1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie


Prawo wspólnotowe wynikające z Traktatu, jako niezależnego źródła prawa



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona8/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

1. Prawo wspólnotowe wynikające z Traktatu, jako niezależnego źródła prawa,

ze względu na swą istotę nie może być uchylone przez przepisy prawa krajowego,

i to niezależnie od ich rangi. Ważność działań instytucji Wspólnoty

lub skutki takich działań w państwie członkowskim nie mogą być podważane

ze względu na niezgodność z prawami podstawowymi wynikającymi z

konstytucji państwa członkowskiego.

2. Odwołanie się do zasad i koncepcji prawa krajowego w celu oceny ważności

środków przyjętych przez instytucje Wspólnoty miałoby niekorzystny

wpływ na jednolitość i skuteczność prawa wspólnotowego. Ważność takich

środków może być oceniana wyłącznie w świetle prawa wspólnotowego.

3. Poszanowanie praw podstawowych stanowi integralną część zasad ogólnych

prawa wspólnotowego, podlegających ochronie sprawowanej przez

ETS. Ochrona praw podstawowych, choć inspirowana tradycjami konstytucyjnymi

państw członkowskich, musi być gwarantowana w ramach struktury

i celów Wspólnoty.

Niemiecka spółka Internationale Handelsgesellschaft uzyskała w 1967 r. licencję na eksport

kukurydzy. Zgodnie z rozporządzeniem Rady w sprawie organizacji rynku zbóż uzyskanie takiej licencji

było uzależnione od złożenia kaucji pieniężnej. Kaucja ulegała przepadkowi, jeżeli towar nie

został wyeksportowany we wskazanym czasie. Po wygaśnięciu licencji część kaucji złożonej przez

spółkę została zajęta, gdyż pewna partia kukurydzy nie została wyeksportowana. Spółka wszczęła

postępowanie przed sądem niemieckim, kwestionując legalność systemu zabezpieczeń pieniężnych i

domagając się zwrotu zajętej kwoty. Zdaniem sądu krajowego kwestionowany system był sprzeczny z

UZ, a zwłaszcza z zasadą swobody działalności gospodarczej, i w związku z tym skierował do ETS

pytanie o legalność tego systemu.


Wyrok TK z 11.05.2005 K 18/04
Sprawa 9/70 Franz Grad vs Urząd Finansowy Traunstein



  1. Stan faktyczny: Austriacka firma spedycyjna przewożąca konserwy z Hamburga do Austrii została obciążana podatkiem, którego na mocy decyzji 65/271 nie powinno być.
    2. Spór toczył się o charakter prawny decyzji, czy może być ona bezpośrednio skuteczna, czyli czy jednostka może powoływać się wprost na postanowienia zapisane w decyzji skierowanej do państw.
    3. Orzeczenie Trybunału:
    Traktat Rzymski przewiduje bezpośrednią skuteczność tylko dla rozporządzeń, milczy odnośnie decyzji.
    Oceniająca skutki prawne decyzji należy każdorazowo badać jej charakter, cel i zawarte zobowiązania, aby móc okreslić jej ewentualną bezpośrednią skuteczność.
    Dodatkowo decyzja musi być tak sformułowana, żeby dało się ją stosować bezpośrednio.


*Sprawa 9/70 na podstawie decyzji skierowanej do państw, a dot. harmonizacji przepisów o transporcie lądowym oraz dyrektywy harmonizującej ustawodawstwo o podatku obrotowym- państwa miały obowiązek wprowadzenia podatku od wartości dodanej i rozciągnięcia go na transport, przy jednoczesnym zniesieniu innych podatków. Po wejście w życie tych aktów RFN wprowadziła podatek drogowy od przewozu towarów.

Zgodnie z art.249 (dawniej 189) Traktatu EWG i art.161 Traktaru Euratom dec. są aktami wiążącymi adresatów we wszystkich elementach W dec. krąg adresatów jest indywidualnie określony.

Wg Trybunału dec. są wiążące dla adresatów, to nie ozn. jednak, że nie mogą wiązać także innych adresatów , zgodnie z zasadą tzw.effet utile ( w celu zwiększenia efektywności prawa wspólnot. Byłoby wskazane, by poszczególne podmioty mogły powoływać się przed sądami na wiążące akty prawne Wspólnot).

Oceniając skutki prawne dc. – należy każdorazowo badać jej charakter, cel i zawarte w niej zobowiązania, aby móc określić jej ewentualną bezpośrednią skuteczność. Sformułowanie dec. musi mieć charakter bezwarunkowy, imperatywny i jednoznaczny.

Warunkiem ważności dec. jest odpowiedni tryb jej wydania, uprzednia konsultacja określona przez przep. Traktatu EWG oraz uzasadnienie.
SPRAWA 9/70 FRANZ GRAND
STAN FAKTYCZNY: Decyzja 65/271(harmonizacja przepisów o transporcie lądowym) + dyrektywa 67/227(harmonizacja ustawodawstwa o podatku dochodowym)
->obowiązek wprowadzenia podatku od wartości dodanej i rozciągnięcia go na transport(jednoczesne zniesienie innych podatków).
Po wejściu przepisów w życie RFN wprowadza podatek drogowy od przewozu towarów. Austriacka firma spedycyjna zostaje obciążona podatkiem w związku z czym odwołuje się do sądu.
UWAGI: Rozstrzygniecie-decyzja jako źródło prawa wspólnotowego. Decyzje są aktami wiążącymi adresatów we wszystkich elementach.
Rozporządzenie-adresat jest indywidualnie określony. Decyzja jest wiążąca wobec adresatów, ale wiążą także innych adresatów(effet utille-zwiększenie efektywności prawa wspólnotowego). Wiążący charakter opinii rozróżnia ją od opinii i zaleceń. Oceniając skutki prawne decyzji należy każdorazowo badać jej charakter, cel i zawarte w niej zobowiązania. Aby decyzja była bezpośrednio skuteczna musi: mieć charakter bezwarunkowy, imperatywny i jednoznaczny. Warunkiem ważności decyzji jest: odpowiedni tryb jej wydania, uprzednia konsultacja określona przez przepisy traktatu EWG oraz uzasadnienie.
Art.189 Traktatu EWG=art. 249(obecnie)
Art. 189 Traktatu EWG i 161 Traktatu Euratom-decyzje są aktami wiążącymi adresatów we wszystkich elementach.Podobne(Van Gen den Loos).

43/75 niejakiej g. Defrenne

rozchodzilo sie o to ze stewardesa zgodnie z umowa o prace w wieku lat 40 przeszla na emeryture....traktat ewg w art. 119 (obecny 141) glosi o zasadzie rownosci kobiet i mezczyzn w wynagradzaniu za ta sama prace....pozwala wiec linie lotnicze bo jej zdaniem szybsza emerytura ozanaczala ze mniej zarobi i bedzie miala mniejsze swiadczenia emerytalne. i teraz jak sie sprawa ma: caly ambaraz w tym czy mogla sie powolac na ten przepis,czy mozna go bezposrednio stosowac czy panstwo powinno bylo wydac przepisy wewnetrzne aby mozna go stosowac bezposrednio(dotad bezposrednio stosowano przepisy z prawa publicznego a ze tu jest pracownik i pracodawca to tyczy sie to prawa prywatnego) .pojawila sie obawa ze jesli tak to naplynie masa starych spraw,dylemat dotyczyl tez czy te przepisy stosowane maja byc wertykalnie czy horyzontalnie(ze tylko panstwo podmiot czy tez podmiot podmiot).poproszono wiec o wykladnie trybunaly sprawiedliwosci bo tylko on moze jej dokonac. ts stwierdzil ze po 1 mozna sie odwolac do owej zasady/przepisu znaczy ona miala racje, jesli nie bylo przepisow wdrazajacych to i tak mozna sie podepszec tym przepisem( bo niedopelnienie przez panstwo obowiazku naruszalo by prawa fundaentalne jednostek) i w sprawie przeciwko panstwu jak i w sprawie pomiedzy rownozednymi podmiotami bo ta zasada jest jedna z generalnych.wazne jest ze dopiero od tego orzeczenia mozna bylo tak robic po to aby wczesniejsze sprawy nie zawalily sadow.stwierdzono ze sady maga zasade ta stosowac bezposrednio bo to one maja szanse zbadac stan faktyczny sprawy w jakiej roztrzygaja a zatem odpowiednio rozsadzic

SPRAWA 43/75 Defrenne vs. Sabena
STAN FAKTYCZNY: pozew przeciwko linią lotniczym Sabena o zwolnienie z pracy .
Powódka oskarżyła linie lotnicze o dyskryminację ze względu na płeć (wcześniejsze zwolnienie, niższa płaca)
TEZY ORZECZENIA: ETS przyznał prawo powoływania się na postanowienia traktatowe przed sądami krajowymi przeciwko jednostce (skuteczność wertykalna) – musi spełniać 3 warunki (jasne i precyzyjne, bezwarunkowe, bezpośrednio stosowane). ETS stwierdził że powódka może dochodzić swoich uprawnień na podstawie postanowień traktatowych (gdy łamane są fundamentalne prawa wspólnot ). Prawo to jest bezwarunkowe i niezależne od innych praw.
UWAGI: bezpośrednie stosowanie prawa wtórnego _________________
Chwytaj dzień bo piękne chwile szybko miną

*Sprawa 43/75 – dot. równouprawnienia kobiet i mężczyzn ( wcześniej art.119 obecnie art.141 Traktatu UE- to jedna z podstawowych zasad Wspólnoty, że mężczyźni i kobiety powinni otrzymywać jednakowe wynagrodzenie. Można powołać się na nią przed sądami wewnętrznymi.

Sądy mają obowiązek ochrony praw, które ten przepis gwarantuje jednostkom, zwłaszcza w odniesieniu do tych form dyskryminacji, które wywodzą się bezpośrednio z postanowień ustawowych lub zbiorowych umów o pracę, jak również w sytuacjach gdy mężczyźni i kobiety otrzymują różne wynagrodzenie za tę samą pracę wykonywaną w tym samym przedsiębiorstwie lub instytucji usługowej prywatnej lub publicznej.

W tej sprawie Trybunał nie wprowadził rozróżnienia między pojęciami bezpośredniej skuteczności i bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego a traktuje je zamiennie. Istotne są 3 aspekty tego orzeczenia:

1* Trybunał uznał tzw. efekt horyzontalny art.141, podkreślając, że można powołać się na ten art.- nie tylko w stosunkach między pań.członk lub organem Wspólnoty -a- zainteresowaną osob. fiz. lub prawną, lecz także w stosunkach między dwoma jednostkami lub osobami prawnymi (nawet jeżeli przepis ten adresowany jest do pań. członk.);

2* Bezpośrednia skuteczność tego przepisu jest ograniczona wyłącznie w odniesieniu do bezpośredniej i jawnej dyskryminacji

3* Trybunał ograniczył zakres czasowy dla dochodzenia roszczeń wynikających z dyskryminacji ze względu na płeć, podkreślając przy tym generalną zasadę, że wyłącznie w kompetencji Trybunału Wspólnot (a nie sądów wew.), leży określenie zakresu czasowego stosowania prawa wspólnotowego.

Stanowi to wyłom w konsekwentnej praktyce Trybunału , zgodnie z którą wykładnia postanowień traktatu wywiera skutki ex tunc.
SPRAWA 8/81 Becker
STAN FAKTYCZNY: U. Becker prowadzi samodzielna działalność gosp. Miała obowiązek płacenia podatku obrotowego. Dyrektywa 73/388 przewidywała możliwość zwolnienia od opodatkowania działalności prowadzonej przez powódkę. RFN nie wprowadziła działalności w wymaganym terminie, ale Becker obliczyła I zapłaciła zobowiązania z uwzględnieniem dyrektywy. Właściwy urząd skarbowy odrzucił to obliczenie. Becker wszczyna postępowanie przed sądem finansowym.
OPINIA RZECZNIKA: W przypadku niedopełnienia przez państwo obowiązków wynikających z dyrektywy, jednostka może powoływać się na jej postanowienia w sporze z tym państwem. Jednostki mogą dochodzić swych praw zawartych w postanowieniach dyrektywy. Dyrektywa powinna być wystarczająco precyzyjna I bezwarunkowa, a swoboda dotyczy środków jej realizacji.
TEZY: ogólna koncepcja dyrektywy, ani zakres swobody realizacji pozostawiony państwom nie mogą pozbawiać bezpośredniej skuteczności niektórych postanowień, nawet jeżeli dyrektywa jako całość nie jest jeszcze zrealizowana.

*Sprawa 8/81 – dot .organu podatkowego - płacenia podatku obrotowego, ale dyrektywa dot. harmonizacji prawa podatkowego przewidywała możliwość zwolnienia takiej działalności spod opodatkowania i RFN nie wprowadziła w życie dyrektywy w wymaganym terminie a powódka zapłaciła swe zobowiązania podatkowe z uwzględnieniem dyrektywy.

*Teza orzeczenia: Pań. członk., które w odpowiednim czasie nie podjęło środków wykonawczych przewidzianych przez dyrektywę, nie może powoływać się w stosunku do jednostek na zobowiązania,



(3)

których nie wykonało. Jeżeli przedmiot dyrektywy jest określony bezwarunkowo i wystarczająco precyzyjnie, nawet w przypadku nie podjęcia w terminie środków wykonawczych można powoływać się na jej postanowienia p-ko przepisom pr.wew. niezgodnym z dyrektywą lub w takim zakresie, w jakim nadaje ono jednostkom nowe uprawnienia. Pań. członk. nie może uzyskiwać korzyści z faktu niewypełnienia zobowiązań, należy przyjąć ,że jednostki mogą polegać na postanowieniach dyrektywy i dochodzić wynikających stąd praw.

** Trybunał stwierdził, że ani ogólna koncepcja dyrektyw, ani zakres swobody jej realizacji pozostawiony państwom nie mogą pozbawić bezpośredniej skuteczności niektórych postanowień, nawet jeżeli dyrektywa jako całość nie została jeszcze zrealizowana.
SPRAWA C-188/89 FOSTER

STAN FAKTYCZNY: Powódki, panie A. Foster i inne były zatrudnione przez British Gas Corporation . BGS wymagała od zatrudnionych kobiet i mężczyzn przechodzenia na emeryturę po osiągnięciu wieku, odpowiednio 60 i 65 lat. Korporacja y

została sprywarytzowana
SPRAWA 152/84 Marshall vs. Southampton itd.
STAN FAKTYCZNY: Pani Marshal została zwolniona z pracy po skończeniu 62 lat , mimo iż wyraziła chęć pracy do 65 roku życia. Powodem zwolnienia było osiągnięcie przez nią wieku emerytalnego i zwolnienie to było zgodnie z ówczesnym prawem brytyjskim, które różnicowało wiek emerytalny kobiet i mężczyzn . Sąd apelacyjny rozpatrujący sprawę skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału, które dot. Możliwości powołania się przez powódkę bezpośrednio na postanowienia dyrektywy 76/207/ EWG przeciwko prawodawcy będącego jednostką państwową
TEZY ORZECZENIA: jeżeli postanowienia dyrektywy są , jeśli chodzi o ich treść, bezwarunkowe i dostatecznie precyzyjne, jednostka może się na tych postanowieniach oprzeć przeciwko państwu w sytuacji, gdy państwo nie wprowadziło dyrektywy do prawa krajowego przed upływem przewidzianego w niej terminu lub gdy stosuje dyrektywy w nieprawidłowy sposób.
W konsekwencji państwo członkowskie , które nie podjęło środków wymaganych przez dyrektywę w przewidzianym terminie , nie może powoływać się przeciw jednostce na fakt niewykonania przez siebie obowiązków nałożonych przez dyrektywę. Nieistotne jest , czy państwo występuje jako pracodawca, czy też w charakterze władzy publicznej. W obu przypadkach bowiem konieczne jest zapobieżenie odnoszeniu korzyści przez państwo z własnego zaniedbania.
UWAGI: dyrektywa jako taka nie może nakładać obowiązków na jednostkę. Nie może powoływać się na treść dyrektywy przeciwko jednostką. Jednostki mogą powoływać się na bezpośredni skutek dyrektyw.

* Sprawa 152/84 zwolnienie z pracy pani Marshall po skończeniu 62 lat, mimo że wyraziła chęć pracy do 65 roku życia. *Angielski Sąd Apelacyjny skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału :czy zwolnienie z pracy zgodne z polityką pozwanego dokonane tylko na podstawie faktu osiągnięcia przez kobietę wieku emerytalnego stanowi akt dyskryminacji zakazany przez dyrektywę ? i czy można powołać dyrektywę przed sądem bez względu na ewentualną niezgodność między dyrektywą i ustawą ? czyli - dot. możliwości powołania się przez powódkę bezpośrednio na postanowienie DYREKTYWY p-ko pracodawcy będącym jednostką państwową.

** Trybunał powiedział, że jeżeli postanowienia dyrektywy okazują się wyczerpująco precyzyjne i bezwarunkowe (chodzi o postanowienia dyrektywy o skutku bezpośrednim), - jednostka może je powołać p-ko państwu, jeśli państwo to nie wykonało dyrektywy w prawie krajowym w wyznaczonym czasie lub gdy niepoprawnie wykonało dyrektywę. Państwo nie może wyciągać korzyści z własnego bezprawia (niewykonanie obowiązków ciążących na państwie ). Dyrektywa wiąże jednak tylko w stosunku do państwa, do którego jest adresowana, a więc nie można nakładać obowiązków na osoby prawne. Nieistotne jest, czy państwo występuje jako pracodawca, czy w charakterze władzy publicznej bo w obu przypadkach konieczne jest zapobieżenie odnoszeniu korzyści przez państwo z własnego zaniedbania. Sąd krajowy nie może stosować prawa wewnętrznego, które NIE jest zgodne z treścią dyrektywy.

Trybunał wyjaśnił też, że, DYREKTYWY nie mogą wywoływać horyzontalnego skutku bezpośredniego. Nie można rozciągać bezpośredniego skutku dyrektyw na jednostki lub osoby prawne, które nie są emanacją państwa. Dyrektywa nie może nakładać obowiązków na jednostki.
SPRAWA 14/83 S von Colon
STAN FAKTYCZNY: Dwie Panie Colon i Kaman straciły pracę w męskim więzieniu administrowanym przez władze Nadrenii. Na ich miejsce zatrudniono gorzej wykwalifikowanych mężczyzn. Odmowa była pokierowana płcią kandydatek oraz ryzykiem zatrudnienia kobiet w męskim więzieniu. Sąd krajowy uznał, że miała miejsce dyskryminacja, co pociągało za sobą jedynie odszkodowanie-zwrot kosztów podróży. Sąd zadał pytanie do ETS-u w celu ustalenia, czy dyrektywa 76/207 wymaga od państw członkowskich określenia konsekwencji prawnych lub sankcji w przypadkach dyskryminacji dot. Dostępu do pracy i czy osoby fizyczne mogą przywoływać postanowienia dyrektywy przed sądem krajowym , gdy dyrektywa nie została transportowana do prawa wewnętrznego w przypisanym czasie.
TEZY: Państwa muszą zapewnić wszystkie możliwe środki , aby dyrektywa była skuteczna. Dyrektywa nie wymaga, aby dyskryminacja ze względu płeć dot. Dostępu do pracy była przedmiotem sankcji w formie zobowiązania nałożonego na pracodawcę, aby zawarł umowę z kandydatem
UWAGI: Konstrukcja obowiązku państwa do transponowania dyrektywy do prawa krajowego poprzez uznanie , ze sądy należą do organów państwa, do których skierowany jest obowiązek zawarty w art. 189

*Sprawa 14/83 – odnosi się do dyskryminacji dot. dostępu do pracy ze względu na płeć( praca kobiet w męskim więzieniu administrowanym przez kraj federalny Północna Nadrenia)

Wynikające z dyrektywy zobowiązanie pań. członk. do osiągnięcia skutku przez nią zamierzonego oraz obowiązek do podjęcia wszelkich właściwych środków o charakterze ogólnym i specjalnym dla

zapewnienia wykonania tego zobowiązania wiążą wszystkie organy państw członkowskich,

włączając sądy krajowe i w ten sposób sąd krajowy jest zobowiązany do zapewnienia skuteczności dyrektywie.

Z tego wynika, że stosując pr. wew. a w szczególności postanowienia specjalnie wprowadzone w celu wykonania dyrektywy sąd krajowy powinien, tak dalece jak jest to możliwe , interpretować pr. wew. w świetle treści i celu dyrektywy, aby osiągnąć zamierzony skutek.

Dyrektywa Rady 76/207/EWG nie zawiera żadnego bezwarunkowego i wystarczająco precyzyjnego postanowienia dot. sankcji za ewentualną dyskryminację , które w braku przyjęcia w przypisanym czasie środków wykonawczych mogłoby być powołane przez jednostkę, aby uzyskać odszkodowanie na podstawie dyrektywy, gdy pr. krajowe nie stanowi o odszkodowaniu lub nie zezwala na odszkodowanie. Chociaż dyrektywa ta w kwestii nałożenia sankcji za naruszenie zakazu dyskryminacji pozostawia pań. członk. swobodę wyboru między różnymi rozwiązaniami dogodnymi dla osiągnięcia jej celów, niemniej wymaga przyznania odszkodowania odpowiedniego (adekwatnego) w stosunku do wyrządzonej szkody. jeżeli państwo wybrało karanie naruszenia zakazu.
SPRAWA C-91/92 Faccini Dori
STAN FAKTYCZNY: Interdiffusion Srl zawiera kontrakt poza siedzibą spółki z panią Faccini Dori w sprawie korespondencyjnego kursu j. angielskiego. Po kilku dniach pani Dori zrywa kontrakt, a firma Interdiffusion informuje klientkę o przeniesieniu roszczenia na Recreb. Klientka potwierdza wycofanie się z kontraktu firmie Recreb(powołuje się na dyrektywę 85/577/EEC-ochrona konsumentów w stosunku do kontraktów wynegocjowanych poza siedzibę przedsiębiorstwa). Dyrektywa daje czas jednostkom na zastanowienie sie I prawo wycofania się, gdyż umowy tego typu mają na calu zaskoczenie klienta. Sąd włoski zadał pytanie ETS(Włochy nie podjęły wtedy jeszcze działań mających na celu transponowanie dyrektywy), czy dyrektywa jest wystarczająco precyzyjna I czy wywołuje skutki pomiędzy jednostkami I państwem oraz między jednostkami
TEZY: -dyrektywa wiąże tylko państwo członkowskie, do którego jest adresowana. Wspólnota ma kompetencję nakładania na jednostki obowiązków(na mocy aktów bezpośrednio obowiązujących) tylko rozporządzeniami ,z braku środków transponujących, jednostka nie może powołać się na dyrektywę(nie transponowaną) jako podstawę swego roszczenia przeciwko innej jednostce przed sądem krajowym, Sąd krajowy stosując prawo krajowe powinien interpretować w świetle dyrektywy aby możliwie jak najbardziej osiągnąć skutek w niej zamierzony I w ten sposób wypełnić art. 189(3) Traktatu, gdy państwo nie transponuje dyrektywy a sąd krajowy nie może wyinterpretować z przepisów krajowych skutku przewidzianego przez dyrektywę, państwo powinno zadośćuczynić jednostce poniesione szkody.
UWAGI: orzeczenie stanowi wypowiedź sądu w kwestiach: skutków prawnych dyrektywy, nie wywiązania się przez państwo z obowiązku transponowania dyrektywy w prawie krajowym I pośredniego skutku dyrektywy. orzeczenie nawiązuje do wyroków w sprawach dot. Odpowiedzialności państwa za naruszenie prawa wspólnotowego.

Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1994-07-14, C 91/92

Paola Faccini Dori przeciwko Recreb Srl

Opubl: OETS 2002, poz. 29

Teza:

1. Przepisy art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 5 Dyrektywy nr 85/577 w sprawie ochrony konsumenta przy zawieraniu umów poza siedzibą



przedsiębiorstwa są bezwarunkowe oraz wystarczająco precyzyjne w zakresie dotyczącym wyznaczenia kręgu osób, w interesie których

wydano te przepisy oraz minimalnego terminu na odstąpienie od umowy. Pomimo, iż art. 4 i 5 Dyrektywy pozostawiają państwom

członkowskim pewną swobodę w zakresie ochrony praw konsumenta, w sytuacji gdy sprzedawca nie udzielił konsumentowi informacji o

możliwości odstąpienia od umowy, a także w kwestii wyznaczenia terminu odstąpienia od umowy oraz warunków odstąpienia, nie

uniemożliwia to ustalenia minimalnego zakresu praw, jakie należy zapewnić konsumentom.

2. Możliwość powołania się na dyrektywę przeciwko państwu członkowskiemu wynika z art. 189 [249] TWE, zgodnie z którym dyrektywa

wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest adresowana. Dopuszczono ją, by uniemożliwić państwom członkowskim odnoszenie

korzyści z tytułu zaniedbań w przestrzeganiu prawa wspólnotowego. Nie do przyjęcia byłaby sytuacja, w której państwo członkowskie,

wobec nałożonego przez prawodawcę wspólnotowego obowiązku wydania przepisów mających na celu uregulowanie stosunków między

państwem lub jego organami a podmiotami indywidualnymi i nadanie podmiotom indywidualnym pewnych praw, mogłoby powoływać się

na własne zaniedbanie, aby zwolnić się od wykonania ciążącego na nim obowiązku, pozbawiając w ten sposób podmioty indywidualne

korzyści płynących z tych praw. Skutkiem rozszerzenia powyższej zasady na sferę stosunków pomiędzy podmiotami indywidualnymi byłoby

uznanie istnienia kompetencji po stronie Wspólnoty do nakładania na podmioty indywidualne obowiązków, podczas gdy Wspólnota

posiada takie uprawnienie tylko tam, gdzie została upoważniona do wydania rozporządzeń. Wynika stąd, że wobec braku terminowej

transpozycji dyrektywy, podmiot indywidualny nie może dochodzić przed sądem krajowym roszczeń opartych na dyrektywie, kierowanych

wobec innego podmiotu indywidualnego.

3. W braku transpozycji Dyrektywy nr 85/577 w wyznaczonym terminie, konsumenci nie mogą wywodzić z Dyrektywy prawa do odstąpienia

od umowy zawartej z przedsiębiorcą poza siedzibą przedsiębiorstwa lub dochodzić przed sądem krajowym wynikających z tego roszczeń.

4. Wynikający z dyrektywy oraz z art. 5 [10] TWE obowiązek państwa członkowskiego do realizacji celu dyrektyw oraz podjęcia wszelkich

niezbędnych środków o charakterze ogólnym lub szczególnym, wiąże wszystkie władze państwa członkowskiego, włączając w to sądy w

sprawach należących do ich właściwości. Wynika z tego, że stosując przepisy prawa krajowego, bez względu na to, czy zostały one

wydane przed lub po przyjęciu dyrektywy, sąd krajowy musi interpretować je tak dalece jak jest to możliwe w świetle treści i celów

dyrektywy, aby zrealizować skutek zamierzony przez dyrektywę, zastosowując się w ten sposób do art. 189 [249] ust. 3 TWE.

5. Jeśli państwo członkowskie zaniedbuje wynikający z art. 189 ust. 3 [249] TWE obowiązek dokonania terminowej transpozycji dyrektywy

oraz jeżeli zamierzony przez dyrektywę rezultat nie może być osiągnięty za sprawą odpowiedniej interpretacji prawa krajowego przez sądy,

prawo wspólnotowe wymaga, aby państwo członkowskie zrekompensowało szkody wyrządzone podmiotom indywidualnym z powodu

niedokonania transpozycji Dyrektywy, pod warunkiem, że spełnione są trzy warunki:

a) skutkiem wprowadzenia dyrektywy do porządku krajowego jest przyznanie praw jednostkom,

b) zakres tych praw można ustalić na podstawie przepisów dyrektywy oraz

c) istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy naruszeniem obowiązku implementacji dyrektywy a wyrządzoną szkodą. Jeżeli

powyższe warunki są spełnione, do sądu krajowego należy przyznanie pokrzywdzonym odszkodowania zgodnie z odpowiednimi

przepisami prawa krajowego.


Uzasadnienie:

Podstawy wyroku:

1. Zarządzeniem z 24.1.1993 r., [...], Giudice Conciliatore di Firenze (arbiter), Włochy, przedłożył Trybunałowi wniosek o wydanie

orzeczenia wstępnego w sprawie pytań dotyczących interpretacji Dyrektywy Rady nr 85/577/EEC oraz możliwości powoływania się na tę

Dyrektywę w sporach między przedsiębiorcami a konsumentami.

2. Pytanie podniesiono w toku postępowania pomiędzy Paolą Faccini Dori z Monzy a spółką Recreb Srl (dalej jako: Recreb).

3. Z wniosku o wydanie orzeczenia wstępnego wynika, że 19.1.1989 r., bez wcześniejszego kontaktu ze strony Pani Dori, Interdiffusion Srl

zawarło z nią na głównym dworcu kolejowym Mediolanu umowę uczestnictwa w korespondencyjnym kursie języka angielskiego. Zatem

umowa została zawarta poza siedzibą Interdiffusion Srl.

4. Kilka dni później, listem poleconym z 23.1.1989 r., Pani Faccini Dori poinformowała firmę o odstąpieniu od umowy. Interdiffusion

odpowiedziała 3.6.1989 r., iż przeniosła swoje roszczenie wobec Pani Dori na spółkę Recreb. Pani Dori wystosowała pismo do Recreb

oświadczając, iż odstąpiła od umowy, wskazując m.in. na to, że oparła się na prawie odstąpienia przewidzianym w Dyrektywie.

5. Z preambuły Dyrektywy wynika jasno, iż ma ona na celu podniesienie poziomu ochrony konsumenta i wyeliminowanie różnic

występujących w przepisach krajowych w tym zakresie, które to różnice mogą mieć wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku. Stosownie

do pierwszych czterech akapitów preambuły, w przypadku umów zawieranych poza siedzibą przedsiębiorstwa regułą jest, że to

sprzedawca inicjuje negocjacje, zaś konsument jest całkowicie nieprzygotowany i często zaskoczony przedłożoną ofertą. W większości

przypadków konsument nie ma możliwości porównania zaproponowanej przez przedsiębiorcę jakości i ceny produktu lub usługi z innymi

ofertami. Zgodnie z tym samym akapitem, tego rodzaju element "zaskoczenia" występuje nie tylko w umowach zawieranych w domu

konsumenta, ale wszędzie tam, gdzie sprzedawca występuje z inicjatywą zawarcia umowy poza siedzibą przedsiębiorstwa. Celem

Dyrektywy jest zatem, co podkreślono w piątym akapicie preambuły, przyznanie konsumentowi prawa do odstąpienia od umowy w ciągu

siedmiu dni od daty jej zawarcia, aby umożliwić mu ocenę obowiązków wynikających z umowy.

6. W dniu 30.6.1989 r. Recreb wystąpił do Giudice Conciliatore di Firenze o wydanie nakazu zapłaty przez Panią Faccini Dori sumy

wynikającej z umowy wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

7. Orzeczeniem z 20.11.1989 r. nakazano Pani Dori zapłacenie przedmiotowych sum. Pani Dori wniosła sprzeciw od powyższego nakazu,

po raz kolejny podnosząc, iż wypowiedziała umowę zgodnie z warunkami określonymi w Dyrektywie.

8. Jednakże, rzeczą powszechnie znaną jest, że w przedmiotowym czasie Włochy nie implementowały Dyrektywy do krajowego systemu

prawnego, pomimo iż termin jej wprowadzenia upłynął 23.12.1987 r. Dyrektywę transponowano do prawa krajowego dopiero na mocy

Decreto Legislativo nr 50 z 15.1.1992 r., który wszedł w życie 3.3.1992 r.

9. Sąd krajowy nie był pewien, czy mógł stosować przepisy Dyrektywy pomimo tego, iż w chwili wystąpienia zdarzeń stanowiących

podstawę postępowania głównego, nie została ona implementowana do włoskiego porządku prawnego.

10. W związku z powyższym, przedłożył Trybunałowi wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego w sprawie następującego pytania:

"Czy Dyrektywę nr 85/577/EEC z 20.12.1985 r. można uznać za wystarczająco precyzyjną i szczegółową, a jeśli tak to czy może ona

wywoływać skutki prawne w stosunkach pomiędzy podmiotami indywidualnymi a państwem włoskim oraz pomiędzy podmiotami

indywidualnymi, w okresie pomiędzy upływem 24-miesięcznego terminu wyznaczonego na jej wprowadzenia do prawa krajowego a datą

faktycznej transpozycji przepisów Dyrektywy do włoskiego porządku prawnego?

11. Dyrektywa wymaga, by państwa członkowskie przyjęły pewne przepisy regulujące stosunki pomiędzy przedsiębiorcami a

konsumentami. W świetle charakteru sporu w postępowaniu głównym, który toczy się pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem, pytanie

podniesione przez sąd krajowy dotyczy dwóch kwestii, które należy rozpatrzyć oddzielnie. Po pierwsze, czy przepisy przedmiotowej

Dyrektywy dotyczące prawa odstąpienia od umowy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne. Po drugie, czy Dyrektywa, która nakłada

na państwa członkowskie obowiązek wydania pewnych przepisów zmierzających do uregulowania stosunków między podmiotami

prywatnymi, może być powoływana w toku postępowania pomiędzy takimi podmiotami, w sytuacji gdy nie dokonano implementacji

postanowień dyrektywy do krajowego porządku prawnego.

Czy przepisy Dyrektywy dotyczące prawa odstąpienia od umowy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne?

12. Art. 1 ust. 1 Dyrektywy stanowi, że stosuje się ona do umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą dostarczającym towary lub usługi a

konsumentem, zarówno podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę poza siedzibą jego przedsiębiorstwa, jak i podczas

wizyty przedsiębiorcy w domu lub miejscu pracy konsumenta, jeżeli do wizyty tej nie doszło na wyraźne żądanie tego ostatniego.

13. Art. 2 stanowi, że "konsument" oznacza osobę fizyczną, która w transakcjach objętych zakresem zastosowania Dyrektywy nabywa

towary lub usługi dla celów, które należy uznać za nie związane z wykonywaniem przez niego działalności zawodowej. Zdefiniowane w tym

samym przepisie pojęcie "kupca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zawiera tego rodzaju umowy w związku z prowadzoną

działalnością gospodarczą.

14. Powyższe przepisy są na tyle wystarczająco precyzyjne, aby sąd krajowy mógł określić na kogo i na czyją korzyść nałożono obowiązki.

W tym względzie nie jest konieczne wprowadzanie w życie żadnych środków implementacyjnych. Sąd krajowy może ograniczyć się do

zweryfikowania, czy umowa została zawarta zgodnie z warunkami określonymi w Dyrektywie oraz czy została zawarta między

przedsiębiorcą a konsumentem w rozumieniu Dyrektywy.

15. W celu ochrony konsumentów, którzy zawarli umowy w powyższych okolicznościach, art. 4 Dyrektywy stanowi, iż przedsiębiorcy mają

obowiązek pisemnego powiadomienia konsumenta o prawie odstąpienia od umowy, łącznie z podaniem nazwy i adresu podmiotu, wobec

którego należy złożyć oświadczenia o skorzystaniu z tego prawa. Ponadto, w przypadkach określonych w art. 1 ust. 1, powyższa informacja

powinna być doręczona konsumentowi w momencie zawarcia umowy. Nadto, państwo członkowskie powinno zapewnić w wydawanych

przepisach odpowiednią ochronę konsumenta, w przypadku gdy nie został on poinformowany o prawie odstąpienia od umowy.

16. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Dyrektywy konsument ma prawo odstąpić od zawartej umowy wysyłając pisemne zawiadomienie w ciągu 7 dni

od momentu poinformowania go przez przedsiębiorcę o jego prawach, stosownie do warunków ustanowionych przez prawo krajowe. Art. 5

ust. 2 stanowi, iż wysłanie takiego zawiadomienia zwalnia konsumenta z wszelkich obowiązków nałożonych na niego przez umowę.

17. Art. 4 i 5 Dyrektywy pozostawiają państwom członkowskim pewną swobodę w zakresie ochrony praw konsumenta, jeżeli

przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o możliwości rozwiązania umowy oraz w kwestii wyznaczenia przedziału czasu, w ciągu

którego można odstąpić od umowy oraz warunków odstąpienia. Nie narusza to jednak precyzyjnego i bezwarunkowego charakteru

przepisów Dyrektywy rozpatrywanych w niniejszej sprawie. Swoboda ta nie uniemożliwia ustalenia minimum praw, jakie przysługują

konsumentowi. Art. 5 stanowi, iż od umowy można odstąpić w ciągu terminu, który wynosi co najmniej 7 dni, licząc od dnia, w którym

przedsiębiorca pisemnie poinformował konsumenta o przysługujących mu prawach. Zatem można ustalić zakres minimalnej ochrony, jaka

w każdym wypadku musi być zapewniona.

18. Ustosunkowując się do pierwszej kwestii, odpowiedź udzielona sądowi krajowemu brzmi następująco: art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 5

Dyrektywy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, w zakresie dotyczącym określenia kręgu osób, na których rzecz je wydano oraz

minimalnego terminu na odstąpienie od umowy.

Czy przepisy Dyrektywy dotyczące prawa odstąpienia od umowy mogą być powoływane w postępowaniu między konsumentem a

przedsiębiorcą?

19. Druga kwestia podniesiona przez sąd krajowy dotyczy tego, czy w przypadku niedokonania implementacji Dyrektywy w odpowiednim

terminie, konsumenci mogą wywodzić wprost z Dyrektywy prawo do odstąpienia od umowy i korzystać z tego prawa w stosunkach

prawnych z przedsiębiorcami, z którymi zawarli umowę oraz powoływać się na to prawo w postępowaniach przed sądem krajowym.

20. Począwszy od wyroku w sprawie Marshall przeciwko Southampton and South-West Hampshire Health Authority [1986] ECR 723, § 48,

Trybunał konsekwentnie podtrzymuje, że dyrektywa nie może sama w sobie nakładać obowiązków na podmioty indywidualne, zatem nie

może być stosowana w sporach między podmiotami indywidualnymi.

21. Sąd krajowy podniósł, że jeśli skutki bezwarunkowych i wystarczająco precyzyjnych, ale nieprzetransponowanych dyrektyw zostałyby

ograniczone do stosunków istniejących pomiędzy państwem a podmiotami indywidualnymi, oznaczałoby to, że tego rodzaju akt prawny

obowiązywałby tylko w stosunkach pomiędzy niektórymi podmiotami prawa, podczas gdy według prawa włoskiego jak i według innych

porządków prawnych współczesnych państw, opartych na zasadzie państwa prawnego, państwo podlega przepisom prawa w takim

samym stopniu jak inne podmioty. Jeśli dyrektywa mogłaby być powołana tylko przeciwko państwu, byłoby to równoznaczne z nałożeniem

kary z tytułu niedokonania transpozycji dyrektywy w odpowiednim terminie, tak jak gdyby był to zupełnie prywatnoprawny stosunek.

22. Należy w tym miejscu zaznaczyć, co jasno wynika z wyroku w sprawie Marshall, § 48 i 49, iż orzecznictwo Trybunału w sprawie

powoływania się na dyrektywę przeciwko państwu opiera na tym, że zgodnie z art. 189 [249] TWE dyrektywa wiąże tylko "każde państwo

członkowskie, do którego jest adresowana". Orzecznictwo to ma zapobiegać "czerpaniu przez państwo korzyści z zaniedbań w

stosowaniu prawa wspólnotowego".

23. Niedopuszczalne jest, aby państwo, od którego prawodawca wspólnotowy wymaga przyjęcia pewnych przepisów mających na celu

regulowanie stosunków między państwem lub jego organami a podmiotami indywidualnymi oraz przyznanie pewnych praw podmiotom

indywidualnym, mogło powoływać się na własne zaniedbanie wykonania tego obowiązku celem zwolnienia się od jego realizacji,

pozbawiając tym samym podmioty indywidualne korzyści wynikających z powyższych przepisów. Trybunał stwierdził, iż niektóre przepisy

dyrektyw dotyczące zamówień publicznych oraz dyrektyw harmonizujących podatki obrotowe mogą być powoływane przeciwko państwu

członkowskiemu lub jego organom (zob. wyroki w sprawie 103/88 Fratelli Costanzo przeciwko Comune di Milano [1989] ECR 1839 oraz

8/81 Becker przeciwko Finanzamt Münster-Innenstadt [1982] ECR 53).

24. Skutkiem rozszerzenia powyższego stanowiska Trybunału na sferę stosunków między podmiotami indywidualnymi, byłoby przyznanie

Wspólnocie prawa do bezpośredniego nakładania obowiązków na podmioty indywidualne, podczas gdy Wspólnota posiada takie

uprawnienie tylko tam, gdzie została upoważniona do wydania rozporządzeń.

25. Wynika z tego, że wobec nieimplementowania w wyznaczonym terminie dyrektywy, konsumenci nie mogą wywodzić z samej dyrektywy

prawa do odstąpienia od umowy względem przedsiębiorców, z którymi zawarli umowę poza siedzibą przedsiębiorstwa, ani dochodzić

tego prawa przed sądem krajowym.

26. Należy również stwierdzić, jak konsekwentnie orzeka Trybunał od wyroku w sprawie 14/83 Van Colson i Kamann przeciwko Land

Nordrhein-Westfalen [1984] ECR 1891, § 26, że wynikający z dyrektywy obowiązek państw członkowskich do osiągnięcia celu dyrektywy,

jak i wynikający z art. 5 [10] TWE obowiązek podjęcia wszelkich stosownych środków, czy to ogólnych czy szczególnych, wiąże wszystkie

organy władz państw członkowskich, łącznie z sądami w sprawach podlegających ich jurysdykcji. Wyroki Trybunału w sprawach 106/89

Marleasing przeciwko La Comercial International de Alimentacion [1990] ECR I-4135, § 8, oraz 334/92 Wagner Miret przeciwko Fondo de

Garantia Saarial [1993] ECR I-6911, § 20, jasno stwierdzają, że gdy stosuje się prawo krajowe, bez względu na to, czy zostało ono wydane

przed czy po przyjęciu dyrektywy, sąd krajowy musi interpretować to prawo tak dalece, jak to jest możliwe w świetle przepisów i celu

dyrektywy, aby osiągnąć rezultat przewidziany w dyrektywie i tym samym zastosować się do art. 189 ust. 3 [249] TWE.

27. Jeżeli rezultat zamierzony przez dyrektywę nie może być osiągnięty w drodze interpretacji, należy stwierdzić, iż przy uwzględnieniu

warunków zawartych w wyroku w połączonych sprawach 6/90 i 9/90 Franchovich i in. przeciw Włochom [1991] ECR I-5357, § 39, prawo

wspólnotowe wymaga, aby państwo członkowskie naprawiło szkody wyrządzone podmiotom indywidualnym wskutek niedokonania

transpozycji dyrektywy, jeżeli spełnione są trzy warunki. Po pierwsze, celem dyrektywy musi być przyznanie praw podmiotom

indywidualnym. Po drugie, musi być możliwe określenie treści tych praw na podstawie przepisów samej dyrektywy. Wreszcie, musi istnieć

związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy obowiązkami państwa członkowskiego a wyrządzoną szkodą.

28. Dyrektywa dotycząca umów zawieranych poza siedzibą przedsiębiorstwa niezaprzeczalnie ma na celu przyznanie praw podmiotom

indywidualnym. Równie niezaprzeczalny jest fakt, że minimalny zakres tych praw może być określony przez odwołanie się do przepisów

samej dyrektywy (§ 17 niniejszego wyroku).

29. Tam, gdzie wyrządzono szkodę wskutek naruszenia przez państwo jego obowiązku, do sądu krajowego należy uznanie prawa

poszkodowanego konsumenta do otrzymania odszkodowania na zasadach ustalonych w prawie krajowym.

30. Tak więc, odnosząc się do drugiej kwestii podniesionej przez sąd krajowy, należy udzielić następującej odpowiedzi: w przypadku

niedokonania implementacji dyrektywy w odpowiednim terminie konsumenci nie mogą wywodzić z dyrektywy prawa do odstąpienia od

umowy względem przedsiębiorców, z którymi zawarli umowę poza siedzibą przedsiębiorstwa, ani dochodzić tego prawa przed sądem

krajowym. Jakkolwiek, stosując przepisy prawa krajowego, czy to przyjęte przed czy po wydaniu dyrektywy, sąd krajowy musi interpretować

je tak dalece jak jest to możliwe w świetle treści i celu dyrektywy.
SPRAWA Solange I

SPRAWA Solange II

STAN FAKTYCZNY: Krytyczne stanowisko FTK w sprawie wspólnotowej ochrony praw człowieka zmusiło Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu do respektowania praw podstawowych wyrażonych w EKPC i w orzecznictwie ETPCZ w Strasburgu.

TEZY ORZECZENIA: FTK stwierdził, że skoro Wspólnota już zapewnia skuteczną ochronę praw podstawowych na równi z ochroną gwarantowaną przez niemiecką Konstytucję, to niema podstaw dla kontroli zgodności prawa wspólnotowego z prawami podstawowymi na forum krajowym
Leitner vs. TUI
SPRAWA 294/83 Les Verts

STAN FAKTYCZNY: przed wyborami do PE Wspólnota podjęła decyzję o podziale środków finansowych na kampanię informacyjną . Francuska partia ekologiczna twierdziła, że decyzja PE wkracza w kompetencje państw członkowskich i zwróciła się do Trybunału z wnioskiem o jego unieważnienie.

TEZY ORZECZENIA: AKT PE dotyczący wyboru przedstawicieli do Zgromadzenia w wyborach bezpośrednich i powszechnych jest bezprawny. Narusza on bowiem kompetencje państw członkowskich dot podziału środków finansowych na kampanię informacyjną. Osoby negatywnie dotknięte aktem prawnym PE muszą mieć możliwość sądowego kwestionowania aktów prawnych stanowionych przez parlament Europ.

UWAGI: zasada autonomii proceduralnej, spór co do finansowania przedsięwzięć wkraczających w kompetencje innych podmiotów


SPRAWA 138/79 Roquatte Freres


STAN FAKTYCZNY: Firma Roquette Freres wytoczyła powództwo w trybie art.173 (obecnego 230 TWE) przeciwko Radzie, zarzucając tej, iż wydała rozporządzenie 1293/79 niezgodnie z procedurą. Naruszenie miało polegać na wydaniu rozporządzenia bez otrzymania opinii Parlamentu.
TEZY ORZECZENIA: Konsultacje przewidziane w trzecim akapicie art.43 ust.2 , jak również innych, stanowią środek pozwalający Parlamentowi na uczestniczenie w procesie prawotwórczym. Kompetencja ta stanowi istotny czynnik równowagi instytucjonalnej. Jakkolwiek w ograniczonym zakresie, stanowi ona na poziomie wspólnotowym odzwierciedlenie podstawowej zasady demokratycznej, że społeczeństwo powinno brać udział w sprawowaniu władzy za pośrednictwem zgromadzeń parlamentarnych.
UWAGI: Procedura konsultacji, zwana również procedurą opiniowania, polega na zajęciu stanowiska przez Parlament, do którego zwróciła się Rada, przedstawiając projekt aktu prawnego. Zajecie stanowiska przez Parlament nie wiąże prawnie Rady, jednakże zaniechanie wystąpienia przez Radę do Parlamentu albo wydanie aktu, zanim zostanie udzielona opinia, jest wadą proceduralną i może spowodować nieważność aktu

*Sprawa 138/79 Roguette Freres / Rada WE –Firma wytoczyła powództwo w trybie 230 TWE p-ko Radzie, zarzucając jej, że wydała rozporządz. Niezgodne z procedurą ( tzn wydała rozporządz. bez otrzymania opinii PE)

*Teza Procedura konsultacyjna przysługująca PE pozwala mu na uczestniczenie w procesie prawotwórczym; co prawda zajęcie stanowiska przez Parlament nie wiąże prawnie Rady, ale zaniechanie wystąpienia przez Radę do PE , albo wydanie aktu zanim zostanie udzielona opinia jest wadą proceduralną i może spowodować nieważność akty. Kompetencja ta stanowi istotny czynnik równowagi instytucjonalnej i stanowi ona na poziomie wspólnotowym jakkolwiek w ograniczonym zakresie, odzwierciedlenie zasady demokratycznej, że społeczeństwo powinno brać udział w sprawowaniu władzy za pośrednictwem zgromadzeń parlamentarnych.


SPRAWA C-70/88 CZERNOBYL
STAN FAKTYCZNY: Parlament Europejski wystąpił do Trybunału ze skargą o unieważnienie rozporządzenia Rady , wydanego w związku z katastrofą w Czarnobylu , która miała miejsce w 1986 r.. Rozporządzenie dot. Dopuszczalnych dawek napromieniowania żywności. Przesłanką wniesienia skargi było uchwalenie przez Radę rozporządzenia w trybie konsultacji, a nie, jak żądał Parlament, współpracy. W toku postępowania przed Trybunałem pojawiło się pytanie, czy Parlament jest uprawniony do wystąpienia ze skargą na nieważność.
TEZY ORZECZENIA: Ustanawiając system podziału kompetencji między różne instytucje Wspólnot, Traktaty stworzyły równowagę instytucjonalną. Przestrzeganie tej równowagi oznacza, iż każda z instytucji musi wykonywać swoje prawa z należytym uwzględnieniem praw pozostałych instytucji
UWAGI: Zasada równowagi instytucjonalnej, wyprowadzona z art.7 TWG, zgodnie z którym każda z wymienionych instytucji zobowiązana jest działać w granicach uprawnień przyznanych jej w Traktacie. Każda z instytucji powinna wykonywac swoje kompetencje w poszanowaniu kompetencji innych instytucji.
Oraz procedura współpracy

*Sprawa C-70/88 Parlament Eurp. wystąpił do Trybunału ze skargą o unieważnienie rozporządzenia Rady.

*Ustanawiając system podziału kompetencji między różne instytucje Wspólnot, traktaty stworzyły równowagę instytucjonalną. Przestrzeganie tej równowagi ozn., iż każda z instytucji musi wykonywać swoje prawa z należytym uwzględnieniem praw pozostałych instytucji.

*Zgodnie z Traktatami kompetencje Parlamentu obejmują udział w przygotowywaniu projektów środków legislacyjnych, w szczególności uczestniczenie w procedurze współpracy, która umożliwia Parlamentowi uczestniczenie w procesie prawodawczym w ściślejszy i bardziej aktywny sposób aniżeli w procedurze konsultacji (zwanej procedurą opiniowania)..
SPRAWA C-253/00 Munoz-bezpośreni skutek rozp.

STAN FAKTYCZNY

występują dwie gr. spółek:sółka munoz i jej spółka matka Fruticola oraz spółka Frumor i jej spółka matka Redbridge.Obie gr. spółek sprzedawały winogorna m.in. w Zjednoczonym Krolestwie.Konflikt dotyczy oznaczenia winogron- jest ono niepoprawne i niewłaściwe w świetle rozpo. WE dot. wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw.

Spółki wniosły skargę do sądu I instancji,po bezczynności HMI.Sąd oddalił skargę.Apelacja do Court of Appeal,a ten zwrócił się do TS z pyt. Prejudycjalnym- czy postanowienia rozp. mogą być egzekwowane za pomocą post. sądowego(cywilnego) wszczętego przez 1 przedsiębiorcę przeciwko 2 przedsiębiorcy.

STANOWISKA

Munoz-warunkiem by norma prawa WE mogła być wykorzystywana w stosunkach między jednostkami - zobowiązanie było jasne i bezwarunkowe

Komisja-problem ma być rozstrzygnięty w oparciu o rozp. i zasady wspólnej polityki rolnej

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO-p.Gellhoed

Rozp WE jest częścią prawa krajowego,osoba prywatna może domagać się sie przestrzegania przepisów WE przez inną osobę.Istotny związek między interesem a zakresem rozp.



TEZY ORZECZENIA

Przestmożliwość wszczęcia post cywilnegoprzez 1 przedsiębiorcę przeciwko drugiemu gwarancją równowagi rynkowej,konkurencji.dot zasady prawa konkurencji


*Sprawa C-253/00 odnosi się do rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku warzyw i owoców. Rozporządzenie to należy interpretować tak, że przestrzeganie przepisów dot. norm jakościowych mających zastosowanie do owoców i warzyw powinno być zabezpieczone możliwością wszczęcia procesu cywilnego przez jednego przedsiębiorcę p-ko przedsiębiorcy konkurencyjnemu.

*Omawiane orzeczenie potwierdza zasadę bezpośredniego skutku rozporządzeń również w stosunkach horyzontalnych, między podmiotami prywatnymi. Umożliwienie takiego działania wzmacnia w efekcie operacyjny charakter regulacji wspólnotowych w zakresie norm jakościowych, przyczynia się do zapobiegania praktykom zakłócającym swobodną konkurencję a toczące się procesy przed sądami państwowymi procesy między konkurencyjnymi przedsiębiorcami mogą przyczynić się do zapewnienia rzetelności wymiany handlowej i przejrzystości rynków we Wspólnocie.

Trybunał stwierdził, że jednostki mogą wywodzić indywidualne uprawnienia do żądania przestrzegania przez inne podmioty prywatne ( w tym konkurujące przedsiębiorstwa) z norm rozporządzenia, nawet z postanowień ustanawiających pewne obowiązki w interesie ogólnym. Jednocześnie zapewnienie efektywnego korzystania z tych uprawnień należy również do sądów krajowych.
SPRAWA C-453/99 Courage

STAN FAKTYCZY:nku piwa oraz sieci pubów.Powstała z fuzji spółka IEL zawarła z najemcami swoich pubów umowę,że będą oni nabywać piwo wyłącznie od firmy Courage.Jeden z najemców-Cerehan zawarł umowę zobowiązującą do nabywania minimalnej stałej ilości piwa.w pewnym momencie nie zapłacił,poniewąz stwierdził,że piwo nabywa po zawyżonych cenach w stosunku do innych najemców czy właścicieli pubów.Firma Courage skierowała przeciwko niemu pozew o odszkodowanie za niezapłacone piwa.Cerehan podniósł zarzut bezzasadności powództwa-naruszenie art.81 Traktatu(zakazane porozumienia między przedsiębiorcami) oraz wystąpił o odszkodowanie.

Sąd stwierdził,że prawo ang. wyklucza możliwość domagania sie odszkodowania przez 1 ze str. niezgodna z prawem od drugiej str.Wystapił również z pyt. do ETS-u dot. zgodności prawa krajowego z prawem WE oraz dot.kolizji autonomii proceduralnej członków WE z zasadą jednolitego stosowania prawa WE.



STANOWISKA CZŁONKÓW POSTĘPOWANIA

Komisja-można powołać sie na art.81, inaczej były on mało efektywny,

Courage-dopuszczenie dochodzenia do odszkodowania czyniłoby uczestnictwo w umowie atrakcyjniejszym

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO-P.Mischo

1.podzielenie opinii Komisji 2.str. niezgodna z prawem może domagać się sie odszkodowania 3.prawo ang. czyni ochronę prawną poszkodowanej str. właściwie niemożliwą, a tym samym przepis jest niezgodny z prawem, 4.możliwośc dochodzenia odszkodowania przez stronę niezgodną z prawem od 2 str. byłaby skutecznym środkiem odstraszającym stronę ekonomicznie silniejszą



TEZY ORZECZENIA

1 str umowy winna ograniczenia lub zakłócenia w rozumieniu art 81 może powołać się na naruszenie tego przepisu w celu zadośćuczynienia od innej str.

2jednostka musi mieć prawo dochodzenia odszkodowania za szkody wyrządzonej jej przez umowę lub post. będące ograniczeniem lub naruszeniem konkurencji 3branie pod uwagę równoważności(gdy brak reguł wspólnotowych) i zasady efektywności
SPRAWA C-63/99 Gloszczuk

STAN FAKTYCZNY

w 1991 Wi E. Głoszczuk przybyli na podst wiz turystycznych do W.Brytanii deklarując jedynie pobyt turystyczny niedługim czasie pan Głoszczuk rozpoczął pracę w budownictwie a z czasem działał jako wykonawca budowlany jako samowykonawca.W 1995 Państwo G. wystąpili o legalizację pobytu.Minister do Spraw Wew. odrzucił ich wniosek dlatego,że stwierdził, że prowadzić działanośc gosp. przysługuje obyw. Polskiemu, który legalnie przebywa w W.B. a onie mieli wizę na 6 miechów i na dodatek turystyczną.

Państwo G. odwołali się do sądu-roztrzygnięcie sporu wymaga interpretacji Układu Stowarzyszeniowego.Sąd skierował pytanie do TS o art 44 Ukł Stow.czy można przyznać im i czy ukł wywiera bezpośredni skutek.

STANOWISKA UCZESTNIKÓW POSTĘPOWANIA

Państwo G. twierdzili,że stosowane w tej sprawie przepisy prawa krajowego państwa członkowskiego pozbawiają skuteczności art 44 Ukł.Stow.(prawo do prowadzenia dział. gosp.)

Rząd W.B..Belgii,Niemiec,Hiszpanii,Irlandii,Holandii,Auatrii + Komisja uważały,żę art 44U.S. i art 58(dot ograniczenia art 44) należy interpretować łącznie- wymóg uprzednich zezwoleń na wjazd i pobyt;powiazanie art 44 z 52TWE(dziś 43 o swobodzie przedsiębiorczości)

STANOWISKO RZECZNIKA GENERALNEGO

1.art ma być bezp.skuteczny; art 44 i i 52(swoboda przedsiębiorczości) nie sa art o tej samej treści



TEZY ORZECZENIA

1zakaz dyskryminacji obyw. polskich w zakresie prowadzenia dział. gosp.-bezp. efektem tej zasady jest to,że organy państw członk. kompetentne w zakresie wjazd pobytu,prowadzenia przez cudzoziemców dział.gosp. muszą uwzględnić tą zasadę a obyw. polscy mogą się na nią przed nimi powoływać

2w myśl art 22 U.S. obywatelom polskim, którzy mają zamiar prowadzić dział. o ch. przemysłowym, handlowym,rzemieślniczym,w ch, wolnego zawodu,należy przyznać prawo pobytu,wjazdu,lecz nie jest to prawo absolutne i może być ograniczone

3art 44U.S. nie stoi na przeszkodzie kontroli uprzedniej danego państwa dot. rzeczywistego zamierzenia pobytu(może np pracować ba cudzy rachunek)

4art 58U.S. mówi,że państwo człón.może odrzucić wniosek złożony na podst. art 44 U.K. z podowdu złożenia fałszywej deklaracji w celu uzyskania wstępnego zezwolenia na przyjęcie lub niespełnienia wprost postawionego warunku

*Sprawa C-63/99 dot. zalegalizowania przez państwo Gałuszków (przebywali nielegalnie) pobytu i prawa do prowadzenia działalności gospodar. w Wielkiej Brytanii (samozatrudnienia) - zgodnie z art.44 Układu Stowarzyszeniowego i w konsekwencji wydania zezwolenia na pobyt w tym pań. członkowskim.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna