2. Rekreacja w działalności współczesnej szkoły



Pobieranie 49.41 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar49.41 Kb.
Aktywność rekreacyjna różnych grup społecznych
1. Rekreacja ruchowa w rodzinie

2. Rekreacja w działalności współczesnej szkoły


3. Rekreacja ruchowa osób trzeciego wieku

4. Rekreacja ruchowa w środowisku osób niepełnosprawnych


Aktywność ruchowa stała się obecnie jednym z obowiązków współczesnego człowieka w ochronie jego zdrowia fizycznego i psychicznego.


I. Rekreacja ruchowa w rodzinie

Wszechstronny rozwój młodego człowieka od narodzin do dojrzałości odbywa się w kolejnych etapach będących ze sobą w ścisłym powiązaniu. Istotne znaczenie we wspieraniu tego rozwoju ma rodzina, która stanowi środowisko biologiczne, społeczne, kulturowe, ekonomiczne i wychowawcze.

Ważnym elementem stanu dojrzałości jest aktywność ruchowa przejawiająca się od pierwszej chwili życia dziecka. Zadaniem rodziny jest stymulowanie tej aktywności mającej ogromne znaczenie w całej ontogenezie(rozwoju osobniczym). Drogę do realizacji zakreślonych celów stanowi najpierw zabawa – pojawiająca się od najwcześniejszych lat życia dziecka. W aktywności wszystkim zabawom bez względu na ich rodzaj towarzyszy ruch. W starszym wieku – w wieku szkolnym obok rodziny do wdrażania do aktywności ruchowej włączają się rówieśnicy, szkoła i inne instytucje oferując swoje propozycje, zabezpieczając rosnące i zmieniające się potrzeby dziecka w zakresie rekreacji ruchowej. Zmieniają się w tym okresie formy aktywności, które przestają być tylko zabawą.

Sport w rodzinie (rekreacja ruchowa) to zajęcia ruchowo-sportowe, którym oddaje się rodzina, ze względów rekreacyjnych, wypoczynkowych, a także opiekuńczo – wychowawczych.

Członków rodziny uczestniczących w aktywności ruchowej określa się mianem rodziny usportowionej. Wśród zadań rodziny w zakresie wychowania do rekreacji wymienić należy między innymi:



  • umiejętne kierowanie zainteresowaniami i aktywnością rekreacyjną,

  • czuwanie nad doborem przez dziecko towarzystwa będącego czynnikiem pobudzającym do pożądanych zachowań w zakresie rekreacji,

  • ochranianie przed niekorzystnym wpływem popularnych w środowisku młodzieży wzorów i postaw biernych, a często nawet destrukcyjnych.

Obecnie wyróżnia się następujące wartości rekreacji rodzinnej:

  • ogólno – wychowawcze wynikające ze wspólnego udziału w różnych formach rekreacji dzięki czemu rodzice mogą wywierać wpływ wychowawczy, przekazywać normy moralne a także kształtować osobowość dziecka;

  • grupotwórcze – gdyż w czasie wspólnego uczestnictwa w sporcie dla wszystkich zachodzą w rodzinie procesy scalające ją, integrujące jako grupę;

  • zdrowotne gdyż dzięki udziałowi w ćwiczeniach podnosi się stan zdrowotny rodziny a także sprawność, wydolność fizyczna oraz aktywna postawa wobec tych procesów jak również utrwala w młodym pokoleniu świadomy stosunek do higienicznego życia i racjonalnego wypoczynku;

  • poznawcze i kształcące ponieważ stwarza możliwości poznania i opanowania różnych technik i przepisów sportowych i turystycznych, korzystania ze środowiska i kontaktu z przyrodą. Dzięki wspólnemu uczestnictwu w zajęciach rekreacyjno – turystycznych rodzina ma szansę poznania różnych regionów kraju, przez co wzbogaca swoją wiedzę, kontakt z kulturą i historią;

  • wychowujące w kulturze fizycznej co ma na celu przygotowanie do ustawicznego uczestnictwa w niej przez stwarzanie przychylnej atmosfery w domu rodzinnym.

Słabymi stronami „sportu dla wszystkich w rodzinie są:

  • trudności programowe,

  • brak odpowiednio przygotowanych kadr do prowadzenia rekreacji rodzinnej,

  • małą dyspozycyjność czasową grupy rodzinnej.

Dokonuje się różnych podziałów form uczestnictwa rodzinnego w rekreacji ruchowej przyjmując za postawę różne kryteria.

Z punktu widzenia potrzeb metodycznych i wychowawczych w rekreacji rodzinnej kryterium podziału jest wiek dzieci:


  • z małymi dziećmi do lat siedmiu,

  • z dziećmi w wieku szkolnym,

  • z nastolatkami, z dorosłymi dziećmi,

  • w rodzinach trzypokoleniowych (dziadkowie, rodzice, dzieci).

Do form sportu dla wszystkich, z których może korzystać rodzina, należy zaliczyć między innymi:

  • gry i zabawy ruchowe,

  • marsze, spacery, biegi po zdrowie,

  • pływanie,

  • żeglarstwo, windsurfing, wioślarstwo, kajakarstwo,

  • narciarstwo zjazdowe i biegowe,

  • saneczkarstwo, łyżwiarstwo,

  • jazda na rowerach,

  • uczestnictwo w festynach i imprezach sportowo – rekreacyjnych,

  • turystyka.

2. Rekreacja w działalności współczesnej szkoły


W warunkach współczesnej szkoły rekreacja spełnia na rzecz młodzieży rozmaite zadania. Najczęściej wymieniane są:

  • profilaktyka i wzmacnianie potencjału biologicznego,

  • edukacja,

  • kształtowanie charakteru,

  • socjalizacja i uspołecznienie.

W młodszym wieku szkolnym (klasy I-III), za cele rekreacji, w kontekście wspomagania celów kształcenia i wychowania fizycznego w młodszym wieku szkolnym, przyjmuje się:

  • stwarzanie szerokich możliwości ruchowego „wyżycia się”,

  • zaspokajanie biologicznej potrzeby zwiększonej aktywności ruchowej,

  • przygotowanie do indywidualnej i zespołowej aktywności fizycznej,

  • doskonalenie podstawowych umiejętności z zakresu gier i zabaw ruchowych, minigier sportowych, ekspresyjnych form ruchowych z podkładem muzycznym, a także podstaw gimnastyki, lekkoatletyki, pływania, łyżwiarstwa i narciarstwa,

  • utrzymywanie prawidłowej postawy ciała, nauczanie zasad higienicznego trybu życia i postrzegania znaczenia środowiska naturalnego.

W średnim wieku szkolnym (klasy IV-VI) rekreacja wspomaga kształcenie i wychowanie fizyczne w zakresie przygotowania uczniów do stopniowego przejmowania na siebie odpowiedzialności za własny rozwój, sprawność fizyczną i zachowanie zdrowia.

Pod koniec tego etapu nauki w szkole uczniowie powinni osiągnąć w ramach przygotowania do uczestnictwa w rekreacji następujące cele:



  • opanować podstawowe techniki mniej i bardziej złożonych czynności rekreacyjnych w wybranej dyscyplinie,

  • mieć rozbudzoną wewnętrzną potrzebę uprawiania rekreacji, znać i rozumieć cele jej uprawiania.

Starszy wiek szkolny (szkoła ponadpodstawowa) W tym okresie upowszechnia się „sporty całego życia” z wyraźnym zróżnicowaniem ze względu na płeć. Dominują zajęcia o charakterze sportowym (zawierające elementy współzawodnictwa i bardziej intensywny wysiłek fizyczny) oraz relaksacyjnym z nastawieniem na samousprawnianie się, z przyswajaniem wzorców, jak dziś i w przyszłości dbać o sprawność i zdrowie.
Rekreacja we współczesnej szkole jest zjawiskiem dynamicznie rozwijającym się, które znajduje odzwierciedlenie w różnych sferach życia dzieci i młodzieży., dzięki temu spełnia szereg funkcji wzajemnie przenikających się, z których najważniejsze to:


  • funkcja wychowawcza,

  • funkcja kształcąca,

  • funkcja wypoczynkowa,

  • funkcja zdrowotna.

Funkcja wychowawcza


Założenia wychowawcze rekreacji w stosunku do dzieci i młodzieży w szkole to:

  • rozwój osobowości i uzdolnień,

  • przygotowanie do życia społecznego,

  • przygotowanie do pracy,

  • przygotowanie do wypoczynku.

Źródła możliwości wychowawczych rekreacji to budzenie i kształtowanie przez nią takich cech, jak: zaradność i samodzielność, silna wola, przedsiębiorczość, wytrwałość, umiejętność pokonywania trudności i przeciwieństw, solidarność grupowa, sprawiedliwość, samodyscyplina i samokontrola, sumienność, otwartość, dzielność, obowiązkowość, życzliwość, punktualność, umiejętność współżycia w zespole i uznawania woli większości.


Funkcja kształcąca


W działalności rekreacyjnej ma miejsce przekaz określonych zasobów wiadomości i umiejętności. Ponieważ przekaz ten dzieje się poza ławką szkolną wyróżniają go: brak sformalizowania, werbalizmu, zachowawczości, mechanicznego uczenia się na pamięć.

Funkcja wypoczynkowa


Rekreacja i turystyka są powszechnymi formami wypoczynku ucznia od nauki i innych obowiązków. Są też czynnikami obrony przed ujemnymi dla niego skutkami współczesnej cywilizacji.

Funkcja zdrowotna


Funkcja zdrowotna rekreacji w warunkach szkolnych polega na pobudzaniu i ułatwianiu rozwoju fizycznego młodych organizmów przez dawkowanie i dobór form ruchu.

Należy zwrócić również uwagę na zdrowotne oddziaływanie środowiska naturalnego w toku działalności rekreacyjnej, które wyraża się poprzez dotlenienie organizmów a także ich hartowanie pod wpływem słońca, wiatru i zmian temperatury, co ma ogromne znaczenie profilaktyczne dla dzieci i młodzieży.

Warunki optymalne umożliwiające szkole realizację zadań w zakresie przygotowania uczniów do uczestnictwa w rekreacji i turystyce to m.in.:


  • nastawienie na szeroki zakres oddziaływań pozadydaktycznych,

  • różnorodność oferty mogącej rozbudzić zainteresowania,

  • dobry stan organizacji przestrzennej, wyposażenie w urządzenia i sprzęt,

  • sprawna organizacja pracy szkoły.



3. Rekreacja ruchowa osób trzeciego wieku
Starość jest naturalną fazą życia, która następuje po młodości i dojrzałości, jest ona ostatnim okresem w ontogenezie człowieka.

Badaniami nad procesem starzenia się oraz oddziaływaniem na te procesy zajmuje się gerontologia – nauka wielodyscyplinowa łącząca medycynę, fizjologię, biologię, psychologię, socjologię, pedagogikę, ekonomię i prawo.


Charakterystyka okresu starości


W gerontologii spotkać można różne podziały okresu starości. Jednym z nich jest podział według wieku kalendarzowego:

  • dwa okresy:

  1. 60 – 75 lat wczesna starość, powyżej 75 lat – późna starość

  2. 65 – 79 lat mężczyźni i 60 – 79 lat kobiety – starość, powyżej 80. roku życia – sędziwa starość

  • trzy okresy: 60 – 75 lat – wiek podeszły, 76 – 90 lat – wiek starczy, powyżej 90 lat – długowieczność.

Statystycy i demografowie ONZ za próg starości przyjęli 65 rok życia. Powszechnie ten okres utożsamia się z przejściem na emeryturę, której wyznacznikiem w Polsce jest obecnie wiek 60 lat dla kobiet i 65 dla mężczyzn.


Starość z punktu widzenia biologii oznacza postępującą degradację funkcji organizmu, najprościej rozumianą jako obniżenie poziomu czynności organizmu które obejmują zmiany zachodzące we wszystkich układach narządów – szkieletowym, mięśniowym, trawiennym, oddechowym, moczowopłciowym, naczyniowym, nerwowym – oraz w narządach zmysłów i skórze.
Czynniki zagrażające zdrowiu osób starszych:

  • siedzący tryb życia,

  • spożycie ponad miarę szczególnie tłuszczów zwierzęcych i węglowodanów,

  • nadmierne obciążenie emocjonalne (stres)


Prozdrowotne funkcje:


  • funkcja stymulacyjna – polegającą na wzmacnianiu procesów życiowych, wspomaganiu naturalnych, genetycznych możliwości człowieka bodźcami fizycznymi lub sytuacyjnymi;

  • funkcja adaptacyjna – polegającą na przygotowaniu i adaptowaniu człowieka do czekających go zadań życiowych. Szczególnie w starszym wieku następować powinna adaptacja organizmu do zmieniającej się aktywności, sprawności czy możliwości i do zmiennych wpływów środowiska, zarówno fizycznego jak społecznego;

  • funkcja korektywna – polegającą na likwidowaniu i ograniczaniu odchyleń w funkcjonowaniu człowieka wykraczających poza przyjęte normy;

  • funkcja kompensacyjna – polegającą na wyrównaniu obiektywnie istniejących lub subiektywnie odczuwanych braków w jednej dziedzinie działalności człowieka, przez wzmożoną aktywność w innej.

W okresie starości (w różnych jej momentach) podczas działań rekreacyjnych funkcje te mogą występować z różnym nasileniem, równocześnie lub osobno.


W profilaktyce starzenia, kategoryzując czynniki ryzyka, które wpływają na tempo procesu starzenia, można wyróżnić:


  • czynniki biologiczne, zaliczając do nich:

    • zmniejszenie aktywności ruchowej, której brak powoduje głębokie zmiany patologiczne ustroju;

    • przeciążenie układu nerwowego, m.in. przez nadmiar szkodliwych bodźców związanych z rozwojem urbanizacji i cywilizacji technicznej (hałas, zanieczyszczenie powietrza, nadmiar informacji, stres psychiczny);

    • niewłaściwe odżywianie: niedobór białka, witamin, żelaza itp. lub częściej spotykane przekarmienie, przyjmowanie nadmiaru kalorii w stosunku do zapotrzebowania;

    • nadużywanie alkoholu, nikotynizm, lekomania.

  • czynniki społeczne:

    • nagła zmiana warunków środowiskowych i pogarszanie się sytuacji materialnej związane z przejściem na emeryturę;

    • izolacja społeczna i psychiczna;

    • brak odpowiednio zorganizowanych form rekreacji i czynnego wypoczynku;

    • niewłaściwe nastawienie do starości i do ludzi starych;

    • niedostateczne uświadomienie w zakresie geriohigieny;

    • brak przygotowania do starości.

Zmiany potrzeb, postaw, motywów i barier w okresie starości


Motywacja podejmowania aktywności ruchowej ma złożony charakter. Wśród kategorii motywów występujących najczęściej w grupie osób starszych można wymienić:


  • motywy zdrowotne – najczęściej zdrowie postrzegane jest przez osoby starsze jako przeciwwaga choroby, która występując częściej w tym wieku skłania do działań rewitalizacyjnych i profilaktycznych, kiedy odpowiednia aktywność ruchowa jest szczególnie zalecana;




  • motywy utylitarne – mające na celu korzyści praktyczne dotyczące poprawy lub podtrzymania czynności lokomocyjnych i funkcjonalnych organizmu, co ma ogromny wpływ na samodzielność i niezależność osób starszych;




  • motywy społeczne – to chęć przebywania z ludźmi, ucieczka przed samotnością;




  • motywy ludyczne – dotyczą wypełniania dużych zasobów czasu wolnego, przeciwdziałania monotonii dnia codziennego;




  • motywy poznawcze – dotyczą zarówno otaczającej rzeczywistości (przyrody, środowiska), jak również samopoznania i uczenia się nowych umiejętności.

Andragogika wieku podeszłego proponuje podjęcie działań w kierunku:


  • rozwijanie takich zainteresowań, które mogą być zaspokajane w okresie emerytalnym;

  • przygotowanie do wydłużonego okresu czynności zawodowej;

  • przygotowanie emerytów do wartościowego spędzania czasu wolnego, służącego utrzymaniu dobrego stanu zdrowia oraz dobrego samopoczucia;

  • działalności społecznej, w której mogą realizować swoje ideały, marzenia;

  • orientacji w rzeczywistości, gdyż orientacja ta jest warunkiem zachowania równowagi psychicznej i stwarza chęć brania udziału w tej rzeczywistości.



4. Rekreacja ruchowa w środowisku osób niepełnosprawnych



Definicja ogólna: niepełnosprawną jest osoba, której stan fizyczny lub (i) psychiczny trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia wypełnianie zadań życiowych i ról społecznych zgodnie z normami prawnymi i społecznymi.
Osoby niepełnosprawne można podzielić według różnych kryteriów, np. według rodzajów (kategorii) niepełnosprawności, okresu życia, w którym ona wystąpiła, stopnia niepełnosprawności itp.
Niepełnosprawność może być następująca:


  1. niepełnosprawność sensoryczna (zmysłowa), w tym niepełnosprawność słuchowa, wzrokowa, dotykowa;

  2. niepełnosprawność fizyczna, w tym niepełnosprawność motoryczna;

  3. niepełnosprawność psychiczna, w tym niepełnosprawność intelektualna, umysłowa określana również jako upośledzenie umysłowe lub niedorozwój umysłowy.

Podstawowe znaczenie mają klasyfikacje Światowej Organizacji Zdrowia, gdzie wyróżnia się osoby:



  • z upośledzeniem lokomocyjnym,

  • z upośledzeniem widzenia,

  • z upośledzeniem w zakresie środków komunikowania się (mowa, pismo),

  • z niepełnosprawnościami natury organicznej,

  • z niepełnosprawnościami intelektualnymi

  • z niepełnosprawnościami emocjalnymi,

  • z wadami skrytymi (niewidocznymi dla oka)

  • z upośledzeniami związanymi z procesem starzenia się.

W Polsce wyodrębnia się trzy stopnie niepełnosprawności:

  • lekki – do którego zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu zdolną do wykonywania zatrudnienia, nie wymagającą pomocy innej osoby w celu pełnienia ról społecznych;

  • umiarkowany – do którego zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu zdolną do wykonywania zatrudnienia na stanowisku pracy przystosowanym do potrzeb i możliwości wynikających z niepełnosprawności, wymagającą w celu pełnienia ról społecznych częściowej lub okresowej pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;

  • znaczny – do którego zalicza się osobę mającą naruszoną sprawność organizmu, niezdolną do podjęcia zatrudnienia, zdolną do wykonywania zatrudnienia w zakładzie pracy chronionej albo w zakładzie aktywizacji zawodowej, wymagającą niezbędnej w celu pełnienia ról społecznych stałej lub długofalowej opieki lub pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.


Rola rekreacji i turystyki w rewalidacji osób niepełnosprawnych

Warunkiem prawidłowego funkcjonowania organizmu ludzkiego jest zarówno utrzymanie dynamicznej równowagi wewnętrznej (homeostazy), jak też równowagi w relacji człowiek – środowisko zewnętrzne (heterostazy).

Istnieje wiele czynników mogących zaburzyć równowagę organizmu – z punktu widzenia teorii rekreacji na szczególną uwagę zasługują dwa. Są to hipokinezja, czyli zbyt mała ilość ruchu w stosunku do potrzeb oraz przeciążenie psychiczne, wywołujące często reakcję stresową.

Zwiększenie aktywności ruchowej ludzi niepełnosprawnych stwarza naturalny bodziec przyspieszający i wspomagający procesy odnowy, regeneracji, a nawet kompensacji funkcji uszkodzonego organizmu.



Ruch jest bodźcem o szerokim, korzystnym oddziaływaniu na organizm człowieka i – jak dotąd – nie można zastąpić go niczym innym. Rekreacyjna aktywność ruchowa może stanowić wartościowy element w rehabilitacji osób niepełnosprawnych, której celem jest przywrócenie choremu utraconej sprawności lub wyrobienie – w miarę możliwości – sprawności zastępczych, wyrównujących ubytki funkcjonalne.

Przez odpowiedni dobór form rekreacji i turystyki można:



  • poprawić – naruszoną przez inwalidztwo – samoocenę i poczucie własnej wartości,

  • zmniejszyć poczucie zagrożenia i rozładować napięcia emocjonalne,

  • ułatwić akceptację swojego inwalidztwa i przystosowanie się do nowej sytuacji życiowej.


Cele uprawiania rekreacji i turystyki przez osoby niepełnosprawne

Do zasadniczych celów spełnianych przez rekreację i turystykę można zaliczyć:



Cel leczniczy. Rekreacja i turystyka powinny być w miarę możliwości kontynuacją programu leczenia i usprawniania pacjenta.

Cel biologiczny. Ruch jest stymulatorem niezbędnym do życia. Ruch jako środek terapeutyczny może zastąpić każdy lek, natomiast żaden środek leczniczy nie może zastąpić ruchu.

Cel anatomiczno – fizjologiczny. Najczęściej bezpośrednim celem postępowania usprawniającego jest utrzymanie właściwych stosunków anatomicznych w obrębie stawów, zapobieganie przykurczom i zanikom mięśni.

Cel higieniczno – zdrowotny. Codzienna dawka wysiłku fizycznego jest dla każdego zdrowego człowieka wskazaniem, a dla ludzi niepełnosprawnych jest zaś obowiązkiem.

Cel wychowawczo – psychologiczny. Dzieci niepełnosprawne powinny jak najwcześniej uczestniczyć w zajęciach z zakresu kultury fizycznej i turystyki. Przemawia za tym duża potrzeba biologiczna stosowania ruchu do prawidłowego rozwoju, większa niż u dzieci zdrowych. Drugą przesłanką jest możliwość kształtowania przez sport, rekreację i turystykę cech charakteru i woli oraz oddziaływania na psychikę.

Cel hedonistyczny. Udział w kulturze fizycznej i turystyce musi dawać radość i zadowolenia. Rekreacja i turystyka pozwalają nawiązać kontakty towarzyskie, opuszczać mieszkania, otworzyć zamknięte drzwi na świat.

Cel społeczny. Cel ten wynika z głęboko humanitarnych pobudek. Nowoczesne koncepcje rehabilitacji zakładają nie tylko powrót do zdrowia przez przywrócenie funkcji ruchowych, które pozwoliły by na podjęcie pracy zawodowej, włączenie się w całokształt życia społecznego czy kulturalnego. Jednym z przejawów aktywności społecznej jest udział w rekreacji i turystyce.
Rekreację i turystykę osób niepełnosprawnych traktować należy nie tylko jako rozrywkę, relaks, ale również jako środek terapeutyczno – wychowawczy, łagodzący skutki kalectwa.
Systematyczne uprawianie rekreacji i turystyki odzwierciedla się w:

  • łatwiejszym wykonywaniu codziennych czynności samoobsługowych i zawodowych lub szkolnych,

  • szybszym uzyskaniu gotowości do podejmowania kolejnych obciążeń wysiłkowych,

  • mniejszej podatności na sytuacje stresowe i lepszym znoszeniu w przypadku ich pojawienia się,

  • wzroście ogólnej odporności na trudy życia i zmniejszeniu się podatności na zachorowania.

Sumując doświadczenia wynikające z badań nad niepełnosprawnością stwierdzić można, że aby ludzie niepełnosprawni mogli uprawiać rekreację należy:

    1. zapewnić odpowiednio przygotowaną kadrę instruktorską,

    2. udostępnić sprzęt do zajęć rekreacyjnych dostosowany do rodzaju inwalidztwa,

    3. przygotować i udostępnić bazę do zajęć rekreacyjnych,

    4. odpowiednio dostosować protezy, wózki i inny sprzęt pomocniczy,

    5. uczestników przygotować kondycyjnie i psychicznie,

    6. dbać o to, aby uczestnicy przez udział w zajęciach rekreacyjnych ćwiczący odzyskali wiarę w swe możliwości uczestniczenia w życiu ludzi pełnosprawnych.

Aby rekreacja stała się rzeczywiście czynnikiem przywracania sprawności psychofizycznej osób niepełnosprawnych, należy przestrzegać podstawowych zasad uczestniczenia w niej. W wyniku dotychczasowych doświadczeń ustalić można następujące zasady:




  1. Rodzaj zajęć rekreacyjnych powinien być właściwie dobrany do rodzaju niesprawności i zgodny z wytyczonym programem rehabilitacji. Należy przy tym uwzględnić, poza możliwościami funkcjonalnymi osoby niepełnosprawnej, jej zainteresowani, osobowość, możliwości finansowe oraz potrzeby wynikające z celów rehabilitacji.

  2. Charakter podejmowanych zajęć rekreacyjne musi być zgodny z zaleceniami lekarza i nie może stwarzać zagrożeń dla zdrowia.

  3. Podejmowane ćwiczenia i inne zajęcia rekreacyjne mają pozwolić odzyskać wiarę w swoje możliwości psychofizyczne.

  4. Środowisko nie powinno stwarzać barier psychicznych, utrudniających uczestniczenia w rekreacji, lecz pomagać w przezwyciężaniu kompleksów, lęków i zahamowań ograniczających dostęp do zajęć rekreacyjnych.

  5. Uprawianie wybranych form rekreacji zmierzać powinno do uzyskania sprawności fizycznej i odporności psychicznej na trudy, przeciwności oraz hartować przeciw bodźcom pogodowym.

  6. Rekreacja powinna być czynnikiem profilaktyki i psychoterapii oraz radością życia, a nie dodatkowym stresem.

  7. Rekreacja poprzez swe różnorodne formy powinna wyrwać niepełnosprawnych z nużącego osamotnienia.

  8. Formy działalności rekreacyjnej powinny być zindywidualizowane.

  9. W zajęciach rekreacyjnych ludzi niepełnosprawnych należy odpowiednio dawkować obciążenia wysiłkowe.


Realizacja tych zasad uprawiania różnych form rekreacji przez osoby niepełnosprawne pozwoli wykorzystać tę działalność dla rehabilitacji, dla przywrócenia możliwie najwyższej sprawności i wydolności fizycznej, psychicznej i aktywności społecznej. Rekreacja może przyspieszyć proces przystosowania osób niepełnosprawnych do normalnego życia.

Pobieranie 49.41 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna