1949 r powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodnioeuropejskie



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona9/11
Data04.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

(6)

*Układ Stowarzyszeniowy między Wspólnotami a Polską, przewiduje dla Pań. Członk. zakaz traktowania dyskryminacyjnego ze względu na narodowość osób polskich w zakresie prowadzenia działal. gospodar i traktowania na równi z własnymi obywatelami .Należy tak interpretować, że w zakresie zastosowania układu ustanawia ścisłą i bezwarunkową zasadę, by mogła być zastosowana przez sąd państwowy i która może w zw. z tym określić sytuację prawną jednostek. Efekt bezpośredni tej zasady skutkuje prawem powołania się na nią przez osoby polskie przed sądami w przyjmującym Pań. Członk., niezależnie od tego, że jego organy władzy pozostają kompetentne do zastosowania wobec tych osób prawa państwowego dot. przyjęcia, pobytu i dział. gospod.

Z prawem podejmowania działal. gosp. jaki określa układ stowarzyszeniowy między Wspólnotami a Polską wynika, że należy przyznać prawa przyjęcia i pobytu osobom polskim, które pragną wykonywać działalność o charakterze przemysłowym, handlowym, rzemieślniczym lub wolny zawód w którymś z Pan. Członk., ale prawa przyjęcia i pobytu nie są uprawnieniami absolutnymi i ich wykonywanie może być ograniczone.

Układ Stowarzyszeniowy między Polską a Wspólnotami przewiduje kompetencje organów władzy przyjmującego Pań. Człoank. do zastosowania przepisów państwowych dot. przyjęcia, pobytu i działalności z zastrzeżeniem, że nie mogą one uniemożliwiać ani nadmiernie utrudniać osobom polskim wykonywanie uprawnień przyznanym im przez ten układ. Tak więc władze Państwa Członk. mogą odrzucić wniosek tylko z tego powodu, że podczas składania wniosku obywatel polski przebywał na terytorium Pań. Członk. nielegalnie i może ono wymagać aby przedłożył sporządzony we właściwej formie nowy wniosek o zgodę na podjęcie działalności oparty na tym układzie, ubiegając się o wizę wjazdową w swoim państwie pochodzenia, lub ewentualnie w innym państwie, pod warunkiem, że skutkiem takich środków nie będzie uniemożliwienie ostatecznego zbadania sytuacji owego obywatela przy okazji wnoszenia nowego wniosku.

Układ Stowarzyszeniowy nie wyklucza ustawodawstwa krajowego, które uzależnia prawo wjazdu i pobytu na terytorium Pań. Członk. osoby chcącej prowadzić działan. na zasadzie samozatrudnienia od posiadania odpowiednich środków finansowych dające racjonalne szanse na powodzenie przedsięwzięcia.

SPRAWA C-159/90 GROGAN (aborcja irlandzka)
STAN FAKTYCZNY: Obowiązujący w Irlandii zakaz aborcji obejmował również zdaniem sądów irlandzkich zakaz dokonywania przez obywateli irlandzkich zabiegów przerywania ciąży również poza granicami Irlandii. Publikacja informacji dot. Możliwości aborcji za granicą jest traktowana jako pomoc w przestępstwie. Powód wniósł skargę przeciwko działaczom organizacji studenckiej , która upowszechniała informację o adresach klinik dokonujących aborcji w Wielkiej Brytanii.
OPINIA RZECZNIKA: Aborcja bezspornie jest usługą w rozumieniu art. 60 TWE, ponieważ w krajach w jakich jest to legalne pobierana jest za nią opłata, dokonywana jest za wynagrodzeniem. Zakaz rozpowszechniania informacji uderza w swobodę przepływu usług.
TEZY ORZECZENIA: Dot. Zagadnień proceduralnych. Aborcja jest to świadczenie usług w rozumieniu art. 60 TWE (miejsce zabiegu). Nie jest jednak usługą w rozumieniu art. 60 TWE rozpowszechnianie informacji o działalności gospodarczej, jeżeli nie odbywa się to na zlecenie podmiotu prowadzącego taką działalność, lecz jedynie jako forma korzystania z wolności wyrażania opinii.
Zakaz możliwości rozpowszechniania informacji jest niedopuszczalny, chyba że informacje w jakikolwiek sposób pochodzą od klinik.

SPRAWA 44/79 Hauer

STAN FAKTYZCNY:Pani L.Hauer,właścicielka ziemi w Nadrenii, wystąpiła do władz admin.o założenie winnicy.Władze odmówiły z powodu nie nadawania się ziemi do uprawy winogron oraz stwierdziły ze rozp Rady zabraniało zakładania w tym obszarze winnic.Hauer uważała,żę wystąpiła o pozwolenie przed wejściem w życie rozp. oraz że to rozp jest sprzeczne z niektórymi normami Konst. RFN.

STANOWISKA UCZESTNIKÓW

Rząd RFN-rozp powinno sie stosować do wniosków złożonych przed wejściem w życie rozp.. nie narusza to zasady:praw nabytych,stałości.Rozp. ma charakter absolutny i nie na rusza norm konst.

Rada-zasada bezwzględnego stosowania rozp+rozp. można stosować do wniosków złożonych, ale nierozstrzygniętych przed wejściem w życie rozp.

Komisja-możliwść ograniczenia praw zasadniczych w celu ochrony interesu publ



TEZY ORZECZENIA

1prawo własności i prawo do swobodnej działalności handlowej musi być oceniane z pkt widzenia spo. funkcji działalności

2prymat prawaWE a prawo zasadnicze jest inspiracja dla prawa WE

3ewentualne naruszenie prawa zasadniczego przez prawo WE może być rozstrzygnięte tylko w świetle prawa WE


SPRAWA 155/79 AM&S

STAN FAKTYCZNY

Firma wniosła skargę o unieważnienie decyzji Komisji zobowiązującej ją do przedstawienia dokumentów w prowadzonym przez Komisje postępowaniu w sprawie naruszenia przez firmę prawa konkurencji.Wg spółki dokumenty były poufne(miedzy klientem a adwokatem) i są chronione wspólna dla państw członk. zasadą.



TEZY ORZECZENIA

Warunkiem poufności jest:1 korespondencja prowadzona jest w celu i interesie prawa do obrony

2korespondencja pochodzi od niezależnych prawników(niezwiązanych stosunkiem pracy z klientem)- rozp nr. podkreśla te 2 warunki

Aby ochrona była efektywna musi się rozciągać na wszelką korespondencję wymienioną po wszczęciu post. admin. na podst. rozp. nr 17 ,które to post. może prowadzić do decyzji w sprawie stosowania art. 85 i 86(81 i 82 -zakazane porozumienia między przedsiębiorcami i zakaz nadużywania pozycji dominującej)



"SPRAWA C 260/89 ERT
STAN FAKTYCZNY
Ustawodawstwo greckie ustanowiło pełny monopol telewizyjny na rzecz towarzystwa państwowego ERT.Jedynym wyjątkiem są sieci kablowe.Burmistrz Salonik wraz z prywatnym przedsiębiorstwem DEP uruchomił nadajnik tv.
ERT wszczęło post. przeciw DEP z powodu szkód godp oraz zakłóceń w nadawaniu.Sąd skierował sprawę do ETS-u w trybie art 177(234 orzekanie o wykładni)TWE w sprawie monopolu tv.

STANOWISKA UCZESTNIKÓW POST.


Firma ERT podkreśliła,że w przypadku swobody informacji chodzi o prawo o ochronnym a nie ofensywnym.Państwo ma prawo wyboru podmiotów,którym to prawo gwarantuje. Nawiązanie do sprawy Cinetheque-ETS nie ma prawa kontroli ustawodawstwa wew z prawami człowieka,jeżeli w danej sprawie pańsw. członk. ma pewną swobodę działania.
Podobny pogląd wyraziła Komisja.
Pozwani-bezpośredni związek z art.10 EKPCz i art59(art49) art 85(81),86(82),90(86-dostosowanie prawa państw człon.)
OPINIA RZECZNIKA GNEREALNEGO
1.art 10 dot dostępu do inf. a nie podważania monopolu tv;z Konwencji nic w ogóle nie wynika dla monopolu
2ETS powinien uwzględnić przepisy konwencji przy wykładni prawa WE
TEZY ORZECZENIA
W odniesieniu do przepisów o tv-muszą być oceniane w świetle swobody wypowiedzi,sformułowanej w art 10 Konwencji,jako ogólnej zasady prawa,której przestrzeganie jest zapewnione przez ETS
Działalność państwa oparta o art 55,56(45,46-wyłączenie dziłalności związanej z wł publ, ograniczenia swobody przedsiębiorczości)-musi być interpretowane w świetle ogólnych zasad prawa,w szczególności praw zasadniczych"

ERT to skrót od Elliniki Radio Tileorassi . Może szukaj pod tym kątem?


SPRAWA 61/65 Vassen
STAN FAKTYCZNY: Powódka odwołała się od niekorzystnej decyzji wydanej przez instytucję ubezpieczeniową , od której otrzymywała rentę po zmarłym mężu, do Scheidsgerecht (trybunał arbitrażowy dla pracowników przemysłu górniczego) . Scheidsgerecht zwrócił się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, czy sąd arbitrażowym jest sądem właściwym do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie wstępne w rozumieniu art. 177 (obecnie art. 234 TWE)
TEZY ORZECZENIA: wyrażenie „sąd lub trybunał” może w pewnych wypadkach odnosić się do ciał innych niż zwykłe sądy. Pytanie wstępne jest dopuszczalne, ponieważ Scheidsgerecht jest organem stałym , działa na podstawie prawa, przysługuje mu jurysdykcja w określonych kategoriach spraw, a spór przed nim ma charakter kontradyktoryjny.
UWAGI: dot. Definicji pojęcia „sąd „ i „trybunał” . Z powyższego orzeczenia wynika, iż tylko sądy arbitrażowe o charakterze publicznoprawnym mogą zostać uznane za właściwe do wniesienia odesłania wstępnego.

SPRAWA 83/78 Pig Marketing Bard


STAN FAKTYCZNY: Spór przed sądem krajowym dot. Zgodności Programu Handlu Trzodą Chlewną z prawem wspólnotowym , a w szczególności przepisami regulującymi swobodny przepływ towarów.
TEZY ORZEZCZENIA: Jeżeli chodzi o podział jurysdykcji miedzy sądy krajowe i Trybunał na podst. Art. 177 Traktatu obecnie art. 234 TWE) , sąd krajowy , który ma bezpośrednią znajomość faktów i argumentów stron i który ma wydać wyrok w sprawie , posiada najlepszą pozycję pozwalającą na ocenę wagi pytań prawnych wynikłych w związku ze sporem i potrzeby odesłania interpretacyjnego , które ma mu ułatwić wydanie wyroku.
UWAGI: post. Prejudycjalne zapewnia sądom krajowym stosującym prawo wspólnotowe możliwość zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozstrzygniecie kwestii wstępnej z zakresu prawa wspólnotowego.

sprawa 244/80 'Foglia II'

stan faktyczny


w sprawie 'Foglia I' ETS stwierdził, iż nie jest kompetentny do wydania orzeczenia prejudycjalnego w sprawie przedstawionej mu przez sąd krajowy, gdyż nie było w niej rzeczywistego sporu. Obie strony postępowania dążyły bowiem do tego samego.
Po otrzymaniu odpowiedzi, sąd włoski zdecydował się wystąpić z kolejnymi pytaniami, m.in. o interpretacje art. 177 Tr.Rz. (234 TWE) dla wyjaśnienia wątpliwości, jakie wzbudziło w nim poprzednie rozstrzygniecie

generalnie chodziło o to, czy Trybunał może (mając na uwadze art 234) odrzucić pytanie prejud.

tezy orzeczenia


1) Do sądu krajowego należy ocena, stosownie do okoliczności sprawy, potrzeby uzyskania orzeczenia wstępnego dla umożliwienia mu wydania orzeczenia.
Sąd krajowy, we współpracy z Trybunałem, wypełnia nałożony na nie wspólnie obowiązek zapewnienia poszanowania prawa w interpretacji i stosowaniu Traktatu.
2) Obowiązkiem Trybunału wynikającym z art. 234 nie jest wyrażanie doradczych opinii odnoszących się do ogólnych albo hipotetycznych kwestii, ale wspomaganie wymiaru sprawiedliwości w p.czł.
wobec tego zakres jurysdykcji Trybunału nie obejmuje odpowiedzi na pytania wnoszone w ramach proceduralnych wybiegów stosowanych przez strony w celu skłonienia Trybunału do wyrażenia swoich poglądów na temat określonych problemów prawa wspólnotowego, które nie spełniają warunku niezbędności dla rozstrzygnięcia.
Oświadczenie Trybunału o braku jego jurysdykcji w takich okolicznościach w żadnym razie nie narusza kompetencji sądu krajowego a jedynie zapobiega wszczęciu procedury w innych niż właściwe celach
Simmenthal v. Administracja Finansów Państwowych (sprawa 106/77)
STAK FAKTYCZNY. Firma Simmenthal sprowadziła z Francji do Włoch wołowinę z przeznaczeniem do spożycia.
STAN PRAWNY:
Włochy:
 firma musiała opłacić koszty badań weterynaryjnych i zdrowotnych
Prawo wspólnotowe:
 swoboda przepływu towarów
STANOWISKA UCZESTNIKÓW POSTĘPOWANIA
a/ powód – Simmenthal: TS powinien określić generalną zasadę postępowania w sytuacji sprzeczności prawa wspólnotowego z krajowym, by zaoszczędzić czasu, kłopotu i pieniędzy innym (nie gwarantuje to w pełni im praw)
b/ pozwany –rząd włoski: zasada prymatu jest oczywista, ale rozwiązywanie konfliktów między porządkami prawnymi powinno być pozostawione prawo konstytucyjnemu państw członkowskich
c/ Komisja: wykładnia prawa krajowego Włoch przez organy je stosujące powinna uwzględniać zasadę prymaty prawa wspólnotowego
TEZY ORZECZENIA: Sąd krajowy nie może stosować prawa wewnętrznego sprzecznego ze wspólnotowym (nie musi przy tym czekać na derogacje tego przepisu). Trybunał przyjął zasadę niestosowania przez sąd krajowy aktu prawnego sprzecznego z normą wspólnotową, bez orzekania w przedmiocie jej ważności. Kwestie decydowania o uchyleniu normy prawa wewnętrznego są domeną prawa konstytucyjnego poszczególnych państw, natomiast prawo wspólnotowe może jedynie wskazać metody realizacji celów Wspólnoty konieczne po temu środki. Wyrok skierowany jest do organu stosującego prawo a nie do ustawodawcy i w ten sposób została potwierdzona zasada sądowej ochrony praw przysługujących jednostkom na podstawie prawa wspólnotowego.

SPRAWA 283/81 CILFIT


STAN FAKTYCZNY: Sprawa będąca przedmiotem postępowania dot. Sporu pomiędzy importerami wełny i włoskim Ministerstwem Zdrowia odnośnie do opłat sanitarnych za badanie wełny sprowadzonej spoza Wspólnoty. Pytanie wstępne skierowane przez sąd włoski do Trybunału dot. Kwestii , czy sąd krajowy ma obowiązek odesłać sprawę do rozstrzygnięcia wstępnego zawsze, gdy w grę wchodzi zastosowanie prawa wspólnotowego, czy tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości natury interpretacyjnej
TEZY ORZECZENIA: Sądy wewnętrzne rozstrzygają we własnym zakresie , czy dla wydania przez nie orzeczenia konieczne jest rozstrzygnięcie dot. Prawa wspólnotowego. Sądy te nie muszą kierować wniosku o orzeczenie wstępne, jeżeli kwestia ta nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sporu .
Przedstawienie sprawy do orzeczenia wstępnego nie jest konieczne, jeżeli zastosowanie prawa wspólnotowego jest tak oczywiste,że nie ma miejsca na żadne wątpliwości. Sytuację taką ocenia się zgodnie z właściwościami prawa wspólnotowego, szczególnym trudnościami jego wykładni oraz niebezpieczeństwem wydania odmiennych orzeczeń w obrębie Wspólnoty.
UWAGI: sądy nie muszą kierować wniosku o orzeczenie wstępne, jeżeli uznają, iż kwestia z zakresu prawa wspólnotowego nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. W przeciwnym razie są, co do zasady, zobowiązane do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie wstępne. Jednakże obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego.
Doktryna „acte Clair” zgodnie z którą norma wspólnotowa nie wymaga interpretacji, jeżeli jest wystarczająco jasna o oczywista.

SPRAWA 26/62 Van Gend & Loos
STAN FAKTYCZNY: W latach 60 w traktacie EWG zawarty był art. 12 , który nakładał na państwa członkowskie obowiązek redukcji stawek celnych oraz zakaz ich podnoszenia. Holenderska firma Van Gend& Loos sprowadziła do Holandii z RFN formaldehyd. W tym czasie niderlandzkie organy celne przekwalifikowały określone towary , wskutek czego podniosły faktycznie określone taryfy celne, a więc pogwałciły art. 12. Sytuacja ta spowodowała , iż na towary sprowadzone przez firmę Van Gend& Loos nałożono wyższe cło i firma ta wniosła sprawę do sądu, zarzucając naruszenie Traktatu. Sąd zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pyt. Prejudycjalnym Dot. Wykładni traktatu
TEZY ORZECZENIA: EWG stanowi nowy porządek prawa międzynarodowego , na rzecz którego państwa członkowskie przekazały część swoich suwerennych praw , zaś jego postanowienia wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także ich obywateli. Niezależnie od ustawodawstwa państw członkowskich prawo Wspólnoty powinno przyznawać prawa jednostką, podobnie jak nakłada na nie obowiązki .Prawa takie powstają nie tylko wtedy, gdy wynika to wyraźnie z Traktatu , lecz także na podstawie jednoznacznych zobowiązań , które Traktat nakłada na jednostki, jak i na państwa członkowskie i organy Wspólnoty.
UWAGI: dot.zmiany kwalifikacji stawek celnych, prymat prawa UE nad prawem wewnętrznym państw członkowskich
Kwestia statusu jednostki w prawie europejskim. Jednostki mogą samodzielnie występować do ETS-u , są podmiotami prawa wspólnotowego, zasada bezpośredniego skutku
*Sprawa 26/62-dot. podwyższenia cła i firma wniosła sprawę do sądu zarzucając naruszenie Traktatu. - W latach 60-tych w Traktacie Europ. Wspól. Gosp. zawarty był artykuł, który nałożył na pań. członk. obowiązek redukcji stawek celnych oraz zakaz ich podnoszenia.

**Wypowiadając się na temat znaczenia traktatu EWG Trybunał uznał specyfikę porządku prawnego EWG gdyż stanowi nowy porządek prawa międzynar, na rzecz którego pań. członk. przekazały część swoich suwerennych praw, zaś jego postanowienia wiążą nie tylko państwa członk., ale także ich obywateli. Niezależnie od ustawodawstwa państw członk. prawo Wspólnoty powinno przyznawać prawa jednostkom, podobnie jak nakłada na nie obowiązek. Prawa takie powstają nie tylko wtedy gdy wynika to wyraźnie z Traktatu, ale także na podstawie jednoznacznych zobowiązań, które Traktat nakłąda na jednostki jak i na pań. członk i organy Wspólnoty.



Na porządek prawny EWG składają się: - prawo pierwotne (traktaty założycielskie Wspólnot; Jednolity Akt Europ.; Traktat o UE; Traktat Amsterdamski ;Traktat Nicejski, po wejściu w życie); - prawo wtórne-prawo stanowione przez organy Wspólnot (rozporządzenia, dyrektywy, decyzje) ; - umowy międzynar zawierana przez Wspólnoty.
Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1963-02-05, C 26/62

NV Algemene Transport en Expeditie Ondernemig van Gend & Loos przeciwko Netherlands Inland

Revenue Adminsitration

Opubl: OETS 2002, poz. 3

Teza:

1. Trybunał ma prawo wydać orzeczenie wstępne, jeżeli tylko zadane pytanie dotyczy interpretacji Traktatu.



2. Trybunał nie ocenia powodów, dla których w konkretnej sprawie sąd krajowy dokonał wyboru pytań oraz znaczenia przypisanego im

przez sąd krajowy.

3. Europejska Wspólnota Gospodarcza stanowi nowy porządek prawa międzynarodowego, na rzecz którego państwa członkowskie

przekazały część swoich suwerennych praw, zaś jego postanowienia wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także ich obywateli.

Niezależnie od ustawodawstwa państw członkowskich, prawo wspólnotowe może nie tylko nakładać obowiązki na podmioty indywidualne,

ale także może przyznawać im prawa, które stają się częścią ich statusu prawnego. Prawa te powstają nie tylko wtedy, gdy Traktat tak

stanowi wprost, ale również na podstawie jasno sformułowanych obowiązków, jakie Traktat nakłada na podmioty indywidualne, państwa

członkowskie oraz instytucje Wspólnoty.

4. Fakt, że art. 169 [226] i 170 [227] TWE pozwalają Komisji oraz państwom członkowskim na wnoszenie przed Trybunał skarg w

przypadku niewypełnienia obowiązków przez jakieś państwo członkowskie, nie pozbawia jednostek prawa do dochodzenia wypełnienia

tych obowiązków przed sądem krajowym.

5. Zgodnie z duchem, systematyką oraz treścią Traktatu, art. 12 [25] TWE należy interpretować w taki sposób, że jest on bezpośrednio

skuteczny i tworzy prawa indywidualne, które sądy krajowe mają obowiązek chronić.

6. Z treści art. 12 [25] TWE oraz systematyki Traktatu wynika, że w celu ustalenia czy w sposób sprzeczny z zakazem zawartym w tym

przepisie podniesiono cła lub opłaty o skutku podobnym, należy brać pod uwagę poziom ceł i opłat stosowanych przez państwo

członkowskie w momencie wejścia w życie Traktatu.

7. Jeżeli po wejściu w życie Traktatu na taki sam produkt nakłada się wyższe cło, niezależnie od tego czy do podniesienia stawki doszło

wskutek rzeczywistego podniesienia cła lub wskutek zmiany klasyfikacji celnej, której rezultatem jest zakwalifikowanie produktu do grupy

obłożonej wyższym cłem, stanowi to naruszenie art. 12 [25] TWE.
Uzasadnienie:

Podstawy wyroku:

1. Tariefcommmissie, holenderski trybunał administracyjny, ostatnia instancja w sprawach podatkowych i celnych, przedłożył na podstawie

art. 177 [234] ust. 1 pkt a) oraz ust. 3 TWE wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego w toczącej się przed nim sprawie pomiędzy NV

Algemene Transport en Expeditie Ondernemig van Gend & Loos a Holenderską Administracją Podatkową w sprawie dwóch pytań:

"1. Czy art. 12 [25] TWE jest bezpośrednio skuteczny na terytorium państwa członkowskiego, innymi słowy, czy obywatele tego państwa

mogą na podstawie tego przepisu dochodzić swoich praw przed sądami krajowymi?

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy nałożenie 8% cła importowego z tytułu sprowadzenia do Holandii przez

powoda w postępowaniu głównym ureaformaldehydu wyprodukowanego w RFN, należy uznać za podwyższenie cła w rozumieniu art. 12

[25] TWE, czy też w niniejszej sprawie doszło do racjonalnej zmiany wysokości cła pobieranego przed 1.3.1960 r., która to zmiana, mimo

że prowadzi do podwyższenia cła z arytmetycznego punktu widzenia, nie jest jednak zakazana na mocy art. 12 [25] TWE?"

Postępowanie

2. Nie podniesiono żadnych zarzutów dotyczących ważności złożenia przez Triefcommissie, sąd lub trybunał w rozumieniu tego przepisu,

wniosku o wydanie orzeczenia wstępnego na podstawie art. 177 [234] TWE. Ponadto, nie ma żadnych podstaw, by Trybunał podniósł tę

kwestię z własnej inicjatywy.

Pierwsze pytanie - jurysdykcja Trybunału

3. Rządy Holandii i Belgii kwestionują jurysdykcję Trybunału ze względu na to, że wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego nie dotyczy

interpretacji Traktatu, ale jego zastosowania w kontekście holenderskiego prawa konstytucyjnego. Ponadto, Trybunał nie jest władny

rozstrzygnąć w przedmiocie prymatu EWG nad ustawodawstwem holenderskim lub umowami międzynarodowymi zawartymi przez

Holandię i transponowanymi do wewnętrznego porządku prawnego. Rozwiązanie tego problemu leży w wyłącznej kompetencji sądów

krajowych, z zastrzeżeniem postępowań unormowanych w art. 169 [226] i 170 [227] TWE.

4. Jednakże, w niniejszej sprawie do Trybunału nie zwrócono się o rozstrzygnięcie w przedmiocie zastosowania Traktatu zgodnie z

zasadami prawa krajowego, co leży w gestii sądów krajowych, lecz o dokonanie interpretacji, zgodnie z art. 177 [234] ust. 1 lit) a TWE,

zakresu art. 12 [25] TWE w kontekście prawa wspólnotowego oraz skutków tego przepisu dla podmiotów indywidualnych.

5. Ponadto, rząd belgijski dowodzi, że Trybunał nie może udzielić odpowiedzi na zadane pytania, ponieważ żadne z nich nie ma znaczenia

dla rozstrzygnięcia postępowania przed sądem krajowym.

6. Jednakże, do uznania, że Trybunał jest właściwy do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie wystarcza tylko to, by podniesione pytanie

w sposób oczywisty dotyczyło interpretacji Traktatu. Powody, dla których sąd lub trybunał krajowy wystąpiły z wnioskami lub znaczenie

zadanych pytań dla postępowania głównego nie podlegają ocenie Trybunału. Ze sposobu sformułowania pytań wynika, że dotyczą one

interpretacji Traktatu. W związku z powyższym Trybunał jest właściwy do udzielenia na nie odpowiedzi.

7. Z tego powodu powyższy argument jest bezpodstawny.

Pierwsze pytanie - meritum sprawy

8. Pierwsze pytanie Tariefcommissie dotyczy tego, czy art. 12 [25] TWE jest bezpośrednio skuteczny w krajowym porządku prawnym w

takim sensie, że obywatele państw członkowskich mogą na podstawie tego przepisu dochodzić przed sądami krajowymi swoich praw.

9. By ustalić, czy przepisy umowy międzynarodowej wywołują tak daleko idące skutki, należy wziąć pod uwagę ich ducha, systematykę

oraz treść.

10. Z celu EWG, którym jest utworzenie wspólnego rynku, którego funkcjonowanie ma bezpośrednie znaczenie dla stron, wynika, że jest on

czymś więcej niż zwykłą umową tworzącą wzajemne zobowiązania między umawiającymi się stronami. Potwierdza to preambuła Traktatu,

która odnosi się nie tylko do rządów, ale także do ludzi. Potwierdza to także ustanowienie instytucji wyposażonych w suwerenne prawa,

których wykonywanie wpływa na państwa członkowskie oraz ich obywateli. Ponadto, należy stwierdzić, że obywatele państw członkowskich

tworzących Wspólnotę mają obowiązek współpracować w jej funkcjonowaniu za pośrednictwem Parlamentu Europejskiego oraz Komitetu

Ekonomiczno-Społecznego.

11. Powierzone Trybunałowi na mocy art. 177 [234] TWE zadanie, polegające na zapewnieniu jednolitej interpretacji Traktatu przez sądy i

trybunały krajowe potwierdza, że państwa uznały, że prawo wspólnotowe może być powoływane przez podmioty indywidualne przed

sądami krajowymi. Można z tego wyciągnąć wniosek, że Wspólnota stanowi nowy porządek prawa międzynarodowego, na rzecz którego

państwa członkowskie ograniczyły, choć w ograniczonym zakresie, swoje suwerenne prawa, i którego treść wiąże nie tylko państwa

członkowskie, ale i ich obywateli. Niezależnie od ustawodawstwa państw członkowskich, prawo wspólnotowe nie tylko nakłada na

podmioty indywidualne obowiązki, ale także może przyznawać im prawa, które stają się elementem ich dorobku prawnego. Prawa te

powstają nie tylko wtedy, gdy zostają przyznane wprost przez Traktat, ale również wynikają z jasno sformułowanych obowiązków, jakie

Traktat nakłada na podmioty indywidualne, państwa członkowskie oraz instytucje Wspólnoty.

12. Odnosząc się do systematyki Traktatu w części dotyczącej ceł i opłat o skutku podobnym należy podkreślić, że art. 9 [23] TWE,

zgodnie z którym Wspólnota opiera się na Unii Celnej, zawiera zakaz wprowadzania ceł i opłat. Przepis ten można znaleźć na początku

części Traktatu określającej podstawy funkcjonowania Wspólnoty. Jego treść jest doprecyzowana przez art. 12 [25] TWE.

13. Art. 12 [25] TWE zawiera jasny i bezwarunkowy zakaz, który nie jest pozytywnym, ale negatywnym obowiązkiem. Państwa

członkowskie nie mają możliwości uchylenia się od jego wykonania, co mogłoby uzależnić jego realizację od podjęcia jakiegoś środka

prawnego na podstawie prawa krajowego. Charakter tego przepisu sprawia, że może on wywoływać bezpośrednie skutki w stosunkach

prawnych pomiędzy państwami członkowskimi a ich obywatelami.

14. Realizacja art. 12 [25] TWE nie wymaga jakiejkolwiek interwencji legislacyjnej ze strony państw. Fakt, że na mocy tego przepisu to

państwa członkowskie są związane negatywnym obowiązkiem nie oznacza, że ich obywatele nie mogą czerpać z niego korzyści.

15. Argument oparty na art. 169 [226] i 170 [227] TWE, wysunięty przez trzy rządy, które przedłożyły swoje uwagi Trybunałowi, jest błędny.

Fakt, że przepisy te pozwalają Komisji oraz państwom członkowskim na wnoszenie przed Trybunał skarg przeciwko państwu, które nie

wykonało swoich obowiązków, nie oznacza, że podmioty indywidualne nie mogą powołać się na te obowiązki przed sądem krajowym,

jeżeli okaże się to konieczne. Fakt, że Traktat pozostawia w gestii Komisji dokonanie wyboru sposobu zapewnienia przestrzegania przez

państwa członkowskie nałożonych na nie obowiązków, wyłącza możliwość podnoszenia faktu naruszenia tych obowiązków przez sąd

krajowy, w postępowaniu toczącym się między podmiotami indywidualnymi.

16. Ograniczenie możliwości dochodzenia praw wynikających z art. 12 [25] TWE, naruszonych przez państwa członkowskie, do

postępowań w trybie art. 169 [226] i 170 [227] TWE pozbawiłoby ich obywateli jakiejkolwiek bezpośredniej ochrony przysługujących im

praw podmiotowych. Istnieje obawa, że korzystanie z postępowań przewidzianych w tych przepisach byłoby nieefektywne, gdyby

wszczynano je po wejściu w życie krajowych przepisów sprzecznych z postanowieniami Traktatów.

17. Aktywność podmiotów indywidualnych zainteresowanych ochroną przysługujących im praw stanowi skuteczny instrument nadzoru,

uzupełniający procedury kontrolne przewidziane w art. 169 [226] i 170 [227] TWE, których uruchomienie zależy od Komisji lub państw

członkowskich.

18. Z powyższego wynika, że zgodnie z duchem Traktatu, jego systematyką oraz treścią, art. 12 [25] TWE należy interpretować w taki

sposób, że wywołuje on bezpośrednie skutki oraz przyznaje prawa indywidualne, które podlegają ochronie ze strony sądów krajowych.

Drugie pytanie - jurysdykcja Trybunału

19. Według rządów Belgii i Holandii wydaje się, że sposób sformułowania pytania wymaga dokonania, przed udzieleniem na nie

odpowiedzi przez Trybunał, oceny klasyfikacji celnej ureaformaldehydu wwożonego do Holandii, co do której Van Gend & Loos i celnicy w

Zaandam różnili się na podstawie Tariefbesluit z 1947 r. Pytanie nie dotyczy interpretacji Traktatu, ale zastosowania holenderskich

przepisów celnych dotyczących klasyfikacji aminoplastów, co nie należy do jurysdykcji Trybunału przyznanej mu na mocy art. 177 [234] ust.

1 lit. a) TWE.

20. Z tego powodu Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na wniosek Tariefcommissie.

21. Jednakże rzeczywiste znaczenie pytania przedłożonego przez Tariefcommissie jest następujące: czy z art. 12 [25] TWE sprzeczne jest

faktyczne podniesienie opłat celnych nałożonych na dany produkt nie wskutek podniesienia stawki celnej, ale wskutek nowej klasyfikacji

produktu, wynikającej ze zmiany opisu taryfowego.

22. Patrząc na to pytanie w ten sposób, dotyczy ono interpretacji przepisu Traktatu, a w szczególności znaczenia, jakie należy nadać

pojęciu ceł stosowanych przed wejściem w życie Traktatu.

Drugie pytanie - meritum sprawy

23. Z treści art. 12 [25] TWE oraz systematyki Traktatu wynika, że w celu ustalenia czy w sposób sprzeczny z zakazem zawartym w tym

przepisie podniesiono cła lub opłaty o skutku podobnym, należy brać pod uwagę poziom ceł i opłat stosowanych przez państwo

członkowskie w momencie wejścia w życie Traktatu.

24. Idąc dalej, w przypadku zakazu zawartego w art. 12 [25] TWE, sprzeczny z nim wzrost ceł może wynikać ze zmian dokonanych w

taryfie, których skutkiem jest zakwalifikowanie produktu do grupy obłożonej wyższym cłem oraz z rzeczywistego zwiększenia stawki celnej.

25. Nie ma większego znaczenia, w jaki sposób doszło do podniesienia cła, jeżeli po wejściu w życie Traktatu na ten sam produkt, w tym

samym państwie członkowskim nałożono wyższe cło.

26. Zastosowanie art. 12 [25] TWE zgodnie z dokonaną powyżej interpretacją należy do kompetencji sądu krajowego, który musi zbadać,

czy cło nałożone na produkt podlegający cłu, w niniejszej sprawie ureaformaldehyd wyprodukowany w RFN, jest wyższe od cła, które

pobierano 1.1.1958 r.

27. Trybunał nie jest władny rozstrzygnąć w przedmiocie sprzecznych poglądów dotyczących klasyfikacji, jakie przedłożono w trakcie

postępowania, pozostawiając to zadanie sądowi krajowemu




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna