek monosacharydów prowadzi do powstania liniowych bądź rozgałęzionych biopolimerów, zwanych polisacharydami. Pełnią one w organizmach roślinnych i zwierzęcych ważne funkcje strukturalne, zapasowe i fizjologiczne. W zależności od budowy polisacharydy dzielimy na homoglikany (jeśli składają się z powtarzających się jednakowych elementów) lub heteroglikany (w przypadku, gdy w ich składzie wyróżniamy więcej niż jeden typ monosacharydu). Większość polisacharydów pochodzenia naturalnego składa się z setek a nawet tysięcy merów (podjednostek monocukrowych). Polisacharydy tworzą, ze względu na duże masy cząsteczkowe, koloidy, które, w efekcie występowania dużej liczby grup hydroksylowych na powierzchni cząsteczek, wykazują własności hydrofilowe. Cząsteczki policukrów różnią się kształtem. Sacharydy o cząsteczkach nitkowatych, nierozgałęzionych, na skutek tworzenia międzycząsteczkowych wiązań wodorowych, wykazują niską rozpuszczalność. Z drugiej strony struktury tego typu charakteryzują się dużą odpornością mechaniczną (np.: celuloza). Natomiast cukry wielkocząsteczkowe o strukturach rozgałęzionych mają mniejszą tendencję do asocjacji, co poprawia ich rozpuszczalność, jednakże obniża ich wytrzymałość mechaniczną. Ważniejsze polisacharydy zebrano w tabeli.



Amyloza

Jest liniowym polimerem złożonym z cząsteczek -D-glukopiranozy połączonych wiązaniami 1,4-glikozydowymi, średnia masa cząsteczkowa wynosi 10000-20000 u. Łańcuchy amylozy mają tendencję do tworzenia form spiralnie skręconych.





Składnik skrobi (15-25 %). Pełni funkcje zapasowe

Celuloza

Jest polisacharydem liniowym, zbudowanym z cząsteczek -D-glukopiranozy połączonych wiązaniami 1,4-glikozydowymi. Średnia masa cząsteczkowa tego biopolimeru wynosi 300000-600000 u. Strukturę celulozy stabilizują liczne wiązania wodorowe.





Najczęściej występujący polisacharyd roślinny. Główny składnik ścian komórkowych.

Kaloza

Tworzy liniowe cząsteczki powstałe z około 100 molekuł -D-glukozy, połączonych wiązaniami 1,3-glikozydowymi.





Składbik floemu (rurek sitowych), pojawia się także w tkankach przyrannych.

Lichenina

Jest polisacharydem liniowym, w skład którego wchodzą cząsteczki -D-glukozy, połączone wiązaniami 1,3 oraz 1,4 glikozydowymi, przy czym te pierwsze stanowią 27% ogólnej liczby wiązań pomiędzy resztami cukrowymi. Niektóre źródła podają, że jest to sacharyd rozgałęziony. Zbudowana z 150-200 cząsteczek monocukru.





Występuje w licznych porostach oraz roślinach wyższych.

Inulina

Liniowy polisacharyd zbudowany z cząsteczek -D-fruktofuranozy, połączonych wiązaniami 1,2-glikozydowymi. W większości przypadków każda cząsteczka tego cukru zawiera jedną cząsteczkę glukozy. Masa cząsteczkowa wynosi około 5000 u.





Występują najczęściej w organach podziemnych, pełniących funkcje zapasowe wielu gatunków roślin wyższych (kosaciec, topinambur, mniszek pospolity, cykoria).

Amylopektyna

Polisacharyd rozgałęziony, zbudowany, podobnie jak amyloza, z cząsteczek -D-glukopiranozy, połączonych wiązaniami 1,4- oraz, w punktach rozgałęzień, 1,6-glikozydowymi. Masa molowa wynosi 200000-6000000 u. Każda cząsteczka zawiera około 50 punktów rozgałęzienia (średnio jedno rozgałęzienia na 25-30 reszt głównego łańcucha).






Główny składnik skrobi (75-85%). Pełni funkcje zapasowe.

Glikogen

Jest bardzo silnie rozgałęzionym polisacharydem, zbudowanym z cząsteczek -D-glukopiranozy, połączonych wiązaniami 1,4- i 1,6- glikozydowymi (w miejscach rozgałęzienia). Na 10-18 reszt cukrowych głównego łańcucha przypada jedno rozgałęzienie. Masa oscyluje w granicach 1000000 do 5000000.



(struktura jak w przypadku amylopektyny ale więcej rozgałęzień)

Zapasowy polisacharyd zwierzęcy, występujący w wątrobie i mięśniach.

Dekstran

Polisacharyd rozgałęziony, złożony z cząsteczek -D-glukopiranozy połączonych wiązaniami 1,6-glikozydowymi. W miejscach rozgałęzień występują wiązania typu 1,2-, 1,3- lub 1,4-.Cząsteczki o bardzo różnej wielkości, do kilkunastu milionów jednostek masy.





Polisacharydy pochodzenia bakteryjnego.

Agaropektyna

Polisacharyd liniowy, zawierający łańcuch reszt -D-galaktopiranozy, połączonych wiązaniami 1,3-glikozydowymi, z których niektóre zestryfikowane są kwasem siarkowym. Nie wykazuje tendencji do żelowania.





Składnik agaru, złożonego sacharydu produkowanego przez krasnorosty.

Agaroza

Jest polisacharydem liniowym, którego cząsteczka zbudowana jest z podjednostek zwanych agarobiozą, połączonych ze sobą wiązaniami 1,3-glikozydowymi. Fragmenty agarobiozy utworzone są z cząsteczki -D-galaktopiranozy i 3,6-anhydro--L-galaktopiranozy pomiędzy którymi występuje wiązanie typu 1,4. Wykazuje tendencje do żelowania.





Składnik agaru, złożonego sacharydu produkowanego przez krasnorosty.

Kwas alginowy

Liniowy polisacharyd zbudowany z podjednostek kwasu -D-mannuronowego połączonych wiązaniami 1,4-glikozydowymi. Masa molowa wynosi 12000-120000 u.





Polisacharyd izolowany z brunatnic.

Kwasy pektynowe

Zbudowane są z długich łańcuchów kwasu poli(-D-glukuronowego), utworzonego z piranozowej formy kwasu -D-glukuronowego, połączonej wiązaniami 1,4-glikozydowymi. Część grup karboksylowych jest zestryfikowana metanolem. Istnieje również możliwość powiązania kilku łańcuchów kwasu pektynowego na skutek tworzenia wiązań diestrowych za pośrednictwem kwasu fosforowego, wiążącego grupy OH przy C-2 i C-3 (tzw. protopektyna). Kwas pektynowy posiada skłonność do tworzenia silnych, wewnątrz- i międzycząsteczkowych wiązań wodorowych pomiędzy grupami COOH i podstawnikami hydroksylowymi. Dodatkowo, w niektórych roślinach, wykazano możliwość estryfikacji grup 2-OH lub 3-OH kwasem octowym. Strukturę przestrzenną stabilizuje możliwość chelatowego wiązania jonów metali. Masy molowe wynoszą 25000 do 3600000 u. Wykazują skłonność do żelowania.





Substancje zlepiające komórki roślinne w tkankach.

Chityna

Jest liniowym poli(aminosacharydem). Zbudowana jest z podjednostek N-acetylo-2-amino--D-2-deoksyglukozy połączonych wiązaniami typu 1,4.





Jeden z najważniejszych sacharydów strukturalnych u bezkręgowców. Główny składnik skrzydeł owadów i pancerzy skorupiaków.

Kwas chondroitynosiarkowy A i C

Heteroglikan liniowy, zbudowany z naprzemiennie występujących cząsteczek kwasu -D-glukuronowego i N-acetylo-2-amino--D-2-deoksygalaktozy estryfikowanej kwasem siarkowym w pozycji 4 (typ A) lub 6 (typ C). Wiązania typu 1,4 i 1,3. Masa 5000 do 50000 u.





Występują łącznie z kolagenem. Występują w tkance kostnej, chrzęstnej i rogówce. Pełnią też rolę substancji polianionowych wiążących mono- i polikationy.

Kwas hialuronowy

Heteroglikan liniowy, zbudowany z naprzemiennie występujących cząsteczek kwasu -D-glukuronowego i N-acetylo-2-amino--D-2-deoksyglukozy. Wiązania typu 1,4 i 1,3. Masa pomiędzy 4000 a 8000000 u.





Wchodzą w skład płynu stawowego, tkanki łącznej, ciałka szklistego, ułatwiają migrację komórek, są również odpowiedzialne za sprężystość chrząstek.

Heparyna

Liniowy polisacharyd różnoskładnikowy, zbudowany z estryfikowanego kwasem siarkowym (w pozycji 2) kwasu -D-glukuronowego, oraz estryfikowanych resztą SO3H w pozycji 6 i sulfonowanych w pozycji 2 cząsteczek 2-amino--D-2-deoksyglukozy. Wiązania typu 1,4. Masa 6000 do 25000 u.





Ma silne właściwości antykoagulacyjne. Wchodzi w skład błon komórkowych gdzie może działać jako receptory i uczestniczy w adhezji komórek oraz w oddziaływaniach komórka – komórka. Determinuje także selektywność filtracji kłębuszkowej zależną od ładunku. Jest składnikiem synaps.

Gumy roślinne

Rozgałęzione sacharydy złożone z D-galaktozy, L-arabinozy, L-ramnozy, ksylozy, fukozy oraz kwasu D-glukuronowego. Przykładem może być guma arabska której zasadniczym elementem strukturalnym są łańcuchy poli(galaktozy), utworzone na skutek tworzenia wiązań 1,3-glikozydowych ( lub ). Pozostałe składniki są związane z pozycjami 6 głównego łańcucha.



Powstają zazwyczaj jako efekt zranienia tkanki.

Śluzy roślinne

Są to polisacharydy, rozgałęzione w mniejszym stopniu niż gumy roślinne, złożone z pentoz, heksoz oraz kwasów cukrowych. W ich budowie można często wyróżnić homoglikanowy łańcuch (np.: złożony z cząsteczek mannozy w przypadku śluzów roślin motylkowatych) do którego w wybranych pozycjach (najczęściej 6) przyłączone są kolejne fragment mono- lub polisacharydowe.



Pełnią funkcję związków zapasowych i rezerwę wody. Stanowią koloid ochronny.



1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna