1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona2/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Budżet Wspólnoty Europejskiej:
„Zasoby własne”:

  • cła (wynikające ze stosowania wspólnej taryfy celnej w odniesieniu do wymiany handlowej z państwami trzecimi) stanowiące około 10% dochodów,

  • opłaty rolne (pobierane od przywozu produktów rolnych pochodzących z krajów nienależących do Unii Europejskiej), co stanowi około 1 % całkowitej kwoty dochodów,

  • „zasoby VAT” (wkład Państw Członkowskich odpowiadający podatkowi VAT pobieranemu według stawki 1 % od ujednoliconej podstawy wymiaru podatku) stanowiące około 14 % całkowitej kwoty zasobów,

  • „zasoby z tytułu produktu narodowego brutto” (wkład każdego Państwa Członkowskiego obliczony od jego udziału we wspólnotowym PNB przy maksymalnej stawce 1,27%) stanowiące 3/4 całkowitej kwoty dochodów.

  • PE może żądać od Trybunału Obrachunkowego dostarczenia określonych informacji;




  • PE udziela Komisji absolutorium za budżet minionego roku.

  • Parlament pracuje od 2007 roku w 23 językach urzędowych. Budżet Parlamentu Europejskiego stanowi około 1% ogólnego budżetu Unii Europejskiej, lub inaczej: 1/5 całkowitych kosztów administracyjnych wszystkich unijnych instytucji.




  • Budżet PE na 2006 rok wynosi 1,32 mld euro, z czego 44% przeznaczone jest na koszty personalne, głównie na wynagrodzenia dla 5800 osób pracujących w administracji oraz, w mniejszym stopniu, we frakcjach politycznych.



Źródła prawa wspólnotowego:

Prawo pierwotne:



  • traktaty założycielskie

  • traktaty zmieniające traktaty założycielskie

  • traktaty akcesyjne

Prawo wtórne/pochodne (art. 249 TWE):



  • Rozporządzenia

  • Dyrektywy

  • Decyzje

  • Zalecenia

  • Opinie


Traktaty założycielskie Wspólnot i Unii:

  • Wspólnoty Europejskie:

- EWWiS – Traktat ustanawiający EWWiS

podpisany 18 kwietnia 1951 w Paryżu (Traktat Paryski) – wygasł 22 lipca 2002

- WE (pierwotnie EWG) oraz

- EWEA (Euratom)



  • Traktat ustanawiający WE oraz Traktat ustanawiający EWWiS

podpisane dnia 25 marca 1957 w Rzymie (Traktaty Rzymskie)

  • Unia Europejska:

Traktat o Unii Europejskiej (TUE)

podpisany dnia 7 lutego 1992 w Maastricht (Traktat z Maastricht)


Traktaty zmieniające traktaty założycielskie

  • Traktat o Fuzji Organów

(Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich) - podpisany 8 kwietnia 1965 w Brukseli

  • Jednolity Akt Europejski (JAE)

- podpisany 17 lutego 1986 w Luksemburgu,

  • Traktat Amsterdamski zmieniający Traktat o Unii Europejskiej, Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty

- podpisany 2 października 1997 w Amsterdamie, oraz

  • Traktat Nicejski

- podpisany 26 lutego 2001 w Nicei.
Wtórne źródła prawa wspólnotowego - art. 249 TWE

  • Rozporządzenie ma zasięg ogólny, obowiązuje w całości i stosuje się bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich.

  • Dyrektywa jest wiążąca, jeśli chodzi o zamierzony skutek dla każdego państwa członkowskiego, do którego jest skierowana, zostawiając jednak władzom krajowym wybór formy i metod.

  • Decyzja obowiązuje w całości tych, do których jest skierowana.

  • Zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej


Elementy konstrukcji europejskiej, które odróżniają strukturę Unii i Wspólnoty od struktury klasycznej organizacji międzynarodowej oraz wspólnotowy porządek prawny od prawa międzynarodowego:

  • Wspólnota Europejska posiada własny aparat instytucjonalny oparty o zasadę równowagi instytucjonalnej.

  • Mechanizmy decyzyjne obowiązujące we Wspólnocie przewidują możliwość podejmowania decyzji w drodze głosowania większościowego, a nie wyłącznie w drodze jednomyślności.

  • Istnieje własny system źródeł prawa i specyficzna hierarchia norm.

  • Obowiązująca kontrola legalności udostępniona jest nie tylko państwom członkowskim i instytucjom wspólnotowym, ale również osobom fizycznym i prawnym.

  • Stosowane są specyficzne metody interpretacji traktatów założycielskich.

  • Prawo wspólnotowe utrzymuje z prawem wewnętrznym państw członkowskich stosunki nie dające uprościć się do relacji prawa międzynarodowego do prawa wewnętrznego. Jest tak chociażby ze względu na rolę, jaką odgrywa zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego i prymatu prawa wspólnotowego oraz istnienie mechanizmu odesłania prejudycjalnego.

  • Natura prawa wspólnotowego powoduje, że wspólnotowy porządek prawny jest nie tylko autonomiczny, ale także niezależny od prawa międzynarodowego.

  • Rozpoznanie w konstrukcji europejskiej wymiaru federalistycznego prowadzi do asymilacji wspólnotowego porządku prawnego do krajowego porządku prawnego.



Zasady prawa wspólnotowego



  • Zasada prymatu prawa wspólnotowego

    • W przypadku sprzeczności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, organ stosujący prawo ma obowiązek zastosowania prawa wspólnotowego i niestosowania sprzecznego
      z nim prawa krajowego.

    • Nakaz efektywnej implementacji prawa wspólnotowego, w tym zakaz stanowienia prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym i nakaz uchylenia prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym;

    • Zakaz kwestionowania ważności norm wspólnotowych przez krajowe organy stosowania prawa, w tym przez trybunały konstytucyjne państw członkowskich;

    • Zakaz stosowania przez krajowe organy stosowania prawa jakichkolwiek przepisów krajowych sprzecznych z prawem wspólnotowym;

    • Nakaz zapewnienia bezpośredniej wykonalności orzeczeń sądów wspólnotowych oraz decyzji Rady i Komisji nakładających zobowiązania pieniężne na osoby inne niż państwa.

  • Zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego

    • Jednostka indywidualna ma możliwość bezpośredniego powoływania się na normy prawa wspólnotowego przed krajowymi organami stosowania prawa, w tym przed sądami krajowymi, celem realizacji uprawnień wynikających z bezpośrednio skutecznych norm prawa wspólnotowego.

    • Przesłanki bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego. Norma prawa wspólnotowego musi być:

      • jasna i precyzyjna

      • bezwarunkowa

      • nadawać uprawnienia jednostkom

  • Obowiązek uznania i zabezpieczenia skutku bezpośredniego w krajowym porządku prawnym;

  • Obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym;

  • Obowiązek zwrotu opłat pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa wspólnotowego;

  • Odpowiedzialność odszkodowawcza państw członkowskich w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego, zwłaszcza w związku z całkowitym brakiem implementacji dyrektyw lub nieprawidłową implementacją dyrektyw;
    (Uwaga! Według Trybunału Sprawiedliwości odpowiedzialność odszkodowawcza państw członkowskich może powstać nawet wówczas, gdy normy wspólnotowe wywierają skutek pośredni.)

  • Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego

    • Akty prawa wspólnotowego ze swej natury stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności transpozycyjnych i wywierają skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek;

    • Akty prawa wspólnotowego mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich;

    • Obowiązywanie aktów prawa wspólnotowego zależy wyłącznie
      od publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

    • Bezpośrednia stosowalność wymaga, by wejście w życie rozporządzenia i jego stosowanie na rzecz lub z obciążeniem jednostek odbywało się bez jakiegokolwiek środka recypującego do prawa krajowego.

  • Zasada jednolitych ram instytucjonalnych (zasada jedności instytucjonalnej)

    • UE wykorzystuje instytucje i organy wspólnotowe tak jak własne, szanując i rozwijając ich dotychczasowy dorobek prawno-organizacyjny.

    • UE ma do swojej dyspozycji jednolite ramy instytucjonalne, których rolą jest zapewnienie spójności i ciągłości działań podejmowanych dla osiągnięcia jej celów, przy zachowaniu i rozwijaniu acquis communautaire.

    • w szczególny sposób dotyczy działań zewnętrznych jako całości w ramach stosunków zewnętrznych UE, bezpieczeństwa, polityki gospodarczej i rozwoju.

    • Za zapewnienie spójności i współpracy w tym względzie odpowiedzialna jest Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska.

    • Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Trybunał Sprawiedliwości oraz Trybunał Obrachunkowy zobligowane są do wykonywania swoich uprawnień na warunkach i w celach przewidzianych w postanowieniach Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie i późniejszych traktatów oraz traktów zmieniających i uzupełniających je z jednej strony i w postanowieniach TUE z drugiej strony - działają zarówno w zakresie Wspólnot Europejskich, jak i w zakresie UE.

    • państwa członkowskie, współpracując w ramach UE, mogą posługiwać się instytucjami WE na zasadzie “wypożyczenia”;

    • działania państw członkowskich podejmowane w ramach trzech filarów muszą być koherentne (spójne), w szczególności zaś działania w II i III filarze UE muszą być zgodne z prawem wspólnotowym (obejmującym I filar).

    • Zasada ta wskazuje istnienie ścisłych więzi i zależności między formalnie odrębnymi systemami instytucjonalnymi UE i WE, zarówno w sensie organizacyjnym, jak i kompetencyjnym.

  • Zasada autonomii instytucjonalnej

    • ściśle związana z zasadą równowagi. instytucjonalnej.

    • każda z instytucji dysponuje określonym przez. traktaty zakresem autonomii, niezbędnej dla wykonywania jej zadań

    • Autonomia ta obejmuje. przede wszystkim swobodę samodzielnego określenia organizacji wewnętrznej i zasad. działania a także konieczne danej instytucji uprawnienia i przywileje

    • zakaz ingerencji instytucji wspólnotowych w sfery autonomii państw członkowskich i innych instytucji.

    • Ochronie zasady autonomii służy prawo do skargi sądowej



PYTANIA PREJUDYCJALNE

PODMIOTY UPRAWNIONE DO ZADAWANIA PYTAŃ PREJUDYCJALNYCH:

sądy państw członkowskich (art. 234 TWE), które:


1. Rozstrzygają sprawy w sposób niezależny
2. Są utworzone na podstawie ustawy lub aktu wydanego w wyniku wykonania ustawy
3. Mają stały charakter (nie są powoływane do rozpatrzenia danej sprawy ad hoc)
4. W danym zakresie spraw mają jurysdykcje obligatoryjną (nie fakultatywną)
5. Rozstrzygają spory na podstawie ustawy (nie na zasadzie słuszności)
6. Wykonują funkcje sądową
7. Wydają decyzje o charakterze sądowym, które są wiążące dla stron
8. Rozstrzygają sprawę w postępowaniu kontradyktoryjnym
Nie mogą to byś strony sporu sądowego ani organy administracyjne!

PRZEDMIOT PYTANIA PREJUDYCJALNEGO (art. 234 TWE):
a. wykładnia Traktatu ustanawiającego WE (prawa pierwotnego)
b. ważność i wykładnia aktów przyjętych przez instytucje WE i Europejski Bank Centralny (prawa wtórnego)
c. wykładnia statutów organów utworzonych aktem Rady, gdy te statuty to przewidują
Zgodnie z artykułem 150 TEWEA, TS jest także uprawniony do badania w takim samym zakresie postanowień TEWEA (EUROATOM).

SAD WŁAŚCIWY DO ROZPATRYWANIA PYTAŃ PREJUDYCJALNYCH.
Trybunał Sprawiedliwości – rozpatrywanie pytań w ramach wszystkich istniejących procedur prejudycjalnych (art. 234 i 68 TWE, art. 35 TUE)
Sąd Pierwszej Instancji – będzie miał kompetencje do rozpatrywania wniosków o wydanie orzeczenia wstępnego, jeśli będzie to (i w zakresie) określone w Statucie TS (art. 225 TWE); na dzień dzisiejszy takiej nie posiada
TS nie decyduje o zastosowaniu wyroku prejudycjalnego w prawie krajowym. Jest to kompetencja sądu krajowego, który powinien kierować się jego treścią i wytycznymi.

ZADAWANIE PYTAŃ PREJUDYCJALNYCH
I. MOŻLIWOŚĆ
 Gdy odpowiedź na nie jest niezbędna do wydania wyroku w toczącej się sprawie przed sądem krajowym a istnieją wątpliwości
II. OBOWIĄZEK
 jest to sąd ostatniej instancji lub taki, od orzeczenia którego nie przysługuje odwołanie
 istnieje wątpliwość co do ważności aktu prawa wspólnotowego
III. WYŁĄCZENIE OD OBOWIĄZKU
a. Doktryna acte clair:
 Można się na nią powołać w sytuacji związanej z interpretacją prawa wspólnotowego
 Gdy przepis prawa wspólnotowego jest jasny, oczywisty i nie budzi wątpliwości
 Jeśli sąd krajowy mimo wszystko zada pytanie wstępne, to TS odrzuci je jako niedopuszczalne (forma postanowienia)
b. Doktryna acte eclaire
 Gdy zagadnienie poruszone w pytaniu zostało już uprzednio, przy uwzględnieniu podobnych okoliczności wyjaśnione w orzecznictwie TS
 Jeśli sąd krajowy mimo wszystko zada to pytanie, to dostanie on list zwrotny od Kierownika Kancelarii z informacjami o podobnych rozwiązaniach. Sąd powinien wtedy wycofać pytanie, jeśli nie to TS odrzuci je jako niedopuszczalne (forma postanowienia)

KONSEKWENCJE NARUSZENIA OBOWIĄZKU
 Pogwałcenie zasady lojalności
 Poważne naruszenie prawa wspólnotowego
 Odpowiedzialność odszkodowawcza państwa członkowskiego
Na płaszczyźnie prawa krajowego może stanowić przedmiot apelacji, kasacji lub zażalenia, czasami może spowodować wznowienie postępowania

ORZECZENIA WSTĘPNE
• Cel: utrzymanie porządku prawnego UE poprzez współpracę sądów unijnych z sądami krajowymi państw członkowskich (powszechnymi, administracyjnymi, konstytucyjnymi, międzynarodowymi, arbitrażowymi, dyscyplinarnymi i innymi organami)
• Pytanie prejudycjalne ma formę postanowienia!
• Wniosek wstępny trafia do Kancelarii TS a, po przetłumaczeniu na wszystkie języki oficjalne UE, do stron postępowania w sprawie przed sądem krajowym, do państw członkowskich, KE, a następnie do RUE lub EBC (jeśli dot. ich aktu) oraz PE i RUE (jeśli oni uchwalili akt).
• Postępowanie prejudycjalne – 3 FAZY: [toczy się wg Statutu TS i Regulaminu Proceduralnego]
a. Sprawozdanie ze sprawy (report for the hearing)
b. Wyrok (judgement)
c. Sentencja (operative part), tj, odpowiedź na pytanie
• TS może odmówić wydania orzeczenia wstępnego: Wykładnia prawa unijnego lub badanie ważności aktu wydanego przez instytucje UE nie ma odniesienia do faktycznego charakteru sprawy/przedmiotu sprawy/inne wyjątkowe sytuacje faktyczne
• TS nie dopuszcza pytania wstępnego: nie miałoby ono wpływu na postępowanie główne
• Brak uregulowanych skutków orzeczenia wstępnego. Odpowiedzi należy szukać w orzecznictwie TS.

Wg wskazówek (brak uregulowanej formy) TS wniosek (tj. postanowienie o zadaniu pyt prej.)powinien zawierać:


o Przedstawienie faktów kluczowych dla zrozumienia prawnego postępowania głównego
o Wskazanie prawa krajowego, które może mieć zastosowanie
o Uzasadnienie powodów, dla których sąd krajowy kieruje pytanie do TS
o Streszczenie stanowisk stron (jeśli potrzebne)
o Kopie dokumentów oraz tekst relewantnych postanowień prawa krajowego

ORZECZNICTWO ETS

OPINIA 1/91
STAN FAKTYCZNY: Komisja zwróciła się do ETS-u o wydanie opinii w sprawie zgodności projektu umowy o utworzeniu EOG z prawem wspólnotowym, a w szczególności o zbadanie pod tym kątem proponowanego mechanizmu sądowego. Umowa o utworzenie EOG miała być zwarta pomiędzy Wspólnota , a państwami EFTA
TEZY OPINII: Fakt, że postanowienia umowy o utworzenie EOG i odpowiadające im postanowienia prawa Wspólnot są sformułowane identycznie nie oznacza, że muszą być one identycznie interpretowane. Umowy międzynarodowe winny być interpretowane nie tylko zgodnie z jej brzmieniem, ale także w świetle jej celów. Porównanie celów umowy i postanowień prawa . Kontekst celów umowy odbiega od celów Wspólnot.
UWAGI: Opinia ta ma dwojakie znaczenie:
-Jest to mocne stwierdzenie różnić pomiędzy porządkiem prawnym Wspólnot, a reżimem prawnym utworzonym normalną umową międzynarodową. Porządek prawny Wspólnot jest odrębny od normalnego porządku międzynarodowego (jest to porządek zamknięty tj. rządzący się wewnętrznym systemem wartości- nie mogą być stosowane te same reguły interpretacyjne)
-Ograniczenie możliwości integracji sądu międzynarodowego w porządek prawny Wspólnot . ETS odrzucił możliwość nadania Trybunałowi EOG kompetencji do badania umowy o utworzeniu EOG, ponieważ w ten sposób Trybunał EOG mógłby pośrednio orzekać o podziale kompetencji pomiędzy Wspólnotą, a państwami członkowskimi.
Decyzje dot. Legalności podziału kompetencji wewnątrz Wspólnoty to prerogatywy ETS-u.
459/03 Komisja vs. Irlandia
SPRAWA C-285/98 Tanja Kreil vs. RFN
STAN FAKTYCZNY: Pani Tanja wystąpiła o zatrudnienie jej w charakterze elektronika w armii RFN. Odmówiono jej , ponieważ zgodnie z ustawodawstwem niemieckim kobiety mogły być zatrudniane tylko w oddziałach muzycznych lub sanitarnych. Pani Tanja skierowała sprawę do sądu twierdząc, że ustawa niemiecka jest niezgodna z dyrektywą 76/207/EWG (dot. Równego traktowania kobiet i mężczyzn). Rozpatrujący sprawę sąd administracyjny w Hanowerze skierował pytanie prejudycjalne do ETS-u.
TEZY: Dyrektywa wyklucza stosowanie przepisów krajowych, takie jak istniejące w prawie niemieckim , które co do zasady nie dopuszczają kobiet do stanowisk wojskowych

Dyrektywa 76/207/EWG32 sprzeciwia się stosowaniu przepisów prawa krajowego,

takich jak przepisy niemieckie, które wykluczają w sposób generalny

zatrudnianie kobiet w armii na stanowiskach związanych z posługiwaniem

się bronią i zezwalają na ich zatrudnienie wyłącznie w wojskowej służbie

zdrowia oraz w formacjach muzyki wojskowej.
Tanja Kreil złożyła wniosek o zatrudnienie jej w służbie ochotniczej w Bundeswehrze na stanowisku

technicznym, wymagającym wykształcenia w zakresie elektroniki. Wniosek został odrzucony

z powołaniem się na zakaz zatrudniania kobiet na stanowiskach związanych z posługiwaniem się bronią.

Rozpatrujący sprawę sąd administracyjny w Hanowerze przedstawił ETS w trybie prejudycjalnym

pytanie o wykładnię przepisów dyrektywy 76/207/EWG33.

Przepisy niemieckiej ustawy i rozporządzenia, dotyczących żołnierzy i służby wojskowej, zezwalały

na zatrudnienie kobiet w armii jedynie w ramach służby ochotniczej: w służbie zdrowia oraz

w formacjach muzyki wojskowej. Art. 12a ust. 4 zd. 2 niemieckiej UZ w brzmieniu obowiązującym w

czasie wydania wyroku zakazywał pełnienia przez kobiety służby wojskowej z bronią w ręku. W ramach

postępowania przed ETS rząd RFN i Komisja Europejska, powołując się na orzecznictwo FSA

oraz na doktrynę niemiecką, stały na stanowisku, że art. 12a UZ oraz wspomniane przepisy ustawy i

rozporządzenia stanowią lex specialis w stosunku do ogólnej zasady równego traktowania kobiet i

mężczyzn, wynikającej zarówno z UZ, jak i z prawodawstwa dotyczącego żołnierzy.

ETS stwierdził w pierwszej kolejności, że do Państw Członkowskich, podejmujących środki w

celu zagwarantowania bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego, należy podejmowanie decyzji w

kwestii organizacji ich sił zbrojnych. W wyraźnie określonych sytuacjach TWE dopuszcza odstępstwa

od jego wymogów ze względu na bezpieczeństwo publiczne. Jednak z TWE nie wynika generalne

wyłączenie z zakresu regulacji prawa wspólnotowego środków krajowych wprowadzonych ze względu

na bezpieczeństwo publiczne. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem ETS zasada równego traktowania

kobiet i mężczyzn ma walor ogólny, zaś dyrektywa 76/207/EWG znajduje zastosowanie do stosunków

pracy także w sektorze publicznym.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 76/207/EWG34 państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu

jej zastosowania działalność zawodową, w przypadku której, ze względu na jej charakter lub

warunki wykonywania, płeć pracownika stanowi czynnik rozstrzygający.

Każde odstępstwo od prawa podstawowego do równego traktowania kobiet i mężczyzn podlega

ocenie z punktu widzenia poszanowania zasady proporcjonalności, będącej częścią zasad ogólnych

prawa wspólnotowego. Takie odstępstwo nie powinno wykraczać poza to, co jest odpowiednie i konieczne

do osiągnięcia zamierzonego celu i powinno godzić, w zakresie, w jakim to tylko możliwe,

zasadę równego traktowania z wymogami bezpieczeństwa publicznego, które decydują o warunkach

wykonywania przedmiotowego zawodu. Władze państwa członkowskiego dysponują, stosownie do

okoliczności, pewnym marginesem swobody we wprowadzaniu środków, które uznają za konieczne

do zagwarantowania bezpieczeństwa publicznego.


Tym niemniej wykluczenie podejmowania przez kobiety prawie wszystkich zajęć w Bundeswehrze

nie może być uzasadnione szczególnym charakterem tych zajęć lub warunkami ich wykonywania.

Wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 2 dyrektywy 76/207/EWG może być wprowadzone tylko

w zakresie określonych zajęć. Sam fakt, że personel pomocniczy sił zbrojnych może być wezwany

do służby z bronią w ręku nie uzasadnia wykluczenia kobiet z zatrudnienia w armii. Nie uzasadnia

również takiego wykluczenia art. 2 ust. 3 dyrektywy 76/207/EWG35, którego celem jest ochrona warunków

biologicznych kobiet i ich stosunków z dzieckiem.

Ustawą z dnia 19 grudnia 2000 r. znowelizowano art. 12a ust. 4 zd. 2 UZ. Zgodnie z nowym

brzmieniem tego przepisu kobiety nie mogą w żadnym przypadku być zobowiązane do pełnienia służby

z bronią w ręku.



T-306/01 i T-315/0170

Yusuf i Kadi

1. Zarówno na podstawie zasad powszechnego prawa międzynarodowego, jak

i na podstawie szczegółowych postanowień Traktatu, państwa członkowskie

mają prawo, a nawet obowiązek niestosowania wszelkich postanowień

prawa wspólnotowego mogących stanowić przeszkodę w prawidłowym wykonaniu

obowiązków ciążących na nich na podstawie Karty NZ, niezależnie

od tego, czy chodzi o postanowienie prawa pierwotnego, czy zasadę ogólną

prawa wspólnotowego.

2. Z punktu widzenia prawa międzynarodowego obowiązki państw członkowskich

NZ wynikające z Karty NZ bezspornie przeważają nad wszystkimi innymi

obowiązkami wynikającymi z prawa krajowego lub z umów międzynarodowych,

włączając w to, w odniesieniu do państw członkowskich Rady

Europy, obowiązki wynikające z EKPCz oraz, w odniesieniu do państw, które

są również członkami WE, obowiązki wynikające z TWE.

3. Wspomniane pierwszeństwo rozciąga się na rezolucje RB, zgodnie z art. 25



1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna