5. 1 Wystąpienie Przełożonego Generalnego na Synodzie



Pobieranie 89.33 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar89.33 Kb.
5. DOKUMENTY I INFORMACJE

______________________________________________________________________



5.1 Wystąpienie Przełożonego Generalnego na Synodzie
Zostaje przytoczone w oryginalnym języku hiszpańskim i tłumaczenie na język polski z języka włoskiego wystąpienie Księdza Generała Juan E. Vecchi w czasie obrad Synodu Biskupów Ameryki w dniu 22 listopada.
Oryginalny tekst hiszpański
Me referiré a los números 20 y 37 en los que se alude brevemente a los jóvenes. Son la porción mayoritaria de la población en casi todos los países de América. Constituyen una riqueza humana presente y un potencial de futuro. Aunque no se presentan y actúan como un grupo compacto, ni pueden ser englobados en una única situación social y religiosa, tienen todos algunas características: el gusto por la vida, la tensión al crecimiento, la búsqueda de una felicidad posible. Para un número cada vez mayor la edad juvenil se va alargando por la prolongación de los estudios. Y esto los hace una componente importante de la dinámica social y eclesial.

Una gran parte sufre graves formas de pobreza y está expuesta prematuramente a sus consecuencias más destructivas, entre las que hay que poner también la falta de oportunidades de educación, la pobreza cultural, la falta de ideales y proyectos de vida, las carencias afectivas y de apoyo familiar, la ignorancia religiosa, las varias dependencias.

En la edad juvenil, sobre todo entre los 16 y 25 años, tienen lugar hechos fundamentales para la evangelización: la fe se personaliza o se abandona; se elabora la primera síntesis cultural o visión de la vida, incompleta pero con muchos elementos definitivos; se seleccionan las pautas fundamentales del propio código ético; se maduran las preferencias socio-políticas y se hace la opción vocacional.

Todo esto, en la mayor parte de los jóvenes, tiene lugar prescindiendo de la verdad cristiana, en una difícil confrontación con lo que ofrecen los medios de comunicación, los grupos de iguales, las ideas que predominan en el proprio ambiente, las percepciones espontáneas, las conclusiones que se atribuyen a las ciencias.

El contacto con la Iglesia es difícil. Los programas sistemáticos de formación religiosa terminan con la confirmación mientras la evolución del joven continúa todavía con los estudios universitarios o con experiencias sociales que marcan a la persona.

Y sin embargo en esta edad se da una búsqueda de sentido que solo una minoría satisface en forma consciente, pero que se halla presente en un gran número de jóvenes. Cuando vislumbran un signo que los impresiona, un interlocutor que los comprende, una empresa en la que vale la pena comprometerse, o un modelo atrayente aflora la pregunta juvenil que encontramos en el Evangelio: ¿qué debo hacer para conseguir la vida eterna?

Es una pregunta siempre latente que los jóvenes expresan, en grados y formas diversas, más con las actitudes que con las palabras. De allí la participación en experiencias religiosas que implican fuertemente a la persona y tocan el sentimiento: el voluntariado, el compromiso de los jóvenes como animadores en la vida eclesial especialmente en el sector juvenil, las jornadas o veladas de oración, las misiones.

Sabemos que Jesús está siempre preparado para responder y trascender las expectativas de los jóvenes. El Padre los llama a construirse como personas conforme a la imagen de Cristo. El Espíritu mueve sus deseos y su conciencia orientándolos hacia la Palabra y la persona de Jesús. Sabemos que la Iglesia ve en la juventud el reflejo y la imagen de sí misma, llamada a renovarse siempre y a mantener la esperanza de la vida plena.

A ella le está confiado el mediar el encuentro entre los jóvenes y Jesucristo vivo. Para lograrlo tiene que recibirlos en sus comunidades con la comprensión del Buen Pastor, pero también salir a buscarlos; eliminar la distancia física, psicológica y cultural que se da entre ella y el mundo juvenil; superar la extraneidad mutua en la forma de lenguaje, de gustos, de experiencias de vida y de proyectos; vencer la competencia con otras ofertas que tienen un impacto más sensible e immediato; dar sentido y esperanza anunciando una buena noticia en el corazón de la vida.

Sería inútil tener un “depositum” de verdades, si no se llega a contactar, a hacerse entender, a iluminar, a compartir.

De estas consideraciones vienen algunas sugerencias .
1. La juventud sea, según sus diversos grupos y actitudes respecto de la fe, destinataria de una especial atención de parte de los pastores y comunidades eclesiales. Medellín le dedicó un generoso capítulo; Puebla la hizo, junto con los pobres, objeto de una opción preferencial, que Santo Domingo asumió y confirmó. En la aurora del tercer milenio conviene no disminuir sino centrar mejor el énfasis en esta línea de evangelización.

2. La atención pastoral de la juventud puede desarrollarse solo en parte en los ambientes comunes (parroquia, familia, instituciones). La juventud necesita también ser considerada como un ámbito o sector de misión al cual van dirigidos mensajes e iniciativas específicas. Para el contacto con los jóvenes no bastan la catequesis parroquial y la educación formal en las instituciones. Muchos no son alcanzados por esto programas. La pertenencia de los jóvenes a tales ambientes es escasa y limitada. A menudo toman distancia de ellos y elaboran su mentalidad en forma autónoma. Hay que buscar el encuentro y el diálogo en los lugares y actividades donde se expresa su vida, según los intereses sanos que los atraen o las necesidades que experimentan.

3. Los jóvenes no sean considerados solo objeto de educación y destinatarios de mensajes, sino sujetos activos de iniciativas y procesos en los que se impulsa el cambio de mentalidad, las manifestaciones de la comunión y las nuevas formas de solidaridad.

4. Conviene superar sea la pastoral de sola elite, sea la igualación de todos en los niveles elementales de la formación cristiana. Hay que tentar nuevas vías para el primer anuncio al mayor número posible, proceder simultáneamente a la formación de grupos de fe, compromiso apostólico o intereses culturales sanos; y, al mismo tiempo acompañar en forma personal a aquéllos que más responden ayudándolos a madurar una opción evangélica de vida y a hacer de la santidad el ideal en el cual inspirarse.

5. Muchas iglesias carecen hoy de lugares de acogida y convocatoria, donde los jóvenes puedan concurrir en busca de compañía, diálogo, amistad, condivisión de causas en las cuales comprometerse. Donde se cuenta con un centro juvenil incluso interparroquial florecen iniciativas y movimientos interesantes.

6. Para que el encuentro en los lugares, intereses y actividades juveniles tenga lugar, para que los ambientes de acogida y reunión que la Iglesia prepara cumplan su función, se necesitan personas capaces de encuentro y diálogo que sigan e interpreten a la luz de Cristo lo que va emergiendo del mundo juvenil y lo sepan tratar con la pedagogía del Buen Pastor.



Tłumaczenie z języka włoskiego
Odniosę się do numerów 20 i 37, w których krótko mówi się o młodzieży. Stanowi ona większą część ludności w prawie wszystkich krajach Ameryki. Stanowi ona ludzkie bogactwo na dzień dzisiejszy i potencjał na przyszłość. I chociaż nie reprezentują i nie reagują jako zwarta grupa, ani nie mogą być skupieni w jedną warstwę społeczną i religijną, to posiadają wszystkie inne charakterystyki: pragnienie życia, dążenie do rozwoju, poszukiwanie możliwego szczęścia. Coraz bardziej okres młodzieżowy wydłuża się ze względu na przedłużanie czasu studiów. To powoduje, że stanowi ona ważny element rozwojowej dynamiki społeczeństwa i Kościoła.

Duża część cierpi uciążliwe formy ubóstwa i przedwcześnie jest narażona na jej niszczące konsekwencje, do których należy także dołączyć brak możliwości wychowania, ubóstwo kulturowe, brak ideałów i projektów życiowych, zanik uczucia i pomocy ze trony rodzinny, ignorancja religijna, rozmaite zależności.

W wieku młodzieżowym, przede wszystkim w przedziale wieku od 16 do 25 lat, zachodzą podstawowe fakty dla ewangelizacji: kształtuje się osobiste podejście do wiary, lub zostaje ona porzucona; wypracowuje się pierwszą syntezę kulturową lub wizję życia, jeszcze niekompletną, ale zawierającą wiele podstawowych elementów; dobiera się podstawowe wzory własnego kodeksu etycznego; dojrzewając przekonania polityczne i dokonuje się wybór powołaniowy.

U dużej części młodzieży wszystko to dokonuje się z pominięciem prawdy chrześcijańskiej w trudnej konfrontacji z tym, co proponują środki społecznego przekazu, grupy rówieśników, idee dominujące we własnym środowisku, spontaniczne spostrzeżenia, wnioski przypisywane badaniom naukowym.

Kontakt z Kościołem jest bardzo trudny. Systematyczne programy formacji religijnej kończą się na przyjęciu Sakramentu Bierzmowania, podczas gdy rozwój młodzieży kontynuowany jest w ramach studiów uniwersyteckich lub doświadczeń społecznych, które kształtują osobę.

Mimo to w tym wieku poszukuje się wartości, czego świadoma jest tylko mniejsza część, ale co obecne jest w przeważającej część młodzieży. Kiedy dostrzegają znak, który ich porusza, interlokutora, który ich rozumie, przedsięwzięcie, w które warto się zaangażować, lub pociągający wzorzec, wtedy budzi się pytanie, które spotykamy w Ewangelii: "co muszę uczynić, aby osiągnąć życie wieczne?"

Jest to pytanie zawsze ukryte, które młodzi stawiają w różnych formach, bardziej w zachowaniu niż przy pomocy słów. Stąd udział i doświadczenia religijne, które bardzo mocno wciągają osobę i dotykając sfery uczuciowej: wolontariat, praca animatora w życiu Kościoła, szczególnie w sektorze młodzieżowym, dni i czuwania modlitewne, misje.

Wiemy, że Jezus jest zawsze gotów odpowiedzieć i przewyższyć oczekiwania młodzieży. Bóg powołuje ją, aby ukształtowali się jako osoby na wzór Chrystusa. Duch Święty pobudza jej pragnienia i jej świadomość, ukierunkowując ją na Słowo i na osobę Chrystusa. Wiemy, że Kościół widzi w młodzieży odbicie i obraz siebie samego, powołana do nieustannej odnowy i zachowania nadziei w pełni życia.

Kościołowi zostało powierzone zadanie pośredniczenia w spotkaniu młodzieży z Chrystusem żywym. Aby to wypełnić, Kościół musi przyjmować młodzież w swoich wspólnotach z wyrozumiałością Dobrego Pasterza, ale musi także wyjść i poszukiwać młodzieży; usunąć dystans fizyczny, psychologiczny i kulturowy, który dzieli Kościół od świata młodzieży; pokonać obustronne niezrozumienie w formie języka, gustów, doświadczeń życia i projektów; zwyciężyć konkurencję innych propozycji, które mają bardziej wrażliwy i bezpośredni wpływ; nadać znaczenie nadziei, głosząc dobrą nowinę w samym sercu życia.

Byłoby rzeczą zbyteczną posiadanie "depositum" wiary, jeżeli nie jest się w stanie nawiązać kontaktu, wyjaśnić, oświecić, współuczestniczyć.



Z powyższych rozważań wynikają pewne wskazania.


  1. Młodzież w swych rozmaitych grupach i zachowaniach w stosunku do wiary, niech będzie odbiorcą szczególnej troski ze strony pasterzy i wspólnot kościelnych. Medellěn poświęciło młodzieży obszerny rozdział; Puebla, w raz z ubogimi uczyniła młodzież przedmiotem preferencyjnej opcji, którą podjęło i potwierdziło Santo Domingo. U progu trzeciego tysiąclecia należy nie zmniejszać ale jeszcze bardziej koncentrować uwagę na tej linii ewangelizacji.

  2. Troska duszpasterska o młodzież może rozwijać się wyłącznie częściowo w środowiskach wspólnych (parafia, rodzina, instytucje). Młodzież należy uważać jako środowisko lub sektor posłannictwa, na który skierowane są specyficzne przekazy i inicjatywy. Dla zachowania kontaktu z młodzieżą nie wystarczy wyłącznie katecheza parafialna i formalne wychowanie w instytucjach. Liczna grupa młodzieży nie jest objęty tymi programami. Przynależność młodzieży do tych środowisk jest bardzo nikła i ograniczona. Często młodzież odsuwa się od nich i kształtuje swą świadomość w formie autonomicznej. Należy poszukiwać spotkania i dialogu w miejscach i czynnościach, w których młodzież wyraża swoje życie, według zdrowych zainteresowań, które ją przyciągną i konieczności, jakich ona doświadcza.

  3. Młodzież niech nie będzie uważana wyłącznie za przedmiot wychowania i odbiorców przekazu, ale jako podmioty aktywne w procesach i inicjatywach, w których pobudza się kształtowani świadomości, przejawy zjednoczenia i nowe formy solidarności.

  4. Wypada przezwyciężyć zarówno duszpasterstwo wyłącznie dla elit jak i niwelację wszystkich podstawowych stopni formacji chrześcijańskiej. Należy poszukiwać nowych dróg pierwszego głoszenia dla możliwie jak największej liczby, przystępując jednocześnie do formacji grup wierzących, zaangażowanych apostolsko i o zdrowych zainteresowaniach kulturowych; i jednocześnie towarzyszyć osobiście tym, którzy w bardziej zdecydowany sposób odpowiadają, pomagając im w wyborze ewangelicznej opcji życia i w dążeniu do idealnej świętości, na której należy się inspirować.

  5. Wiele Kościołów pozbawionych jest miejsc zebrań, przyjęcia, gdzie młodzież może się spotkać poszukując towarzystwa, dialogu, przyjaźni, podzielenia się sprawami, w które warto się zaangażować. Gdzie można liczyć na istnienie ośrodka młodzieżowego, wraz z tymi międzyparafialnymi, rozwijają się inicjatywy i interesujące ruchy.

  6. Aby spotkanie w miejscach, zainteresowania i działalność młodzieżowa zrealizowały się i aby miejsc przyjęć i spotkań, którymi Kościół dysponuje spełniały swoją funkcję, należy zadbać o osoby zdolne do wyjścia naprzeciw do dialogu, które zwrócą uwagę i zinterpretują w świetle Chrystusa to, co wyłania się w świecie młodzieżowym i potrafią to uczynić z pedagogią Dobrego Pasterza.


5.2 Relacja do Senatu Akademickiego UPS
Zostaje przytoczona relacja Przełożonego Generalnego wygłoszona do Senatu Akademickiego UPS, na spotkaniu w dniu 5 listopada 1997 r., w czasie którego Przełożony Generalny przekazał wskazania niezbędne do sformułowania "całościowego projektu operatywnego" Uniwersytetu, także poprzez konieczny proces weryfikacji.

Miło mi, że mogę przewodniczyć temu posiedzeniu Senatu Akademickiego w momencie szczególnie ważnym dla UPS-u, po zachęcie wyrażonej do całego Zgromadzenia poprzez DRG o zobowiązanie kulturowe i odnowienie umiłowania do studiów.

Widzę dwie rzeczywistości, UPS i duszpasterskie zainteresowanie kulturą, ściśle ze sobą złączone z rzeczywistego i symbolicznego punktu widzenia. Korzystam z okazji, aby wyrazić wam życzenia, których nie mogłem wyrazić na otwarcie Roku akademickiego, z racji zaprogramowanej wizyty w Kambodży i Chinach.

Korzystam także z okazji, by złożyć życzenia nowemu Rektorowi, dziękują wam za udział w jego nominacji i Jemu za Jego dyspozycyjność. Razem wprowadzicie nasz Uniwersytet w rok 2000, obchodząc także jubileusz 25 rocznicy istnienia Uniwersytetu.


1. Niektóre przekonania
Przy różnych okazjach, a szczególnie w Relacji nad stanem Zgromadzenia przygotowanej na KG24, wyrażałem pewne przekonania, dotyczące UPS-u. Obecnie do nich powrócę. Zwracam uwagę na trzy stwierdzenia, które uważam za punkt wyjścia, dla naszej dyskusji bogaty w swej prostocie.

Pierwsze stwierdzenie dotyczy rezultatów osiągniętych do chwili obecnej i aktualnej sytuacji UPS-u, określonej jako całkowicie pozytywnej. UPS "w swej całości pełni funkcję, jaka została mu powierzona" (por. Relacja na KG24, n. 208) i jawi się bogaty w możliwości rozwoju. Dla tego wyrażam jeszcze raz moje uznanie dla was i przez was wszystkim tym, którzy pełnili i pełnią w dalszym ciągu obowiązki animacji i zarządzania Uniwersytetem. Odczuwamy jego dobroczynny udział w życiu Zgromadzenia i Rodziny Salezjańskiej.

Stąd wynika trzecie stwierdzenie, że w miarę jak Zgromadzenie rozrasta się i mnożą się wyzwania stawiane naszemu posłannictwu, rośnie potrzeba podnoszenia jakości w posłudze o charakterze pedagogicznym, w ewangelizacji, w inkulturacji o w trosce o zjednoczenie, rośnie w obrazie salezjańskiej rzeczywistości znaczenie i aktualność roli UPS-u, jako wyrażenie jakości charyzmatu salezjańskiego na rzecz Kościoła. Należy więc podnosić kwalifikacje jego potencjału kulturowego i formacyjnego. Można wiele zaczerpnąć z poprzedniego doświadczenia, z charyzmatu salezjańskiego, z postępu nauk wychowawczych i duszpasterskich, z nowych sytuacji młodzieżowych, z zachęt Kościoła (por. ib., n. 229).

Stąd wypływa trzecie stwierdzenie: ewolucja ostatnich lat i przewidywania przyszłościowego rozwoju nakazują potrzebę przeprowadzenia refleksji, prawie w formie nadzwyczajnej, na temat organicznego Projektu operatywnego UPS-su, w perspektywie przyszłości, w krótkim czasie w świetle jego posłannictwa Zgromadzenia i w Kościele (por. ib., n. 224).

W Relacji na KG24 wskazywałem na niektóre podstawowe cele tego projektu: przemyśleć tożsamość i znaczenie UPS-su, nie ogólnie, ale w świetle nowych możliwości, które mogą być podjęte i zrealizowane (studenci, docenci, kursy, curricula, kierunki); podjąć konkretne kroki na najbliższe lata, w których przewodnim kryterium musi być jakość; pogłębić relacje UPS-Zgromadzenie; przestudiować restrukturyzację budynków; wyjaśnić relacje UPS-Wizytatoria (por. ib., nn. 224-229).

Dlatego na posiedzeniu Senatu Akademickiego w dniu 6 listopada 1996 r. mówiłem wam: "Możemy zaprojektować w tym sześcioleciu proces w łączności z przeszłością, ale także z przeprowadzeniem odpowiednich weryfikacji i nowych wyborów jakościowych. Należy ulepszyć struktury budynków, przepracować pewne statuty, ale przede wszystkim interesuje nas opracowanie organicznego Projektu operatywnego dla Uniwersytetu". "W wyjaśnianiu organicznego Projektu operatywnego - dodałem - należy podjąć wspólny dialog z Przełożonym Generalnym i jego Radą, który dziękując Bogu istnieje i opiera się na braterskiej serdeczności i duchu salezjańskim. Należy go jednak udoskonalić właśnie z uwagi na projektowanie, jednorodność i operatywność".


2. Proces opracowania organicznego Projektu operatywnego
Od tego momentu starałem się pogłębić tę perspektywę poprzez nieustanny dialog z Radcą ds. Formacji, na spotkaniu "Curatorium", na którym obecni byli wszyscy dziekani oraz na przedłużonym spotkaniu wraz z doradcami dykasterium z Rektorem UPS-su i Przełożonym Wizytatorii w czasie letniej sesji Rady generalnej w marcu 1997.

Wyłonione zostały pewne kroki, które mogą posłużyć do sformułowania organicznego Projektu operatywnego.

Nie pierwszy raz Zgromadzenie dokonuje globalnej oceny, weryfikuje ukierunkowanie i zachęca do rozwoju Uniwersytetu. W żadnym wypadku nie oznaczało to "zatrzymać się"; także obecne nasze starania nie mając takiego zamiaru. Oznacza to, że Uniwersytet Salezjański leży bardzo na sercu Zgromadzeniu, odpowiada za niego na pierwszym miejscu i pragnie jego znamienitszego rozwoju jego posłannictwa i widzi go jako uprzywilejowane narzędzie formowania świadomości współbraci.

SKG (1972) zebrała wskazania dla "Papieskiego Ateneum Salezjańskiego" w czwartej części dokumentu poświęconego formacji. KG 21 (1977-1978) wypracowała specyficzne linie i liczne wskazania operatywne na temat "Dzieło PAS i Papieski Uniwersytet Salezjański" (por. KG 21, nn. 343-370). We wrześniu 1979 r. Przełożony Generalny , ks. Egidio Viganó, w oficjalnym liście skierowanym do Rektora, opublikowanym na Dokumentach Rady Generalnej, mówił o "ponownym założeniu Uniwersytetu" i wskazał na podstawowe cele, kluczowe punkty, które należy wziąć pod uwagę wymagania stawiane przez Zgromadzenie.

Od tamtej pory Uniwersytet starał się dotrzymywać kroku wydarzeniom Kościoła, społeczeństwa i Zgromadzenia. Dowodem tego są liczne inicjatywy w środowisku akademickim, prowadzone badania i rozpowszechnienie kultury. Ale żyjemy w czasach znaczonych przez szybko następujące po sobie zmiany, przez złożoność i wielorakość, w których należy ponownie przejrzeć to, co się stworzyło, wiele razy wycinkowo, aby to skonfrontować ogólną oceną Uniwersytetu i rodzących się pytań.

Aktualne okoliczności Zgromadzenia ponaglają zadanie postawione w czasie ostatniej Wspólnej Wizyty i pobudzają do naszego zadania projektowania. Podkreślam podstawowe z tych okoliczności.



  • Lektura KG24 i zestawienie rzeczywistości Zgromadzenia zachęciły Przełożonego Generalnego i jego Radę do określenia czterech podstawowych obszarów uwagi i interwencji, które pozwolą na dłuższy okres stworzenie nowych sposobów działania: nowe relacje SDB-Świeccy, znaczenie obecności salezjańskiej, nowa rola wspólnoty zakonnej rozumianej jako ośrodek animacyjny licznych sił wychowawczych oraz jakość formacji w wymiarze duchowym, kulturowym i duszpasterskim. Byłoby rzeczą interesującą pogłębienie projekcji tych priorytetów w kontekście UPS-su, ale nie jest to moment odpowiedni do tego.

  • Z drugiej strony, potrzeba określenia celów salezjańskich, stosowność postępowania według podzielanych projektów, uzgadniając odpowiedzi na nowe potrzeby przy pomoc priorytetów, dowartościowując odpowiednio posiadane zasoby na rzecz obecności bardziej znaczącej, doprowadziły Zgromadzenie i wiele Inspektorii do przeprowadzenia weryfikacji, ponownego określenia i zaprojektowania, opartego o wkład profesjonalistów i ekspertów, wiele razy pochodzących z zewnątrz. Stwierdzamy rzeczywiście, że w całości naszych niektórych inicjatyw współdziałają aspekty i elementy, w których nasza kompetencja potrzebuje pomocy i zgodności.

  • Dodam fakt, że salezjańska obecność uniwersytecka rozszerzyła się na różne sposoby; szczególnie dzięki liczbowemu wzrostowi salezjańskich ośrodków uniwersyteckich i przez liczbowy wzrost niektórych z nich (por. List DGR 361). Chodzi tu o inicjatywy różniące się między nimi i nie zależne bezpośrednio od UPS-su. Jest rzeczą jednak naturalną, aby UPS stanowił pociągający punkt odniesienia i służył posługą zachęcania, szczególnie na etapie, na którym należy jasno wyznaczać tożsamość i ukierunkowanie tych ośrodków. To nasze całościowe zobowiązanie w środowisku uniwersyteckim stanowi posługę dla odbiorców a także jest aktywnym udziałem w ewangelizacji kultury, o którą tak bardzo troszczy się Kościół. Dwie przebyte podstawowe drogi mogą stanowić okazję do wytworzenia wspólnej wizji dla rzeczywistości UPS i jego projektów na przyszłość: rewizja Statutów, Regulaminów, Curriculów i Personelu, oraz "ocena Uniwersytetu pod względem jakości".

2.1 Dokonanie rewizji Statutów, Regulaminów, Curriculów i Personelu to zasadnicze zadanie w procesie weryfikacji i projektowania. Zajmujecie się tym aktualnie i będzie to nadzwyczajne wasze zadanie na ten Rok akademicki. Ponieważ jesteście zorientowani w problematyce i wiecie jakie linie działania należy podjąć, nie będą więc zatrzymywał się nad wskazaniami i kryteriami. Przypominam tylko, że muszą one gwarantować udział, ale także zapewnić zręczność podejmowania decyzji; zadbać o nowość i inicjatywę, ale także zagwarantować zbieżność i całościową wizję.


2.2 W proces przeprowadzania wewnętrznej weryfikacji, w powagę i rygor której nie wątpimy, wydaje się pożytecznym i korzystnym w tym procesie wzięcie pod uwagę wkładu osób kompetentnych pochodzących z poza środowiska uniwersyteckiego.

W tym celu nawiązaliśmy kontakt ze Stowarzyszeniem Uniwersytetów Europejskich lub Konferencją Rektorów Uniwersytetów Europy (KRUE). Znacie już cele, metodę i terminy "Programu oceny instytucjonalnej KRUE" a w szczególności "Przesłuchań KRUE dotyczących jakości instytucjonalnej".

Nie chodzi tu o interwencję z zewnątrz; interwencja ta angażuje nas wszystkich i pragnie zwrócić uwagę na specyficzne wymagania naszego Uniwersytetu, jego posłannictwo, jego kulturę. Będąc w posiadaniu wyników podobnych doświadczeń, oczekujemy lepszego wykorzystania naszych zasobów, jaśniejszego programu na przyszłość, lepszej organizacji i zarządzania instytucjonalnego. Może to być okazja do formacji permanentnej dla nas samych, w naszym zawodzie, w ramach lepszego zrozumienia struktur, w których pracujemy. W każdym bądź razie oczywistym jest, że głównymi aktorami w tym procesie jesteście wy sami.

Specyficzne cele przesłuchania KRUE nie zbiegają się z tymi, zaproponowanymi przy rewizji Statutów i Regulaminów, chociaż są z nimi połączone. Nie wydawało nam się korzystnym przeprowadzenie obu procesów w tym samym czasie lub oczekiwać na wyniki badań Przesłuchania przed przystąpieniem do rewizji Statutów i Regulaminów. W pierwszym wypadku mielibyśmy do czynienia z nagromadzeniem się zadań i spotkań; w drugim niepotrzebne wydłużenie w czasie.

Na przesłuchanie składa się samoocena, pierwsza wizyta, wizyta główna i końcowy raport. Proces obejmie okres około półtora roku. Według przewidywań rezultaty możemy otrzymać na wiosnę roku 2000.
Kalendarz i terminy wam przekazane, koncentrują waszą uwagę w tym Roku akademickim na Rewizji Statutów, Regulaminów, Curriculów i Personelu, w czasie gdy na jesień 1998 r. przewidują rozpoczęcie procesu "Przesłuchania" poprzez samoocenę.
2.3 Dodam tytułem informacji i bez wchodzenia w szczegóły, że w najbliższym czasie rozpocznie się weryfikacja struktur administracyjno-ekonomicznych Uniwersytetu i Wizytatorii. Także i ta weryfikacja zostanie przeprowadzona przez kompetentny personel z zewnątrz. Została ona ustalona za moją zgodą, oraz zgodą Ekonoma Generalnego Zgromadzenia i Rady Administracyjnej UPS-su.

W czasie spotkania z tymi organizmami mówiono już o potrzebie takiej inicjatywy a podobne prośby zostały wyrażone przez inne poziomy odnośnie do struktury administracyjnej Uniwersytetu i jego relacji ze strukturą Wizytatorii.

Eksperci, którym zostanie powierzone przeprowadzenie takiej weryfikacji, przeprowadzili podobne badania w strukturach Ekonomatu Generalnego naszego Zgromadzenia, oczekuje się więc od nich "fachowej" wizji administracji i finansowania w następstwie wskazówek dotyczących jasnego i udoskonalonego zarządzania.
2.4 W najbliższych latach w Zgromadzenie i Uniwersytet zaangażowane będą w ważne i uciążliwe interwencje na polu budowlanym. Te interwencje, niektóre już zdecydowane, nie są niezależne od projektów, o których obecnie mówimy. Projekt Uniwersytetu i jego zarządzanie nie może nie wziąć pod rozwagę aspektu budowlanego, i tego ekonomicznego; logicznie te aspekty nie mogą być pomyślane i realizowane bez ścisłego i zasadniczego odniesienia do Projektu uniwersyteckiego.

Dokonanie wyboru i określenie terminów dotyczących aspektu budowlanego zależą do chwili obecnej w jakiejś mierze od Domu generalnego i wiążą się z możliwością otrzymania pomocy z zewnątrz; możliwości, która powinna być określona w niedługim czasie.


2.5 Horyzont czasowy, w ramach którego się poruszamy prowadzi nas także do pamiętania o innych wydarzeniach, o innej naturze, które stanowić będą okazję do przeprowadzenia weryfikacji i ponownego nakreślenia kierunku. Myślę tu o Kapitule Wizytatorii (1998), o Wizytacji nadzwyczajnej (1999), o Wspólnej Wizycie (2000). Oczywiście, że takie następstwo wydarzeń przyniesie oczekiwane wyniki na miarę tego jak do nich wystartujemy i jak je ukierunkujemy według podstawowych wizji podzielanych także w odniesieniu do sposobów i rozwojów w sektorach i przebytych etapów.
3. Wizytacja akademicka
Zamierzam zapoznać się z problematyką, towarzyszyć na miarę możliwości i kierować, kiedy to będzie konieczne zapowiedzianym procesem weryfikacji i projektowania, który angażuje Przełożonego Generalnego i Wielkiego Kanclerza i zobowiązuje Zgromadzenie.

W celu zapoznania się z wymogami wyłaniającymi się w ramach rewizji Statutów i Regulaminów i ich następstwami, w celu odpowiedniego zapoznania się z sytuacją UPS-u i perspektywami na najbliższe lata, uznałem za stosowne przeprowadzenie w najbliższym czasie wizytacji akademickiej zgodnie z Regulaminami UPS-u w n. 4 & 1.2.

Niniejsza wizytacja ma szczególny i określony cel. Chodzi o zgromadzenie odpowiedzialnych za zarząd Uniwersytetu na różnych poziomach, zebranie informacji, opinii i pożyteczne wskazówki przy rewizji Statutów i Regulaminów dla Przełożonego Generalnego i Wielkiego Kanclerza przy wypełnianiu przez niego zadania ukierunkowywania, podtrzymywania, decydowania w tym, co odnosi się do UPS-su, a szczególnie do konkretnej realizacji jego posłannictwa na najbliższe 10 lub 15 lat.

Przy zapoznawaniu się z sytuacją Uniwersytetu i określeniu perspektyw na przyszłość pomocne mi będą informacje ze strony znających go od wewnątrz.


Wkład, o jaki was proszę jest konkretny i ma określone charakterystyki.

W perspektywę odpowiedzialności Przełożonego Generalnego i Wielkiego Kanclerza, pierwszego odpowiedzialnego za osiągnięcie celów przez Uniwersytet i troskę o zagwarantowanie mu odpowiednich warunków wchodzą: priorytet, wybór, zarządzanie wewnętrzne, strukturalne warunki finansowania, personel, zasoby; relacja ze Zgromadzeniem i z Kościołem; etc.

Wychodzi ze wspólnej wizji, co wymaga wysiłku, w której mieszczą się szczegółowe lub wycinkowe aspekty, aby ocenić znaczenie, wymiary, obszar inicjatyw, relacje z innymi rzeczywistościami.

Jest uważny na aktualną sytuację w Zgromadzeniu i samego UPS-u oraz bierze pod uwagę rzeczywiste warunki rozwoju w niedługim przedziale czasu z całkowitym otwarciem na wszystko, co najbliższa przyszłość przyniesie.


Wizytacja, którą zapowiadam nie ma więc na celu oceny aspektu czysto akademickiego. Nie ma celów i nie przybierze formy Przesłuchania rezultatów KRUE pod względem jakości instytucjonalnej, chociaż powinna wyprzedzić pewne aspekty, które stanowić będą przedmiot tej oceny. Nie bierze pod uwagę relacji ze wszystkimi organizmami lub sektorami działalności i życia uniwersyteckiego. Nie jest to "Wizytacja nadzwyczajna", która ze swej natury odnosi się szczególnie do życia "religijnego".

Jest to wizyta o charakterze informacyjnym na rzecz zarządu Uniwersytetu; nie więżąca w decyzjach, ale przeprowadzona z myślą o opracowaniu kierunków, zobowiązań lub decyzji, które mogą być podjęte w czasie przeprowadzania procesu ponownego sformułowania Statutów i Regulaminów lub po jego zakończeniu.

Wydawała mi się ona konieczna, w momencie, w którym zostają ponownie przeglądane Statuty i Regulaminy i w okresie, w którym, jak mówiłem, należy dokonać wyborów w różnych sektorach rzeczywistości UPS-u (np. sektor budynków). Przeprowadzenie tej wizytacji powierzyłem Radcy generalnemu ds. Formacji, ks. Giuseppe Nicolussi.

Myślę, że może ona być zapoczątkowana w połowie tego miesiąca. Jej czas trwania przewidziany jest na okres od dwóch do trzech tygodni. Wizytator rozpocznie od spotkań indywidualnych. Poleciłem mu odbycie spotkań z Rektorem i Wice rektorem, Dziekanami Wydziałów, Członkami Senatu Akademickiego, odpowiedzialnymi ze niektóre sektory życia uniwersyteckiego, byłymi Rektorami obecnymi na UPS-ie, innymi członkami ciała nauczającego, którzy wyrażą takie pragnienie, lub gdy ich wkład okaże się pożyteczny. Wizytator może także przyjąć inną drogę i nawiązywać inne kontakty, które pozwolą mu na wykonanie powierzonego mu zadania i przedstawienia jasnej relacji Wielkiemu Kanclerzowi.


Wymienione wydarzenia (rewizja, weryfikacja jakości, wizytacja akademicka, itd.) wymagają oczywiście przyłożenia się, ale nie powinny zakłócić normalnego pełnienia obowiązków uniwersyteckich. Udział wszystkich przyczyni się, bez dodatkowych przesileń, do wypełnienia pod względem jakościowym, poprzez wspólny i organiczny projekt, zadania powierzonego Uniwersytetowi przez Kościół i Zgromadzenie.
***
Kończę, wyrażając jeszcze raz w imieniu własnym i Zgromadzenia, wdzięczności za wasze oddanie na rzecz formacji, nauczania i prowadzenia badań i dziękuję wam z góry za informację i doświadczenia, które mi przekażecie w czasie Wizytacji akademickiej i które przekażecie na innych etapach procesu, który starałem się nakreślić.

Wysiłek, jaki wkładamy jest rzeczywiście nadzwyczajny: odpowiadający właśnie wydarzeniu 3° tysiąclecia, w kierunku nowej ewangelizacji, w kierunku wyzwań stawianych kulturze i żywotności ukazanej przez Zgromadzenie na KG24, w kierunku potencjalności UPS-u.

Wysiłek ten powierzmy Panu Bogu i Maryi "Sedes Sapientiae", która inspiruje i podtrzymuje nasze postanowienia.


5.3 Posługa Zarządu Generalnego względem uczelni uniwersyteckich
Przytoczony zostaje list Przełożonego Generalnego, którym to listem ustanawia przy Zarządzie Generalnym na pewien czas, posługę względem salezjańskich uczelni uniwersyteckich, powierzając to zadanie animacji tej posługi księdzu Carlos Garulo.

Prot. n. 2080/97

Do

Czcigodnych Księży Inspektorów,

ich Rad inspektorialnych

i wszystkich Współbraci salezjańskich uczelni uniwersyteckich.

Drodzy Współbracia,

w ostatnim moim Liście okólnym "Dla was studiuję" na temat naszego przygotowania kulturowego i jakości naszej pracy (por. DRG 361), zwracałem Waszą uwagę na znaczące pole naszego posłannictwa, które odgrywa szczególną rolę w formacji osób oraz w tworzeniu i szerzeniu kultury, a mianowicie na: salezjańskie uczelnie uniwersyteckie, które wciąż rosną liczbowo i jakościowo.

Także Kościół, w kontekście nowej ewangelizacji, patrzy z nadzieją na to pole, ze względu na wpływ, jaki te uczelnie mogą mieć w formułowaniu programu kulturowego, opartego na Ewangelii, który byłby w stanie wytworzyć nowe relacje w społeczeństwie i w świecie oraz oświecić osoby poszukujące prawdy i sensu życia. O znaczeniu instytucji wychowawczych i szkolnych, szczególnie tych na poziomie uniwersyteckim, mówiono także na zakończonym ostatnio Synodzie Biskupów Ameryki.

Obecnie na bazie weryfikacji naszego zaangażowania uniwersyteckiego przeprowadzonej z okazji KG24 i opublikowania cytowanego Listu "Dla Was studiuję", aby zwrócić uwagę na wzrastającą liczbę naszych instytucji uniwersyteckich, ale także na ich zróżnicowanie (por. DRG 361, s. 43) oraz na potrzeby i oczekiwania wyrażane przez osoby odpowiedzialne przy różnych okazjach i spotkaniach (szczególnie należy przypomnieć wnioski ze spotkania w Brazylii w roku 1995), uznałem za stosowne - za zgodą mojej Rady - aby zaproponować, na pewien czas, posługę Zarządu Generalnego względem salezjańskich uczelni uniwersyteckich (oczywiście z wyjątkiem UPS, za który bezpośrednio odpowiada Przełożony Generalny jako jego Wielki Kanclerz).

Ta posługa, będąca w zgodności z wielkim wysiłkiem podnoszenia jakości kulturowej wymaganej dziś od Zgromadzenia, jawi się jako znak szczególnego zaangażowania w dziedzinie o specyficznym oddziaływaniu w naszym posłannictwie.

Posługa ta stawia sobie za cel szukanie wspólnych dla wszystkich warunków - z uwzględnieniem norm poszczególnych Państw - które zabezpieczą zarówno w różnych instytucjach jak i w całości, "znaczącą obecność salezjańską w zakresie naukowym, wychowawczym i duszpasterskim" wśród ośrodków, które "tworzą i szerzą kulturę" w społeczeństwie (por. List "Dla was studiuję").

Zadanie kierowania i animacji tej posługi względem Salezjańskich Uczelni Uniwersyteckich (IUS), powierzyłem współbratu księdzu Carlosowi Garulo, któremu dziękuję za okazaną dyspozycyjność.

Jak już wspomniałem chodzi tu o zadanie na określony czas, czyli do chwili osiągnięcia określonych celów. Odpowiedzialny odpowiada za swoją pracę przed Przełożonym Generalnym i będzie miał jako referentów, z którymi będzie współpracował, Radców Generalnych ds. Formacji i Duszpasterstwa Młodzieżowego. Jego bezpośrednimi interlokutorami będą: Księża Inspektorzy odpowiedzialni za salezjańskie uczelnie uniwersyteckie, funkcjonujące na ich terenie i same władze uniwersyteckie.


Cele i zakres działania, to na pierwszym miejscu ukazanie sytuacji IUS (dane, analizy i wnioski); a to w tym celu:

  • aby Przełożony Generalny ze swoją Radą mógł nakreślić:

  • ogólną politykę Zgromadzenia na tym polu;

  • miarodajny kierunek, który pomoże WWD poszczególnych uczelni uniwersyteckich w ustaleniu własnego programu kulturowego, wychowawczego i duszpasterskiego (por. "Dla was studiuję", DRG 361, s. 44);

  • aby mógł obmyślić i zapoczątkować plan współpracy i współdziałania IUS;

  • ukierunkować i towarzyszyć Inspektoriom odpowiedzialnym za IUS.

Drodzy Współbracia, mam nadzieję, że przez tę posługę będziemy mogli jeszcze bardziej dopomóc naszym uczelniom uniwersyteckim w przeprowadzaniu niezbędnych weryfikacji, ale przede wszystkim w osiąganiu salezjańskiej kompetencji i jakości kulturowej i zawodowej, o których mówiłem Wam w cytowanym Liście (por. DRG 361, s. 45).

Naszą pracę powierzmy opiece Wspomożycielki, wypraszając za jej wstawiennictwem mądrość, która jest darem Ducha Świętego.
Rzym, 8 grudnia 1997.

Ks. Juan E. Vecchi




5.4 Nowi Biskupi Salezjańscy
Podajemy niektóre dane o trzech nowych biskupach salezjańskich.


  1. Bp DALLA VALLE Franco, Biskup JUINA (Brazylia).

Dnia 24 grudnia 1997 r. Osservatore Romano podało informację o nominacji salezjanina księdza Franco DALLA VALLE Biskupem nowej Diecezji w Brazylii, JUINA, w Mato Grosso.

Urodzony 2 sierpnia 1945 r. w Crespano del Grappa, w prowincji Treviso we Włoszech, Franco Dalla Valle był wychowankiem aspirantatu salezjańskiego w Penango, w Piemocnie, skąd wstąpił do nowicjatu w Chieri-Villa Moglia, gdzie 16 sierpnia 1963 r. złożył pierwszą profesję zakonną.

Zaraz po ukończeniu studiów filozoficznych wyjechał na misje do Brazylii z przeznaczeniem do Inspektorii Manaus. Tu odbył praktykę asystencką i złożył profesję wieczystą. Powrócił do Włoch, aby w Castellammare di Stabia podjąć studia teologiczne. Dnia 26 sierpnia 1972 r. w Colle Don Bosco przyjął święcenia kapłańskie.

Po powrocie do Brazylii pełni obowiązki duszpasterskie w wielu domach. W roku 1982 został mianowany dyrektorem salezjańskiego aspirantatu w Manus a także wszedł w skład Rady inspektorialnej, jako odpowiedzialny za animację powołaniową, zadanie które pełnił do 1988 r., kiedy to został mianowany dyrektorem domu w Jí-Paraná. W roku 1990 został mianowany dyrektorem i magistrem nowicjatu w Candeias, Porto Velho. Dwa lata później (grudzień 1991) Przełożony Generalny powierza mu obowiązek Inspektora w Inspektorii Amazonia.

Powołany do godności Biskupiej, został konsekrowany na Biskupa przez Papieża Jana Pawła II w Rzymie w uroczystość Objawienia 1998 r.




  1. Biskup GIOVENALE Flavio, Biskup ABAETETUBA (Brazylia).

Dnia 8 października 1997 r. Osservatore Romano podało informację o nominacji salezjanina księdza Flavio GIOVENALE biskupem ABAETETUBA nowej Diecezji w Brazylii.

Urodzony 5 czerwca 1954 r. Flavio poznał Salezjanów jeszcze jako chłopiec uczęszczając do aspirantatu w Peveragno, gdzie dojrzewało jego salezjańskie powołanie misyjne. Po ukończeniu nowicjatu w Pinerolo, złożył pierwszą profesję zakonną 8 września 1971 r. i wyjechał na misje. W roku 1973 znajdujemy go w Brazylii, w Lorena, gdzie podejmuje studia filozoficzne, uzyskując licencjat z Filozofii. Odbywa praktykę asystencką w Ananindeua, po czym rozpoczyna studia teologiczne w studentacie w São Paulo. W dniu 20 grudnia 1981 r. zostaje wyświęcony na kapłana w Murello, swej rodzinnej miejscowości. Na UPS-ie uzyskuje licencjat z Teologii Duchowej.

Po powrocie do Brazylii pełni odpowiedzialne funkcje. W roku 1985 zostaje mianowany dyrektorem aspirantatu Manaus – Aleixo, funkcję tę pełni przez sześć lat. W roku 1990 zostaje powołany w skład Rady Inspektorialnej a w roku 1992 zostaje mianowany ekonomem inspektorialnym, funkcję, którą pełnił do chwili obecnej wraz z innymi obowiązkami animacji i duszpasterstwa. Przez dwa lata był także sekretarzem inspektorialnym.





  1. Biskup KOTHGASSER Alois, Biskup w INNSBRUCKU (Austria).

Dnia 10 października 1997 r. Osservatore Romano podało informację o nominacji salezjanina księdza Alojzego KOTHGASSERA biskupem Diecezji INNSBRUCK w Tyrolu (Austria).

Urodził się 29 maja 1937 r. w Lichtenegg, Rosenthal w diecezji Graz-Seckau (Stiria, Austria), Alojz Kothgasser jest salezjaninem od 16 sierpnia 1955 r., kiedy to złożył pierwszą profesję zakonną w Oberthalheim, po ukończeniu rocznego nowicjatu. Profesję wieczystą złożył w roku 1958, a po odbyciu praktyki asystenckiej studiował teologię na Papieskim Ateneum Salezjańskim. Tu otrzymał święcenia kapłańskie 9 lutego 1964 r. i uzyskał początkowo Licencjat a następnie Doktorat z Teologii.

Przez wiele lat był cenionym i wartościowym docentem Teologii Dogmatycznej Ateneum a następnie Salezjańskiego Uniwersytetu Salezjańskiego.

Po powrocie do rodzimej Inspektorii od 1981 r. był docentem Teologii Dogmatycznej a następnie Rektorem Wyższej Szkoły Filozoficzno-Teologicznej w Benediktbeuern, w Niemczech. Tui zastała go nominacja na Biskupa.
5.5 Rektor Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego
Kongregacja ds. Wychowania Katolickiego, ustosunkowując się do propozycji Przełożonego Generalnego według Statutów, dekretem z dnia 3 lipca 1997 r. mianowała Przewielebnego Ks. Prof. Michele PELLEREY Rektorem Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego, który zastąpił na tym stanowisku Przewielebnego Ks. Raffaele Farina, powołanego na stanowisko Prefekta Biblioteki Watykańskiej

Michele Pellerey urodzony 18 maja 1935 r. w Pegli, Genua, wychowanek Instytutu Sacro Cuore w Rzymie, jest salezjaninem od 16 sierpnia 1951 r., kiedy to złożył pierwszą profesję zakonną, po ukończeniu rocznego nowicjatu w Varazze. Po ukończeniu studiów filozoficznych i odbytej praktyce duszpasterskiej, studiował teologię w Bollengo, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie 25 marca 1061 r.



Po uzyskaniu doktoratu z matematyki na Uniwersytecie “La Sapienza” w Rzymie, został powołany na Papieski Uniwersytet Salezjański, by objąć katedrę Dydaktyki ogólnej, funkcję, którą pełnił kompetentnie przez wszystkie te lata. Następnie był dyrektorem Instytutu Dydaktyki, dziekanem Wydziału nauk Wychowawczych , od 1992 r. Wice rektorem Uniwersytetu i od 1995 r. Dziekanem Instytutu Nauk Środków Społecznego Przekazu.






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna