1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona11/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Istota sprawy !

68. Komisja kwestionuje ważność obrad z 20.3.1970 r. ze względu na to, że w ich trakcie doszło do naruszenia


przepisów Traktatu, zwłaszcza art. 75 [71], 228 [300] oraz 235 [308] TWE, dotyczących podziału kompetencji
pomiędzy Radę i Komisję oraz praw Komisji, która powinna wykonać ciążący na niej obowiązek prowadząc
negocjacje w przedmiocie ERTA.

(a) Argumenty dotyczące naruszenia art. 75 [71] i 228 [300] TWE



69. Komisja twierdzi, że ze względu na kompetencje przyznane Wspólnocie na mocy art. 75 [71] TWE, ERTA
powinna być negocjowana i zawarta przez Wspólnotę, zgodnie z procedurą przyjętą w art. 228 ust. 1 [300] TWE.
70. Pomimo że na mocy tych przepisów Rada w każdej sprawie może uznać czy wskazane jest zawarcie umowy z
państwami trzecimi, nie ma swobody jeżeli chodzi o decyzję, czy zrealizować ten cel za pośrednictwem kanałów
międzyrządowych czy wspólnotowych.
71. Przez podjęcie decyzji o wykorzystaniu kanałów międzyrządowych, Rada uniemożliwiła Komisji wykonanie
zadań powierzanych jej przez Traktat w obszarze prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi.
72. W braku szczególnych postanowień traktatowych znajdujących zastosowanie do prowadzenia negocjacji i
implementacji omawianej umowy, odpowiednie reguły należy wyprowadzić z ogólnego brzmienia tych przepisów
Traktatu, które dotyczą negocjacji w sprawie ERTA.
73. Podziału uprawnień między instytucje wspólnotowe w zakresie negocjowania i wdrażania ERTA należy
dokonać z odpowiednim uwzględnieniem zarówno postanowień dotyczących wspólnej polityki transportowej jak i
regulujących zasady zawierania umów międzynarodowych przez Wspólnotę.
74. Na mocy art. 75 ust. 1 [71] TWE do Rady, działającej na wniosek Komisji i w konsultacji z Komitetem
Ekonomiczno-Społecznym oraz Parlamentem Europejskim, należy wydanie odpowiednich przepisów, w formie
rozporządzenia lub innego aktu prawnego, w celu realizacji wspólnej polityki transportowej.
75. Zgodnie z art. 228 ust. 1 [300] TWE, jeżeli umowa ma być zawarta z jednym lub więcej państw trzecich lub z
organizacją międzynarodową, umowy negocjowane są przez Komisję i zawierane przez Radę, o ile nie przyznano
Komisji większych uprawnień.
76. Dodatkowo, ponieważ negocjacje prowadzono pod auspicjami EKGONZ, należy uwzględnić także art. 116 ust.
1 [135] TWE. Na jego mocy, od zakończenia okresu przejściowego państwa członkowskie będą "wspólnie
występować na forum organizacji międzynarodowych o charakterze gospodarczym", przy czym podjęcie takiej
wspólnej akcji należy do Rady, która działa na podstawie propozycji zgłoszonych przez Komisję.
77. Jeżeli te różne przepisy interpretuje się łącznie, wynika z nich jasno, że zawsze, gdy dane zagadnienie stanowi
część wspólnej polityki, państwa członkowskie są zobowiązane do wspólnego wystąpienia w celu obrony interesów
wspólnotowych.
78. Wymóg wspólnego działania był przestrzegany w trakcie obrad 20.3.1970 r. i nie może dawać podstaw do
jakiejkolwiek krytyki.
79. Co więcej, z przepisów tych, branych pod uwagę jako całość, a w szczególności z art. 228 ust. 1 [300] TWE,
wynika, że prawo do zawierania umów międzynarodowych należy do Rady.
80. Komisja była zobowiązana do działania w dwojaki sposób: po pierwsze, przez wykonanie prawa inicjatywy
legislacyjnej, wynikającego z art. 75 ust. 1 [71] i 116 ust. 1 [135] TWE, a po drugie, do prowadzenia negocjacji w
rozumieniu art. 228 ust. 1 lit. a) [300] TWE.
81. Jednakże, podział uprawnień między instytucje byłby konieczny wyłącznie, gdyby negocjacje podjęto w
momencie, gdy uprawnienie zostały już przekazane na rzecz Wspólnoty bądź na mocy Traktatu, bądź na mocy
środków podjętych przez instytucje.
82. W związku z tym należy zwrócić uwagę na to, że wcześniejsza wersja ERTA została przygotowana w 1962 r., w
okresie, kiedy ze względu na to, że wspólna polityka transportowa nie była jeszcze w dostatecznym stopniu
rozwinięta, prawo do zawierania umów należało do państw członkowskich.
83. Etap negocjacji, których omawiane obrady stanowiły część, nie miał na celu przygotowania nowej umowy, lecz
wprowadzenie do wersji z 1962 r. takich poprawek, które były konieczne do tego, by umawiające się strony mogły
ją ratyfikować.
84. Negocjacje w sprawie ERTA charakteryzują się więc tym, że ich początek oraz znaczna część prowadzona była
pod auspicjami EKGONZ zanim, w rezultacie Rozporządzenia nr 543/69, Wspólnota uzyskała uprawnienia w tej
dziedzinie.
85. Wynika stąd, że 20.3.1970 r. Rada działała w sytuacji, w której nie miała swobody w zakresie ustalania
stosunków z państwami trzecimi biorącymi udział w tych samych negocjacjach.
86. Poinformowanie państw trzecich, biorących udział w negocjacjach na tym etapie, o nowym podziale uprawnień
w ramach Wspólnoty, mogłoby narazić na szwank pozytywne zakończenie negocjacji, na co zwrócił uwagę
przedstawiciel Komisji w trakcie obrad Rady.
87. W takiej sytuacji do dwóch instytucji, a mianowicie Komisji i Rady, należało osiągnięcie porozumienia, zgodnie
z art. 15 Traktatu o fuzji organów, w sprawie odpowiednich form współpracy, w celu zapewnienia jak najbardziej
efektywnej ochrony interesów Wspólnoty.
88. Z protokołu obrad z 20.3.1970 r. jasno wynika, że Komisja nie skorzystała z prawa przedkładania propozycji na
mocy art. 75 [71] i 116 [135] TWE.
89. Nie domagała się także zastosowania art. 228 ust. 1 [300] TWE do negocjacji ERTA.
90. Można więc przyjąć, że prowadząc negocjacje i zawierając umowę wspólnie w sposób ustalony na forum Rady,
państwa członkowskie działały i działają w dalszym ciągu w interesie i w imieniu Wspólnoty zgodnie z
obowiązkiem wynikającym z art. 5 [10] TWE.
91. Tak więc, podejmując w tych warunkach decyzję o wspólnym działaniu przez państwa członkowskie, Rada nie
naruszyła obowiązków wynikających z art. 75 [71] i 228 [300] TWE.
92. Z tych powodów skargę należy oddalić.

(b) Pozostałe argumenty podniesione przez Komisję

93. Dodatkowo, Komisja twierdzi, że w związku z wymogami związanymi z realizacją wspólnej polityki
transportowej, Rada, jeżeli nie oparła swojego działania na art. 75 [71] TWE, powinna przynajmniej skorzystać z
uprawnień przyznanych jej przez art. 235 [308] TWE.
94. Jeżeli chodzi o ten zarzut, Rada uważa, że ponieważ możliwe było wspólne działanie państw członkowskich, nie
było potrzeby uciekania się do tego przepisu; ponadto Komisja nie skorzystała z prawa inicjatywy legislacyjnej w
sposób wymagany przez omawiany przepis.
95. Pomimo, że art. 235 [308] TWE upoważnia Radę do podjęcia wszelkich "niezbędnych środków" także w sferze
stosunków zewnętrznych, nie tworzy on żadnego obowiązku, ale przyznaje Radzie prawo. Fakt, że Rada nie
skorzystała z tego uprawnienia nie wpływa na ważność obrad.
96. Dlatego należy odrzucić tego rodzaju argumenty.
97. Komisja zarzuca także, że w kwestionowanych obradach nie wskazano podstawy prawnej, na której je
prowadzono ani nie sporządzono uzasadnienia.
98. Taki obowiązek nakłada art. 190 [253] TWE w odniesieniu do rozporządzeń, dyrektyw oraz decyzji. Nie można
rozciągnąć go na środki o charakterze szczególnym, takim jak obrady z 20.3.1970 r.
99. Udział Komisji w pracach Rady dał Komisji wszelkie środki prawne, które art. 190 [253] TWE miał zapewnić
stronom trzecim, których wspomniane środki dotyczą.
100. Z tych powodów wniosek należy oddalić. [/size]
SPRAWA 60 I 61/84

STAN FAKTYCZNY

Ustawodawstwo francuskie zabraniało jednoczesnego rozpowszechniania filmów w kinach i na kasetach.Kwestionowanie tego przepisu w związku z art. 30(28ograniczenia ilościowe w przywozie),art.34(29.ograniczenia ilościowe w wywozie59(49swoboda świadczenia usług)TWE



STANOWISKA UCZESTNIKÓW POST.

1 Powodowie-zakaz naruszenia art 10 Konwencji Europejskiej

2.Rząd francuski ETS nie ma prawa wypowiadać się w tej sprawie

3Komisja-zgodziła się z rząem,naruszenia nie było



OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO-G.Slynn

1Konwencja Praw Człowieka stanowi wytyczną dla wykładni podstawowychzasad prawa WE

2określenie kolejności, w jakiej powinno być prezentowane dzieło filmowe w różnych formach nie narusza art 10 Konwencji

TEZY ORZECZENIA

1.DOT ART 30(28)TWE



2ETS nie może kontrolować,czy akt wew. wydane w dziedzinie, w której ustawodawca narodowy ma swobodę działania jest zgodny z EKo Ochronie Praw Człowieka i Podst. Wolności
SPRAWA 299/95 KREMZOW
STAN FAKTYCZNY :Kremzow (emerytowany prawnik) przyznał się do zabójstwa obrońcy ,lecz później wycofał swoje zeznania. Sąd apelacyjny, bez jego udziału w rozprawie skazał go za morderstwo.Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że wyrok naruszył art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka(prawo do sądu).Kremzow złożył do sądu skargę o odszkodowanie za niesłuszne skazanie. Sąd zwrócił się do ETS-u z pytaniem czy EKPCz jest częścią prawa WE i czy ETS ma prawo interpretować EKPCz. Wg Kremzowa argumentem za tym ze sprawa dot prawa WE jest to że jako obywatel WE korzysta z prawa swobodnego przepływu osób.
TEZY OCZECZENIA: Jeżeli prawo krajowe dot sytuacji ,które nie chodzą w zakres stosowania prawa WE-ETS nie orzeka i nie daje wskazówek dla sadu krajowego. Prawo swobodnego przepływu osób nie ma znaczenia dla tej sprawy, nie jest wystarczającym łącznikiem.

Do 6 tue do 13 twe


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna