1. Wprowadzenie 4 Podstawa wykonania raportu 4


Ocena oddziaływania planowanych działań na poszczególne komponenty środowiska



Pobieranie 1.38 Mb.
Strona22/27
Data07.05.2016
Rozmiar1.38 Mb.
1   ...   19   20   21   22   23   24   25   26   27

6. Ocena oddziaływania planowanych działań na poszczególne komponenty środowiska




6.1. Powierzchnia ziemi, krajobraz




6.1.1. Deformacje powierzchni

Planowana inwestycja ze względu na swój charakter będzie miała stosunkowo niewielki wpływ na deformację powierzchni ziemi, gdyż nie przewiduje się istotnych przemieszczeń gruntu, a także korekt jej fizjonomii. Jej zasadniczy wpływ sprowadza się bowiem do zmian w zakresie szaty roślinnej w pasie nowej kolejki linowej, oraz na terenach zaadaptowanych dla potrzeb tras i dróg narciarskich. Jak wynika z badań archiwalnych, nie potwierdza się także teza o ewentualnym, istotnym wpływie sztucznego dośnieżania tras narciarskich na przyspieszanie procesów erozyjnych ze względu na zwiększenie ilości spływającej wody w okresach roztopowych.

Obserwacje w celu ustalenia ewentualnego występowania procesów erozji wgłębnej i erozji powierzchniowej - denudacji na powierzchniach terenów tras narciarskich i sąsiadujących z trasami terenów na masywie Szrenicy wykonał A. Dunajski z zespołem (2001). Badania przeprowadzono na dośnieżanych trasach narciarskich „FIS", „Lolobrygida" i „Śnieżynka" oraz sąsiadujących z trasami narciarskimi terenach Karkonoskiego Parku Narodowego. Obserwacje powierzchni dośnieżanych tras narciarskich oraz sąsiadujących z trasami narciarskimi przeprowadzono po długim okresie bezopadowym w dniach 5 i 6 oraz 14 i 15 października 1999 r. oraz 15 listopada 1999 r. po wystąpieniu wielodniowych umiarkowanych opadów. Przeanalizowano warunki geomorfo­logiczne i topograficzne terenów oraz naturalne pokrycie powierzchni tras szatą roślinną i głazami, a także sytuacji jakie mogą ewentualnie wpłynąć na rozwój procesów erozji i denudacji w wyniku dośnieżania tras narciarskich. Następnie przeprowadzono pomiary i badania potencjalnych procesów denudacji i ewentu­alnych erozji, które mogą wystąpić w określonych warunkach morfologicznych wzdłuż tras narciarskich:

- „FIS" w 5 miejscach na powierzchniach o wielkościach od 1,00 m2 do 3,00 m2,

- „Lolobrygida" w 13 miejscach na powierzchniach o wielkościach od 1,00 m2 do 3,00 m2,


  • „Śnieżynka" w 3 miejscach na powierzchniach o wielkościach od 1,00 m2 do 2,00 m2.

Przy wyborze lokalizacji reperów do badań denudacji i erozji kierowano się głównie potencjalnymi możliwościami wystąpienia lodu włóknistego dezorgani­zującego struktury powierzchniowe gruntów, występowaniem młak i źródeł innych typów oraz zaobserwowanymi naruszeniami powierzchni terenu - erozji wgłębnej wywołanymi czynnikami mechanicznymi wynikającymi z eksploatacji tras narciarskich. Zainstalowano szereg stalowych reperów do pomiarów zmian usytuowania powierzchni terenu w wyniku procesów denudacji oraz erozji, w zaplanowanej sieci obserwacji (szczegółowy opis w sprawozdaniu A. Dunajskiego i zespołu (op.cit.) oraz przeprowadzono obserwacje i pomiary denudacji i erozji we wszystkich terminach zaplanowanych obserwacji szczególnie w czasie i po odpływach wód z roztopów śniegu oraz po wystąpieniu opadów o charakterze nawalnym. Repery zostały zainstalowane w dniach 18 i 19 listopada 1999 r. Ich szczegółową lokalizację przedstawiono w sprawozdaniu (A.Dunajski i zespół, 2001). Po zakończonym sezonie narciarskim i stopieniu się ostatnich śniegów na trasach narciarskich, w dniach 25 i 26 maja 2000 r. dokonano przeglądu reperów zainstalowanych w punktach badawczych. W dniach badań przeprowadzonych 25 i 26 maja 2000 r. nie zaobserwowano wystąpienia od 18 listopada 1999 r. procesów denudacji i erozji na trasach „FIS" i „Śnieżynka". Zaobserwowano obniżenie terenu o 2,5 cm na powierzchni ok. 0,8 m2 i spadku 16° przy reperze LE-2 na trasie „Lolobrygida" w wyniku miejscowego wystąpienia procesu denudacji wywołanego wodami spływającymi w czasie roztopów pokrywy śnieżnej. Na pozostałej długości trasy „Lolobrygida " nie stwierdzono występowania procesów denudacji i erozji wywołanych eksploatacją tej dośnieżanej trasy narciarskiej. W czasie obserwacji przeprowadzonych w lipcu i wrześniu 2000 r stwierdzono zahamowanie procesu denudacyjnego przy reperze LE2 w wyniku intensywnego porostu tego terenu roślinnością. 25-go maja w czasie prowadzonych obserwacji na trasie „FIS" stwierdzono w sąsiedztwie hydrantów H-12 i H-15 wykopanie dwóch płytkich rowów do głębokości 0,5 m, którymi zostaną odprowadzone do cieku płynącego wzdłuż lewej granicy trasy wody wypływające z dwóch młak usytuowanych na trasie „FIS".

Zorganizowane odprowadzenie rowami wód wypływających z dwóch młak ma na celu eliminację zlodzenia trasy „FIS" w sąsiedztwie istniejących młak, co jest niezbędne dla zagwarantowania właściwych warunków bezpieczeństwa w eksplo­atacji trasy zjazdowej „FIS". Odprowadzenie wód z młak Sudety LIFT wykonały w uzgodnieniu z Dyrekcją Karkonoskiego Parku Narodowego.

Kolejny etap badań dotyczył okresu zimowego 2000/2001, który różnił się w porównaniu do zimy 1999/2000 grubością występowania pokrywy śnieżnej, odmienną charakterystyką pokrywy śnieżnej w poszczególnych okresach zimy oraz łagodnym i wydłużonym w czasie topnieniem pokrywy śnieżnej.

Na podstawie obserwacji przeprowadzonych wiosną 2001 r. stwierdzono brak procesów denudacji pod pokrywą śnieżną na wymienionych częściach tras w czasie regresji pokrywy. Stwierdzono także brak widocznych śladów procesów denudacji i erozji na odkrytych spod śniegu powierzchniach terenu tras narciarskich oraz wzrosty przepływów w przekraczanych potokach górskich do 1/3 napełnień koryta w potokach Ciekotka i Bednarz, przy jednoczesnej niewielkiej mętności tych wód, co świadczy o łagodnym przebiegu roztopów i o braku występowania procesów denudacji i erozji. Wody wypływające spod śniegu nie były zmętniałe, co dodatkowo potwierdza brak procesów wymywania na stoku.

W czasie wizji przeprowadzonej w dniu 4 kwietnia 2001 r. stwierdzono zanikającą pokrywę śnieżną występującą w formie łat śnieżnych przy jednoczesnych wysokich temperaturach powietrza występujących od 30 marca, od 1,2°C do 8°C na górnej stacji wyciągu i od 0,5°C do 13°C na dolnej stacji wyciągu. Występowanie wysokich temperatur, słonecznej pogody i bezopadowego okresu od

l do 4 kwietnia spowodowało znaczące zmniejszenie odpływów wód z roztopów pozostałych niewielkich łat śnieżnych. W czasie przeprowadzania dokładnych obserwacji powierzchni terenu przeprowadzanych w dniu 5 kwietnia na całych dośnieżanych trasach narciarskich nie stwierdzono procesów denudacji i erozji. W potokach górskich Bednarz i Ciekotka występowały przepływy niższe w porównaniu z obserwacjami z dnia 4 kwietnia, a odpływające wody charakteryzowały się niewielką mętnością. W dniu 25 maja na nartostradzie „FIS" stwierdzono korzystny przyrost roślin w miejscach określanych wstępnie jako potencjalne tereny występowania denudacji, co potwierdzono obserwacjami z dnia 5 lipca 2001 r. W dniu 4 lipca 2001 r. stwierdzono również intensywny przyrost szaty roślinnej na wytypowanych wstępnie miejscach potencjalnego występowania procesów denudacji i erozji na trasie nartostrady „Lolobrygida " i na nartostradzie „Śnieżynka"

W czasie kontroli występowania procesów denudacji i erozji przeprowa­dzonych w dniach 4 i 5 lipca 2001 r. nie stwierdzono występowania procesów denudacji i erozji na nartostradach „Lolobrygida” i „Śnieżynka" oraz na trasie zjazdowej „FIS".

Reasumując na podstawie obserwacji zagospodarowania i stanu powierzchni terenu trasy zjazdowej „FIS" oraz nartostrad „Lolobrygida " i „Śnieżynka" wykonanych przez zespół A. Dunajskiego (2001) nie stwierdzono nawet potencjalnych zagrożeń rozwoju procesów erozji i denudacji. Równocześnie własne wizje terenowe wykonane na nartostradach w dniach 8 – 20 sierpnia 2005 r w strefach planowanych poszerzeń (Zał. ) potwierdziły stabilność stoków i brak przejawów procesów denudacji (ruchów masowych). Wzdłuż nartostrady „Lolobrygida” planowane poszerzenia będą związane z koniecznością wycinki lasów regla górnego i częściowo dolnego. W rejonie górnej stacji planowanej kolei linowej wycinka obejmie martwy las górnego regla, podobnie wyznaczenie trasy dojazdowej od Lolobrigidy w stronę schroniska na Hali Szrenickiej.

Należy zauważyć, że realizacja przewidzianych budowli – słupów podporowych, oraz górnej stacji kolejki linowej ma charakter punktowy i dotyczy niewielkiej powierzchni.

6.1.2. Zaburzenia krajobrazu

Planowane inwestycje na zboczach Szrenicy będą miały różny wpływ na krajobraz. Inwestycje te obejmują następujące elementy:

a/ budowa nowej linii kolei linowej;

b/ budowa łącznika między nartostradami Śnieżynka i Puchatek;

c/ poszerzenia nartostrad Lolobrigida, Śnieżynka i trasy zjazdowej FIS;

d/ budowa zbiornika wody do sztucznego dośnieżania w górnej części doliny Kamieńczyka na NE zboczu Kamiennika i odbudowa drogi dojazdowej do zbiornika;

e/uzupełniające dośnieżanie nartostrad;

f/ ułożenie nowych kabli energetycznych do górnej stacji projektowanej kolei linowej i stacji pomp.

Inwestycje a, b i c będą miały bezpośredni wpływ na krajobraz tej części Karkonoszy, inwestycja d wywrze wpływ lokalny na Hali Szrenickiej i w jej otoczeniu zachodnim, prace związane z realizacją zadań e i f nie będą mieć wpływu ze względu na poprowadzenia zarówno rur doprowadzających wodę jak i kabli energetycznych pod powierzchnia ziemi.

Grzbiet Śląski jest jedną z orograficznych części głównego grzbietu Karkonoszy. Obszar opracowania położony jest na północnych zboczach, zachodniej części tego grzbietu z dominującym szczytem Szrenicy (1362m). Jest to dość rozczłonkowany w dolnych partiach masyw porośnięty lasami dolnego i górnego regla. Sam wierzchołek pokrywa rozległe, miejscami porośnięte kosodrzewiną gołoborze granitowe, z którego wyrastają szczytowe skałki. Niżej wznoszą się inne okazałe grupy skalne: Trzy Świnki, Szronowiec, Szrenicka Skała, Końskie Łby, a na zboczach sąsiadującego ze Szrenicą Łabskiego Szczytu -Kukułcze Skały i Borówczane Skały.

Szczyt Szrenicy jest wybitnym punktem widokowym na Góry Izerskie, Karkonosze i Kotlinę Jeleniogórską. Najpiękniejsza panorama na Szrenicę i jej północne zbocze, na którym planowane są nowe inwestycje, roztacza się od strony Szklarskiej Poręby i otaczających ja od północy i NW wzniesień (m.in z Wysokiego Kamienia) oraz z wielu punktów dolin Szrenickiego Potoku, Złotego Potoku i Kamieńczyka.

Szrenicą stanowi doskonały teren narciarski, toteż jej zbocza przecinają liczne nartostrady i wyciągi, które pozostawiają nienaturalne jasne blizny na tle ciemnego świerkowego boru. Ciemne kreski słupów i lin wyciągu krzesełkowego na Szrenicę odcinające się wyraźnie na tle nieba, a przede wszystkim nie wkomponowana w wysokogórski krajobraz sylwetka jego górnej stacji napędowej zakłócają panoramę tej części Karkonoszy. Są one widoczne z dużej odległości, zwłaszcza w górnej części stoków, natomiast widok na sąsiadujące ze Szrenicą masywy Kamiennika (na W) i Łabskiego Szczytu pozostaje niezakłócony. Z dolnych partii Doliny Szrenickiego Potoku oprócz zamykających ja ścian Szrenicy i Kotła Szrenickiego rzuca się w oczy bardzo charakterystyczny, zwieńczony zbudowaną z granitowego rumowiska pokrytego płatami porostów, dużą skalną grzędą masyw Łabskiego Szczytu (l 471 m). Jego północne strome zbocze przechodzi w Halę pod Łabskim Szczytem, na której widoczne są zielone dachy budynków schroniska.

Analizując wpływ projektowanych inwestycji na wartości wizualne krajobrazu w rejonie opracowania należy rozpatrzyć w jaki sposób zmieni się dotychczasowy typ krajobrazu obszaru opracowania po zrealizowaniu planowanej inwestycji, jak zmienią się warunki jego ekspozycji i percepcji, a także w jakim zakresie utrzymane zostaną zasadnicze elementy krajobrazu decydujące o jego walorach.

Nowe inwestycje (a i b) nie przyczynią się do poprawy walorów krajobrazowych tej części Karkonoszy, ale również nie zakłócą ich w sposób drastyczny. Zarówno trasa nowej kolei linowej, jak i łącznik między nartostradami Śnieżynka i Puchatek będą wymagać wycinki pasów leśnych o szerokości od 15 (pas pod kolejkę) do 30 - 40 m (łącznik) i w związku z tym będą wyodrębniać się na tle istniejących terenów zajętych przez bory reglowe. Projektowane obiekty, jako obce naturze, nie będą wtopione w tło układu. Nie wykazując więc cech neutralności, zmienią istniejącą kompozycje krajobrazu, nawet jeśli będą one wykonane w sposób estetyczny. O pięknie krajobrazu decyduje bowiem spoistość obrazu całości, a nie wyłącznie jakość poszczególnych jego komponentów.

W wyniku inwestycji zakłócona zostanie panorama widokowa od strony Szklarskiej Poręby, a także dolin Złotego Potoku i Szrenickiego Potoku. Utworzone zostaną nienaturalne pasa łącznika nartostrad i przecinki pod wyciąg. Od strony północnej (z dołu) w panoramie pojawi się nowy element stacji górnej kolei linowej. Z drugiej strony, inwestycja otwiera nowe ciągi widokowe, z których korzystać będą turyści i narciarze.

Podsumowując trzeba stwierdzić, że wydaje się właściwe, iż kolejne inwestycje służące turystyce i uprawianiu narciarstwa zjazdowego zostaną zlokalizowane w masywie Szrenicy. Masyw ten, leżący bezpośrednio na S od Szklarskiej Poręby, jest już od dawna ważnym centrum narciarstwa zjazdowego i turystyki letniej. Naturalny krajobraz góry jest już zakłócony. W tej sytuacji nowe inwestycje nie wpłyną w zasadniczy sposób na pogorszenie obecnego stanu krajobrazu Szrenicy. Dodać należy, że widoczne zmiany krajobrazu wynikające z budowy nowej linii kolei linowej, dotyczyć będą głównie wyższych partii góry. Rejon ten odznacza się wysokim stopniem obumarcia lasów regla górnego, przez co trasa kolei linowej i jej górnej stacji będą bardziej widoczne. W dolnej części góry wysoki las reglowy będzie ograniczał negatywny wpływ inwestycji na ogólną panoramę tej części Karkonoszy.

W celu ograniczenia skali zaburzeń krajobrazu z jednej strony, oraz wymogów technicznych z drugiej, proponuje się przyjąć następujące parametry:


  • szerokość przecinki pod kolejkę linową - 15 m

  • szerokość nartostrad zaliczanych do „trudnych” i „bardzo trudnych” – 40 m, z ewentualnym poszerzeniem do 50 m na łukach.


Żmijowe Skały

Kwestią sporną pomiędzy Inwestorem a Karkonoskim Parkiem narodowym jest przejście „korytarza” kolejki linowej w rejonie Żmijowych Skał, położonych na wysokości stacji pośredniej istniejącej kolejki linowej, przypółnocnej granicu Parku. Grupa czterech skałek o wysokości ok. 5 – 6 m jest aktualnie mało widoczna z pobliskiej drogi z Rozdroża pod Kamieńczykiem przez stację pośrednię kolejki do schroniska „Pod Łabskim Szczytem” (granica KPN). Brak dokładnych pomiarów geodezyjnych położenia skałek wobec planowanej przez Inwestora trasy kolejki nie pozwala na ostateczne ustalenie czy znajdą się one, czy też nie na tej trasie. Uwzględniając powyższe należy zauważyć że:



  • ewentualne odkrycie efektownych skałek poprzez usunięcie drzewostanu podniesie walory krajobrazowe na tym obszarze (nazwa „Zmijowe Skały” sugeruje, że w przeszłości były one odkryte, gdyż żmije wymagają środowiska dobrze nasłonecznionego)

  • w tym obszarze KPN prowadzi przebudowę drzewostanu, a więc ewentualne usunięcie drzewostanu świerkowego może być wkomponowane w nowy plan urzadzania porządanego siedliska leśnego

  • odległość pomiędzy ułożonymi w dwa równoległe pasy skałkami wynosi ok. 25 m, co mogłoby umożliwić przejście pasa kolejki (15 m) pomiędzy nimi.





1   ...   19   20   21   22   23   24   25   26   27


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna