1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie


Poprzez włączenie do wspólnotowego porządku prawnego wynikających z



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona6/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

1. Poprzez włączenie do wspólnotowego porządku prawnego wynikających z

Traktatu praw i obowiązków, dotychczas unormowanych w prawie krajowym,

państwa członkowskie trwale ograniczyły swoje suwerenne prawa i w

konsekwencji nie mogą ustanawiać regulacji sprzecznych z istotą Wspólnoty.

2. Stosowanie prawa wynikającego z Traktatu nie może być wyłączone przez

przepisy krajowe, gdyż naruszałoby to wspólnotowy charakter tego prawa i

podważałoby podstawy prawne funkcjonowania Wspólnoty.

W 1963 r. Włochy dokonały nacjonalizacji w zakresie produkcji i dystrybucji energii elektrycznej.

Utworzono organizację Ente Nationale Energia Elettrica (ENEL), na którą przeniesiono

aktywa przedsiębiorstw działających na rynku energii elektrycznej. Flaminio Costa – odbiorca energii

elektrycznej – był jednocześnie wspólnikiem jednej ze znacjonalizowanych spółek. W sporze sądowym

z ENEL, dotyczącym opłat F. Costy za prąd, ten ostatni podniósł zarzut, że nacjonalizacja naruszyła

przepisy Traktatu. W związku z tym sąd włoski przedstawił ETS pytanie w trybie prejudycjalnym.

Rząd włoski oświadczył, że pytanie w tej sprawie było niedopuszczalne, gdyż sąd narodowy

powinien stosować prawo krajowe.

2 W jęz. francuskim:

http://europa.eu.int/eur-lex/lex/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:61964J0006:FR:HTML

W jęz. angielskim:

http://europa.eu.int/eur-lex/lex/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:61964J0006:EN:HTML

3 Por. wyrok włoskiego SK z 24 lutego 1964 r. omówiony w opracowaniu ZOiS Relacje między prawem konstytucyjnym



a prawem wspólnotowym w orzecznictwie sądów konstytucyjnych państw Unii Europejskiej, lipiec

2005, s. 88 i n., poz. 42.


Simmenthal v. Administracja Finansów Państwowych (sprawa 106/77)
STAK FAKTYCZNY. Firma Simmenthal sprowadziła z Francji do Włoch wołowinę z przeznaczeniem do spożycia.
STAN PRAWNY:
Włochy:
 firma musiała opłacić koszty badań weterynaryjnych i zdrowotnych
Prawo wspólnotowe:
 swoboda przepływu towarów
STANOWISKA UCZESTNIKÓW POSTĘPOWANIA
a/ powód – Simmenthal: TS powinien określić generalną zasadę postępowania w sytuacji sprzeczności prawa wspólnotowego z krajowym, by zaoszczędzić czasu, kłopotu i pieniędzy innym (nie gwarantuje to w pełni im praw)
b/ pozwany –rząd włoski: zasada prymatu jest oczywista, ale rozwiązywanie konfliktów między porządkami prawnymi powinno być pozostawione prawo konstytucyjnemu państw członkowskich
c/ Komisja: wykładnia prawa krajowego Włoch przez organy je stosujące powinna uwzględniać zasadę prymaty prawa wspólnotowego
TEZY ORZECZENIA: Sąd krajowy nie może stosować prawa wewnętrznego sprzecznego ze wspólnotowym (nie musi przy tym czekać na derogacje tego przepisu). Trybunał przyjął zasadę niestosowania przez sąd krajowy aktu prawnego sprzecznego z normą wspólnotową, bez orzekania w przedmiocie jej ważności. Kwestie decydowania o uchyleniu normy prawa wewnętrznego są domeną prawa konstytucyjnego poszczególnych państw, natomiast prawo wspólnotowe może jedynie wskazać metody realizacji celów Wspólnoty konieczne po temu środki. Wyrok skierowany jest do organu stosującego prawo a nie do ustawodawcy i w ten sposób została potwierdzona zasada sądowej ochrony praw przysługujących jednostkom na podstawie prawa wspólnotowego.
*Sprawa 106/77 dot. sprowadzenie z Francji do Włoch wołowiny z przeznaczeniem do spożycia i zgodnie z pr.wew. Włoch firma musiała opłacić koszty badania weterynaryjne i zdrowotne. Firma wniosła powództwo opierając się na tezie, że opłaty stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie towarów przewidzianym przez pr. wspól.

**Trybunał przyjął zasadę niestosowania przez sąd wew. aktu prawnego sprzecznego z normą wspólnotową, bez orzekania w przedmiocie jej ważności. Kwestie decydowania o uchyleniu normy pr.wew. są domeną prawa konstytucyjnego poszczególnych pań., natomiast prawo wspólnotowe

może jedynie wskazać metody realizacji celów Wspólnoty konieczne po temu środki. Wyrok

skierowany jest do organu stosującego prawo a nie do ustawodawcy i w ten sposób została potwierdzona zasada sądowej ochrony praw przysługujących jednostkom na podstawie prawa wspólnotowego.


Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1976-07-14, C 106/77

Amministrazione della Finanze dello Stato przeciwko Simmenthal SpA

Opubl: OETS 2002, poz. 14

Teza:


1. Trybunał uznaje wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego na podstawie art. 177 [234] TWE za wniesiony zgodnie z prawem, tak długo

jak długo nie został on cofnięty przez sąd, który go wniósł lub przez sąd wyższej instancji.

2. Bezpośrednie stosowanie przepisów prawa wspólnotowego oznacza, że muszą być one całkowicie i jednolicie stosowane we

wszystkich państwach członkowskich, od dnia wejścia w życie do momentu utraty mocy obowiązującej. Bezpośrednio stosowalne przepisy

wspólnotowe są bezpośrednim źródłem prawa i obowiązków dla wszystkich adresatów będących stronami stosunków prawnych

regulowanych przez prawo wspólnotowe, bez względu na to, czy są to państwa członkowskie czy podmioty indywidualne. Dotyczy to także

sądu krajowego, którego zadaniem, jako organu państwa, jest zapewnienie ochrony prawom przyznanym podmiotom indywidualnym przez

prawo wspólnotowe.

3. Zgodnie z zasadą prymatu prawa wspólnotowego, relacja pomiędzy postanowieniami Traktatu oraz bezpośrednio stosowanymi

przepisami wydawanymi przez instytucje z jednej strony, a prawem krajowym państw członkowskich z drugiej jest taka, że z dniem wejścia

w życie tych postanowień i przepisów, nie tylko automatycznie nie stosuje się sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, ale także - w

stopniu, w jakim tworzą one integralną część porządku prawnego obowiązującego na terytorium każdego państwa członkowskiego -

wyklucza się możliwość przyjęcia przez ustawodawcę krajowego nowych przepisów, które byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym.

Uznanie, że krajowe przepisy naruszające sferę, w ramach której Wspólnota wykonuje swoje prawotwórcze uprawnienia lub które w inny

sposób są sprzeczne z postanowieniami prawa wspólnotowego, wywołują jakiekolwiek skutki prawne, prowadziłoby do pozbawienia

skuteczności bezwarunkowych i nieodwołalnych obowiązków przyjętych przez państwa członkowskie na mocy Traktatu, narażając w ten

sposób na szwank podstawy Wspólnoty.

4. Sąd krajowy, który w ramach swojej jurysdykcji ma zastosować przepisy prawa wspólnotowego, ma obowiązek zapewnić im pełną

skuteczność, nie stosując z własnej inicjatywy jakiegokolwiek sprzecznego z nimi przepisu krajowego, nawet jeżeli został on wydany

później. Sąd krajowy nie ma obowiązku występować z wnioskiem o ich uchylenie lub oczekiwać uchylenia takich przepisów przez

ustawodawcę lub inny kompetentny organ.
Uzasadnienie:

Podstawy wyroku:

1. Zarządzeniem z 28.7.1977 r., [...], Pretore di Susa przedłożył ETS na podstawie art. 177 [234] TWE dwa pytania dotyczące zasady

bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego, o której mówi art. 189 [249] TWE, w celu określenia skutków tej zasady w sytuacji,

gdy przepis prawa wspólnotowego pozostaje w sprzeczności z wydanym później przepisem prawa krajowego.

2. Należy zwrócić uwagę na fakt, że w innym postępowaniu Pretore przedłożył w trybie przewidzianym dla orzeczenia wstępnego dwie

kwestie, które miały pozwolić mu na ustalenie, czy opłaty weterynaryjne i zdrowotne nakładane na importerów wołowiny i cielęciny przez

przepisy włoskie, których wysokość została ustalona w załączniku do Ustawy nr 1239 z 30.12.1970 r. były zgodne z postanowieniami

Traktatu oraz określonymi rozporządzeniami - w szczególności Rozporządzeniem Rady nr 805/68 z 27.6.1968 r. w sprawie wspólnej

organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.Urz. ESE 1968 (I), s.187).

3. Uwzględniając odpowiedź udzieloną przez Trybunał w sprawie 35/76 w wyroku z 15.12.1976 r., Pretore orzekł, że nałożenie wyżej

wymienionych opłat było sprzeczne z przepisami prawa wspólnotowego i nakazał Amministrazione delle Finanse dello Stato zwrot

bezprawnie pobranych opłat wraz z odsetkami.

4. Od tego orzeczenia Amministrazione wniosła odwołanie.

5. Pretore, biorąc pod uwagę zgłoszone w toku postępowania apelacyjnego argumenty obu stron, uznał, że sprawa dotyczy konfliktu

pomiędzy określonymi przepisami prawa wspólnotowego, a wydanymi w późniejszym okresie przepisami prawa krajowego, mianowicie

wspominaną Ustawą nr 1239/70.

6. Pretore wskazał, że w celu rozstrzygnięcia kwestii tego rodzaju, zgodnie z niedawno wydanymi orzeczeniami Włoskiego Sądu

Konstytucyjnego (orzeczenia nr 232/75 i 205/76 oraz zarządzenie nr 206/76), na podstawie art. 11 Konstytucji należy skierować pytanie w

sprawie konstytucyjności wspomnianej ustawy do Sądu Konstytucyjnego.

7. Pretore, mając na względzie z jednej strony orzecznictwo Trybunału dotyczące stosowania prawa wspólnotowego w krajowych

porządkach prawnych, z drugiej zaś niekorzystne skutki, jakie mogłyby powstać, gdyby sąd krajowy, zamiast z własnej inicjatywy orzec, że

nie stosuje się przepisu prawa krajowego utrudniającego pełną skuteczność prawa wspólnotowego, był zmuszony podnosić kwestię jego

konstytucyjności, wystąpił do ETS z następującymi pytaniami:

"A)

Ponieważ zgodnie z art. 189 [249] TWE oraz utrwalonym orzecznictwem Trybunału, bezpośrednio stosowalnym przepisom wspólnotowym



należy, nie zważając na jakikolwiek przepis lub praktykę państwa członkowskiego, zapewnić pełną, całkowitą i jednolitą skuteczność w

krajowych systemach prawnych, tak by chronić prawa podmiotowe przyznane na ich podstawie podmiotom indywidualnym, czy zakres

zastosowania wspomnianych przepisów należy interpretować w taki sposób, że nie można uwzględnić jakiegokolwiek wydanego później

przepisu prawa krajowego, który pozostaje w sprzeczności z tymi przepisami, bez konieczności oczekiwania na uchylenie tych przepisów

przez ustawodawcę krajowego lub inny konstytucyjnie uprawniony organ, zwłaszcza że, w drugim przypadku, przepis prawa krajowego

pozostaje skuteczny w całej rozciągłości w toku takiego postępowania, w konsekwencji czyniąc niemożliwym stosowanie przepisów prawa

wspólnotowego oraz zapewnienie, że są one w całej rozciągłości i jednolicie stosowane, a także ochrony praw podstawowych przyznanych

przez te przepisy jednostkom?

B)

Czy przepisy krajowe sprzeczne z przepisami wspólnotowymi zawsze powinny być uchylane ze skutkiem retroaktywnym, jeżeli prawo



wspólnotowe dopuszcza zawieszenie ochrony praw podmiotowych powstałych na mocy bezpośrednio stosowanych przepisów prawa

wspólnotowego może zostać zawieszona, do momentu uchylenia sprzecznego z nimi środka krajowego przez kompetentne organy tego

państwa?"

Wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego

8. Pełnomocnik rządu włoskiego zwrócił uwagę Trybunału na orzeczenie włoskiego Sądu Konstytucyjnego nr 163/77 z 22.12.1977 r.,

wydane w odpowiedzi na pytania o konstytucyjność zadane przez sądy z Milanu i Rzymu, w którym uznał on za niekonstytucyjne określone

postanowienia Ustawy nr 1239 z 30.12.1970 r., w tym te powoływane w postępowaniu przed Pretore di Susa.

9. Sugeruje się, że ze względu na utratę mocy obowiązującej omawianych przepisów na skutek stwierdzenia ich niekonstytucyjności,

pytanie Pretore utraciło znaczenie, ponieważ nie ma konieczności udzielenia na nie odpowiedzi.

10. Rozpatrując tą kwestię należy mieć na uwadze, że Trybunał niezmiennie uznaje wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego na

podstawie art. 177 [234] TWE za wniesiony zgodnie z prawem, tak długo jak długo nie został on cofnięty przez sąd, który go wniósł lub

przez sąd wyższej instancji.

11. Orzeczenie włoskiego Sądu Konstytucyjnego, wydane w postępowaniu nie mającym jakiegokolwiek związku z procesem, który dał

podstawę do wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia wstępnego, nie wywołuje wspomnianych wyżej skutków. Trybunał nie jest

władny określić skutków tego orzeczenia dla stron trzecich.

12. Wstępne zastrzeżenia podniesione przez rząd włoski zostają niniejszym oddalone.

Meritum sprawy

13. Pierwsze pytanie dotyczy przede wszystkim tego, jakie konsekwencje wynikają z bezpośredniego stosowania przepisów prawa

wspólnotowego, w przypadku niezgodności z nimi późniejszych przepisów prawnych państwa członkowskiego.

14. W takiej sytuacji, bezpośrednie stosowanie przepisów prawa wspólnotowego oznacza, że muszą być one całkowicie i jednolicie

stosowane we wszystkich państwach członkowskich, od dnia wejścia w życie do momentu utraty mocy obowiązującej.

15. Z tego powodu, przepisy te są bezpośrednim źródłem prawa i obowiązków dla wszystkich adresatów będących stronami stosunków

prawnych regulowanych przez prawo wspólnotowe, bez względu na to, czy są to państwa członkowskie czy podmioty indywidualne.

16. Konsekwencja ta dotyczy także każdego sądu krajowego, którego zadaniem jako organu państwa członkowskiego jest ochrona, w

ramach swojej jurysdykcji, praw przyznanych podmiotom indywidualnym przez prawo wspólnotowe.

17. Zgodnie z zasadą prymatu prawa wspólnotowego, relacja pomiędzy postanowieniami Traktatu oraz bezpośrednio stosowanymi

przepisami wydawanymi przez instytucje z jednej strony, a prawem krajowym państw członkowskich z drugiej jest taka, że z dniem wejścia

w życie tych postanowień i przepisów, nie tylko automatycznie nie stosuje się sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, ale także - w

stopniu w jakim tworzą one integralną część porządku prawnego obowiązującego na terytorium każdego państwa członkowskiego -

wyklucza się możliwość przyjęcia przez ustawodawcę krajowego nowych przepisów, które byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym.

18. W rzeczy samej, uznanie, że krajowe przepisy, które naruszają sferę, w ramach której Wspólnota wykonuje swoje prawotwórcze

uprawnienia lub które w inny sposób są sprzeczne z postanowieniami prawa wspólnotowego, wywołują jakiekolwiek skutki prawne,

prowadziłoby do pozbawienia skuteczności bezwarunkowych i nieodwołalnych obowiązków przyjętych przez państwa członkowskie na

mocy Traktatu, oraz mogłoby narazić na szwank w ten sposób podstawy Wspólnoty.

19. Taki sam wniosek wynika z analizy art. 177 [234] TWE, który stanowi, że każdy sąd lub trybunał państwa członkowskiego ma prawo

występować z wnioskiem do ETS, jeżeli uzna, że do rozstrzygnięcia toczącego się przed nim postępowania konieczne jest uzyskanie

odpowiedzi w sprawie interpretacji lub ważności prawa wspólnotowego.

20. Skuteczność tego przepisu zostałaby naruszona, gdyby sąd krajowy nie mógł stosować prawa wspólnotowego zgodnie z decyzjami lub

orzeczeniami Trybunału.

21. Z powyższego wynika, że każdy sąd krajowy musi, w ramach swojej jurysdykcji, stosować prawo wspólnotowe w całej rozciągłości oraz

chronić prawa, które prawo to przyznaje podmiotom indywidualnym. W konsekwencji nie może stosować przepisów prawa krajowego,

które są sprzeczne z prawem wspólnotowym, bez względu na to czy zostały one wydane przed, czy po wydaniu przepisów wspólnotowych.

22. Zgodnie z powyższym, z prawem wspólnotowym sprzeczny jest jakikolwiek przepis prawa krajowego lub praktyka legislacyjna,

administracyjna lub sądowa, która mogłaby obniżyć efektywność prawa wspólnotowego, pozbawiając sąd, uprawniony do stosowania

tego prawa, możliwości niezastosowania przepisów prawa krajowego, które mogłyby pozbawić przepisów prawa wspólnotowego ich

pełnej mocy i skuteczności.

23. Taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby rozstrzygnięcie konfliktu między postanowieniami prawa wspólnotowego, a wydanymi później

przepisami prawa krajowego należało do kompetencji organu innego niż sąd wezwany do zastosowania prawa wspólnotowego, nawet

jeżeli takie ograniczenie pełnej efektywności prawa wspólnotowego byłoby tylko czasowe.

24. W związku z powyższym, na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć następująco: sąd krajowy, wezwany do zastosowania w ramach

swojej jurysdykcji przepisów prawa wspólnotowego, ma obowiązek zapewnić pełną skuteczność tych przepisów, nie stosując, jeżeli jest to

konieczne, jakichkolwiek sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, bez względu na datę ich wydania. Nie jest konieczne, by sąd

najpierw domagał się lub oczekiwał uchylenia takich przepisów na drodze ustawodawczej lub w inny przewidziany w Konstytucji sposób.

25. Najważniejszym elementem drugiego pytania jest - zakładając, że dopuszczalne jest zawieszenie ochrony praw przyznanych przez

prawo wspólnotowe do momentu uchylenia przez kompetentne organy sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego - czy należy zawsze

uchylać je ze skutkiem retroaktywnym, tak by uniknąć nieodwracalnych skutków dla praw przyznanych przez prawo wspólnotowe.

26. Z odpowiedzi na pierwsze pytanie wynika, że sądy krajowe muszą chronić prawa przyznane przez wspólnotowy porządek prawny oraz

że nie jest konieczne, by sądy te domagały się lub oczekiwały na faktyczne uchylenie przez uprawnione do tego organy krajowe

jakiegokolwiek przepisu krajowego, który mógłby naruszyć bezpośrednie i natychmiastowe zastosowanie przepisów prawa

wspólnotowego.

27. W związku z powyższym nie ma sensu udzielać odpowiedzi na drugie pytanie.
1. Przepisy prawa wspólnotowego są bezpośrednim źródłem praw i obowiązków

dla tych wszystkich, do których się odnoszą, to jest dla państw członkowskich

oraz podmiotów prywatnych będących stronami stosunków

prawnych na podstawie prawa wspólnotowego. Dotyczy to również każdego

sądu krajowego, którego zadaniem – jako organu państwa członkowskiego

jest ochrona praw podmiotowych przyznanych przez prawo wspólnotowe.



2. Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego postanowienia

Traktatu i bezpośrednio obowiązujące akty prawne wydane przez instytucje

wspólnotowe po ich wejściu w życie nie tylko automatycznie wyłączają stosowanie

jakichkolwiek sprzecznych z nimi aktów prawa krajowego, ale również

wykluczają przyjęcie przez parlament państwa członkowskiego nowych

ustaw, które byłyby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego.

3. Sąd krajowy, który stosuje prawo wspólnotowe, ma obowiązek zapewnić

pełną jego skuteczność, a gdy jest to konieczne – odmówić zastosowania

przepisów krajowych niezgodnych z prawem wspólnotowym nawet wówczas,

gdy zostały przyjęte później niż akt prawa wspólnotowego.

4. Nie do pogodzenia z wymogami wynikającymi z samej natury prawa wspólnotowego

byłyby przepisy krajowe, jak również praktyka legislacyjna, administracyjna

lub sądowa, które prowadziłyby do zmniejszenia skuteczności

prawa wspólnotowego, pozbawiając sąd krajowy orzekający w sprawie i

stosujący prawo wspólnotowe możliwości uczynienia wszystkiego, co konieczne,

aby uchylić stosowanie prawa krajowego stojącego na przeszkodzie

(nawet tymczasowo) pełnej skuteczności norm wspólnotowych.

5. Z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby – w przypadku niezgodności

między prawem wspólnotowym a późniejszym prawem krajowym – rozstrzygnięcie

konfliktu należało do organu innego, niż orzekający w sprawie

sąd, na którym ciąży obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności prawu

wspólnotowemu. Nie zmienia powyższej oceny tymczasowy charakter przeszkody

w zapewnieniu prawu wspólnotowemu pełnej skuteczności.
W wyroku w sprawie Simmenthal I7 ETS uznał m.in., że opłaty za kontrolę weterynaryjną i

sanitarną towarów8 przekraczających granicę państwa członkowskiego mają skutek równoważny cłom

przywozowym. Po tym wyroku sąd włoski nakazał Ministerstwu Finansów zwrot opłat pobranych

niezgodnie z prawem. Ministerstwo wniosło odwołanie od tego orzeczenia.

Włoski sąd odwoławczy uznał, że w sprawie powstał problem sprzeczności między prawem

wspólnotowym a nową ustawą włoską. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem SK, w takiej sytuacji konieczne

jest przedstawienie SK pytania o zgodność ustawy krajowej z Konstytucją. W rezultacie sąd

ten przedstawił ETS pytanie dotyczące konsekwencji wynikających z zasady bezpośredniego stosowania

prawa wspólnotowego w przypadku niezgodności z przyjętą przez państwo członkowskie ustawą

późniejszą.

Po przedstawieniu pytania prejudycjalnego, a przed wydaniem wyroku przez ETS, SK orzekł

w innej sprawie9 o niezgodności z Konstytucją znajdujących zastosowanie również w niniejszej sprawie

przepisów ustawy włoskiej. ETS uznał jednak, że wyrok SK nie wpływa na dopuszczalność

przedstawionego w trybie prejudycjalnym pytania sądu włoskiego.

W sentencji wyroku ETS orzekł, że stosujący prawo wspólnotowe sąd krajowy jest zobowiązany

do zapewnienia pełnej skuteczności tego prawa przez niezastosowanie przepisów prawa krajowego

niezgodnych z prawem wspólnotowym, bez konieczności wnoszenia o (albo oczekiwania na)

wyeliminowanie z porządku prawnego tych przepisów na drodze ustawodawczej lub na innej drodze

konstytucyjnej.
Factortame (sprawa C-213/89)
STAN FAKTYCZNY. Właściciele statków, którym odmówiono rejestracji, zaskarżyli rozporządzenie rządowe jako niezgodne z prawem i zażądały ochrony poprzez zawieszenie stosowania nowych przepisów (sądy brytyjskie uznały się niekompetentne do przyznania tej ochrony a Izba Lordów stwierdziła, że istnieje domniemanie zgodności aktu Parlamentu z prawem, wobec czego nie można ich zawiesić)
STAN PRAWNY
Wlk. Brytania:
w 1988 roku zmieniono przepisy dotyczące rejestracji statków pływających pod banderą brytyjską, wprowadzając wymogi dotyczące obywatelstwa właściciela i kontroli nad statkiem.
 Domniemanie zgodności prawa wewnętrznego Wielkiej Brytanii
Prawo wspólnotowe:
 Tymczasowa ochrona
STANOWISKA UCZESTNIKÓW POSTĘPOWANIA:
a/ rząd brytyjski: nie jest konieczne wprowadzenie nieznanej dotąd prawu brytyjskiemu instytucji zawieszenia aktu Parlamentu do czasy wyjaśnienia zgodności tego aktu z prawem wspólnotowym (z samego faktu bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego nie wynikają nowe środki prawne prawa wewnętrznego)
b/ Factorame i inni: z zasady bezpośredniej skuteczności wynika obowiązek zapewnienia skutecznej ochrony jednostek przed aktami prawa wewnętrznego i nie może być ona przejściowo wyłączona
c/ Komisja: Wielka Brytania powinna pójść za śladem innych państw i wprowadzić możliwość stosowania środków tymczasowych
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO: Powołał się na zasady bezpośredniej skuteczności, jednolitości prawa oraz solidarności. Ochrona roszczeń wynikających z prawa wspólnotowego nie może być słabsza niż tych z wewnętrznego. By zapewnić prawo wspólnotowemu efektywność oraz zapobiec wyłączeniu ich stosowania, powinna być przyznana tymczasowa ochrona.
TEZY ORZECZENIA. Patrz ostatnie zdanie wyżej. W razie konieczności przepis krajowy sprzeczny powinien zostać uchylony. Obowiązkiem państwa jest zapewnienie efektywnej ochrony prawnej podmiotom nabywającym prawa na podstawie prawa wspólnotowego. Stąd sąd może uciekać do środków nie znanych danemu systemowi prawa wewnętrznego.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna