1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie


Wspólnota stanowi nowy porządek prawnomiędzynarodowy, na rzecz którego



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona10/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

1. Wspólnota stanowi nowy porządek prawnomiędzynarodowy, na rzecz którego

państwa członkowskie ograniczyły w określonym zakresie swoje suwerenne

prawa. Podmiotami tego porządku prawnego są zarówno państwa

członkowskie, jak i ich obywatele.

2. Art. 25 [12] TWE zawiera wyraźny i bezwarunkowy zakaz, którego przestrzeganie

nie jest uzależnione od przyjęcia przez państwa członkowskie jakiejkolwiek

regulacji prawnej stanowiącej jego implementację. W konsekwencji

przepis ten jest bezpośrednio skuteczny i kreuje prawa podmiotowe, które

powinny być chronione przez sądy narodowe.

Zgodnie z art. 25 [12] TWE państwa członkowskie nie powinny wprowadzać nowych ceł ani

równorzędnych opłat i nie powinny podwyższać takich ceł i opłat już istniejących.

Spółka Van Gend en Loos przewoziła w 1960 r. pewną substancję chemiczną z Niemiec do

Holandii. Holenderski urząd celny nakazał spółce uiścić podwyższoną opłatę celną. Spółka odmówiła

zapłaty, wskazując na sprzeczność przepisów celnych z ówczesnym art. 12 TEWG. Rozpatrujący

sprawę holenderski sąd administracyjny przedstawił ETS pytanie, w którym chodziło o wyjaśnienie,

czy art. 12 TEWG powinien być bezpośrednio stosowany na gruncie prawa krajowego i, w konsekwencji,

czy sądy krajowe powinny chronić powstałe na podstawie tego przepisu prawa podmiotowe.
sprawa 14/68 Walt Wilhelm i inni v. F.U.K.

stan faktyczny


Federalny Urząd Kartelowy w Niemczech ukaral grzywną 6przedsiębiorstw za niezgodne z prawem działania ograniczające konkurencje (przeds. rzekomo umowily sie na jednoczesnie podniesienie cen swoich produktow). jednoczesnie wszczela sprawę Komisja.
Przedsiebiorcy stwierdzili, ze takie postepowania nie mogą sie toczyc jednoczesnie. to zagadnienie trafilo do Trybunału.

tezy orzeczenia


1) panstwa członkowskie nie mogą wprowadzac srodkow prawnych, ktore ograniczalyby efektywnosc Traktatu w praktyce. Moc obowiazująca Traktatu nie moze byc rozna w poszczegolnych panstwach czlonk.
2) władze krajowe mogą podejmowac dzialania przeciwko umowie zgodnie z ustawodawstwem panstwowym dot. konkurencji, nawet jezeli ta kwestia jest juz rozpatrywana przez Komisje. jednak zastosowanie pr.krajowego nie moze byc przeszkodą dla stos pr.wspolnotowego
3) panstwa członk. nie mogą stosowac ich prawa w rozny sposob w zaleznosci od obywatelstwa stron.

sprawa dot. podzialu kompetencji miedzy panstwami członk. a Wspólnotą
OPINIA 1/91
STAN FAKTYCZNY: Komisja zwróciła się do ETS-u o wydanie opinii w sprawie zgodności projektu umowy o utworzeniu EOG z prawem wspólnotowym, a w szczególności o zbadanie pod tym kątem proponowanego mechanizmu sądowego. Umowa o utworzenie EOG miała być zwarta pomiędzy Wspólnota , a państwami EFTA
TEZY OPINII: Fakt, że postanowienia umowy o utworzenie EOG i odpowiadające im postanowienia prawa Wspólnot są sformułowane identycznie nie oznacza, że muszą być one identycznie interpretowane. Umowy międzynarodowe winny być interpretowane nie tylko zgodnie z jej brzmieniem, ale także w świetle jej celów. Porównanie celów umowy i postanowień prawa . Kontekst celów umowy odbiega od celów Wspólnot.
UWAGI: Opinia ta ma dwojakie znaczenie:
-Jest to mocne stwierdzenie różnić pomiędzy porządkiem prawnym Wspólnot, a reżimem prawnym utworzonym normalną umową międzynarodową. Porządek prawny Wspólnot jest odrębny od normalnego porządku międzynarodowego (jest to porządek zamknięty tj. rządzący się wewnętrznym systemem wartości- nie mogą być stosowane te same reguły interpretacyjne)
-Ograniczenie możliwości integracji sądu międzynarodowego w porządek prawny Wspólnot . ETS odrzucił możliwość nadania Trybunałowi EOG kompetencji do badania umowy o utworzeniu EOG, ponieważ w ten sposób Trybunał EOG mógłby pośrednio orzekać o podziale kompetencji pomiędzy Wspólnotą, a państwami członkowskimi.
Decyzje dot. Legalności podziału kompetencji wewnątrz Wspólnoty to prerogatywy ETS-u.
PODMIOTY UPRAWNIONE DO ZADAWANIA PYTAŃ PREJUDYCJALNYCH: sądy państw członkowskich (art. 234 TWE) , które:
1. Rozstrzygają sprawy w sposób niezależny
2. Są utworzone na podstawie ustawy lub aktu wydanego w wyniku wykonania ustawy
3. Mają stały charakter (nie są powoływane do rozpatrzenia danej sprawy ad hoc)
4. W danym zakresie spraw mają jurysdykcje obligatoryjną (nie fakultatywną)
5. Rozstrzygają spory na podstawie ustawy (nie na zasadzie słuszności)
6. Wykonują funkcje sądową
7. Wydają decyzje o charakterze sądowym, które są wiążące dla stron
8. Rozstrzygają sprawę w postępowaniu kontradyktoryjnym
Nie mogą to byś strony sporu sądowego ani organy administracyjne!

PRZEDMIOT PYTANIA PREJUDYCJALNEGO (art. 234 TWE):


a. wykładnia Traktatu ustanawiającego WE (prawa pierwotnego)
b. ważność i wykładnia aktów przyjętych przez instytucje WE i Europejski Bank Centralny (prawa wtórnego)
c. wykładnia statutów organów utworzonych aktem Rady, gdy te statuty to przewidują
Zgodnie z artykułem 150 TEWEA, TS jest także uprawniony do badania w takim samym zakresie postanowień TEWEA (EUROATOM).

SAD WŁAŚCIWY DO ROZPATRYWANIA PYTAŃ PREJUDYCJALNYCH.


Trybunał Sprawiedliwości – rozpatrywanie pytań w ramach wszystkich istniejących procedur prejudycjalnych (art. 234 i 68 TWE, art. 35 TUE)
Sąd Pierwszej Instancji – będzie miał kompetencje do rozpatrywania wniosków o wydanie orzeczenia wstępnego, jeśli będzie to (i w zakresie) określone w Statucie TS (art. 225 TWE); na dzień dzisiejszy takiej nie posiada
TS nie decyduje o zastosowaniu wyroku prejudycjalnego w prawie krajowym. Jest to kompetencja sądu krajowego, który powinien kierować się jego treścią i wytycznymi.

ZADAWANIE PYTAŃ PREJUDYCJALNYCH


I. MOŻLIWOŚĆ
 Gdy odpowiedź na nie jest niezbędna do wydania wyroku w toczącej się sprawie przed sądem krajowym a istnieją wątpliwości
II. OBOWIĄZEK
 jest to sąd ostatniej instancji lub taki, od orzeczenia którego nie przysługuje odwołanie
 istnieje wątpliwość co do ważności aktu prawa wspólnotowego
III. WYŁĄCZENIE OD OBOWIĄZKU
a. Doktryna acte clair:
 Można się na nią powołać w sytuacji związanej z interpretacją prawa wspólnotowego
 Gdy przepis prawa wspólnotowego jest jasny, oczywisty i nie budzi wątpliwości
 Jeśli sąd krajowy mimo wszystko zada pytanie wstępne, to TS odrzuci je jako niedopuszczalne (forma postanowienia)
b. Doktryna acte eclaire
Gdy zagadnienie poruszone w pytaniu zostało już uprzednio, przy uwzględnieniu podobnych okoliczności wyjaśnione w orzecznictwie TS
Jeśli sąd krajowy mimo wszystko zada to pytanie, to dostanie on list zwrotny od Kierownika Kancelarii z informacjami o podobnych rozwiązaniach. Sąd powinien wtedy wycofać pytanie, jeśli nie to TS odrzuci je jako niedopuszczalne (forma postanowienia)

KONSEKWENCJE NARUSZENIA OBOWIĄZKU


 Pogwałcenie zasady lojalności
 Poważne naruszenie prawa wspólnotowego
 Odpowiedzialność odszkodowawcza państwa członkowskiego
Na płaszczyźnie prawa krajowego może stanowić przedmiot apelacji, kasacji lub zażalenia, czasami może spowodować wznowienie postępowania

ORZECZENIA WSTĘPNE


• Cel: utrzymanie porządku prawnego UE poprzez współpracę sądów unijnych z sądami krajowymi państw członkowskich (powszechnymi, administracyjnymi, konstytucyjnymi, międzynarodowymi, arbitrażowymi, dyscyplinarnymi i innymi organami)
• Pytanie prejudycjalne ma formę postanowienia!
• Wniosek wstępny trafia do Kancelarii TS a, po przetłumaczeniu na wszystkie języki oficjalne UE, do stron postępowania w sprawie przed sądem krajowym, do państw członkowskich, KE, a następnie do RUE lub EBC (jeśli dot. ich aktu) oraz PE i RUE (jeśli oni uchwalili akt).
• Postępowanie prejudycjalne – 3 FAZY: [toczy się wg Statutu TS i Regulaminu Proceduralnego]
a. Sprawozdanie ze sprawy (report for the hearing)
b. Wyrok (judgement)
c. Sentencja (operative part), tj, odpowiedź na pytanie
• TS może odmówić wydania orzeczenia wstępnego: Wykładnia prawa unijnego lub badanie ważności aktu wydanego przez instytucje UE nie ma odniesienia do faktycznego charakteru sprawy/przedmiotu sprawy/inne wyjątkowe sytuacje faktyczne
• TS nie dopuszcza pytania wstępnego: nie miałoby ono wpływu na postępowanie główne
• Brak uregulowanych skutków orzeczenia wstępnego. Odpowiedzi należy szukać w orzecznictwie TS.

Wg wskazówek (brak uregulowanej formy) TS wniosek (tj. postanowienie o zadaniu pyt prej.)powinien zawierać:


o Przedstawienie faktów kluczowych dla zrozumienia prawnego postępowania głównego
o Wskazanie prawa krajowego, które może mieć zastosowanie
o Uzasadnienie powodów, dla których sąd krajowy kieruje pytanie do TS
o Streszczenie stanowisk stron (jeśli potrzebne)
o Kopie dokumentów oraz tekst relewantnych postanowień prawa krajowego
Opinia 1/92
SPRAWA 22/70 ERTA
STAN FAKTYCZNY : Spór między Komisją a Radą dot. Kompetencji do zawierania umów międzynarodowych , a konkretnie-konwencji dot. Transportu drogowego. Zdaniem Rady Wspólnota nie miała kompetencji do zawierania umów międzynarodowych, z wyjątkiem przypadków wyliczonych w Traktacie, w związku z czym umowa taka mogła zostać zawarta przez same państwa członkowskie na podstawie negocjacji prowadzonych przez Radę. Komisja uważała zaś, iż od wejścia w życie rozporządzenia 543/69 państwa członkowskie są związane postanowieniami wspólnej polityki transportowej i w konsekwencji nie mogą samodzielnie wchodzić w stosunki zewnętrzne w tym zakresie.
TEZY ORZECZENIA: Wspólnota ma kompetencje do wchodzenia w stosunki umowne z państwami trzecimi. Wydanie przez Wspólnotę postanowień wprowadzających wspólną politykę przewidzianą Traktatem uniemożliwia przyjmowanie przez państwa członkowskie zobowiązań, które miałyby wpływ na zakres lub treść prawa wspólnotowego
W odniesieniu do umów dot. Polityki transportowej Komisja upoważniona jest do skłądnia propozycji i negocjowania , do Rady należy zaś zawieranie umów.
UWAGI: spór kompetencyjny pomiędzy Komisją i Radą ( pierwszy)

*Sprawa 22/70 Komisja WE / Rada WE – spór dot. kompetencji do zawierania umów międzynar. (konwencji dot. transportu drogowego). Zdaniem Rady – Wspólnota nie miała kompetencji do zawierania umów międzynar. (z wyjątkiem przypadków opisanych w Traktacie) więc umowa mogła zostać zawarta przez same pań. członk. na podstawie negocjacji prowadzonych przez Radę. Komisja – uważała, że po wejściu w życie rozporządz. Pań. członk. są związane postanowieniami wspólnej polityki transportowej i w konsekwencji nie mogą samodzielnie wchodzić w stosunki zewn. w tym zakresie.

*Teza: Wspólnota ma kompetencje do wchodzenia w stosunki umowne z pań. trzecimi. W odniesieniu do umów dot. polityki transportowej Komisja upoważniona jest do składania propozycji i negocjowania, a do Rady należy zawieranie umów.



Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31.III.1971 r. w sprawie 22/70*

Komisja

przeciwko

Radzie

[„sprawa ERTA”]Tezy:
1. Wspólnota ma zdolność do zawierania umów międzynarodowych z państwami trzecimi w zakresie wszystkich
celów określonych w Traktacie. Uprawnienie to wynika nie tylko z bezpośredniego upoważnienia przez Traktat, ale
także, w równym stopniu, z innych przepisów Traktatu oraz środków wydanych na ich podstawie przez instytucje
wspólnotowe. W szczególności, za każdym razem, gdy Wspólnota, w celu realizacji wspólnej polityki
przewidzianej w Traktacie, wydaje przepisy wprowadzające wspólne zasady, bez względu na ich formę, państwa
członkowskie tracą możliwość niezależnego lub wspólnego zaciągania zobowiązań wobec państw trzecich, które
mogłyby wpływać lub zmieniać treść przepisów wspólnotowych. W odniesieniu do implementacji przepisów
Traktatu, system wewnątrzwspólnotowych środków nie może być rozpatrywany oddzielnie od stosunków
zewnętrznych.
2. Kompetencje Wspólnoty w sprawach z zakresu transportu rozciągają się na stosunki prawne wynikające z prawa
międzynarodowego oraz obejmują możliwość zawierania umów międzynarodowych z państwami trzecimi.
Kompetencja ta została przekazana Wspólnocie na mocy Rozporządzenia nr 543/69 w sprawie harmonizacji
określonych przepisów socjalnych dotyczących transportu drogowego.
3. Zgodnie z celami określonymi w art. 164 [220] TWE, skarga o stwierdzenie nieważności musi być dostępna
wobec wszelkich środków podjętych przez instytucje, które mogą wywołać skutki prawne, bez względu na formę, w
jakiej zostały podjęte.
4. W przypadku stwierdzenia nieważności, posiedzenie Rady uważa się za niebyłe, zaś przedmiot obrad powinien
być rozpatrzony powtórnie, w sposób zgodny z prawem wspólnotowym. Komisja ma legitymację do wytaczania
postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności posiedzenia Rady dotyczącego koordynacji zachowań państw
członkowskich.
5. W odniesieniu do umów z zakresu polityki transportowej, Komisja ma prawo przedkładać propozycje i
prowadzić negocjacje, podczas gdy zawarcie umowy należy do Rady.
6. W odniesieniu do negocjacji rozpoczętych przed nabyciem przez Wspólnotę uprawnienia do ich prowadzenia,
wybór odpowiedniej metody kooperacji w celu zapewnienia ochrony interesów wspólnotowych należy do
kompetentnych instytucji wspólnotowych, mianowicie Komisji i Rady. Podczas negocjacji międzyrządowych,
państwa członkowskie są zobowiązane w każdym czasie działać wspólnie, w interesie i imieniu Wspólnoty, zgodnie
z obowiązkami wynikającymi z art. 5 [10] TWE.
7. Aczkolwiek art. 235 [308] TWE upoważnia Radę do podjęcia odpowiednich środków, w tym w sferze stosunków
zewnętrznych, nie jest to obowiązek Rady, ale opcja, której niewykorzystanie nie może prowadzić do unieważnienia
posiedzenia.
8. Komisja nie może powoływać się na wymóg uzasadnienia rozporządzeń, dyrektyw i decyzji wynikający z art. 190
[253] TWE w odniesieniu do posiedzenia Rady, w którym uczestniczyła.

Uzasadnienie

1. Na podstawie skargi z 19.5.1970 r., Komisja domaga się unieważnienia obrad Rady z 20.3.1970 r., w części


dotyczącej negocjacji i zawarcia przez państwa członkowskie, pod auspicjami Europejskiej Komisji Gospodarczej
Organizacji Narodów Zjednoczonych (dalej jako: EKGONZ), Konwencji w sprawie warunków pracy załóg
pojazdów międzynarodowego transportu drogowego (dalej jako ERTA).
2. Rada wskazuje, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ obrady nie są aktem prawnym, który może podlegać
kontroli w trybie art. 173 ust. 1 [230] TWE.
3. By rozstrzygnąć tę kwestię konieczne jest ustalanie, który organ w badanym okresie był uprawniony do
prowadzenia negocjacji i zawarcia umowy międzynarodowej.
4. Charakter prawny obrad różni się w zależności od tego czy traktuje się je jako przejaw wykonywania kompetencji
przyznanych Wspólnocie, czy też jako sposób koordynacji wykonywania kompetencji pozostających w gestii państw
członkowskich.
5. Rozstrzygnięcie zarzutu niedopuszczalności skargi wymaga ustalenia czy w dniu prowadzenia obrad, których
dotyczy skarga, uprawnienie do prowadzenia negocjacji i zawarcia ERTA należało do Wspólnoty, czy też do państw
członkowskich.

Kwestie wstępne

6. Zdaniem Komisji, art. 75 [71] TWE, który powierza Wspólnocie szeroko zakreślone kompetencje związane z


realizacją wspólnej polityki transportowej, znajduje zastosowanie zarówno do stosunków zewnętrznych jak i do
środków krajowych z tej dziedziny.
7. Komisja uważa, że pełna skuteczność tego przepisu zostałaby narażona na szwank, gdyby przyznane przez niego
uprawnienia, w szczególności do podjęcia niezbędnych środków w rozumieniu pkt. 1 C powołanego artykułu, nie
obejmowały prawa do zawierania umów z państwami trzecimi.
8. Nawet jeśli, jak się twierdzi, kompetencja ta nie obejmowała od początku całej sfery transportu, będzie stawała
się ona kompetencją ogólną i wyłączną w obszarach, w których wdrażana jest wspólna polityka.
9. Z drugiej strony, Rada twierdzi, że ponieważ Wspólnota ma tylko takie uprawnienia jakie zostały jej powierzone,
nie można domniemywać istnienia uprawnienia do zawarcia umów z państwami trzecimi, jeżeli w Traktacie brak
jest bezpośredniego umocowania.
10. Art. 75 [71] TWE dotyczy tylko środków podejmowanych w ramach Wspólnoty. Nie można go interpretować w
taki sposób, że uprawnia on Wspólnotę do zawierania umów międzynarodowych.
11. Nawet gdyby było inaczej, taka kompetencja nie może być ogólna i wyłączna, ale co najwyżej równoległa z
uprawnieniami państw członkowskich.
12. W braku szczególnych postanowień Traktatu, dotyczących negocjowania i zawierania umów międzynarodowych
w obszarze polityki transportowej - kategorii, która obejmuje ERTA - należy zwrócić uwagę na ogólne zasady
systemu prawa wspólnotowego, regulujące stosunki z państwami trzecimi.
13. Art. 210 [281] TWE stanowi, że "Wspólnota ma osobowość prawną".
14. Przepis ten, umieszczony na początku Części VI Traktatu poświęconej "Postanowieniom ogólnym i końcowym"
oznacza, że w swych stosunkach zewnętrznych Wspólnota ma zdolność do nawiązywania stosunków umownych z
państwami trzecimi w zakresie wszystkich celów zdefiniowanych w Części I Traktatu, którą uzupełnia Część VI.
15. Dokonując ustalenia czy w konkretnym przypadku Wspólnota ma prawo do zawarcia umów międzynarodowych,
należy uwzględniać całą systematykę Traktatu, w stopniu nie mniejszym niż treść jego przepisów.
16. Kompetencja do zawierania umów międzynarodowych wynika nie tylko wtedy, gdy Traktat tak bezpośrednio
stanowi - jak jest w przypadku art. 113 [133] i 114 [uchylony] TWE dotyczących umów celnych i handlowych oraz
art. 238 [310] TWE dotyczącego umów stowarzyszeniowych - ale w równym stopniu wynika z innych postanowień
Traktatu oraz środków podjętych na ich podstawie przez instytucje wspólnotowe.
17. W szczególności, za każdym razem gdy Wspólnota, mając na celu realizację wspólnej polityki przewidzianej w
Traktacie, wydaje przepisy, w których ustalono wspólne zasady, bez względu na to jaką mogą one przybrać formę,
państwa członkowskie tracą prawo do zaciągania zobowiązań wobec państw trzecich, które mogą wpłynąć na treść
tych przepisów, bez względu na to czy państwa działają samodzielnie czy wspólnie.
18. Od momentu wejścia w życie takich wspólnych przepisów, Wspólnota ma wyłączne prawo zaciągania i
wykonywania obowiązków umownych wobec państw trzecich, które wpływają na całą sferę stosowania
wspólnotowego systemu prawnego.
19. Jeżeli chodzi o realizację postanowień Traktatu, nie można rozpatrywać oddzielnie systemu środków
wewnątrzwspólnotowych od sfery zewnętrznych stosunków Wspólnoty.
20. Art. 3 [3] lit. e) TWE wymienia wspólną politykę transportową wśród celów Wspólnoty.
21. Zgodnie z art. 5 [10] TWE, państwa członkowskie mają obowiązek podejmowania wszelkich możliwych
środków, niezbędnych do zapewnienia realizacji obowiązków wynikających z Traktatu lub wynikających z działań
podjętych przez instytucje oraz do powstrzymania się od podejmowania jakichkolwiek środków, które mogą narazić
na szwank osiągniecie celów Traktatu.
22. Jeżeli te dwa przepisy rozpatruje się łącznie, wynika z nich, że jeżeli przepisy wspólnotowe wydaje się w celu
osiągnięcia celów Traktatu, państwa członkowskie nie mogą, poza systemem instytucji wspólnotowych, zaciągać
zobowiązań, które mogą wpływać na te przepisy lub zmieniać ich treść.
23. Zgodnie z art. 74 [70] TWE, cele Traktatu w zakresie transportu realizowane są w ramach wspólnej polityki.
24. W tym celu, art. 75 ust. 1 [71] TWE nakazuje Radzie wydanie wspólnych przepisów oraz, dodatkowo, podjęcie
"innych niezbędnych środków".
25. Na mocy art. 75 ust. 1 lit. a) [71] TWE, te wspólne przepisy znajdują zastosowanie do "transportu
międzynarodowego do lub z terytorium państwa członkowskiego lub transportu przez terytorium jednego lub więcej
państw członkowskich".
26. Przepis ten w równym stopniu dotyczy transportu z i do państw trzecich jak i tej części podróży, która odbywa
się na terytorium Wspólnoty.
27. Wynika stąd, że uprawienie Wspólnoty rozciąga się na stosunki wynikające z prawa międzynarodowego i tym
samym obejmuje prawo do zawierania umów z państwami trzecimi w rozpatrywanym obszarze.
28. Co prawda art. 74 [70] i 75 [71] TWE nie przyznają Wspólnocie wprost uprawnienia do zawierania umów
międzynarodowych, jednakże od dnia wejścia w życie 25.3.1969 r. Rozporządzenia nr 543/69 Rady w sprawie
harmonizacji niektórych przepisów socjalnych dotyczących transportu drogowego (Dz.Urz. L77, s. 49) Wspólnota
ma prawo do zawierania umów z państwami trzecimi, dotyczących spraw regulowanych przez to Rozporządzenie.
29. Stanowi o tym wprost art. 3 wspomnianego Rozporządzenia, zgodnie z którym "Wspólnota może negocjować z
państwami trzecimi w każdym przypadku, gdy może się to okazać konieczne dla wprowadzenia w życie niniejszego
Rozporządzenia".
30. Ponieważ przedmiot ERTA mieści się w zakresie normowania Rozporządzenia nr 543/69, od wejścia w życie
wspomnianego Rozporządzenia Wspólnota miała prawo do prowadzenia negocjacji i zawarcia omawianej umowy.
31. Te uprawnienia Wspólnoty wyłączają możliwość równoległych uprawnień państw członkowskich, ponieważ
jakiekolwiek kroki podejmowane poza systemem instytucji wspólnotowych byłyby sprzeczne z integralnością
wspólnego rynku oraz jednolitym stosowaniem prawa wspólnotowego.
32. Tak przedstawia się stan prawny, w świetle którego należy rozstrzygnąć w przedmiocie dopuszczalności skargi.

Dopuszczalność skargi

33. Rada kwestionuje dopuszczalność skargi na różnych podstawach, opierając się na charakterze kwestionowanych


obrad oraz, w mniejszym stopniu, na braku interesu prawnego Komisji w tej sprawie, jej wcześniejszemu
stanowisku oraz przekroczeniu dopuszczalnych terminów.
(a) Argumenty dotyczące charakteru obrad z 20.3.1970 r.
34. Zdaniem Rady, obrady z 20.3.1970 r. nie stanowią aktu prawnego w rozumieniu pierwszego zdania art. 173 ust.
1 [230] TWE, który podlega kontroli w postępowaniu określonym w tym przepisie.
35. Twierdzi się, że ani ze względu na przedmiot lub treść, obrady nie są rozporządzeniem, decyzją lub dyrektywą w
rozumieniu art. 189 [249] TWE.
36. W rzeczywistości były one niczym innym jak przejawem koordynacji polityki państw członkowskich na forum
Rada i jako takie nie tworzą praw ani nie nakładają obowiązków, ani nie zmieniają sytuacji prawnej.
37. Podnosi się, że w przypadku sporu pomiędzy organami kwestia dopuszczalności skargi powinna być
rozpatrywana wyjątkowo rygorystycznie.
38. Na mocy art. 173 [230] TWE Trybunał ma obowiązek kontrolować zgodność z prawem "aktów Rady (...) innych
niż rekomendacje i opinie".
39. Ponieważ jedynymi aktami wyłączonymi z zakresu skargi o nieważność dostępnej państwom członkowskim i
instytucjom są "rekomendacje i opinie" - które na mocy ostatniego ustępu art. 189 [249] TWE nie mają mocy
wiążącej - kontroli Trybunału na podstawie art. 173 [230] TWE podlegają wszelkie środki podjęte przez instytucje,
które mają na celu wywołanie skutków prawnych.
40. Celem tej kontroli jest zapewnienie, jak wymaga tego art. 164 [220] TWE, przestrzegania prawa w procesie
interpretacji i stosowania Traktatu.
41. Restrykcyjna interpretacja warunków dopuszczalności skargi, która ograniczałaby możliwość występowania ze
skargą wyłącznie do środków wymienionych w art. 189 [249] TWE, byłaby niezgodna z tym celem.
42. Skarga o stwierdzenie nieważności powinna być dostępna w przypadku wszystkich środków podjętych przez
instytucje, których celem jest wywołanie skutków prawnych, bez względu na ich charakter lub formę.
43. W świetle powyższych twierdzeń należy ustalić charakter analizowanych obrad.
44. W trakcie spotkania 20.3.1970 r. Rada, po wymianie poglądów między jej członkami i przedstawicielem
Komisji, podjęła szereg konkluzji w sprawie stanowiska, jakie miały przyjąć rządy państw członkowskich w
decydującej fazie negocjacji ERTA.
45. Przedmiotem obrad był po części cel negocjacji oraz procedura ich prowadzenia.
46. Jeżeli chodzi o zakładany cel, Rada przyjęła stanowisko negocjacyjne, w którym domagano się dostosowania
postanowień ERTA do systemu wspólnotowego, z wyjątkiem pewnych odstępstw, które musiały być przyjęte przez
Wspólnotę.
47. Mając na względzie przyjęty cel, Rada wystąpiła do Komisji, aby ta przedstawiała w odpowiednim czasie i
zgodnie z art. 75 [71] TWE propozycje zmian Rozporządzenia nr 543/69.
48. W odniesieniu do negocjacji, Rada uznała, że zgodnie z harmonogramem działania, przyjętym na poprzednim
spotkaniu, negocjacje powinny być prowadzone i zakończone przez sześć państw członkowskich, które staną się
stronami ERTA.
49. Podczas negocjacji i przy przyjmowaniu ostatecznej wersji umowy, państwa miały działać wspólnie i na
bieżąco koordynować swoje stanowiska zgodnie z procedurą ścisłej współpracy z instytucjami wspólnotowymi, z
delegacją państwa członkowskiego przewodniczącego Wspólnocie występującą w charakterze rzecznika.
50. Z protokółów obrad nie wynika, by Komisja zgłosiła jakiekolwiek zastrzeżenia co do ustalonych przez Radę
celów negocjacji.
51. Komisja zgłosiła zastrzeżenie co do procedury negocjacji, stwierdzając, że stanowisko przyjęte przez Radę było
sprzeczne z Traktatem, a w szczególności z art. 228 [300] TWE.
52. Wynika stąd, że przedmiotem obrad Rady były sprawy należące do kompetencji Wspólnoty, oraz że państwa
członkowskie nie mogły w tej kwestii działać poza ramami wspólnych instytucji.
53. Wydaje się więc, że o ile chodzi o wyznaczony przez Radę cel negocjacji, obrady z 20.3.1970 r. nie mogły być
wyrazem zwykłej i dobrowolnej koordynacji, ale miały na celu przyjęcie sposobu postępowania, który wiązałby
zarówno instytucje jak i państwa członkowskie.
54. W części swoich konkluzji dotyczących procedury negocjacji, Rada przyjęła postanowienia, które w
określonych okolicznościach mogły prowadzić do odstąpienia od procedury określonej w Traktacie dla
negocjowania umów z państwami trzecimi.
55. Obrady z 20.3.1970 r. miały skutek prawny zarówno dla stosunków między Wspólnotą i państwami
członkowskimi jak i stosunków między instytucjami.
(b) Pozostałe argumenty w kwestii dopuszczalności skargi
56. Zdaniem Rady, analiza konsekwencji unieważnienia obrad z 20.3.1970 r. potwierdza, że nie miały one skutku
prawnego.
57. Ich unieważnienie nie wpłynęłoby na rzeczywistą koordynację lub podjęte w jej następstwie działania państw
negocjujących ERTA.
58. W związku z powyższym Rada twierdzi, że działanie Komisji nie doprowadzi do osiągnięcia założonego celu i
tym samym jest bezprzedmiotowe.
59. Na mocy art. 174 [231] TWE "jeżeli skarga jest uzasadniona, Trybunał uznaje akt za nieważny".
60. Gdyby tak się stało, obrady Rady uznano by za niebyłe w zakresie, w jakim zostały unieważnione przez
Trybunał; strony sporu powróciłyby na swoje pierwotne pozycje i musiałyby ponownie rozważyć, jak rozwiązać
omawiane zagadnienie zgodnie z prawem wspólnotowym.
61. Tak więc nie podlega dyskusji, że Komisja ma interes prawny w wystąpieniu ze skargą.
62. Ponadto, Rada twierdzi, że Komisja nie może wnosić skargi, ponieważ sama ponosi odpowiedzialność za tę
sytuację, bowiem nie podjęła w odpowiednim czasie kroków niezbędnych do wykonania kompetencji
wspólnotowych, przedkładając odpowiednie propozycje Radzie.
63. Jednakże, ponieważ skarga przedłożona Trybunałowi przez Komisję dotyczy struktury instytucjonalnej
Wspólnoty, dopuszczalność skargi nie może zależeć od wcześniejszej pomyłki lub błędów wnioskodawcy.
64. Ponadto, oceny zarzutów podniesionych przez Radę można dokonać wyłącznie w toku rozpatrywania meritum
sporu.
65. Rada podnosi, że przy składaniu skargi nie dochowano terminów, ponieważ obrady z 20.3.1970 r. powtórzyły
zasady przyjęte na wcześniejszych spotkaniach, z których ostatnie odbyły się w dniach 17 i 18.3.1969 r.
66. Jednakże, obrad 20.3.1970 r. nie można uznać za proste potwierdzenie wcześniejszych ustaleń, ponieważ
Rozporządzenie nr 543/69 z 25.3.1969 r. wprowadziło istotne zmiany w podziale kompetencji między Wspólnotę a
państwa członkowskie w sprawach będących przedmiotem negocjacji.
67. Z tych wszystkich względów skarga jest dopuszczalna.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna