1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona1/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11
GENEZA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
1. W 1949 r. powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie - Rada Europy.
2. Z inicjatywy Roberta Schumana powstała Europejska Wspólnota Węgla i Stali (EWWiS), powstała na mocy traktatu paryskiego z 18 kwietnia 1951 roku. W skład EWWiS weszło 6 państw: Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Republika Federalna Niemiec i Włochy. Celem było utrzymanie trwałego pokoju między krajami europejskimi poprzez międzynarodowe powiązanie przemysłu węglowego i stalowego, niezbędnych wówczas do prowadzenia wojny.
3. Na mocy traktatów rzymskich z 25 marca 1957 roku utworzono Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom). W ich skład weszli wszyscy członkowie EWWiS.

Trzy Wspólnoty Europejskie już od 1958 r. miały wspólne niektóre organy (Zgromadzenie Parlamentarne i Trybunał Sprawiedliwości).


4. Pełne połączenie instytucjonalne 3 Wspólnot nastąpiło w 1967 roku, gdy wszedł w życie traktat fuzyjny (Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich)- zawarty 8 kwietnia 1965 roku traktat scalający instytucje trzech wspólnot: utworzono jedną Komisję Europejską (z Wysokiej Władzy EWWiS oraz Komisji EWG i Euratomu) i jedną Radę Ministrów dla wszystkich trzech Wspólnot Europejskich. Traktat fuzyjny wszedł w życie 1 lipca 1967 roku. Jego formalne uchylenie nastąpiło w 1999 r. na mocy traktatu amsterdamskiego.).
5. Liczba członków Wspólnot zwiększyła się w 1973 roku, gdy przyłączyły się do nich Wielka Brytania, Dania i Irlandia, co zostało nazwane pierwszą falą przyjęć. Kandydująca wówczas Norwegia nie przyłączyła się z powodu sprzeciwu swoich obywateli w 1972r.
6. Druga fala nastąpiła w latach 80. kiedy to do EWG przystąpiła Grecja (w 1981 r.), Hiszpania i Portugalia (w 1986 r.).
7. W 1985 r. miał miejsce jedyny przypadek opuszczenia Wspólnot: wystąpiła z nich autonomiczna część Danii - Grenlandia.
8. NRD stało się częścią Unii w momencie przywrócenia jedności z RFN w 1990 roku.
9. Trzecia fala przyjęć (już do Unii Europejskiej) nastąpiła w 1995 roku, kiedy to przyjęto Austrię, Szwecję i Finlandię, zaś Norwegia ponownie odmówiła wstąpienia w 1994 r.
10. 1 maja 2004 roku nastąpiła czwarta fala, największe w historii rozszerzenie UE, wstąpiło do wspólnoty 10 krajów, czyli Estonia, Łotwa, Litwa, Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Słowenia, Malta oraz Cypr. W ramach Wspólnot stopniowo doszło do utworzenia Wspólnego Rynku poprzez likwidację barier celnych, wprowadzanie wspólnych norm prawnych i technicznych oraz prowadzenie wspólnej polityki rolnej.
11. Równolegle dochodziło też do zacieśniania więzi politycznych między krajami Wspólnot. W 1986 r. podpisano Jednolity Akt Europejski, zwiększający kompetencje EWG.
12. W 1990 roku uzgodniono w Układzie z Schengen utworzenie systemu wspólnej kontroli granic i zniesienie wizowych granic wewnętrznych w obrębie Hiszpanii, Francji, Włoch, krajów Beneluksu, Danii i Niemiec, a rok później ustalono utworzenie korpusu wspólnych sił wojskowych krajów Wspólnot.

13. 7 lutego 1992 r. został podpisany traktat z Maastricht, na mocy którego 1 listopada 1993 r. powstała Unia Europejska. Traktat nie likwidował Wspólnot Europejskich, zmienił jedynie nazwę EWG na Wspólnota Europejska. W Maastricht znacznie rozszerzono zakres wspólnej polityki i opracowano harmonogram wprowadzenia Unii Gospodarczo-Walutowej (jej efektem było wprowadzanie wspólnej waluty euro od 1999 roku).
14. Kolejnym ważnym traktatem był też traktat amsterdamski z 1997 roku, który częściowo zmienił i jednocześnie rozszerzył wcześniejsze ustalenia z Maastricht.
15. Pod koniec 2000 r. parafowano traktat nicejski reformujący instytucje unijne w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania po kolejnym rozszerzeniu UE. Na szczycie w Nicei proklamowano również Kartę Praw Podstawowych, mającą gwarantować prawa człowieka i swobody obywatelskie.
16. 16 kwietnia 2003 roku przedstawiciele rządów 15 państw członkowskich i 10 kandydujących podpisali w Atenach traktat akcesyjny rozszerzający Unię.
17. 25 kwietnia 2005 roku Bułgaria i Rumunia podpisały traktat akcesyjny w Luksemburgu otwierający tym krajom drogę do wejścia do Unii Europejskiej 1 stycznia 2007 roku. Członków UE: 27.
Filary Unii Europejskiej:
I filar

Wspólnota Europejska i Euratom, Prawo wspólnotowe (TWE, TEWEA)

„Filar wspólnotowy" obejmuje większość wspólnych polityk, w której decyzje podejmowane są na podstawie "metody wspólnotowej", z udziałem Komisji, Parlamentu i Rady.
II filar

Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa (TUE)


Decyzje podejmowane są jedynie przez Radę.
III filar

Współpraca Policyjna i Sądowa w Sprawach Karnych (TUE)


Decyzje podejmowane są jedynie przez Radę.
KONFERENCJA MIĘDZYRZĄDOWA
W dniu 23 czerwca 2007 przywódcy UE osiągnęli porozumienie w sprawie mandatu konferencji międzyrządowej, która opracuje nowy Traktat w sprawie reformy instytucjonalnej do końca roku 2007. Traktat ten, jeżeli zostanie ratyfikowany, mógłby wejść w życie w czerwcu 2009 r., przed wyborami do Parlamentu Europejskiego.

Mandat Konferencji Międzyrządowej będzie stanowić jedyną podstawę i ramy dla prac konferencji międzyrządowej.

Konferencja międzyrządowa jest proszona o sporządzenie projektu traktatu (dalej zwanego „traktatem reformującym”) zmieniającego obowiązujące Traktaty z myślą o zwiększeniu efektywności funkcjonowania rozszerzonej Unii i umocnieniu jej legitymacji demokratycznej, jak również spójności jej działań zewnętrznych.

Zrezygnowano z koncepcji konstytucyjnej polegającej na uchyleniu wszystkich obowiązujących traktatów i zastąpieniu ich jednym tekstem zwanym „Konstytucją”.

Traktat reformujący wprowadzi do obowiązujących Traktatów, które pozostają w mocy, przedstawione szczegółowo poniżej nowe elementy wynikające z ustaleń konferencji międzyrządowej w 2004 roku.

Traktat reformujący będzie zawierał dwie zasadnicze klauzule zmieniające odpowiednio Traktat o Unii Europejskiej (TUE) oraz Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską. (TEC).

TUE zachowa swoją obecną nazwę, natomiast TWE będzie nosił tytuł Traktat o funkcjonowaniu Unii, a Unia nabędzie jednolitą osobowość prawną. Wyraz „Wspólnota” zostanie w całym tekście zastąpiony wyrazem „Unia”; w tekście znajdzie się stwierdzenie, że te dwa traktaty są traktatami stanowiącymi podstawę Unii oraz że Unia zastępuje Wspólnotę i jest jej następcą prawnym.

Dalsze klauzule będą zawierać standardowe postanowienia dotyczące ratyfikacji i wejścia w życie, a także ustaleń przejściowych.

TUE i Traktat o funkcjonowaniu UE nie będą miały charakteru konstytucyjnego.

Nazewnictwo stosowane w całym tekście traktatów będzie odzwierciedlać tę zmianę: nie będzie stosowany termin „Konstytucja”, „minister spraw zagranicznych Unii” będzie nazwany Wysokim Przedstawicielem Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, odejdzie się także od stosowania określeń „ustawa” i „ustawa ramowa”, zostaną natomiast zachowane obecnie stosowane określenia „rozporządzenia”, „dyrektywy” i „decyzje”. Analogicznie, w zmienionych traktatach nie będzie artykułu mówiącego o symbolach UE, takich jak flaga, hymn lub dewiza.

W odniesieniu do pierwszeństwa prawa UE konferencja międzyrządowa przyjmie deklarację przywołującą obowiązujące orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. Choć artykuł o pierwszeństwie prawa Unii nie zostanie powtórzony w TUE, konferencja międzyrządowa uzgodni następującą deklarację:

„Konferencja przypomina, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE Traktaty i prawo przyjęte przez Unię na podstawie Traktatów mają pierwszeństwo przed prawem państw członkowskich na warunkach ustanowionych przez wspomniane orzecznictwo”. Konferencja międzyrządowa ma zakończyć swoje prace możliwie najszybciej, a w każdym razie przed końcem 2007 roku, tak aby tekst traktatu będący wynikiem tych prac mógł być ratyfikowany przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 roku. Zgodnie z uzgodnieniami Rady Europejskiej prezydencja portugalska przygotuje projekt tekstu traktatu zgodnie z zapisami mandatu i przedłoży ten projekt konferencji międzyrządowej niezwłocznie po jej rozpoczęciu.

Konferencja międzyrządowa będzie prowadzona pod ogólnym zwierzchnictwem szefów państw lub rządów wspieranych przez członków Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych. W konferencji będzie uczestniczył przedstawiciel Komisji.
Acquis communautaire

Dorobek wspólnotowy

Dziedzictwo wspólnotowe
Dorobek obejmuje wszystkie traktaty i akty prawne UE, deklaracje i uchwały, umowy międzynarodowe w sprawach UE oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Dorobek obejmuje także działania podejmowane wspólnie przez rządy państw UE w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. "Przyjmowanie dorobku" oznacza więc przyjęcie UE w takim kształcie, jaki ma ona na danym etapie rozwoju. Kraje kandydujące do członkostwa w UE muszą przyjąć dorobek zanim przystąpią do UE, i muszą włączyć prawo UE do swojego prawa krajowego
Organy Unii Europejskiej
Rada Europejska:

Skład:


głowy państw lub szefowie rządów państw członkowskich oraz Przewodniczący Komisji Europejskiej

UE korzysta z Systemu instytucjonalnego WE:





  • Organy główne (tzw. instytucje wspólnotowe)

  • Organy doradcze (konsultacyjne/pomocnicze)

  • Organy finansowe

  • Organy zdecentralizowane


Organy główne:

  • Parlament Europejski

  • Rada Unii Europejskiej

  • Komisja Europejska

  • Trybunał Sprawiedliwości

  • Sąd Pierwszej Instancji

  • Trybunał Obrachunkowy


Organy doradcze:

(konsultacyjne/pomocnicze):

  • Komitet Ekonomiczno-Społeczny


Ponadto:

  • Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

  • Europejski Inspektor Ochrony Danych


Organy finansowe:

  • Europejski Bank Centralny (EBC)

  • Europejski System Banków Centralnych (ESBC)

  • Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)


Parlament Europejski:


  • Ranga instytucji: Organ główny Wspólnot

  • Sposób głosowania: z zasady obowiązuje zwykła większość głosów

  • 785 posłów, wybranych w 27 Państwach Członkowskich w powszechnych wyborach bezpośrednich na okres 5 lat.

  • Siedzibą jest Strasburg, gdzie odbywają się posiedzenia plenarne PE.

  • Komisje parlamentarne, grupy polityczne i dodatkowe posiedzenia plenarne odbywają się w Brukseli.

  • Sekretariat PE mieści się w Luksemburgu.

  • Posłowie są członkami grup politycznych; do grup wstępują bez względu na narodowość, w zależności od poglądów politycznych. Obecnie w Parlamencie Europejskim istnieje 8 grup politycznych.

  • Grupy określają własną organizację wewnętrzną powołując przewodniczącego
    (lub, w przypadku niektórych grup, dwóch współprzewodniczących), prezydium i sekretariat.

  • W sali posiedzeń plenarnych miejsca są przydzielane posłom w zależności od ich przynależności politycznej, od lewej strony do prawej, po uzyskaniu zgody przewodniczących grup.

  • Aby utworzyć grupę polityczną, potrzeba 20 posłów reprezentujących co najmniej jedną piątą Państw Członkowskich. Przystępowanie do kilku grup politycznych jest zabronione.

  • Niektórzy posłowie nie należą do żadnej grupy politycznej, są to posłowie niezrzeszeni.

  • Przed każdym głosowaniem na posiedzeniu plenarnym grupy polityczne analizują sprawozdania opracowane przez komisje parlamentarne i wnoszą poprawki.

  • Stanowisko przyjęte przez grupę jest ustalane w drodze porozumienia wewnątrz grupy, na żadnego posła nie można nałożyć obowiązku głosowania w określony sposób.

  • Funkcje:

  • Konsultacyjna - wydawanie opinii, tzn. obligatoryjne lub fakultatywne konsultowanie
    z Parlamentem Europejskim konkretnej czynności, Pozytywna opinia, czyli zgoda Parlamentu Europejskiego wymagana jest do:


  • zawieranie umów międzynarodowych na podstawie
    art. 300 paragraf 3 TWE i art. 310 TWE;


  • zawieranie umów adhezyjnych na podstawie art. 49 TUE;

  • nominacja Przewodniczącego Komisji Europejskiej;

  • modyfikacja Statutu EBC

  • współudział w stanowieniu prawa

  • udział w procedurze współdecydowania (art. 251 TWE)

    • Procedura współdecyzji została wprowadzona przez Traktat o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht, 1992 r.), a następnie rozszerzona i dostosowana przez Traktat Amsterdamski, w celu zwiększenia jej skuteczności (1999 r.).

    • Procedura współdecyzji nadaje ona takie samo znaczenie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii w odniesieniu do wielu dziedzin (np. transportu, środowiska naturalnego, ochrony konsumentów itp.). Dwie trzecie europejskich aktów prawnych jest przyjmowanych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę.

    • Komisja wysyła swój projekt Parlamentowi i Radzie.

    • Obie instytucje kolejno dwukrotnie analizują projekt i poddają go pod dyskusję.

    • Jeżeli po dwóch czytaniach nie mogą osiągnąć porozumienia, projekt przedstawia się komitetowi pojednawczemu składającemu się z równej liczby przedstawicieli Rady i Parlamentu.

    • Przedstawiciele Komisji również uczestniczą w posiedzeniach komitetu i biorą udział w dyskusji.

    • Kiedy komitet uzyska porozumienie, uzgodniony tekst jest przesyłany do Parlamentu Europejskiego i Rady celem trzeciego czytania, aby można było ostatecznie przyjąć go jako akt prawny.

    • Porozumienie końcowe dwóch instytucji jest niezbędne do przyjęcia tekstu.

    • Nawet jeżeli komitet pojednawczy uzgodni wspólny tekst, Parlament może odrzucić proponowany akt bezwzględną większością głosów.

  • udział w procedurze współpracy (art. 252 TWE)

  • kontrolne

  • względem Komisji Europejskiej

    • kontrola dokonywana a priori - związana
      z powoływaniem Komisji


    • kontrola stała - czuwanie nad prawidłowym przebiegiem prac Komisji

    • kontrola dokonywana a posteriori - związana
      z odpowiedzialnością polityczną członków Komisji przed PE; Na podstawie art. 201 TWE Parlament Europejski działając większością 2/3 głosów może uchwalić wotum nieufności dla Komisji (en bloc)


  • względem Rady Unii Europejskiej

  • Obowiązek wysłuchania Rady przez Parlament
    na warunkach określonych przez Radę w jej regulaminie wewnętrznym;


  • Rada ma obowiązek informowania PE o każdym swoim spotkaniu;

  • Rada ma obowiązek przesyłać Parlamentowi roczne sprawozdanie ze swej działalności;

  • Członkowie Rady nie odpowiadają politycznie przed PE.

  • względem innych instytucji wspólnotowych

  • udział w powoływaniu Rzecznika Praw Obywatelskich;

  • doradztwo przy powoływaniu członków Trybunału Obrachunkowego i Prezesa EBC.

  • w sferze budżetowej

    • W przypadku wydatków obowiązkowych (np. wydatków rolnych i wydatków związanych z umowami międzynarodowymi) ostateczną decyzję podejmuje Rada.
      Jeżeli chodzi o tzw. wydatki nieobowiązkowe (inne wydatki) decyzję podejmuje Parlament w ścisłej współpracy z Radą.

    • Parlament Europejski i Rada są zobowiązane przestrzegać limitów wydatków rocznych określonych w wieloletnich perspektywach finansowych.

  • Od 01.01.2007 roku kwalifikowana większość głosów wymaga spełnienia następujących dwóch warunków:

    • większość Państw Członkowskich głosuje «za»
      (w niektórych przypadkach większość dwóch trzecich głosów);

    • minimum 255 głosów «za», tzn. 73,9% wszystkich głosów (mniej więcej taki sam procent jak w poprzednim systemie).

    • Ponadto Państwo Członkowskie może zażądać potwierdzenia, że głosy «za» reprezentują ogółem przynajmniej 62% ludności Unii. Jeśli wymagany procent nie zostanie uzyskany, decyzja nie zostaje podjęta.



Rada Unii Europejskiej:


  • Ranga instytucji: Organ główny Wspólnot

  • Skład: po jednym przedstawicielu szczebla ministerialnego z każdego państwa członkowskiego

  • Sposób głosowania: zwykła lub kwalifikowana większość głosów, lub jednomyślność

  • Koordynacja ogólnej polityki gospodarczej państw członkowskich

  • Prawotwórcze / decyzyjne

  • Wykonawcze



Komisja Europejska


  • Ranga instytucji: Organ główny Wspólnot




  • Skład: po jednym komisarzu z każdego państwa członkowskiego

  • Sposób głosowania: zwykła większość głosów

  • Wykonawcze:

    • wykonywanie aktów prawnych uchwalonych przez Radę

  • Prawotwórcze:

    • prawo inicjatywy ustawodawczej (przygotowywanie projektów aktów prawnych dla Parlamentu Europejskiego i Rady)

    • negocjowanie umów międzynarodowych w imieniu Wspólnoty,
      w tym umów adhezyjnych


    • wydawanie aktów prawnych w ramach wykonywania aktów prawnych Rady:

    • samodzielne kompetencje decyzyjne na mocy przepisów szczególnych

  • Kontrolne

    • Komisja jako „strażnik traktatów”



Wymiar sprawiedliwości Unii Europejskiej


  • Sądy krajowe




  • Sądy wspólnotowe, w tym:




  • Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS)

  • Sąd Pierwszej Instancji (SPI)

  • Sąd do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej


Europejski Trybunał Sprawiedliwości

  • Ranga instytucji: Organ główny Wspólnot

  • Skład: 27 sędziów i 8 rzeczników generalnych

  • Sposób orzekania: Postępowanie jawne

  • Kontrola legalności aktów prawa wspólnotowego (ETS jako sąd konstytucyjny albo administracyjny oraz jako sąd apelacyjny)

    • Skargi państw członkowskich lub instytucji wspólnotowych dotyczące kontroli legalności aktów prawa wspólnotowego, w tym:

      • skarga o stwierdzenie nieważności aktu wydanego przez organ Wspólnoty (art. 230 TWE)

      • skarga na bezczynność organu Wspólnoty (art. 232 TWE)

  • Rozstrzyganie spraw związanych z odpowiedzialnością (ETS jako sąd międzynarodowy, sąd arbitrażowy, sąd pracy albo jako sąd apelacyjny)

    • Skargi dotyczące odpowiedzialności Wspólnoty:

      • skarga o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności umownej (kontraktowej) (art. 235 TWE + art. 288 TWE)

      • skarga o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej (deliktowej) (art. 235 TWE + art. 288 TWE)

    • Odpowiedzialność państw członkowskich:

      • skarga Komisji Europejskiej na państwo członkowskie w związku z naruszeniem przez to państwo obowiązków traktatowych (art. 226 TWE)

      • skarga jednego państwa członkowskiego na inne państwo członkowskie w związku
        z naruszeniem obowiązków traktatowych (art. 227 TWE)

      • skarga o nałożenie kar pieniężnych na państwo członkowskie (art. 228 TWE)

      • skargi składane w sporach toczących się między państwami członkowskimi, związane z przedmiotem traktatów, o ile państwa zgodnie oddają taki spór do Trybunału (art. 239 TWE)

  • Wydawanie orzeczeń wstępnych (ETS jako „Sąd Najwyższy”)

    • cel: utrzymanie jednolitości porządku prawnego Wspólnoty poprzez współpracę ETS z sądami krajowymi

  • Pytania wstępne (procedura odesłania prejudycjalnego) (art. 234 TWE):

    • Pytania wstępne dotyczące interpretacji Traktatu

    • Pytania wstępne dotyczące ważności i/lub interpretacji aktów instytucji wspólnotowych i Europejskiego Banku Centralnego

-> pytanie wstępne

sąd krajowy ETS

<- orzeczenie wstępne

    • interpretacja statutów organów powołanych aktem Rady, jeżeli jest to przewidziane w tych statutach

    • nie może być przedmiotem odesłania wstępnego ważność postanowień traktatowych

  • Kontrola przestrzegania prawa

    • Samokontrola

    • Kontrola parlamentarna

    • Kontrola administracyjna

    • Kontrola sądowa:

      • Skarga o stwierdzenie nieważności aktu prawa wspólnotowego (art. 230
        i 231 TWE w zw. z art. 233 TWE)

      • Skarga na bezczynność organu wspólnotowego (art. 232 TWE w zw. z art. 233 TWE)



Sąd Pierwszej Instancji


  • Ranga instytucji: Organ główny Wspólnot wg Traktatu Nicejskiego

  • Skład: 27 sędziów

  • skargi bezpośrednie wniesione przez osoby fizyczne lub prawne przeciwko aktom prawnym instytucji wspólnotowych (których są one adresatami lub które dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie) lub przeciwko zaniechaniu działania przez te instytucje. Może to być na przykład skarga przedsiębiorstwa na decyzję Komisji nakładającą na nie grzywnę;

  • skargi wniesione przez Państwa Członkowskie przeciwko Komisji;

  • skargi wniesione przez Państwa Członkowskie przeciwko Radzie, dotyczące aktów z dziedziny pomocy państwa, handlowych środków ochronnych („dumping”) oraz aktów, za pomocą których korzysta ona z uprawnień wykonawczych;

  • skargi o odszkodowanie za szkody wyrządzone przez instytucje wspólnotowe lub ich pracowników;

  • skargi dotyczące umów zawartych przez Wspólnoty, w których właściwość Sądu została wyraźnie określona;

  • skargi z zakresu wspólnotowych znaków towarowych.



Sąd ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej
Skład: 7 sędziów

Właściwość:



  • W ramach wspólnotowej instytucji sądowniczej Sąd do spraw Służby Publicznej zajmuje się sporami z zakresu służby publicznej Unii Europejskiej, w których wcześniej właściwy był Trybunał Sprawiedliwości, a od jego utworzenia w 1989 r. – Sąd Pierwszej Instancji.

  • Sąd jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Wspólnotami a jej pracownikami na mocy art. 236 traktatu WE, co oznacza około 150 spraw rocznie przy personelu Wspólnot obejmującym około 35 000 osób. Spory te dotyczą nie tylko kwestii związanych ze stosunkiem pracy w ścisłym znaczeniu (wynagrodzenia, przebieg kariery, nabór, środki dyscyplinarne), ale także systemu zabezpieczenia społecznego (choroba, starość, niezdolność do pracy, wypadki przy pracy, zasiłki rodzinne i in.).

  • Sąd jest również właściwy w sporach dotyczących niektórych szczególnych grup pracowników, w szczególności personelu Eurojustu, Europolu, Europejskiego Banku Centralnego i Biura Harmonizacji w ramach rynku Wewnętrznego (OHIM).

  • Nie może on natomiast rozpoznawać sporów między krajowymi organami administracji i ich pracownikami.

  • Od orzeczeń Sądu można w terminie dwóch miesięcy wnieść odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji. Odwołanie takie ogranicza się do kwestii prawnych.





  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna