1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie


Pełna skuteczność prawa wspólnotowego wymaga, aby w przypadku sądowego



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona7/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Pełna skuteczność prawa wspólnotowego wymaga, aby w przypadku sądowego

sporu o istnienie prawa podmiotowego chronionego przez prawo

wspólnotowe istniała możliwość wydania zabezpieczenia tymczasowego.

Jeżeli sprzeciwiają się temu przepisy prawa krajowego sąd, który uznaje za

zasadne orzeczenie takiego zabezpieczenia, musi odmówić ich zastosowania.

Spółka Factortame Ltd oraz inne spółki będące stroną sporu były właścicielami lub użytkowały

95 kutrów rybackich wpisanych do brytyjskiego rejestru statków na podstawie ustawy z 1894 roku.

Większość wspólników i członków zarządów ww. spółek posiadała obywatelstwo hiszpańskie. Część

kutrów była pierwotnie wpisana do rejestrów hiszpańskich i pływała pod hiszpańską banderą; kutry te

były następnie stopniowo wpisywane do rejestru brytyjskiego. Pozostałe kutry od początku figurowały

w rejestrze brytyjskim, choć spółki nabywały je w różnym czasie.

W 1988 roku zasady rejestracji brytyjskich kutrów rybackich zostały istotnie zmienione w celu

ograniczenia korzystania z kwot połowowych przysługujących Zjednoczonemu Królestwu przez

statki, które nie mają rzeczywistych związków z tym krajem. Nowa ustawa wprowadziła szereg warunków

wpisu statków do rejestru, dotyczących w szczególności obywatelstwa ich właściciela, zarządzania

i kontroli połowów z terytorium Zjednoczonego Królestwa oraz kwalifikacji wymienionych w

ustawie osób. Zmiany prawne weszły w życie z dniem 1 grudnia 1988 r. z tym, że przedłużono ważność

dotychczasowych wpisów do 31 marca 1989 r.

Ponieważ kutry ww. spółek nie spełniały wymogów nowej ustawy, spółki wszczęły postępowanie

przed sądem brytyjskim, zarzucając niezgodność przepisów ustawy z prawem wspólnotowym.

Dodatkowo powodowe spółki wniosły o zastosowanie zabezpieczenia tymczasowego do momentu

ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd rozpatrujący sprawę w pierwszej instancji przedstawił ETS

pytania w trybie prejudycjalnym11 i zastosował zabezpieczenie tymczasowe zakazując administracji

stosowania nowych przepisów wobec powodów do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Orzeczenie to stało

się przedmiotem odwołania w zakresie zastosowania zabezpieczenia tymczasowego. W ostatniej instancji

sprawę rozpatrywała Izba Lordów, która uznała za uzasadnione argumenty powodów dotyczące

niebezpieczeństwa poniesienia nieodwracalnej szkody w braku orzeczenia zabezpieczenia tymczasowego.

Jednak zgodnie ze starą zasadą common law niedopuszczalne jest orzekanie zabezpieczenia

tymczasowego przeciwko Koronie (przeciwko rządowi). Ponadto w prawie brytyjskim obowiązuje

domniemanie zgodności ustaw z prawem wspólnotowym. W konsekwencji w maju 1989 r.12 Izba Lordów

przestawiła ETS w trybie prejudycjalnym pytanie o to, czy w powyższych okolicznościach prawo

wspólnotowe nakazuje sądowi krajowemu lub zezwala (i w oparciu o jakie kryteria) na zastosowanie

zabezpieczenia tymczasowego.

ETS powołał się na wcześniejszy wyrok z dnia 9 marca 1978 r. w sprawie 106/77 Simmenthal,

z którego wynika, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego postanowienia Traktatu i

bezpośrednio obowiązujące akty prawne wydane przez instytucje wspólnotowe, po ich wejściu w życie,

automatycznie wyłączają stosowanie jakichkolwiek sprzecznych z nimi aktów prawa krajowego13.

Następnie przypomniał14, że na sądach krajowych ciąży, wynikający z zasady współpracy wyrażonej

w art. 5 [10] TWE, obowiązek zapewnienia ochrony prawnej związanej z bezpośrednim skutkiem

przepisów wspólnotowych. Nie do pogodzenia z wymogami wynikającymi z samej natury prawa

wspólnotowego byłyby przepisy krajowe, jak również praktyka legislacyjna, administracyjna lub sądowa,

które prowadziłyby do zmniejszenia skuteczności prawa wspólnotowego pozbawiając sądu

krajowego orzekającego w sprawie i stosującego prawo wspólnotowe możliwości uczynienia wszystkiego,

co konieczne, aby uchylić stosowanie prawa krajowego stojącego na przeszkodzie (nawet tymczasowo)

pełnej skuteczności norm wspólnotowych15.
SPRAWA 11/70 Internationale Handelgeseltschaft

STAN FAKTYCZNY

Niemiecka firma eksportowo-importowa uzyskała licencję na wywóz kukurydzy do końca 1967.Zgonie z rozporządzeniem musiała złożyć depozyt gwarantujący,że wywiezie kukurydze w określonym terminie.Zobowiązania nie dotrzymała i tym samy organ administracji zajął depozyt.Firma złożyła sprzeciw,który pozostał bez reakcji organu amin.Wszęła więc postępowanie przed sądem, który zwrócił się z pyt. Prejudycjalnym do ETS-u: czy działanie organu admin. Było właściwe i czy mają zastosowania rozporządzenia dot. Wspólnej organizacji rynku zbóż i licencji eksportowo-importowych.



STANOWISKA UCZESTNIKÓW POST.

1.firma przedstawiła przyczyny nie wywiązania się z zobow.;stwierdziła,że depozyt jest sprzeczny z zasadą proporcialności i że przepadek depozytu nie jest przewidziany w przepisach traktatu dot. polityki rolnej.

2niemiecka administracja stwierdziła,że ETS nie ma prawa ocenia prawa wspólnotowego z pkt widzenia zgodności z konstytucyjnymi normami prawa wew.

3.przedstawiciel Komisji system depozytowy istotny z pkt. Widzenia organizacji i funkcjonowania rolnego Rynu wspólnotowego; organy Wspólnoty SA związane wyłącznie prawem wspólnotowym



TEZY ORZECZNIA

1.prawo WE nie może być uchylone prawem państwa członkowskiego(zasada pierwszeństwa,prymatu,nadrzędności);ważność środków stosowanych przez instytucje Wspólnoty może być oceniania tylko z pkt. Widzenia prawa WE.

2.poszanowanie praw fundamentalnych stanowi integralną część ogólnych zasad prawa chronionych przez ETS.

Ważność środków stosownych przez Wspólnotę może być oceniania wyłącznie w świetle prawa wspólnotowego, ich skuteczność w prawie wewnętrznym nie może być podważona poprzez stwierdzenia, iż są rzekomo przeciwne prawom fundamentalnym sformułowanym w konstytucji prawa wspólnotowego

UWAGI: zasada prymatu, pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym. Zasada ta ma na celu zapewnienie efektywności i jasności stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. Obejmuje, zatem wszystkie przepisy prawa krajowego, bez względu na ich rangę w krajowym porządku prawnym

*Sprawa 11/70 – w postępowaniu przed sądem krajowym (Niemieckim Sądem Adm.) została

zakwestionowane legalność rozporządzeń EWG dot. licencji wywozowych. Sąd ten stwierdził, iż akty prawa wspólnot. muszą być zgodne z niemiecką konstytucją i uznał, że system depozytowy narusza wypływającą z niej zasadę swobody gospodarczej. **Tryb.Spraw.- orzekł, że ważność środków stosowanych przez wspólnotę może być oceniana wyłącznie w świetle pr. wspólnot., ich skuteczność w prawie wewnętrznym nie może być podważana poprzez stwierdzenia, że są rzekomo przeciwne prawom fundamentalnym sformułowanym w konstytucji państwa członkowskiego.

Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1970-12-17, C 11/70

Internationale Handelsgesellschaft mbH przeciwko Einfuhr- und Vorratsstelle für Getreide und

Futtermittel

Opubl: OETS 2002, poz. 7

Teza:

1. Ważność przepisów wydanych przez instytucje wspólnotowe może być oceniana jedynie w świetle prawa wspólnotowego. Prawo



mające swe źródło w Traktatach, będące samodzielnym źródłem prawa, nie może być, ze względu na swój charakter, uchylane przez

normy prawa krajowego, niezależnie od ich rangi, bez podważania charakteru tego prawa jako prawa wspólnotowego i bez poddawania w

wątpliwość podstaw prawnych, na których opiera się Wspólnota. Zatem ważność przepisów wspólnotowych lub skutki, jakie wywołują one

wewnątrz państwa członkowskiego, nie mogą być podważane przez zarzut niezgodności z prawami podstawowymi lub zasadami

zawartymi w Konstytucji danego państwa.

2. Poszanowanie praw podstawowych stanowi integralną część ogólnych zasad prawa, chronionych przez Trybunał. W ramach struktury i

celów Traktatu należy zapewnić ochronę tego rodzaju prawom, wynikającym z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim.

3. Zawarty we wspólnotowych rozporządzeniach z zakresu polityki rolnej wymóg licencji importowych i eksportowych, zobowiązujący

koncesjonariuszy do zabezpieczenia transakcji depozytem gwarancyjnym, stanowi metodę, która jest zarówno konieczna, jak i właściwa

dla celów art. 40 ust. 3 [34] i 43 [37] TWE i umożliwia kompetentnym władzom określenie najbardziej skutecznego sposobu interwencji na

rynku zbóż. System depozytów gwarancyjnych nie narusza żadnego z praw podstawowych.

4. Przyjęte w rozporządzeniach z zakresu wspólnej polityki rolnej pojęcie siły wyższej nie ogranicza się do całkowitej niemożliwości

spełnienia świadczenia. Pod pojęciem tym należy rozumieć nadzwyczajne okoliczności, leżące poza kontrolą importera lub eksportera,

których konsekwencji, pomimo dołożenia należytej staranności, nie można było uniknąć bez poniesienia nadmiernych kosztów.

5. Poprzez ograniczenia możliwości zwolnienia się z obowiązku wyeksportowania produktu oraz zwrotu depozytu gwarancyjnego do

przypadków spowodowanych działaniem siły wyższej, prawodawca wspólnotowy wydał przepis, który, nie nakładając nadmiernych

obciążeń na importerów lub eksporterów, jest właściwym środkiem służącym zapewnieniu normalnego funkcjonowania jednolitego rynku

zbóż w sposób zgodny z określonym w art. 39 [33] TWE interesem ogólnym.


Uzasadnienie:

1. Zarządzeniem z 18.3.1970 r., [...], Verwaltungsgericht (sąd administracyjny) we Frankfurcie nad Menem przedłożył Trybunałowi na

podstawie art. 177 [234] TWE dwa pytania dotyczące ważności systemu licencji eksportowych oraz związanych z nimi depozytów - dalej

jako "system depozytów" - przewidzianych w Rozporządzeniu Rady nr 120/67/EEC z 13.6.1967 r. w sprawie jednolitej organizacji rynku

zbóż (Dz.Urz. 1967, s. 33) oraz Rozporządzeniu Komisji nr 437/67/EEC z 21.8.1967 r. w sprawie licencji eksportowych i importowych

(Dz.Urz. 1967 nr 204, s. 16).

2. Z powyższego zarządzenia wynika, że Verwaltungsgericht uważał przepisy, których dotyczy pytanie, za nieważne i z tego powodu

zdecydował, iż niezbędnym jest rozstrzygnięcie tej kwestii przez Trybunał. Zdaniem Verwaltungsgericht system depozytów jest sprzeczny z

pewnymi zasadami krajowego prawa konstytucyjnego, które powinny podlegać ochronie w ramach prawa wspólnotowego. Skutkiem tego,

zasada prymatu prawa ponadnarodowego musi ustąpić pierwszeństwa podstawowym zasadom Konstytucji RFN. Mówiąc dokładniej,

system depozytów sprzeciwia się zasadom swobody prowadzenia działalności, zarządzania i wolności gospodarczej oraz zasadzie

proporcjonalności, które to zasady wynikają przede wszystkim z art. 2 ust. 1 i art. 14 Konstytucji. Wynikający z licencji obowiązek

dokonania importu lub eksportu, wraz ze związanym z nim systemem depozytów gwarancyjnych, stanowi nadmierną interwencję w sferę

wolności gospodarczej, ponieważ ten sam cel można osiągnąć za pomocą łagodniejszych środków.

3. Odwołanie się do zasad prawnych lub pojęć występujących w prawie krajowym w celu dokonania oceny ważności środków przyjętych

przez instytucje wspólnotowe mogłoby wywrzeć niekorzystny wpływ na jednolitość i skuteczność prawa wspólnotowego. Ważność tego

rodzaju środków można oceniać wyłącznie w świetle prawa wspólnotowego. W rzeczywistości, prawo mające swe źródło w Traktatach,

będące samodzielnym źródłem prawa, nie może być ze względu na swój charakter uchylane przez normy prawa krajowego niezależnie od

ich rangi, bez podważania charakteru tego prawa jako prawa wspólnotowego i bez poddawania w wątpliwość podstaw, na których opiera

się Wspólnota. Zatem ważność przepisów wspólnotowych lub skutki, jakie wywołują wewnątrz państwa członkowskiego, nie mogą być

podważane przez zarzut niezgodności z prawami podstawowymi lub zasadami zawartymi w Konstytucji danego państwa.

4. Jednakże, należy zbadać, czy wydając tego rodzaju przepisy nie naruszono analogicznych gwarancji, wynikających z prawa

wspólnotowego. Poszanowanie praw podstawowych stanowi integralną część ogólnych zasad prawa, chronionych przez ETS. W ramach

struktury i celów Traktatu należy zapewnić ochronę tego rodzaju prawom, wynikającym z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom

członkowskim. Należy zatem ustalić, w świetle wątpliwości podniesionych przez Verwaltungsgericht, czy system depozytów gwarancyjnych

naruszył prawa o charakterze podstawowym, które powinny być poszanowane w ramach wspólnotowego systemu prawnego.

Zgodność z prawem systemu depozytów

5. W pierwszym pytaniu Verwaltungsgericht podniósł kwestię, czy wynikający z art. 12 ust. 1 § 3 Rozporządzenia nr 120/67 obowiązek

wyeksportowania towaru oraz obowiązek wniesienia depozytu, który podlega przepadkowi w razie niewywiązania się z powyższego

obowiązku w okresie obowiązywania licencji eksportowej są zgodne z prawem?

6. Zgodnie z 13 akapitem preambuły Rozporządzenia nr 120/67 "właściwe władze powinny dysponować możliwością ciągłego

obserwowania trendów w handlu, celem dokonania prawidłowej oceny potrzeb rynku i zastosowania niezbędnych środków" oraz "w tym

celu należy wprowadzić przepis, na podstawie którego wydawane będą licencje importowe i eksportowe, którym towarzyszyć będzie

wniesienie depozytów gwarantujących, że transakcje, dla dokonania których wydano powyższe licencje, zostaną rzeczywiście

zrealizowane". Jak wynika z powyższych rozważań i ogólnego układu Rozporządzenia, system depozytów ma na celu zagwarantowanie,

aby licencjonowane transakcje importowe i eksportowe były rzeczywiście wykonywane tak, by zarówno Wspólnota jak i państwa

członkowskie dysponowały dokładnymi informacjami o planowanych transakcjach.

7. Powyższe informacje, wraz z innymi dostępnymi informacjami dotyczącymi stanu rynku, są niezbędne do rozsądnego wykorzystania

przez władze krajowe dostępnych instrumentów interwencyjnych, zarówno zwyczajnych jak i nadzwyczajnych, celem zagwarantowania

funkcjonowania systemu cen ustanowionego powyższym Rozporządzeniem. Do instrumentów tych należą: nabywanie, magazynowanie i

rozprowadzanie; ustalanie premii i refundacji eksportowych; stosowanie środków ochronnych oraz środków zapobiegających zakłóceniom

w handlu. Jest to tym bardziej konieczne, gdyż implementacja wspólnej polityki rolnej pociąga za sobą zaangażowanie poważnych

środków finansowych ze strony Wspólnoty i państw członkowskich.

8. Dlatego niezbędne jest dysponowanie przez właściwe władze nie tylko statystycznymi informacjami o stanie rynku, ale także dokładnymi

prognozami co do przyszłego importu i eksportu. Ponieważ, na podstawie art. 12 Rozporządzenia nr 120/67, państwa członkowskie są

zobowiązane do przyznawania licencji importowych i eksportowych każdemu wnioskodawcy, wszelkiego rodzaju prognozy straciłyby

wszelkie znaczenie, gdyby licencje nie nakładały na ich odbiorców obowiązku realizacji transakcji. Obowiązek ten byłby nieskuteczny,

gdyby nie było odpowiednich sankcji zapewniających jego realizację.

9. Nie można podważać dokonanego przez prawodawcę wspólnotowego wyboru instytucji depozytu dla zapewnienia realizacji

powyższego celu powołując się na fakt, iż instrument ten stosuje się do wniosku o udzielenie licencji, który to wniosek ma dobrowolny

charakter oraz że w przeciwieństwie do innych możliwych instrumentów jest o wiele korzystniejszy ze względu na swoją prostotę i

skuteczność.

10. System składania zwykłych deklaracji eksportowych oraz niewykorzystanych licencji, proponowany przez powoda w postępowaniu

głównym, byłby, ze względu na retrospektywny charakter i brak gwarancji zastosowania, nieodpowiedni do zapewnienia właściwym

władzom prawdziwych danych co do kierunków przepływu towarów.

11. Podobnie jest w przypadku systemu kar pieniężnych nakładanych a posteriori, który wiązałby się ze znacznymi komplikacjami natury

prawnej i administracyjnej na etapie wydawania decyzji i ich egzekucji, zwiększonych przez fakt, iż zainteresowani handlowcy mogliby być

poza zasięgiem agencji interwencyjnej z powodu faktu, że ma ona siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, ponieważ art.

12 Rozporządzenia nakłada na państwa obowiązek wydawania licencji każdemu wnioskodawcy, bez względu na miejsce prowadzenia

działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty.

12. Wynika stąd, że umieszczony w licencjach importowych i eksportowych wymóg, nakładający na koncesjonariusza obowiązek realizacji

deklarowanych transakcji pod rygorem utraty depozytu, jest instrumentem, który jest zarówno konieczny jak i odpowiedni do tego, aby

kompetentne władze wybrały najbardziej skuteczny sposób interwencji na rynku zbóż.

13. Nie można zatem kwestionować zasady systemu depozytów.

14. Jednakże należy rozważyć, czy w świetle zasad powołanych przez Verwaltungsgericht nie można podważać niektórych szczegółowych

reguł systemu depozytów, w szczególności ze względu na zarzut powoda w głównym postępowaniu, iż wysokość depozytu jest nadmierna,

co narusza prawa podstawowe.

15. W celu oceny rzeczywistego obciążenia spowodowanego depozytem należy wziąć pod uwagę nie tyle wysokość depozytu, który

podlega zwrotowi - mianowicie 0,5 jednostki rozliczeniowej na 1.000 kg - co koszty i opłaty związane z jego wniesieniem. Oceniając to

obciążenie nie można brać pod uwagę utraty samego depozytu, ponieważ interesy handlowców są odpowiednio chronione na mocy

przepisów Rozporządzenia dotyczących siły wyższej.

16. Wysokość kosztów związanych z wniesieniem depozytu nie jest nieproporcjonalna do łącznej wartości produktów wchodzących w grę

lub innych kosztów handlowych. Wynika zatem z tego, że obciążenia wynikające z systemu depozytów nie są nadmierne i są normalną

konsekwencją systemu organizacji rynków, wprowadzonego w celu spełnienia wymogów interesu ogólnego, określonego w art. 39 [33]

TWE, który w założeniu ma jednocześnie zapewnić odpowiedni poziom życia ludności rolniczej oraz dostępność produktów po rozsądnych

cenach.


17. Powód w postępowaniu głównym zauważył także, iż przepadek depozytu w przypadku niedopełnienia obowiązku wywozu lub przywozu

towarów stanowi w istocie sankcję karną, podczas gdy postanowienia Traktatu nie upoważniły ani Rady ani Komisji do wprowadzania

takich środków.

18. Powyższy argument opiera się na błędnej analizie systemu depozytów, którego nie można zrównać z sankcją karną, gdyż ma on

jedynie gwarantować wykonanie dobrowolnie przyjętych zobowiązań.

19. Nieistotne są argumenty podniesione przez powoda w postępowaniu głównym, opierające się po pierwsze na fakcie, że komórki

organizacyjne Komisji nie są w stanie technicznie wykorzystać informacji dostarczonych przez krytykowany system, tak więc pozbawiony

jest on jakiegokolwiek praktycznego znaczenia; po drugie zaś na fakcie, iż dobra, których dotyczy spór, objęte są systemem przetwarzania

pod kontrolą celną. Powyższe argumenty nie pozwalają na kwestionowanie obowiązujących zasad systemu depozytów.

20. Jak wynika z powyższych rozważań, system licencji zawierających zobowiązanie licencjobiorcy do dokonania eksportu lub importu,

którego wykonanie gwarantowane jest przez złożenie depozytu, nie narusza żadnego prawa o podstawowym charakterze. Mechanizm

depozytów stanowi odpowiednią metodę realizacji celów zawartych w art. 40 [34] ust. 3 TWE odnośnie ustanowienia wspólnej organizacji

rynków rolnych jak również odpowiada wymogom art. 43 [37] TWE.

Pojęcie: "siła wyższa"

21. Drugie pytanie podniesione przez Verwalrtugnsgericht dotyczy tego, czy w przypadku potwierdzenia przez Trybunał ważności

kwestionowanych przepisów Rozporządzenia nr 120/67, art. 9 Rozporządzenia Komisji nr 473/67, które ma charakter wykonawczy do

pierwszego z wymienionych rozporządzeń, jest zgodny z prawem w ten sposób, że wyłącza przepadek depozytu w przypadku nie

dopełnienia obowiązku wywozu lub przywozu z powodu okoliczności uznanych za siłę wyższą.

22. Z okoliczności leżących u podstaw wniosku o wydanie orzeczenia wstępnego wynika, że sąd uznaje za nadmierny i sprzeczny z ww.

zasadami art. 1 Rozporządzenia nr 473/67, w zakresie, w jakim ogranicza możliwość zwolnienia się z obowiązku przywozu lub wywozu, lub

zwrotu depozytu tylko do "sytuacji, które można uznać za siłę wyższą". W świetle dotychczasowego doświadczenia Verwaltungsgericht

uznaje, że przepis ten jest zbyt rygorystyczny, narażając eksporterów na przepadek depozytu w sytuacji, gdy nie doszło do eksportu z

usprawiedliwionych względów, które jednak nie mieszczą się w interpretowanym ściśle pojęciu siły wyższej. Powód w postępowaniu

głównym uznaje, że przepis ten jest zbyt surowy, ponieważ ogranicza możliwość zwrotu depozytu tylko do przypadku siły wyższej, nie biorąc

pod uwagę okoliczności uzasadnionych względami natury handlowej.

23. Pojęcie siły wyższej, przyjęte w rozporządzeniach z zakresu wspólnej polityki rolnej, uwzględnia szczególny charakter regulowanej

prawem publicznym relacji pomiędzy przedsiębiorcami a administracją krajową oraz cele tych rozporządzeń. Z przepisów rozporządzeń

oraz celów jakim służą wynika, że pojęcie siły wyższej nie ogranicza się do całkowitej niemożliwości spełnienia świadczenia. Pod

pojęciem tym należy rozumieć nadzwyczajne okoliczności, leżące poza kontrolą importera lub eksportera, których konsekwencji, pomimo

dołożenia należytej staranności, nie można było uniknąć bez poniesienia nadmiernych kosztów. Pojęcie to daje możliwość dokonywania

elastycznej oceny nie tylko powodów, na które powołuje się przedsiębiorca, ale także staranności jaką eksporter powinien dołożyć w celu

wykonania obowiązku przywozu lub wywozu oraz kosztów jakie powinien zaakceptować dla realizacji tego zobowiązania.

24. Powoływana przez sąd krajowy kwestia przepadku, uznana przez niego za nieuzasadnione i nadmierne obciążenie eksporterów,

wydaje się dotyczyć tylko sytuacji, w których nie doszło do realizacji kontraktu eksportowego z winy samego eksportera lub ze względu na

popełniony przez niego błąd, lub ze względów czysto komercyjnych. Krytyka skierowana pod adresem art. 9 Rozporządzenia nr 473/67

prowadzi w rzeczywistości do zastąpienia względów opartych wyłącznie na interesach i zachowaniu określonych przedsiębiorców,

systemem przyjętym w interesie publicznym Wspólnoty. System ten, wprowadzony w oparciu o zasady Rozporządzenia nr 120/67 przez

Rozporządzenie nr 473/67, ma na celu zwolnienie handlowców z ciążącego na nich obowiązku wyłącznie w przypadkach, w których nie

można było zrealizować transakcji w okresie obowiązywania licencji importowej lub eksportowej w rezultacie zdarzeń wymienionych w tych

przepisach. Poza sytuacjami, za które nie ponoszą oni odpowiedzialności, importerzy i eksporterzy zobowiązani są zastosować się do

przepisów rozporządzeń wspólnej polityki rolnej i nie mogą zastępować ich treści względami opartymi na ich indywidualnych interesach.

25. Z powyższego wynika, że poprzez ograniczenia możliwości zwolnienia się z obowiązku wyeksportowania produktu oraz zwrotu

depozytu gwarancyjnego do spraw spowodowanych działaniem siły wyższej, prawodawca wspólnotowy wydał przepis, który nie nakładając

nadmiernych obciążeń na importerów lub eksporterów, jest właściwym środkiem służącym zapewnieniu normalnego funkcjonowania

jednolitego rynku zbóż w sposób zgodny z interesem ogólnym, określonym w art. 39 [33] TWE. Dlatego nie można podważać ważności

systemu depozytów gwarancyjnych, kwestionując legalność przepisów ograniczających ich zwrot do przypadku siły wyższej.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna