1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona5/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Przepisy art. 2, 3 i 8 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy musi mieć możliwość zezwolenia małym dzieciom, które twierdzą, że padły ofiarą złego traktowania, jak ma to miejsce w sprawie przed sądem odsyłającym, na składanie zeznań w sposób umożliwiający zagwarantowanie im odpowiedniego poziomu ochrony, na przykład poza rozprawą i przed jej terminem.

Sąd krajowy ma obowiązek wzięcia pod uwagę całości norm prawa krajowego i dokonania ich wykładni, na ile to tylko możliwe, w świetle brzmienia oraz celów rzeczonej decyzji ramowej.

Wypełnianie przez UE jej misji byłoby utrudnione, gdyby zasada lojalnej

współpracy62 nie obowiązywała w ramach współpracy policyjnej i sądowej w

sprawach karnych63.

2. Wiążący charakter decyzji ramowych64 nakłada na organy krajowe, a w

szczególności na sądy krajowe, obowiązek wykładni prawa krajowego

zgodnej z prawem UE. Nie zmienia tego fakt, że na mocy art. 35 TUE kompetencje

ETS są węższe niż wynikające z TWE oraz że w przypadku tytułu VI

TUE brak jest kompletnego systemu środków odwoławczych i procedur zapewniających

zgodność aktów instytucji UE z prawem.

3. Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek uwzględnienia decyzji ramowej

przy dokonywaniu wykładni prawa krajowego podlega ograniczeniom

wynikającym z ogólnych zasad prawa, a w szczególności z zasady pewności

prawa i niedziałania prawa wstecz. Zasady te sprzeciwiają się m.in. temu,

aby ww. obowiązek miał doprowadzić do ustalenia albo zaostrzenia odpowiedzialności

karnej na podstawie decyzji ramowej, niezależnie od ustawy

krajowej stanowiącej jej implementację65.

4. Zasada wykładni zgodnej nie może stanowić podstawy do dokonywania wykładni

prawa krajowego contra legem. Zasada ta wymaga jednak, aby sąd

krajowy wziął pod uwagę całokształt prawa krajowego w celu dokonania

oceny, w jakim stopniu prawo to może zostać zastosowane w taki sposób,

by nie doprowadzić do rezultatu sprzecznego z celem decyzji ramowej.
W ramach toczącego się we Włoszech postępowania karnego Marii Pupino postawiono zarzut

popełnienia przestępstw nadużycia środków karcenia oraz kwalifikowanego naruszenia czynności

ciała wobec niektórych spośród swoich wychowanków, którzy w chwili zdarzeń nie mieli ukończonych

pięciu lat, w szczególności przez ich regularne bicie, straszenie zastosowaniem środków uspokajających,

zaklejanie ust plastrem i zabranianie wychodzenia do toalety.

Zgodnie z przepisami włoskiego k.p.k. dowody zebrane przez prokuratora w postępowaniu

przygotowawczym powinny zostać przedstawione w ramach procesu na kontradyktoryjnej rozprawie,

aby mogły zostać w pełni zaliczone do dowodów, które sąd weźmie pod uwagę przy orzekaniu. W

fazie postępowania przygotowawczego możliwe jest jednak, za zgodą sędziego śledczego i przy poszanowaniu

zasady kontradyktoryjności, przeprowadzenie dowodu w trybie incydentalnym. Tak zebrane

dowody mają pełną moc dowodową. Ustawa zezwala na zastosowanie tego trybu w zakresie

składania zeznań przez pokrzywdzonych przez enumeratywnie wyliczone przestępstwa przeciwko

wolności seksualnej i obyczajności, którzy nie ukończyli szesnastego roku życia. Ponadto w takiej

sytuacji sędzia śledczy może zarządzić przeprowadzenie dowodu w szczególny sposób, zapewniający

ochronę składających zeznania.

Prokurator zwrócił się do sędziego śledczego z wnioskiem o zastosowanie trybu incydentalnego

do dowodu z przesłuchania ośmiorga dzieci będących świadkami i ofiarami ww. przestępstw. Jednocześnie

domagał się przeprowadzenia dowodu na terenie wyspecjalizowanej placówki, w sposób

chroniący godność, prywatność i spokój zeznającego nieletniego, w razie potrzeby w obecności biegłego

psychologa.


Sędzia śledczy uznał, że ustawa włoska nie zezwala – w odniesieniu do przestępstw, których

dotyczy postępowanie karne przeciwko M. Pupino – na przeprowadzenie dowodu w trybie incydentalnym

ani na przesłuchanie pokrzywdzonych w szczególnych warunkach. Powziął wątpliwość co do

zgodności tych uregulowań z art. 266, 367 i 8 ust. 468 decyzji ramowej w sprawie pozycji ofiar w postę-

powaniu karnym69 i przedstawił ETS w trybie prejudycjalnym pytanie w przedmiocie wykładni przepisów

decyzji ramowej.

Republika Włoska uznała właściwość ETS do orzekania w przedmiocie ważności i wykładni

aktów, o których mowa w art. 35 TUE, w tym decyzji ramowych.

W odpowiedzi na pytanie prejudycjalne ETS orzekł, że przepisy art. 2, 3 i 8 ust. 4 decyzji ramowej

należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy musi mieć możliwość zezwolenia małym

dzieciom, które twierdzą, że padły ofiarą złego traktowania na składanie zeznań w sposób umożliwiający

zagwarantowanie im odpowiedniego poziomu ochrony, na przykład poza rozprawą i przed jej

terminem.

Sąd krajowy ma obowiązek wzięcia pod uwagę całości norm prawa krajowego i dokonania ich

wykładni, na ile to tylko możliwe, w świetle brzmienia oraz celów decyzji ramowej.
C 176/03 Komisja vs. Rada
SPRAWA 26/62 Van Gend & Loos
STAN FAKTYCZNY: W latach 60 w traktacie EWG zawarty był art. 12 , który nakładał na państwa członkowskie obowiązek redukcji stawek celnych oraz zakaz ich podnoszenia. Holenderska firma Van Gend& Loos sprowadziła do Holandii z RFN formaldehyd. W tym czasie niderlandzkie organy celne przekwalifikowały określone towary , wskutek czego podniosły faktycznie określone taryfy celne, a więc pogwałciły art. 12. Sytuacja ta spowodowała , iż na towary sprowadzone przez firmę Van Gend& Loos nałożono wyższe cło i firma ta wniosła sprawę do sądu, zarzucając naruszenie Traktatu. Sąd zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pyt. Prejudycjalnym Dot. Wykładni traktatu
TEZY ORZECZENIA: EWG stanowi nowy porządek prawa międzynarodowego , na rzecz którego państwa członkowskie przekazały część swoich suwerennych praw , zaś jego postanowienia wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także ich obywateli. Niezależnie od ustawodawstwa państw członkowskich prawo Wspólnoty powinno przyznawać prawa jednostką, podobnie jak nakłada na nie obowiązki .Prawa takie powstają nie tylko wtedy, gdy wynika to wyraźnie z Traktatu , lecz także na podstawie jednoznacznych zobowiązań , które Traktat nakłada na jednostki, jak i na państwa członkowskie i organy Wspólnoty.
UWAGI: dot.zmiany kwalifikacji stawek celnych, prymat prawa UE nad prawem wewnętrznym państw członkowskich
Kwestia statusu jednostki w prawie europejskim. Jednostki mogą samodzielnie występować do ETS-u , są podmiotami prawa wspólnotowego, zasada bezpośredniego skutku
*Sprawa 26/62-dot. podwyższenia cła i firma wniosła sprawę do sądu zarzucając naruszenie Traktatu. - W latach 60-tych w Traktacie Europ. Wspól. Gosp. zawarty był artykuł, który nałożył na pań. członk. obowiązek redukcji stawek celnych oraz zakaz ich podnoszenia.

**Wypowiadając się na temat znaczenia traktatu EWG Trybunał uznał specyfikę porządku prawnego EWG gdyż stanowi nowy porządek prawa międzynar, na rzecz którego pań. członk. przekazały część swoich suwerennych praw, zaś jego postanowienia wiążą nie tylko państwa członk., ale także ich obywateli. Niezależnie od ustawodawstwa państw członk. prawo Wspólnoty powinno przyznawać prawa jednostkom, podobnie jak nakłada na nie obowiązek. Prawa takie powstają nie tylko wtedy gdy wynika to wyraźnie z Traktatu, ale także na podstawie jednoznacznych zobowiązań, które Traktat nakłąda na jednostki jak i na pań. członk i organy Wspólnoty.



Na porządek prawny EWG składają się: - prawo pierwotne (traktaty założycielskie Wspólnot; Jednolity Akt Europ.; Traktat o UE; Traktat Amsterdamski ;Traktat Nicejski, po wejściu w życie); - prawo wtórne-prawo stanowione przez organy Wspólnot (rozporządzenia, dyrektywy, decyzje) ; - umowy międzynar zawierana przez Wspólnoty.
Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1963-02-05, C 26/62

NV Algemene Transport en Expeditie Ondernemig van Gend & Loos przeciwko Netherlands Inland

Revenue Adminsitration

Opubl: OETS 2002, poz. 3

Teza:

1. Trybunał ma prawo wydać orzeczenie wstępne, jeżeli tylko zadane pytanie dotyczy interpretacji Traktatu.



2. Trybunał nie ocenia powodów, dla których w konkretnej sprawie sąd krajowy dokonał wyboru pytań oraz znaczenia przypisanego im

przez sąd krajowy.

3. Europejska Wspólnota Gospodarcza stanowi nowy porządek prawa międzynarodowego, na rzecz którego państwa członkowskie

przekazały część swoich suwerennych praw, zaś jego postanowienia wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także ich obywateli.

Niezależnie od ustawodawstwa państw członkowskich, prawo wspólnotowe może nie tylko nakładać obowiązki na podmioty indywidualne,

ale także może przyznawać im prawa, które stają się częścią ich statusu prawnego. Prawa te powstają nie tylko wtedy, gdy Traktat tak

stanowi wprost, ale również na podstawie jasno sformułowanych obowiązków, jakie Traktat nakłada na podmioty indywidualne, państwa

członkowskie oraz instytucje Wspólnoty.

4. Fakt, że art. 169 [226] i 170 [227] TWE pozwalają Komisji oraz państwom członkowskim na wnoszenie przed Trybunał skarg w

przypadku niewypełnienia obowiązków przez jakieś państwo członkowskie, nie pozbawia jednostek prawa do dochodzenia wypełnienia

tych obowiązków przed sądem krajowym.

5. Zgodnie z duchem, systematyką oraz treścią Traktatu, art. 12 [25] TWE należy interpretować w taki sposób, że jest on bezpośrednio

skuteczny i tworzy prawa indywidualne, które sądy krajowe mają obowiązek chronić.

6. Z treści art. 12 [25] TWE oraz systematyki Traktatu wynika, że w celu ustalenia czy w sposób sprzeczny z zakazem zawartym w tym

przepisie podniesiono cła lub opłaty o skutku podobnym, należy brać pod uwagę poziom ceł i opłat stosowanych przez państwo

członkowskie w momencie wejścia w życie Traktatu.

7. Jeżeli po wejściu w życie Traktatu na taki sam produkt nakłada się wyższe cło, niezależnie od tego czy do podniesienia stawki doszło

wskutek rzeczywistego podniesienia cła lub wskutek zmiany klasyfikacji celnej, której rezultatem jest zakwalifikowanie produktu do grupy

obłożonej wyższym cłem, stanowi to naruszenie art. 12 [25] TWE.
Uzasadnienie:

Podstawy wyroku:

1. Tariefcommmissie, holenderski trybunał administracyjny, ostatnia instancja w sprawach podatkowych i celnych, przedłożył na podstawie

art. 177 [234] ust. 1 pkt a) oraz ust. 3 TWE wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego w toczącej się przed nim sprawie pomiędzy NV

Algemene Transport en Expeditie Ondernemig van Gend & Loos a Holenderską Administracją Podatkową w sprawie dwóch pytań:

"1. Czy art. 12 [25] TWE jest bezpośrednio skuteczny na terytorium państwa członkowskiego, innymi słowy, czy obywatele tego państwa

mogą na podstawie tego przepisu dochodzić swoich praw przed sądami krajowymi?

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy nałożenie 8% cła importowego z tytułu sprowadzenia do Holandii przez

powoda w postępowaniu głównym ureaformaldehydu wyprodukowanego w RFN, należy uznać za podwyższenie cła w rozumieniu art. 12

[25] TWE, czy też w niniejszej sprawie doszło do racjonalnej zmiany wysokości cła pobieranego przed 1.3.1960 r., która to zmiana, mimo

że prowadzi do podwyższenia cła z arytmetycznego punktu widzenia, nie jest jednak zakazana na mocy art. 12 [25] TWE?"

Postępowanie

2. Nie podniesiono żadnych zarzutów dotyczących ważności złożenia przez Triefcommissie, sąd lub trybunał w rozumieniu tego przepisu,

wniosku o wydanie orzeczenia wstępnego na podstawie art. 177 [234] TWE. Ponadto, nie ma żadnych podstaw, by Trybunał podniósł tę

kwestię z własnej inicjatywy.

Pierwsze pytanie - jurysdykcja Trybunału

3. Rządy Holandii i Belgii kwestionują jurysdykcję Trybunału ze względu na to, że wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego nie dotyczy

interpretacji Traktatu, ale jego zastosowania w kontekście holenderskiego prawa konstytucyjnego. Ponadto, Trybunał nie jest władny

rozstrzygnąć w przedmiocie prymatu EWG nad ustawodawstwem holenderskim lub umowami międzynarodowymi zawartymi przez

Holandię i transponowanymi do wewnętrznego porządku prawnego. Rozwiązanie tego problemu leży w wyłącznej kompetencji sądów

krajowych, z zastrzeżeniem postępowań unormowanych w art. 169 [226] i 170 [227] TWE.

4. Jednakże, w niniejszej sprawie do Trybunału nie zwrócono się o rozstrzygnięcie w przedmiocie zastosowania Traktatu zgodnie z

zasadami prawa krajowego, co leży w gestii sądów krajowych, lecz o dokonanie interpretacji, zgodnie z art. 177 [234] ust. 1 lit) a TWE,

zakresu art. 12 [25] TWE w kontekście prawa wspólnotowego oraz skutków tego przepisu dla podmiotów indywidualnych.

5. Ponadto, rząd belgijski dowodzi, że Trybunał nie może udzielić odpowiedzi na zadane pytania, ponieważ żadne z nich nie ma znaczenia

dla rozstrzygnięcia postępowania przed sądem krajowym.

6. Jednakże, do uznania, że Trybunał jest właściwy do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie wystarcza tylko to, by podniesione pytanie

w sposób oczywisty dotyczyło interpretacji Traktatu. Powody, dla których sąd lub trybunał krajowy wystąpiły z wnioskami lub znaczenie

zadanych pytań dla postępowania głównego nie podlegają ocenie Trybunału. Ze sposobu sformułowania pytań wynika, że dotyczą one

interpretacji Traktatu. W związku z powyższym Trybunał jest właściwy do udzielenia na nie odpowiedzi.

7. Z tego powodu powyższy argument jest bezpodstawny.

Pierwsze pytanie - meritum sprawy

8. Pierwsze pytanie Tariefcommissie dotyczy tego, czy art. 12 [25] TWE jest bezpośrednio skuteczny w krajowym porządku prawnym w

takim sensie, że obywatele państw członkowskich mogą na podstawie tego przepisu dochodzić przed sądami krajowymi swoich praw.

9. By ustalić, czy przepisy umowy międzynarodowej wywołują tak daleko idące skutki, należy wziąć pod uwagę ich ducha, systematykę

oraz treść.

10. Z celu EWG, którym jest utworzenie wspólnego rynku, którego funkcjonowanie ma bezpośrednie znaczenie dla stron, wynika, że jest on

czymś więcej niż zwykłą umową tworzącą wzajemne zobowiązania między umawiającymi się stronami. Potwierdza to preambuła Traktatu,

która odnosi się nie tylko do rządów, ale także do ludzi. Potwierdza to także ustanowienie instytucji wyposażonych w suwerenne prawa,

których wykonywanie wpływa na państwa członkowskie oraz ich obywateli. Ponadto, należy stwierdzić, że obywatele państw członkowskich

tworzących Wspólnotę mają obowiązek współpracować w jej funkcjonowaniu za pośrednictwem Parlamentu Europejskiego oraz Komitetu

Ekonomiczno-Społecznego.

11. Powierzone Trybunałowi na mocy art. 177 [234] TWE zadanie, polegające na zapewnieniu jednolitej interpretacji Traktatu przez sądy i

trybunały krajowe potwierdza, że państwa uznały, że prawo wspólnotowe może być powoływane przez podmioty indywidualne przed

sądami krajowymi. Można z tego wyciągnąć wniosek, że Wspólnota stanowi nowy porządek prawa międzynarodowego, na rzecz którego

państwa członkowskie ograniczyły, choć w ograniczonym zakresie, swoje suwerenne prawa, i którego treść wiąże nie tylko państwa

członkowskie, ale i ich obywateli. Niezależnie od ustawodawstwa państw członkowskich, prawo wspólnotowe nie tylko nakłada na

podmioty indywidualne obowiązki, ale także może przyznawać im prawa, które stają się elementem ich dorobku prawnego. Prawa te

powstają nie tylko wtedy, gdy zostają przyznane wprost przez Traktat, ale również wynikają z jasno sformułowanych obowiązków, jakie

Traktat nakłada na podmioty indywidualne, państwa członkowskie oraz instytucje Wspólnoty.

12. Odnosząc się do systematyki Traktatu w części dotyczącej ceł i opłat o skutku podobnym należy podkreślić, że art. 9 [23] TWE,

zgodnie z którym Wspólnota opiera się na Unii Celnej, zawiera zakaz wprowadzania ceł i opłat. Przepis ten można znaleźć na początku

części Traktatu określającej podstawy funkcjonowania Wspólnoty. Jego treść jest doprecyzowana przez art. 12 [25] TWE.

13. Art. 12 [25] TWE zawiera jasny i bezwarunkowy zakaz, który nie jest pozytywnym, ale negatywnym obowiązkiem. Państwa

członkowskie nie mają możliwości uchylenia się od jego wykonania, co mogłoby uzależnić jego realizację od podjęcia jakiegoś środka

prawnego na podstawie prawa krajowego. Charakter tego przepisu sprawia, że może on wywoływać bezpośrednie skutki w stosunkach

prawnych pomiędzy państwami członkowskimi a ich obywatelami.

14. Realizacja art. 12 [25] TWE nie wymaga jakiejkolwiek interwencji legislacyjnej ze strony państw. Fakt, że na mocy tego przepisu to

państwa członkowskie są związane negatywnym obowiązkiem nie oznacza, że ich obywatele nie mogą czerpać z niego korzyści.

15. Argument oparty na art. 169 [226] i 170 [227] TWE, wysunięty przez trzy rządy, które przedłożyły swoje uwagi Trybunałowi, jest błędny.

Fakt, że przepisy te pozwalają Komisji oraz państwom członkowskim na wnoszenie przed Trybunał skarg przeciwko państwu, które nie

wykonało swoich obowiązków, nie oznacza, że podmioty indywidualne nie mogą powołać się na te obowiązki przed sądem krajowym,

jeżeli okaże się to konieczne. Fakt, że Traktat pozostawia w gestii Komisji dokonanie wyboru sposobu zapewnienia przestrzegania przez

państwa członkowskie nałożonych na nie obowiązków, wyłącza możliwość podnoszenia faktu naruszenia tych obowiązków przez sąd

krajowy, w postępowaniu toczącym się między podmiotami indywidualnymi.

16. Ograniczenie możliwości dochodzenia praw wynikających z art. 12 [25] TWE, naruszonych przez państwa członkowskie, do

postępowań w trybie art. 169 [226] i 170 [227] TWE pozbawiłoby ich obywateli jakiejkolwiek bezpośredniej ochrony przysługujących im

praw podmiotowych. Istnieje obawa, że korzystanie z postępowań przewidzianych w tych przepisach byłoby nieefektywne, gdyby

wszczynano je po wejściu w życie krajowych przepisów sprzecznych z postanowieniami Traktatów.

17. Aktywność podmiotów indywidualnych zainteresowanych ochroną przysługujących im praw stanowi skuteczny instrument nadzoru,

uzupełniający procedury kontrolne przewidziane w art. 169 [226] i 170 [227] TWE, których uruchomienie zależy od Komisji lub państw

członkowskich.

18. Z powyższego wynika, że zgodnie z duchem Traktatu, jego systematyką oraz treścią, art. 12 [25] TWE należy interpretować w taki

sposób, że wywołuje on bezpośrednie skutki oraz przyznaje prawa indywidualne, które podlegają ochronie ze strony sądów krajowych.

Drugie pytanie - jurysdykcja Trybunału

19. Według rządów Belgii i Holandii wydaje się, że sposób sformułowania pytania wymaga dokonania, przed udzieleniem na nie

odpowiedzi przez Trybunał, oceny klasyfikacji celnej ureaformaldehydu wwożonego do Holandii, co do której Van Gend & Loos i celnicy w

Zaandam różnili się na podstawie Tariefbesluit z 1947 r. Pytanie nie dotyczy interpretacji Traktatu, ale zastosowania holenderskich

przepisów celnych dotyczących klasyfikacji aminoplastów, co nie należy do jurysdykcji Trybunału przyznanej mu na mocy art. 177 [234] ust.

1 lit. a) TWE.

20. Z tego powodu Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na wniosek Tariefcommissie.

21. Jednakże rzeczywiste znaczenie pytania przedłożonego przez Tariefcommissie jest następujące: czy z art. 12 [25] TWE sprzeczne jest

faktyczne podniesienie opłat celnych nałożonych na dany produkt nie wskutek podniesienia stawki celnej, ale wskutek nowej klasyfikacji

produktu, wynikającej ze zmiany opisu taryfowego.

22. Patrząc na to pytanie w ten sposób, dotyczy ono interpretacji przepisu Traktatu, a w szczególności znaczenia, jakie należy nadać

pojęciu ceł stosowanych przed wejściem w życie Traktatu.

Drugie pytanie - meritum sprawy

23. Z treści art. 12 [25] TWE oraz systematyki Traktatu wynika, że w celu ustalenia czy w sposób sprzeczny z zakazem zawartym w tym

przepisie podniesiono cła lub opłaty o skutku podobnym, należy brać pod uwagę poziom ceł i opłat stosowanych przez państwo

członkowskie w momencie wejścia w życie Traktatu.

24. Idąc dalej, w przypadku zakazu zawartego w art. 12 [25] TWE, sprzeczny z nim wzrost ceł może wynikać ze zmian dokonanych w

taryfie, których skutkiem jest zakwalifikowanie produktu do grupy obłożonej wyższym cłem oraz z rzeczywistego zwiększenia stawki celnej.

25. Nie ma większego znaczenia, w jaki sposób doszło do podniesienia cła, jeżeli po wejściu w życie Traktatu na ten sam produkt, w tym

samym państwie członkowskim nałożono wyższe cło.

26. Zastosowanie art. 12 [25] TWE zgodnie z dokonaną powyżej interpretacją należy do kompetencji sądu krajowego, który musi zbadać,

czy cło nałożone na produkt podlegający cłu, w niniejszej sprawie ureaformaldehyd wyprodukowany w RFN, jest wyższe od cła, które

pobierano 1.1.1958 r.

27. Trybunał nie jest władny rozstrzygnąć w przedmiocie sprzecznych poglądów dotyczących klasyfikacji, jakie przedłożono w trakcie

postępowania, pozostawiając to zadanie sądowi krajowemu.
Wspólnota stanowi nowy porządek prawnomiędzynarodowy, na rzecz którego

państwa członkowskie ograniczyły w określonym zakresie swoje suwerenne

prawa. Podmiotami tego porządku prawnego są zarówno państwa

członkowskie, jak i ich obywatele.

2. Art. 25 [12] TWE zawiera wyraźny i bezwarunkowy zakaz, którego przestrzeganie

nie jest uzależnione od przyjęcia przez państwa członkowskie jakiejkolwiek

regulacji prawnej stanowiącej jego implementację. W konsekwencji

przepis ten jest bezpośrednio skuteczny i kreuje prawa podmiotowe, które

powinny być chronione przez sądy narodowe.

Zgodnie z art. 25 [12] TWE państwa członkowskie nie powinny wprowadzać nowych ceł ani

równorzędnych opłat i nie powinny podwyższać takich ceł i opłat już istniejących.

Spółka Van Gend en Loos przewoziła w 1960 r. pewną substancję chemiczną z Niemiec do

Holandii. Holenderski urząd celny nakazał spółce uiścić podwyższoną opłatę celną. Spółka odmówiła

zapłaty, wskazując na sprzeczność przepisów celnych z ówczesnym art. 12 TEWG. Rozpatrujący

sprawę holenderski sąd administracyjny przedstawił ETS pytanie, w którym chodziło o wyjaśnienie,

czy art. 12 TEWG powinien być bezpośrednio stosowany na gruncie prawa krajowego i, w konsekwencji,

czy sądy krajowe powinny chronić powstałe na podstawie tego przepisu prawa podmiotowe.
SPRAWA 6/64 Flaminio Costa vs. E.N.E.L
STAN FAKTYCZNY: Ustawa włoska z 1962 r. znacjonalizowała wytwarzanie i dystrybucję energii elektrycznej . F.Costa odmówił zapłacenia faktury za prąd wystawionej przez przedsiębiorstwo E.N.E.L. twierdząc, iż ustawa, na mocy której utworzone zostało przedsiębiorstwo E.N.E.L, narusza postanowienia Traktatu EWG (art. 37, 52, 93, 102) . Sąd krajowy wystąpił z wnioskiem do Trybunału o wykładnię powyższych postanowień Traktatu
TEZY ORZECZEŃ: Włączenie postanowień prawa wspólnotowego w systemy prawne poszczególnych państw członkowskich oraz litera i duch Traktatu powodują, że państwa te nie mogą jednostronnie podejmować żadnych środków przeciwko przyjętemu przez nie porządkowi prawnemu . Ze względu na specyficzny charakter prawa stanowionego przez Traktat żadne normy prawa wewnętrznego nie mogą mieć przed nim pierwszeństwa, aby nie pozbawić go jego charakteru prawa wspólnotowego i nie podważać podstaw prawnych samej Wspólnoty
UWAGI: zasada prymatu-pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym, konieczność efektywnej implementacji prawa wspólnotowego oraz zakaz stosowania jakichkolwiek przepisów sprzecznych z normami wspólnotowymi

*Sprawa 6/64 Flamino Costa v/ ENEL – w tej sprawie podmiot prywatny zakwestionował legalność ustawy krajowej z uwagi na jej niezgodność z prawem wspólnotowym, czyli narusza postanowienia Traktatu EWG. Sąd krajowy (włoski) wystąpił z wnioskiem do TS o wykładnię odnośnych postanowień Traktatu. **Tryb.Spraw. wyjaśnił, że włączenie postanowień pr. wspólnotowego w systemy prawne poszczególnych pań. członk. oraz litera i duch Traktatu powodują, że państwa te nie mogą jednostronnie podejmować żadnych środków p-ko przyjętemu przez nie porządkowi prawnemu. Trybunał zaakcentował również, że podstawowym warunkiem realizacji celów Wspólnoty jest zapewnienie jednolitej skuteczności prawa wspólnotowego we wszystkich pań. członk., nie wolno zatem powoływać się na prawo wew. Dla przeciwstawienia go normom stanowionym przez Wspólnoty. Orzeczenie w niniejszej sprawie zaakceptowało zasadę absolutnego prymatu pr. wspólnotowego przed prawem wew. Trybunał stwierdził, że Wspólnoty Eurp. są organizacją stanowiącą odrębny podmiot pr. międzynar. i pr. wew. pań. członk., mają zdolność prawną, zdolność do czynności prawnej oraz prawo legacji.

Traktat EWG stworzył własny porządek prawny, który po wejście w życie Traktatu został włączony do porządków prawnych pań. członk. i musi być stosowany przez ich sądy. Pań. członk. ograniczyły swoje prawa suwerenne i przez to utworzyły korpus prawa, które jest wiążące dla ich obywateli i dla nich samych. Ze względu na specyficzny charakter prawa stanowionego przez Traktat żadne normy prawa wew. nie mogą mieć przed nimi pierwszeństwa, aby nie pozbawić go jego charakteru prawa wspólnotowego i nie podważać podstaw prawnych samej wspólnoty Reasumując: Prawo wynikające z traktatu nie może, ze względu na swoją istotę, być uchylone przez krajową regulację prawną niezależnie od jej.
Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1964-07-15, C 6/64

Flaminio Costa przeciwko ENEL

Opubl: OETS 2002, poz. 5

Teza:


1. Udzielając odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego, Trybunał nie może zastosować postanowień Traktatu do danej

sprawy ani wydać rozstrzygnięcia w przedmiocie ważności przepisów prawa krajowego, co byłoby możliwe na podstawie art. 169 [226]

TWE. Trybunał ma prawo do wyodrębnienia z nieprawidłowo sformułowanego pytania sądu krajowego tych elementów, które dotyczą

wyłącznie interpretacji Traktatu.

2. Art. 177 [234] TWE opiera się na czytelnym podziale zadań między sądy krajowe a Trybunał. Przepis ten nie upoważnia Trybunału do

badania stanu faktycznego danej sprawy lub do kwestionowania powodów lub celu, dla których przedłożono wniosek o interpretację.

3. W odróżnieniu do zwykłych umów międzynarodowych, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą powołał do życia

własny system prawny, który z dniem wejścia w życie postanowień Traktatu, stał się integralną częścią systemu prawnego państw

członkowskich i który jego sądy mają obowiązek stosować. Powołując do życia na czas nieokreślony Wspólnotę, posiadającą własne

instytucje, osobowość i zdolność prawną oraz prawo występowania na arenie międzynarodowej, a zwłaszcza poprzez wyposażenie jej w

rzeczywiste uprawnienia wynikające z ograniczenia suwerenności przez państwa członkowskie i przekazania kompetencji na rzecz

Wspólnoty, państwa członkowskie ograniczyły swoje suwerenne prawa i w ten sposób stworzyły system prawny, który wiąże zarówno te

państwa jak i ich obywateli. Wprowadzenie do systemu prawnego każdego państwa członkowskiego przepisów wydawanych przez

Wspólnotę, a mówiąc ogólniej litery i ducha Traktatu, uniemożliwia państwom członkowskim przyznanie pierwszeństwa jednostronnym lub

późniejszym przepisom przed systemem prawnym przyjętym przez nie na zasadzie wzajemności. Przepisy tego rodzaju nie mogą być

sprzeczne z tym systemem prawnym. Prawo wynikające z Traktatu, będące niezależnym źródłem prawa, nie może być, ze względu na swój

szczególny i wyjątkowy charakter, uchylane przez przepisy prawa krajowego, bez względu na ich moc, bez pozbawienia go jego charakteru

jako prawa wspólnotowego i bez zakwestionowania podstaw prawnych, na których opiera się Wspólnota. Dokonany przez państwa

członkowskie transfer praw i obowiązków z ich własnych systemów prawnych na rzecz wspólnotowego systemu prawnego prowadzi do

trwałego ograniczenia ich praw suwerennych.

4. Komisja ma obowiązek zapewnić, by państwa członkowskie wypełniały zobowiązania nałożone na nie przez Traktat, które to

zobowiązania wiążą bez przyznawania praw indywidualnych. Ten ciążący na Komisji obowiązek nie daje podmiotom indywidualnym prawa

do powoływania się, na podstawie prawa wspólnotowego lub art. 177 [234] TWE, zarówno na zaniechanie przez państwo członkowskie

wypełnienia któregokolwiek obowiązku lub niedopełnienie tego obowiązku przez Komisję.

5. Art. 102 [97] TWE nie zawiera postanowień, które mogłyby przyznać podmiotom indywidualnym prawa podlegające ochronie ze strony

sądów krajowych.

6. Art. 93 [88] TWE nie zawiera postanowień, które mogłyby przyznać podmiotom indywidualnym prawa podlegające ochronie ze strony

sądów krajowych.

7. Nałożony na państwo członkowskie na mocy Traktatu obowiązek, który jest bezwarunkowy lub, jeżeli chodzi o jego wykonanie lub skutek,

nie wymaga wydania jakiegokolwiek środka czy to przez państwo, czy przez Komisję, jest doskonały pod względem prawnym, może

wywoływać bezpośrednie skutki w stosunkach między państwami członkowskimi a ich obywatelami. Taki obowiązek stanowi integralną

część systemu prawnego państw członkowskich, składając się w ten sposób na ich prawo, i bezpośrednio dotyczy ich obywateli, którym

przyznał prawa podmiotowe podlegające ochronie ze strony sądów krajowych.

8. Art. 53 [44] TWE jest przepisem prawa wspólnotowego, który może przyznać prawo podmiotowe podlegające ochronie ze strony sądów

krajowych.

9. Dyspozycja art. 53 [44] TWE jest spełniona tak długo, jak długo nowo wydany przepis nie sprawi, że korzystanie ze swobody

prowadzenia działalności gospodarczej przez obywateli innych państw członkowskich, nie zostanie poddane surowszym wymogom w

porównaniu do obowiązujących obywateli państwa, w którym prowadzona jest działalność, bez względu na system prawny regulujący status

przedsiębiorstw.

10. Art. 37 ust. 2 [31] TWE jest przepisem prawa wspólnotowego, który może przyznać prawo podmiotowe podlegające ochronie ze strony

sądów krajowych.

11. Art. 37 ust. 2 [31] TWE zakazuje wprowadzania jakichkolwiek nowych środków sprzecznych z art. 37 ust. 1 [31], to jest środków, których

celem lub skutkiem jest dyskryminacja między obywatelami państw członkowskich w zakresie zaopatrzenia lub zbytu towarów za

pośrednictwem monopoli lub podmiotów, które, po pierwsze, zawierają transakcje dotyczące towarów mogących być przedmiotem

konkurencji i handlu między państwami członkowskimi, a po drugie odgrywają istotną rolę w takim handlu. Do sądu krajowego, przed

którym toczy się postępowanie, należy dokonanie oceny czy analizowana działalność gospodarcza dotyczy takiego produktu, który ze

względu na swój charakter lub warunki techniczne lub uwarunkowania międzynarodowe, którym podlega, może odegrać taką rolę w

imporcie lub eksporcie między obywatelami państw członkowskich.


Uzasadnienie:

Podstawy wyroku:

1. Zarządzeniem z 16.1.1964 r., [...], Giudice Conciliatore Milan, mając na względzie art. 177 [234] TWE, wprowadzony do włoskiego

porządku prawnego Ustawą nr 1203 z 14.10.1957 r. oraz mając na względzie zarzut, że Ustawa nr 1643 z 6.12.1962 r. oraz dekrety

Prezydenta wydane w celu wykonania przepisów tej Ustawy naruszają art. 102 [97], 92 [87], 53 [uchylony] i 37 [31] TWE, zawiesił

postępowanie i zarządził przekazanie akt sprawy Trybunałowi.

Zastosowanie art. 177 [234] TWE

(a) Argumenty dotyczące sposobu sformułowania pytania

2. Zarzuca się, że za zadanymi pytaniami ukrywa się zamiar uzyskania na podstawie art. 177 [234] TWE orzeczenia w sprawie zgodności

prawa krajowego z Traktatem.

3. Jednakże, na mocy tego przepisu sąd krajowy, od którego orzeczeń, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie przysługuje odwołanie,

musi przedłożyć pytanie Trybunałowi, by ten mógł wydać orzeczenie wstępne w sprawie interpretacji Traktatu, jeżeli tylko pytanie dotyczące

interpretacji pojawi się przed nim. Przepis ten nie daje Trybunałowi kompetencji do zastosowania Traktatu do konkretnej sprawy lub

wydania orzeczenia w przedmiocie zgodności prawa krajowego z Traktatem, co byłoby możliwe na podstawie art. 169 [226] TWE.

4. Pomimo tego, Trybunał ma prawo do wyodrębnienia z nieprawidłowo sformułowanych pytań sądu krajowego tych pytań, które dotyczą

wyłącznie interpretacji Traktatu. W konsekwencji, Trybunał nie wyda rozstrzygnięcia w przedmiocie ważności prawa włoskiego i jego

zgodności z Traktatem, lecz tylko w sprawie interpretacji wymienionych powyżej przepisów, w kontekście prawnym określonym przez

Giudice Conciliatore.

(b) Argumenty dotyczące braku konieczności dokonania interpretacji

5. Zarzuca się, że sąd z Milanu domaga się dokonania interpretacji Traktatu w sytuacji, gdy nie jest to konieczne do rozstrzygnięcia

zawisłego przed nim sporu.

6. Art. 177 [234] TWE opiera się na czytelnym rozdziale kompetencji między sądami krajowymi a ETS. Przepis ten nie upoważnia tego

ostatniego do badania stanu faktycznego danej sprawy lub do kwestionowania powodów lub celu wniosku o dokonanie interpretacji.

(c) Argumenty dotyczące obowiązku zastosowania przez sąd krajowy prawa krajowego

7. Rząd włoski podnosi, że wniosek Giudice Conciliatore jest "całkowicie niedopuszczalny", ponieważ sąd krajowy mający obowiązek

stosować prawo krajowe nie może korzystać z art. 177 [234] TWE.

8. W odróżnieniu od zwykłych umów międzynarodowych, TEWG powołał do życia własny system prawny, który z dniem wejścia w życie

postanowień Traktatu, stał się integralną częścią systemu prawnego państw członkowskich, i który jego sądy mają obowiązek stosować.

9. Powołując do życia Wspólnotę na czas nieokreślony, z własnymi instytucjami, osobowością, zdolnością prawną oraz prawem

występowania na arenie międzynarodowej, a zwłaszcza wyposażając ją w rzeczywiste uprawnienia wynikające z ograniczenia

suwerenności przez państwa członkowskie oraz przekazania kompetencji na rzecz Wspólnoty, państwa członkowskie ograniczyły swoje

suwerenne prawa i w ten sposób stworzyły system prawny, które wiąże zarówno te państwa jak i ich obywateli.

10. Wprowadzenie do systemu prawnego każdego państwa członkowskiego przepisów wydawanych przez Wspólnotę, a ogólniej litery i

ducha Traktatu, pozbawia państwa członkowskie możliwości przyznania jednostronnym lub późniejszym aktom prawnym pierwszeństwa

przed systemem prawnym przyjętym przez nie na zasadzie wzajemności. Takie akty nie mogą być sprzeczne z tym systemem prawnym.

Moc prawa wspólnotowego nie może różnić się w poszczególnych państwach członkowskich, w zależności od ich systemów krajowych,

bez narażenia na szwank osiągnięcia celów Traktatu, wymienionych w art. 5 ust. 2 [10] TWE oraz bez dyskryminacji zakazanej przez art. 7

[12] TWE.

11. Obowiązki wynikające z postanowień Traktatu nie byłyby bezwarunkowe, gdyby mogły być zmieniane przez późniejsze akty prawne

sygnatariuszy. W każdym przypadku, w którym Traktat przyznaje państwom prawo do jednostronnego działania, czyni to za pomocą

jasnych i precyzyjnych przepisów (np. art. 15 [uchylony], 93 [88] ust. 3, 223 [296], 224 [297] i 225 [298]). Uchylenie się przez państwo od

obowiązków wynikających z Traktatu wymaga szczegółowego upoważnienia (np. art. 8 [17] ust. 4, 17 [uchylony] ust. 4, 25 [uchylony], 26

[uchylony], 73 [uchylony], art. 93 [88] ust. 2 zd. 3 i 226 [uchylony]), które utraciłoby swój sens, gdyby państwa członkowskie mogły

odstępować od ich wykonywania na mocy zwykłych przepisów.

12. Pierwszeństwo prawa wspólnotowego potwierdza art. 189 [249] TWE, zgodnie z którym rozporządzenie wiąże w całości i jest

bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. To postanowienie, nie podlegające zastrzeżeniu, byłoby pozbawione

znaczenia, gdyby państwo mogło jednostronnie wyłączyć jego skutki za pomocą aktu prawnego, który miałby pierwszeństwo przed

prawem wspólnotowym.

13. Powyższe oznacza, że prawa wynikające z Traktatu będącego niezależnym źródłem prawa, nie mogą być, ze względu na ich

szczególny i oryginalny charakter, uchylane przez postanowienia prawa krajowego, w jakiejkolwiek formie, bez pozbawienia Traktatu jego

charakteru jako prawa wspólnotowego oraz bez zakwestionowania podstaw prawnych samej Wspólnoty.

14. Przekazanie przez państwa członkowskie praw i obowiązków wynikających z Traktatu z poziomu krajowego na poziom wspólnotowy

pociąga za sobą trwałe ograniczenie ich suwerenności. Faktu tego nie może zmienić jakiekolwiek późniejsze jednostronne działanie

sprzeczne z koncepcją Wspólnoty. Z tego powodu art. 177 [234] TWE stosuje się niezależnie od przepisów prawa krajowego, zawsze gdy

pojawią się pytania dotyczące interpretacji Traktatu.

15. Pytania przedłożone przez Giudice Concilliatore w odniesieniu do art. 102 [97], 93 [88], 53 [uchylony] i 37 [31] TWE mają na celu

przede wszystkim ustalenie, czy przepisy te są bezpośrednio skuteczne i przyznają podmiotom indywidualnym prawa, które podlegają

ochronie ze strony sądów krajowych oraz, jeżeli tak jest, jaka jest ich treść.

Interpretacja art. 102 [97] TWE

16. Art. 102 [97] TWE stanowi, że w przypadku zaistnienia obawy, że "przepisy ustaw" mogą spowodować "zakłócenia", postępujące w

ten sposób państwo członkowskie powinno skonsultować się z Komisją; Komisja ma prawo zalecić państwom członkowskim przyjęcie

odpowiednich środków, mających na celu uniknięcie zakłóceń.

17. Przepis ten, usytuowany w rozdziale poświęconym "Zbliżaniu ustawodawstw", ma na celu zapobieganie różnicom między przepisami

prawnymi poszczególnych państw, by w ten sposób zostały zrealizowane cele Traktatu.

18. Na mocy tych przepisów państwa członkowskie ograniczyły swoją swobodę inicjatywy, zgadzając się na procedurę konsultacji.

Poprzez jednoznaczne zobowiązanie się do uprzedniej konsultacji z Komisją we wszystkich przypadkach, w których projektowana

regulacja prawna może prowadzić do powstania ryzyka wystąpienia potencjalnych zakłóceń, bez względu na jego rozmiar, państwa podjęły

zobowiązanie wobec Wspólnoty, które wiąże te państwa, ale które nie przyznaje podmiotom indywidualnym praw, które sądy krajowe

musiałaby chronić. Ze swej strony Komisja ma obowiązek zapewnić poszanowanie tego przepisu, jednakże obowiązek ten nie daje

jednostkom prawa do powoływania się, w ramach prawa wspólnotowego i na podstawie art. 177 [234] TWE, na zaniechanie państwa w

wykonaniu jakiegokolwiek obowiązku lub złamanie obowiązku przez Komisję.

Interpretacja art. 93 TWE

19. Na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 [88] TWE Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, prowadzi stały przegląd systemów

pomocy istniejących w tych państwach w celu podjęcia właściwych środków niezbędnych do funkcjonowania wspólnego rynku.

20. Na mocy art. 93 ust. 3 [88] TWE, Komisja będzie zawiadamiana w odpowiednim terminie o wszelkich projektach przyznania pomocy

lub jej zmiany. Zainteresowane państwo członkowskie nie może przystąpić do wprowadzenia w życie projektowanych środków, dopóki nie

zostanie zakończone postępowanie przed Komisją lub gdy będzie to konieczne, przed Trybunałem.

21. Postanowienia te, usytuowane w części Traktatu zatytułowanej "Pomoc państwa", mają na celu z jednej strony stopniową likwidację

istniejącej pomocy, z drugiej zaś zapobieganie temu, by poszczególne państwa członkowskie udzielały nowej pomocy bez względu na

formę, która mogłaby bezpośrednio lub pośrednio przynieść znaczną korzyść określonym produktom lub przedsiębiorstwom, i która nawet

potencjalnie mogłaby zniekształcić konkurencję. Na mocy art. 92 [87] TWE państwa członkowskie uznały, że taka pomoc jest niezgodna ze

wspólnym rynkiem i w ten sposób domyślnie zobowiązały się nie udzielać żadnej pomocy, chyba że Traktat stanowi inaczej. Z drugiej

strony, w art. 93 [88] TWE państwa zgodziły się zlikwidować istniejące formy pomocy i zastąpić je nowymi.

22. Poprzez takie wyraźne zobowiązanie się do informowania Komisji "w odpowiednim terminie" o wszelkiej projektowanej pomocy oraz

przez zaakceptowanie procedury określonej w art. 93 [88] TWE, państwa zaciągnęły zobowiązanie względem Wspólnoty. Wiąże ono te

państwa, ale nie tworzy praw indywidualnych, z wyjątkiem ostatniego zdania art. 93 ust. 3 [88] TWE, które nie stanowi przedmiotu

postępowania w niniejszej sprawie.

23. Ze swej strony, Komisja jest zobowiązana do poszanowania tego przepisu i ma obowiązek, we współpracy z państwami

członkowskimi, prowadzenia stałego przeglądu funkcjonujących systemów pomocy. Obowiązek te nie daje jednak podmiotom

indywidualnym prawa do powoływania się, w ramach prawa wspólnotowego lub na podstawie art. 177 [234] TWE, na zaniechanie

wykonania przez państwo członkowskie jakiegokolwiek obowiązku lub niedopełnienie obowiązku przez Komisję.

Interpretacja art. 53 TWE

24. Na mocy art. 53 [uchylony] państwa członkowskie zobowiązały się nie wprowadzać żadnych nowych ograniczeń swobody prowadzenia

działalności gospodarczej na swoim terytorium przez obywateli innych państw członkowskich, chyba że Traktat stanowi inaczej.

Zobowiązanie zaciągnięte przez państwa sprowadza się do obowiązku powstrzymania się od działania, które jest bezwarunkowe oraz nie

wymaga, jeżeli chodzi o jego skuteczność lub realizację, przyjęcia jakichkolwiek środków czy to przez państwa, czy też przez Komisję.

Obowiązek ten jest zatem kompletny pod względem prawnym i może być bezpośrednio skuteczny w relacjach między państwami

członkowskimi a ich podmiotami indywidualnymi. Tego rodzaju bezpośredni i wyraźny zakaz wszedł w życie na terytorium Wspólnoty wraz z

wejściem w życie Traktatu, stając się w ten sposób integralną częścią porządku prawnego państw członkowskich. Stanowi on część prawa

tych państw i bezpośrednio dotyczy ich obywateli, którym przyznał prawa podlegające ochronie ze strony sądów krajowych.

25. Dokonanie oczekiwanej przez sąd krajowy interpretacji art. 53 [44] TWE wymaga rozważenia treści przepisu w kontekście rozdziału

dotyczącego swobody prowadzenia działalności gospodarczej, w którym ten przepis się znajduje. Ustanowiwszy w art. 52 [43] TWE, że

"ograniczenia w swobodnym przepływie osób na terytorium państw członkowskich będą stopniowo znoszone", w art. 53 [44] TWE stanowi

się, że "państwa członkowskie nie będą wprowadzały nowych ograniczeń swobody prowadzenia działalności gospodarczej na ich

terytorium przez obywateli innych państw członkowskich". Kwestią, którą następnie należy rozstrzygnąć jest to, na jakich warunkach

obywatele innych państw członkowskich mogą prowadzić działalność gospodarczą. Określa to art. 52 ust. 2 [43] TWE, w którym mowa o

tym, że swoboda prowadzenia działalności obejmuje prawo do podjęcia działalności zarobkowej na zasadzie samozatrudnienia oraz

zakładania i prowadzenia przedsiębiorstw "na warunkach ustalonych w ustawodawstwie państwa, w którym prowadzona jest działalność,

dla obywateli tego państwa".

26. Dyspozycja art. 53 [44] TWE jest spełniona tak długo, jak długo nowo wydany przepis nie sprawi, że korzystanie ze swobody

prowadzenia działalności gospodarczej przez obywateli innych państw członkowskich nie zostanie poddane surowszym wymogom w

porównaniu do obowiązujących obywateli państwa, w którym prowadzona jest działalność, bez względu na system prawny regulujący status

przedsiębiorstw.

Interpretacja art. 37 TWE

27. Art. 37 ust. 1 [31] TWE stanowi, że państwa członkowskie stopniowo dostosują monopole państwowe o charakterze handlowym, tak by

wykluczyć dyskryminację w odniesieniu do warunków zaopatrywania się i dystrybucji towarów między obywatelami państw członkowskich.

Na mocy art. 37 ust. 2 [31] TWE państwa członkowskie zobowiązane są do powstrzymania się od przyjmowania nowych środków

sprzecznych z zasadą określoną w art. 37 ust. 1 [31] TWE.

28. W ten sposób państwa członkowskie przyjęły podwójny obowiązek: pierwszy, aktywny, do dostosowania krajowych monopoli, drugi

zaś, negatywny, do powstrzymania się od wydawania jakichkolwiek nowych środków. Wniosek dotyczy interpretacji tego drugiego

obowiązku oraz tych aspektów pierwszego obowiązku, które są konieczne do jej dokonania.

29. Art. 37 ust. 2 [31] TWE zawiera jasno określony zakaz. Nie jest to obowiązek czynienia czegoś, lecz obowiązek powstrzymania się od

działania. Obowiązek ten jest bezwarunkowy, jego wykonanie nie jest uzależnione od działania państw członkowskich. Przepis ten jest

bezpośrednio skuteczny w stosunkach prawnych między państwami członkowskimi a ich obywatelami.

30. Taki jasno sformułowany zakaz, który wszedł w życie na terytorium Wspólnoty w momencie wejścia w życie Traktatu, i w ten sposób

stał się integralną częścią systemu prawnego państw członkowskich, stanowi część systemu prawnego tych państw i bezpośrednio

dotyczy ich obywateli, którym przyznaje prawa podmiotowe podlegające ochronie ze strony sądów krajowych. Ze względu na zawiłość jego

sformułowania oraz fakt, że art. 37 ust. 1 i 2 [31] TWE pokrywają się, do dokonania interpretacji konieczne jest ustalenie ich treści z

uwzględnieniem ich miejsca w systemie Traktatu. Rozdział, w którym umieszczone są te przepisy dotyczy "Zniesienia ograniczeń

ilościowych w handlu między państwami członkowskimi". Celem odwołania się w art. 37 ust. 2 [31] TWE do "zasad podanych w ust. 1" jest

wykluczenie jakiejkolwiek nowej dyskryminacji między obywatelami państw członkowskich "w zakresie warunków zaopatrzenia i zbytu".

Określiwszy cel, art. 37 ust. 1 [31] TWE wyjaśnia, w jaki sposób można naruszyć ten cel, jednocześnie zakazując tego rodzaju naruszeń.

31. Dlatego, na podstawie art. 37 ust. 2 [31] TWE, zakazane jest ustanowienie jakiegokolwiek nowego monopolu lub przedsiębiorstwa, o

którym mowa w art. 37 [31] TWE, o ile może to prowadzić do powstania nowego rodzaju dyskryminacji w dziedzinie warunków, na których

towary są kupowane i sprzedawane na rynku. Do sądu krajowego należy ustalenie w postępowaniu głównym czy naruszono te cele, to jest

czy wprowadzono nowy rodzaj dyskryminacji względem obywateli innych państw członkowskich, w odniesieniu do warunków, na jakich

towary są zamawiane i wprowadzane na rynek.

32. Do rozstrzygnięcia pozostaje sprawa środków przewidzianych w art. 37 ust. 1 [31] TWE. Przepis ten nie zakazuje wprowadzania

monopoli państwowych co do zasady, a tylko tych o charakterze handlowym, i tylko o ile mogłyby one wprowadzić dyskryminację, o której

wyżej mowa. Zakaz ten stosuje się do monopoli państwowych oraz zainteresowanych podmiotów, których zadaniem jest dokonywanie

transakcji produktami, które mogą być przedmiotem konkurencji i wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi. Po drugie,

podmioty te muszą odgrywać istotną rolę w obrocie tym produktem.

33. Zadaniem sądu w postępowaniu głównym jest ustalenie, czy działalność gospodarcza rozpatrywana w postępowaniu dotyczy produktu,

który ze względu na swój charakter i techniczne lub międzynarodowe wymogi, którym podlega, może stanowić znaczną część importu lub

eksportu między obywatelami państw członkowskich.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna