1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie


Karty NZ, który stanowi, że członkowie NZ zobowiązani są przyjmować i wykonywać



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona3/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Karty NZ, który stanowi, że członkowie NZ zobowiązani są przyjmować i wykonywać

decyzje RB.

4. Skoro na mocy TWE Wspólnota przyjęła kompetencje wykonywane uprzednio

przez państwa członkowskie w dziedzinie stosowania Karty NZ, postanowienia

tej Karty mają skutek wiążący dla Wspólnoty.

5. Wspólnota była zobowiązana, w zakresie swoich kompetencji, do wykonania

rezolucji RB nie na podstawie powszechnego prawa międzynarodowego,

lecz na podstawie samego TWE.

6. Rezolucje RB co do zasady nie podlegają kontroli sądowej sprawowanej

przez SPI, który nie jest uprawniony do orzekania, chociażby incydentalnie,

w zakresie ich zgodności z prawem wspólnotowym.

7. SPI jest jednak uprawniony do sprawowania incydentalnej kontroli zgodności

spornych rezolucji RB z normami o charakterze iuris cogentis, stanowiącymi

element międzynarodowego porządku prawnego, bezwzględnie

wiążącymi wszystkie podmioty prawa międzynarodowego, w tym organy

NZ, i nie dopuszczającymi żadnych odstępstw.

8. Wyłącznie takie naruszenie prawa własności, które jest arbitralne, można

uznać za sprzeczne z normami iuris cogentis.

9. Powołanie się na art. 30871 TWE w celu uzupełnienia kompetencji do nałożenia

sankcji gospodarczych i finansowych, przyznanych WE na mocy art.

6072 i art. 30173 TWE, jest uzasadnione przez wzgląd na to, że współcześnie

państw nie można już uważać za jedyne źródło zagrożenia dla międzynarodowego

pokoju i bezpieczeństwa. Wspólnota międzynarodowa, a także UE i

jej filar wspólnotowy, nie mogą zostać powstrzymane od przystosowania

się do nowych zagrożeń poprzez nakładanie sankcji gospodarczych i finansowych

nie tylko w stosunku do państw trzecich, lecz również w stosunku

do osób, grup, przedsiębiorstw lub podmiotów powiązanych prowadzących

terrorystyczną działalność w skali międzynarodowej lub w inny sposób zagrażających

międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu.

RB, zobowiązana w świetle Karty NZ do utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa,

przyjęła szereg rezolucji w zakresie walki z terroryzmem międzynarodowym. Dotyczyły

one w szczególności zamrożenia funduszy i innych środków finansowych bezpośrednio lub pośrednio

kontrolowanych przez Osamę ben Ladena, Al-Kaidę i Talibów oraz przeciwdziałania wykorzystywaniu

funduszy i środków finansowych z korzyścią dla tych podmiotów. RB utworzyła rezolucją Komitet

ds. sankcji i zobowiązała go do prowadzenia aktualizowanego wykazu osób fizycznych i podmiotów

powiązanych z Osamą ben Ladenem, w tym osób fizycznych i podmiotów należących do organizacji

Al-Kaida.

Zgodnie z art. 48 ust. 2 Karty NZ decyzje RB zmierzające do utrzymania międzynarodowego

pokoju i bezpieczeństwa są wykonywane przez członków NZ bezpośrednio, jak również w ramach

odpowiednich organizacji międzynarodowych, których są członkami. O celach wspólnej polityki zagranicznej

i bezpieczeństwa UE mowa jest w art. 11 ust. 1 TUE74, zaś działania WE w tym zakresie

określa w szczególności art. 301 i art. 60 ust. 1 TWE.

W celu wykonania ww. rezolucji RB Rada UE przyjęła wspólne stanowiska, które stanowiły

podstawę dla przyjęcia odpowiednich rozporządzeń wspólnotowych. Wspomniane rozporządzenia

zawierały wykaz osób i podmiotów odpowiadający wykazowi ustalonemu przez Komitet ds. sankcji i

aktualizowany przez Komisję Europejską w ślad za aktualizacją dokonywaną przez Komitet ds. sankcji.

Umieszczone w wykazie do rozporządzeń dwie osoby fizyczne oraz Al Barakaat International

Foundation złożyły do SPI skargi o stwierdzenie nieważności ww. rozporządzeń.

SPI oddalił skargi. W uzasadnieniu stwierdził m.in.:

• Pierwszeństwo Karty NZ w stosunku do prawa krajowego państw członkowskich NZ

wynika z zasad międzynarodowego prawa zwyczajowego. Zgodnie z art. 27 konwencji

wiedeńskiej o prawie traktatów sporządzonej w Wiedniu w dniu 23 maja 1969 r.,

systematyzującej te zasady, strona nie może powoływać się na postanowienia swojego

prawa wewnętrznego dla usprawiedliwienia niewykonywania przez nią traktatu75.

• Pierwszeństwo Karty NZ w stosunku do umów międzynarodowych zostało wyraźnie

potwierdzone w art. 103 Karty76. Zdaniem MTS77, wszystkie traktaty regionalne, dwu-

stronne i wielostronne, jakie mogą zostać zawarte przez strony, zawsze są podporządkowane

postanowieniom art. 103 Karty NZ.

• Zgodnie z art. 307 akapit pierwszy TWE postanowienia TWE nie naruszają praw i

obowiązków wynikających z umów zawartych przed 1 stycznia 1958 roku lub, wobec

państw przystępujących, przed datą ich przystąpienia, między jednym lub większą

liczbą państw członkowskich z jednej strony, a jednym lub większą liczbą państw

trzecich z drugiej strony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ETS78 celem tego postanowienia

jest uściślenie, zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, że stosowanie

TWE nie narusza ciążącego na danym państwie członkowskim obowiązku poszanowania

praw państw trzecich, wynikających z wcześniejszej umowy, ani obowiązku

przestrzegania wynikających z niej zobowiązań.

• Wspólnota nie może naruszyć obowiązków ciążących na jej państwach członkowskich

na podstawie Karty NZ ani przeszkodzić w ich wykonaniu, a ponadto Wspólnota na

podstawie tego samego Traktatu, który ją ustanowił, jest zobowiązana do przyjęcia, w

ramach wykonywania swoich kompetencji, wszelkich niezbędnych przepisów umożliwiających

jej państwom członkowskim wywiązanie się z tych obowiązków.

Zaskarżone rozporządzenie, przyjęte z uwzględnieniem wspólnego stanowiska, jest

wykonaniem na szczeblu Wspólnoty ciążącego na jej państwach członkowskich jako

członkach NZ obowiązku wprowadzenia w życie, w razie konieczności na podstawie

aktu wspólnotowego, sankcji skierowanych przeciwko Osamie ben Ladenowi, sieci

Al-Kaida i Talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i

podmiotom z nimi powiązanym, które zostały nałożone, a następnie zaostrzone przez

kolejne rezolucje RB przyjęte na podstawie rozdziału VII Karty NZ. Preambuła tego

rozporządzenia czyni wyraźne odniesienie do rezolucji RB.

• W świetle TWE i Karty NZ powołanie się na naruszenie praw podstawowych znajdujących

się pod ochroną we wspólnotowym porządku prawnym, bądź zasad tego porządku

prawnego, nie ma wpływu na ważność rezolucji RB ani na jej skuteczność na

terytorium Wspólnoty.

• Sporne rezolucje RB zostały przyjęte na podstawie rozdziału VII Karty NZ. W tym

kontekście określenie zagrożeń dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz

środków koniecznych w celu jego utrzymania bądź przywrócenia należy do sfery wyłącznej

odpowiedzialności RB, a zatem jako takie nie podlega kompetencjom organów

i sądów krajowych lub wspólnotowych, z jedynym zastrzeżeniem niezbywalnego

prawa do samoobrony indywidualnej lub zbiorowej, o której mowa w art. 51 Karty.

Jeżeli zatem RB, działając za pośrednictwem Komitetu ds. sankcji, w oparciu o rozdział

VII Karty NZ zdecyduje o konieczności zamrożenia funduszy niektórych osób

fizycznych lub podmiotów, decyzja ta wiąże wszystkich członków NZ zgodnie z art.

48 Karty. Uznanie kompetencji SPI do przeprowadzenia w sposób incydentalny kontroli

legalności tego rodzaju decyzji z punktu widzenia systemu ochrony praw podstawowych

uznanych we wspólnotowym porządku prawnym byłoby nieuzasadnione

zarówno na podstawie prawa międzynarodowego, jak i prawa wspólnotowego. Kompetencja

ta stałaby w sprzeczności ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi

z Karty NZ, a w szczególności z jej art. 25, art. 48 i art. 103, a także z art. 27

Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Ponadto kompetencja ta byłaby sprzeczna

zarówno z postanowieniami TWE, a w szczególności z art. 5 , art. 10, art. 297 i art.

307 akapit pierwszy, jak i z postanowieniami TUE, w szczególności z art. 5, zgodnie z

którym sądy wspólnotowe realizują swe uprawnienia zgodnie z warunkami i celami

przewidzianymi w postanowieniach TWE oraz TUE. Kompetencja ta byłaby ponadto

niezgodna z zasadą, według której kompetencje Wspólnoty, a zatem również SPI, należy

wykonywać z poszanowaniem prawa międzynarodowego.

Konwencja wiedeńska o prawie traktatów, systematyzująca międzynarodowe prawo

zwyczajowe przewiduje (art. 53) nieważność traktatu sprzecznego z imperatywną

normą powszechnego prawa międzynarodowego (ius cogens), zdefiniowaną jako

norma przyjęta i uznana przez międzynarodową społeczność państw jako całość za

normę, od której żadne odstępstwo nie jest dozwolone i która może być zmieniona jedynie

przez późniejszą normę postępowania prawa międzynarodowego o tym samym

charakterze. Art. 64 Konwencji wiedeńskiej stanowi również, że jeżeli powstanie nowa

imperatywna norma powszechnego prawa międzynarodowego, jakikolwiek istniejący

traktat sprzeczny z tą normą staje się nieważny i wygasa. Ponadto Karta NZ sama

zakłada istnienie imperatywnych norm prawa międzynarodowego, w szczególności

podstawowych praw człowieka.

• Zasady te obowiązują zarówno członków NZ, jak i organy NZ. Zgodnie z art. 24 ust. 2

Karty NZ RB, wypełniając obowiązki w zakresie utrzymania międzynarodowego pokoju

i bezpieczeństwa, zobowiązana jest do kierowania się celami i zasadami NZ. Rezolucje

RB muszą być zgodne z podstawowymi i niezbywalnymi normami o charakterze



iuris cogentis. W przeciwnym razie, jakkolwiek jest to nieprawdopodobne, nie byłyby

one wiążące dla państw członkowskich NZ ani dla Wspólnoty.

Kontrola sądowa incydentalnie przeprowadzona przez SPI w ramach skargi o stwierdzenie

nieważności aktu prawa wspólnotowego przyjętego w celu wykonania rezolucji

RB może dotyczyć poszanowania nadrzędnych norm prawa międzynarodowego o

charakterze iuris cogentis. Dotyczy to w szczególności norm imperatywnych mają

cych na celu powszechną ochronę praw człowieka, od których nie przysługują odstępstwa

ani państwom członkowskim, ani organom NZ, ponieważ stanowią one nienaruszalne

zasady zwyczajowego prawa międzynarodowego79.

• Zaskarżone rozporządzenie stanowi, że obok innych odstępstw i wyjątków, na wniosek

zainteresowanego i w braku wyraźnego sprzeciwu Komitetu ds. sankcji, właściwe

organy krajowe mogą zarządzić uchylenie zamrożenia funduszy w odniesieniu do

środków koniecznych do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za

środki spożywcze, wynajmu, leczenia, podatków i opłat na rzecz przedsiębiorstw użyteczności

publicznej. Ponadto, za wyraźną zgodą Komitetu ds. sankcji, zamrożenie

może być uchylone w odniesieniu do funduszy niezbędnych do pokrycia wydatków

nadzwyczajnych.

Skarżący nie zostali arbitralnie pozbawieni prawa własności. Zamrożenie funduszy

skarżących stanowi w istocie element sankcji ustanowionych przez RB przeciwko

Osamie ben Ladenowi, sieci Al-Kaida oraz Talibom i innym osobom, grupom, przedsiębiorstwom

i podmiotom z nimi powiązanym. Środki te zostały podjęte w ramach

walki z terroryzmem międzynarodowym, a więc w interesie ogólnym o fundamentalnym

znaczeniu dla wspólnoty międzynarodowej. Zamrożenie funduszy jest środkiem

o charakterze zachowawczym, który w odróżnieniu od konfiskaty mienia nie narusza

istoty prawa własności, lecz jedynie prawo dysponowania aktywami.

Żadna bezwzględna norma prawa międzynarodowego nie wymaga uprzedniego wysłuchania

zainteresowanych w sytuacji, gdy RB, działając na podstawie rozdziału VII

Karty NZ, podejmuje za pośrednictwem Komitetu ds. sankcji decyzję o zamrożeniu

funduszy niektórych osób lub podmiotów podejrzewanych o udział w finansowaniu

międzynarodowego terroryzmu. Wysłuchanie skarżących przed umieszczeniem ich

nazwisk we wspomnianym wykazie mogłoby naruszyć skuteczność sankcji i byłoby

niezgodne z celami ustalonymi w interesie ogólnym. Środek w postaci zamrożenia

funduszy powinien wywierać skutek natychmiastowy i niespodziewany. O ile jednak

sporne rezolucje RB nie przewidują prawa do bycia osobiście wysłuchanym, to zarówno

rezolucje, jak i wykonujące je rozporządzenia wspólnotowe ustanowiły procedurę

ponownego rozpatrywania indywidualnych spraw, umożliwiając zainteresowanym

zwrócenie się do Komitetu ds. sankcji, za pośrednictwem właściwych organów

państwa obywatelstwa lub miejsca zamieszkania, w celu skreślenia ich nazwiska z

wykazu osób objętych sankcjami lub wprowadzenia odstępstwa od zamrożenia funduszy.

Takiego ograniczenia prawa do bycia bezpośrednio i osobiście wysłuchanym

przez właściwy organ nie można jednak uznać za niedopuszczalne ze względu na imperatywne

normy międzynarodowego porządku prawnego.

• Poszanowanie praw podstawowych skarżących nie wymaga poinformowania zainteresowanych

o faktach i dowodach zebranych przeciwko nim w sytuacji, gdy RB i Komitet

ds. sankcji oceniają, że sprzeciwiają się temu względy bezpieczeństwa wspólnoty

międzynarodowej.

• Instytucje wspólnotowe zobowiązane były do transponowania do wspólnotowego porządku

prawnego rezolucji RB oraz decyzji Komitetu ds. sankcji. Nie dysponowały

przy tym żadnymi uprawnieniami ani możliwościami weryfikacji faktów znanych RB

i Komitetowi ds. sankcji, nie mogły swobodnie oceniać okoliczności faktycznych ani

stosowności zastosowania sankcji wobec skarżących. Obowiązująca w prawie wspólnotowym

zasada poszanowania prawa do bycia wysłuchanym nie znajduje zastosowania

w okolicznościach, w których wysłuchanie skarżących nie może doprowadzić do

zmiany stanowiska instytucji.

• Ograniczenie prawa skarżących dostępu do wymiaru sprawiedliwości, wynikające z

immunitetu jurysdykcyjnego, z jakiego korzystają w wewnętrznym porządku prawnym

państw członkowskich NZ rezolucje RB przyjmowane na podstawie rozdziału

VII Karty NZ, jest ściśle związane z tym prawem, chronionym normami o charakterze



iuris cogentis. W okolicznościach sprawy interes skarżących, aby ich sprawa została

merytorycznie rozpoznana w postępowaniu sądowym, ustępuje interesowi ogólnemu

w postaci utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa w sytuacji zagrożenia

wyraźnie wskazanego przez RB zgodnie z postanowieniami Karty NZ.


Sprawa C 105/03

Postępowanie karne

przeciwko

Marii Pupino

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sędziego śledczego Tribunale di Firenze)

Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Artykuły 34 UE i 35 UE – Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW – Pozycja ofiar w postępowaniu karnym – Ochrona osób podatnych na wiktymizację – Przesłuchiwanie małoletnich w charakterze świadków – Skutki decyzji ramowej

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 11 listopada 2004 r.  I 0000

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. I 0000

Streszczenie wyroku

1.     Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 35 UE – Pojecie – Sędzia śledczy działający w ramach postępowania karnego – Zaliczenie

(art. 35 UE)

2.     Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa mająca na celu zbliżanie ustawodawstw – Wniosek o dokonanie wykładni dotyczący zasady wykładni zgodnej prawa krajowego – Właściwość w zakresie dokonania takiej wykładni



(art. 234 WE; art. 35 UE i 46 lit. b) UE)

3.     Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Państwa członkowskie – Zobowiązania – Obowiązek lojalnej współpracy z instytucjami

4.     Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Decyzje ramowe mające na celu zbliżanie ustawodawstw – Wykonanie przez państwa członkowskie – Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego – Granice – Poszanowanie ogólnych zasad prawa – Wykładnia prawa krajowego contra legem – Niedopuszczalność

(art. 249 akapit trzeci WE; art. 34 ust. 2 lit. b) UE)

5.     Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW – Ochrona ofiar szczególnie podatnych na wiktymizację – Tryby postępowania – Warunki składania zeznań przez małe dzieci – Przesłuchiwanie poza rozprawą i przed jej terminem – Dopuszczalność – Granice



(decyzja ramowa Rady 2001/220/WSiSW, art. 2, 3 i 8 ust. 4)

1.     Jeżeli państwo członkowskie uznało właściwość Trybunału do orzekania w przedmiocie ważności i wykładni aktów, o których mowa w art. 35 UE, to Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez sędziego śledczego. Działając w ramach postępowania karnego, sędzia śledczy sprawuje w istocie władzę sądowniczą, stąd może zostać uznany za sąd państwa członkowskiego w rozumieniu tego artykułu.

(por. pkt 20, 22)

2.     Na mocy art. 46 lit. b) UE system przewidziany w art. 234 WE stosuje się do art. 35 UE na warunkach przewidzianych w tym postanowieniu. Na wzór art. 234 WE, art. 35 UE uzależnia zwrócenie się do Trybunału w trybie prejudycjalnym od warunku, aby sąd krajowy uznał, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, stąd orzecznictwo Trybunału dotyczące dopuszczalności pytań prejudycjalnych przedłożonych w trybie art. 234 WE zachowuje co do zasady aktualność w stosunku do wniosków złożonych do Trybunału w trybie art. 35 UE.

Wynika z tego, że domniemanie istotności związane z pytaniami prejudycjalnymi przedkładanymi przez sądy krajowe może zostać obalone jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy oczywiste jest, że wnioskowana wykładnia przepisów prawa Unii, o które chodzi w pytaniach, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym bądź przedmiotem sporu głównego lub gdy zagadnienie ma charakter hipotetyczny bądź gdy Trybunał nie dysponuje danymi dotyczącymi faktów lub prawa niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na zadane mu pytania. Poza tymi przypadkami Trybunał ma co do zasady obowiązek wydania orzeczenia w przedmiocie pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni aktów, o których mowa w art. 35 ust. 1 UE.

W tym kontekście, bez względu na przewidziany w traktacie z Amsterdamu stopień integracji w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku między narodami Europy w rozumieniu art. 1 akapit drugi UE, całkowicie zrozumiałe jest, że mając na celu skuteczne przyczynianie się do realizacji celów Unii, autorzy Traktatu o Unii Europejskiej uznali za słuszne przewidzenie możliwości zastosowania w ramach tytułu VI tego traktatu, poświęconego współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, instrumentów prawnych wywołujących skutki analogiczne do tych, o których mowa w traktacie WE. Kompetencja prejudycjalna Trybunału w trybie art. 35 UE zostałaby pozbawiona skuteczności („effet utile”), gdyby jednostki nie miały prawa powoływania się na decyzje ramowe celem uzyskania przed sądami krajowymi państw członkowskich wykładni zgodnej prawa krajowego.

(por. pkt 19, 28–30, 36, 38)

3.     Z trudem przyszłoby Unii wypełnianie jej misji, gdyby zasada lojalnej współpracy, która zakłada między innymi, iż państwa członkowskie będą podejmować wszelkie właściwe środki ogólne lub szczególne celem zapewnienia wypełniania ich zobowiązań wynikających z Traktatu o Unii Europejskiej, nie obowiązywała również w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, uregulowanej w tytule VI traktatu UE, która zresztą w całości opiera się na współpracy między państwami członkowskimi a instytucjami.

(por. pkt 42)

4.     Wiążący charakter decyzji ramowych przyjętych na podstawie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, poświęconego współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, jest opisany takimi samymi słowami jak te użyte w art. 249 akapit trzeci WE w odniesieniu do dyrektyw. Nakłada on na organy krajowe obowiązek dokonywania wykładni zgodnej prawa krajowego. Zatem aby osiągnąć rezultat zamierzony przez decyzję ramową i przez to zastosować się do art. 34 ust. 2 lit. b) UE, dokonujący wykładni sąd krajowy, stosując prawo krajowe, ma obowiązek dokonać wykładni tego prawa, na ile to tylko możliwe, w świetle brzmienia i celów tej decyzji ramowej.

Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek uwzględnienia treści decyzji ramowej przy dokonywaniu wykładni odpowiednich przepisów prawa krajowego podlega jednakowoż ograniczeniom wynikającym z ogólnych zasad prawa, a w szczególności z zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz. Zasady te stoją na przeszkodzie między innymi temu, aby na podstawie decyzji ramowej i niezależnie od ustawy wprowadzającej ją w życie rzeczony obowiązek mógł doprowadzić do ustalenia bądź zaostrzenia odpowiedzialności karnej osób naruszających przepisy prawa karnego.

Podobnie zasada wykładni zgodnej nie może stanowić podstawy do dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem. Zasada ta wymaga jednak, aby w odpowiednim przypadku sąd krajowy wziął pod uwagę całokształt prawa krajowego celem dokonania oceny, w jakim stopniu prawo to może zostać zastosowane w taki sposób, który nie prowadziłby do rezultatu sprzecznego z celem wytyczonym przez decyzję ramową.

(por. pkt 34, 43–45, 47, 61 i sentencja)

5.     Przepisy art. 2, 3 i 8 ust. 4 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym przewidują pewną liczbę celów, a wśród nich cel polegający na zapewnieniu ofiarom najbardziej podatnym na wiktymizację szczególnego traktowania jak najlepiej odpowiadającego ich sytuacji. Przepisy te należy interpretować w ten sposób, że właściwy sąd krajowy musi mieć możliwość zezwolenia małym dzieciom, które twierdzą, że padły ofiarą złego traktowania, na składanie zeznań w sposób umożliwiający zagwarantowanie tym dzieciom odpowiedniego poziomu ochrony, na przykład poza rozprawą i przed jej terminem. Warunki, w których odbierane są zeznania, nie powinny jednak być niezgodne z podstawowymi zasadami prawa danego państwa członkowskiego, jak to przewiduje art. 8 ust. 4 tej decyzji ramowej, podobnie jak nie powinny pozbawiać podejrzanego lub oskarżonego zapisanego w art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka prawa do rzetelnego procesu sądowego.

(por. pkt 54, 57, 59, 61 i sentencja)

WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)

z dnia 16 czerwca 2005 r.(*)

Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Artykuły 34 UE i 35 UE – Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW – Pozycja ofiar w postępowaniu karnym – Ochrona osób podatnych na wiktymizację – Przesłuchiwanie małoletnich w charakterze świadków – Skutki decyzji ramowej

W sprawie C 105/03

mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 35 UE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez sędziego śledczego Tribunale di Firenze (Włochy) postanowieniem z dnia 3 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 marca 2003 r., w postępowaniu karnym przeciwko



Marii Pupino

TRYBUNAŁ (wielka izba),

w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, A. Borg Barthet, prezesi izb, N. Colneric, S. von Bahr, J.N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i M. Ilešič, sędziowie,

rzecznik generalny: J. Kokott,

sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 26 października 2004 r.,

rozważywszy uwagi przedstawione:

–       w imieniu M. Pupino przez M. Guagliani i D. Tanzarellę, avvocati,

–       w imieniu rządu włoskiego przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, oraz przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato,

–       w imieniu rządu greckiego przez A. Samoni Rantou i K. Boskovitsa, działających w charakterze pełnomocników,

–       w imieniu rządu francuskiego przez R. Abrahama, G. de Bergues’a, i C. Isidoro, działających w charakterze pełnomocników,

–       w imieniu rządu niderlandzkiego przez H.G. Sevenster i C. Wissels, działające w charakterze pełnomocników,

–       w imieniu rządu portugalskiego przez L. Fernandesa, działającego w charakterze pełnomocnika,

–       w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Krusego i K. Wistrand, działających w charakterze pełnomocników,

–       w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez R. Caudwell i E. O’Neill, działające w charakterze pełnomocników, oraz przez M. Hoskinsa, barrister,

–       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez M. Condou Durande i L. Visaggiego, działających w charakterze pełnomocników,

po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 11 listopada 2004 r.,

wydaje następujący





1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna