7. Nielegalny handel bronią


Ingerencja WSI na rynku paliwowo-energetycznym



Pobieranie 0.75 Mb.
Strona3/8
Data07.05.2016
Rozmiar0.75 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

9. Ingerencja WSI na rynku paliwowo-energetycznym

W ramach prowadzonej działalności WSI realizowały czynności operacyjnorozpoznawcze

w obszarze gospodarki paliwowej w jednostkach rodzajów sił zbrojnych232.

Do końca 1990 r. zaopatrywanie jednostek wojskowych w paliwa było realizowane

centralnie233. Od 1991 r. dla dostosowania gospodarki kwatermistrzowskiej do nowych

uwarunkowań rynkowych, rozpoczęto prace nad „Koncepcją restrukturyzacji instytucji

Głównego Kwatermistrzostwa WP”234, która zakładała m.in. całkowite przejście na zakupy

bezpośrednie od prywatnych producentów materiałów pędnych i smarów (mps) oraz

przedstawicielstw firm zachodnich (z pominięciem pośredniczących przedsiębiorstw handlu

zagranicznego np. CIECHU) - w celu ograniczenia wydatków na zakup mps poprzez

eliminowanie pośredników handlowych, w tym CPN. Ten argument wypadałoby zestawić z

sytuacją na rynku paliwowym ZSRR, który był głównym źródłem paliw w okresie

komunistycznym i głównym źródłem paliw pozostał do dziś. Zmiany podjęte przez Sztab

Generalny nie doprowadziły do uniezależnienia WP od rosyjskich dostawców a jedynie

stworzyły nową strukturę pośrednictwa i korzystania z zysków płynących z handlu

paliwami235. Do roku 1990 zyski płynęły do państwowego przedsiębiorstwa CIECH, po

zmianie zaczęli korzystać przedsiębiorcy mający kontakty z dowódcami okręgów

wojskowych i garnizonów, gdzie mieściły się bazy paliwowe wykorzystywane jako

mieszalnie. Największe jednak zyski osiągali rosyjscy pośrednicy (np. spółka J&S) oraz ci

wyżsi wojskowi, którzy nadzorowali ten handel (np. Romuald Waga, wieloletni szef logistyki

MW a następnie udziałowiec jednej ze spółek paliwowych, brat Jana Wagi prezesa Kulczyk

Holding, a następnie przewodniczącego rady nadzorczej „Orlenu”).

Przykładem takiej działalności był monitoring sytuacji związanej z umowami zawartymi w

latach 1992-2001 przez Komendę Portu Wojennego w Gdyni z podmiotami cywilnymi w

przeładunku oraz dzierżawy infrastruktury paliwowej (PHU „Arion”, PUM „Ship Service”,

„SOG Energy Polska Ltd”, „Oktan Energy V/L Service S.C.”, „BMG Petrotrade Poland”).

232 Pierwsze informacje na temat afery paliwowej Komisja Weryfikacyjna uzyskała w trakcie wysłuchań oficerów WSI.

Jednak dopiero dogłębna analiza materiałów sejmowej komisji do zbadania tzw. Afery Orlenu oraz artykułów prasowych

pozwoliła na odnalezienie dokumentacji WSI na ten temat.

233 Zarządzenie Ministra Obrony Narodowej nr 45/MON z dn. 11.08.1976 r.

234 Zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP Nr 088/Org. z dnia 6 sierpnia 1990 r. utworzono Szefostwo Zaopatrzenia

Głównego Kwatermistrzostwa WP z zasadniczymi zadaniami:

- zaspakajanie potrzeb wojsk w zakresie mps;

- określania koncepcji i kierunków rozwoju systemu zaopatrywania sił zbrojnych w warunkach garnizonowych i polowych

na podstawie aktualnych badań oraz możliwości materiałowych, technicznych i finansowych gospodarki kraju, przy

współdziałaniu z zainteresowanymi instytucjami wojskowymi i cywilnymi;

- inicjowania i nadzorowania działalności merytorycznej szefostw zaopatrzenia okręgów wojskowych, jednostek centralnej

dyspozycji, w tym Wojskowego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Służby MPS

235 Zarządzenie Ministra Obrony Narodowej nr 49/MON z dn. 26.09.1991 r.

Strona 124 z 374

Umowy te dotyczyły sposobu i warunków przeładunku materiałów pędnych z

tankowców zaopatrujących firmy dzierżawiące magazyny paliwowe. Jak wynika z raportów

kontrwywiadu: „Przeładunków dokonywano korzystając z rurociągu MW należącego do 35

Składnicy Materiałów Pędnych i Smarów w Dębogórzu. Ponadto w tej składnicy mieszane

były paliwa z innymi produktami w celu poprawienia ich własności chemicznych. Z

tankowców pobierany był olej opałowy, a do wydzierżawionych zbiorników dolewane było

paliwo lotnicze, które po wymieszaniu z tym olejem uzyskiwało parametry zbliżone do oleju

napędowego. Prawdopodobnie przedstawiciele Rafinerii Czechowice, nadawali temu

produktowi `klasę` (zgodnie z obowiązującymi normami), zatwierdzali ważność badań

laboratoryjnych i wyrażali zgodę na jego dystrybucję. Paliwo to trafiało następnie do cystern

kolejowych i było rozprowadzane do kontrahentów (dystrybutorów) wymienionej Rafinerii.

Podczas ostatnich przeładunków, realizowanych na terenie ochranianych przez nas jednostek

wojskowych, do oleju opałowego dodawano prawdopodobnie barwnik, który utrudniał

wzrokowe odróżnienie oleju opałowego od oleju napędowego. Surowiec ten był

dystrybuowany na terenie całej Polski.”236

WSI miały zatem pełną świadomość uczestnictwa oficerów WP w tym procederze i

wykorzystywania doń infrastruktury wojska. Trudno, żeby było inaczej, skoro jedną z

głównych postaci był w tych działaniach m.in. admirał Romuald Waga. Fakty te jednak

ukrywano przed organami państwowymi, w tym przed Komisją Sejmu RP ds. Orlenu, której

nie ujawniono m.in. materiałów świadczących o objęciu płk. Kruczkowskiego

rozpracowaniem już w 1991 r. jako podejrzanego o kontakty ze środowiskami przestępczymi.

Dokumenty tego rozpracowania zaginęły. Jedynym śladem tych działań pozostał meldunek

operacyjny skierowany do Szefa WSI B. Izydorczyka z sieprnia 1992 r.237.

Szef WSI, gen. Marek Dukaczewski w piśmie z 18 marca 2005 r. zapewniał premiera

Marka Belkę, że WSI nie korzysta z pomocy osób zatrudnionych w sektorze paliwowym238.

To oświadczenie było jawnie nieprawdziwe, choćby dlatego, że od października 2002 r. do

2005 r., wiceprezesem Orlenu był Andrzej Macenowicz239, współpracownik WSI ps.

236 Sprawozdanie zespołu do badania prawidłowości gospodarowania paliwami w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej w latach 1990-2005.

237 Przestępcza działalność T. Kruczkowskiego znana była WSI już od 1992 r. W meldunku do Szefa WSI B. Izydorczyka z

5.08.1992 r. K. Głowacki informował, że J. Kruczkowski od 1991 r. jest członkiem zorganizowanej grupy przestępczej,

zajmującej się przemytem papierosów, alkoholu i narkotyków oraz nielegalnym handlem bronią. Ponadto wspólnie z

Jeremiaszem Barańskim znanym jako „Baranina” oferował on policji kryminalnej RFN współdziałanie w poszukiwaniu

skradzionych samochodów. Notatka informuje, że podjęto ich rozpracowanie. Dalszych dokumentów brak. Zobacz Aneks nr

20.


238 Akta Teczka Firmy Polskie, P. t. I. k. 233-237: „Ponadto pragnę poinformować Pana Premiera, że Wojskowe Służby

Informacyjne nie wykorzystują w tym sektorze oficerów oddelegowanych, nie mają wiedzy o zatrudnianiu tam byłych

oficerów WSI jak również nie korzystają z pomocy zatrudnionych tam osób.”

239 Został on przez wywiad wojskowy PRL pozyskany w 1988 r., a w 1992 r. przerwano z nim współpracę. Sprawę

„PARYSA” prowadzili wówczas oficerowie wywodzący się z Oddziału Y: płk Jerzy Gryz i płk Michał Kryszczuk. Oni też

Strona 125 z 374

„PARYS”. Dukaczewski świetnie o tym wiedział, a i sam „PARYS” powoływał się na

znajomość z nim w czasie rozmów z oficerem prowadzącym.

W toku współpracy „PARYS” zadeklarował pełną lojalność i gotowość

współdziałania z wywiadem wojskowym, podkreślając, że ma pełen dostęp do „wszystkich

informacji będących przedmiotem posiedzeń zarządu i rady nadzorczej”. Złożył też obszerną

relację z bieżących rokowań w sprawie przygotowywanego kontraktu z Rosją: „Niebawem

podejmowane będą decyzje dotyczące dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia Orlenu, zamiast

jednego pośrednika - firmy DGC240 - będzie kilku, najprawdopodobniej pięciu dostawców.

Jest to zgodne z wytycznymi rządu RP, a także oczekiwaniami Rosji, która wskazuje

potencjalnych kandydatów, w tym Łukoil i Jukos. Decyzje w tej sprawie będą podejmowane

w ciągu najbliższych dni, jeśli więc chcielibyśmy uzyskać możliwość wpływania na rozwój

sytuacji, to konieczne byłoby podjęcie stosownych działań w jak najkrótszym czasie. Jest to

tym bardziej istotne, że planuje się podpisanie umów na kolejne pięć lat. Wsp. zadał mi

pytanie jakie są nasze preferencje w tym względzie...”241 - notował wypowiedź Macenowicza

Waldemar Żak z b. Oddziału Y.

Jak widać „PARYS” nie tylko przekazywał informacje, ale gotów był podjąć

wskazane przez WSI działania dotyczące Orlenu - bez względu na swoje zobowiązania wobec

akcjonariuszy i rządu RP, który reprezentował w Zarządzie. „PARYS” deklarował też

gotowość „w razie potrzeby umieszczenia kogoś w strukturach firmy”. Skrytykował innych

współpracowników wywiadu wojskowego oraz poinformował o umieszczeniu znacznej ilości

„swoich ludzi” przez UOP: „są w Orlenie ludzie WSI, którzy zapomnieli o celu jaki powinien

im przyświecać” (wśród nich wymienił nazwisko Praksmajer242). Podczas spotkania Parys

ujawnił swoją znajomość z gen. Dukaczewskim. Podsumowując spotkanie płk Żak podkreśla

wartość „PARYSA”: „W nieodległej przyszłości można spodziewać się wzmożonego

zdecydowali o zawieszeniu współpracy z „PARYSEM” (bez powiadamiania go o tym), a decyzje zatwierdził ówczesny szef

Zarządu Wywiadu płk Konstanty Malejczyk. Macenowicz, blisko związany z Oleksym po zwycięstwie SLD w 1993 r.,

zajmował szereg stanowisk państwowych, m.in. podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na którym

pozostawał aż do roku 1997 r. Wówczas kmdr Czesław Karczewski z Zarządu Kontrwywiadu (uczestnik kursu GRU w

Moskwie w 1989 r.) odbył spotkanie mające na celu „postawienie Parysowi nowych zadań wywiadowczych”. W spotkaniu

uczestniczył poprzednio prowadzący „PARYSA” płk Kryszczuk. Macenowicz - pracujący wówczas w URM - podaje numer

telefonu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów „w przypadku pilnej potrzeby skontaktowania się z „Parysem”. Parys ma być

zadarniowany ”biorąc pod uwagę jego szerokie kontakty w kołach biznesu i przemysłu zbrojeniowego...”. Już wówczas

interesowały się nim elity WSI, często oficerowie wywodzący się z oddziału Y tacy jak: Worożbit, Dunal, Oczkowski,

Boryszczuk czy Dukaczewski

240 najprawdopodobniej jest to fonetyczny zapis firmy J&S

241 Teczka personalna WS „P”, k. 58-60

242 Dyrektor Departamentu Zamówień Orlenu decydujący o tym, kto i w jakiej ilości otrzyma możliwość dostarczania ropy

do Orlenu, w czasie przesłuchania przed Komisją ds. Orlenu złożył fałszywe zeznanie w sprawie swoich związków ze

służbami specjalnymi, stwierdzając że nigdy z nimi nie współpracował.



Strona 126 z 374

zainteresowania Orlenem ze strony Rosjan, którzy po nieudanej próbie przejęcia Rafinerii

Gdańskiej będą dążyć do wejścia na polski rynek paliw poprzez udział w PKN Orlen.”243

Sprawą „Parysa” zajęli się także płk Roman Karaś (Oddział Y) i płk Krzysztof Łada (też

oddział Y). Ten ostatni będąc już szefem operacji zarządu III zadecydował, iż „w dalszych

kontaktach należy:

- ustalić aktualne możliwości wywiadowcze Parysa i efektywnie je wykorzystywać;

- zaktywizować współpracownika;

- wypracować płaszczyznę współpracy oraz sukcesywnie rozpracowywać

współpracownika”.

2 grudnia 2003 r., podczas następnego znanego z teczki pracy spotkania, które odbył mjr

Krzysztof Rengel z Z II, a zatwierdził Krzysztof Surdyk, szef Z II, skupiono się na

charakterystyce Krzysztofa Kluzka - innego wiceprezesa Orlenu. Prawdopodobnie było to

związane ze spotkaniem, jakie Kluzek odbył wcześniej z gen. Dukaczewskim i podczas

którego oferował mu swoją współpracę244. Rengel podkreślił, że zarówno sprawa Kluzka jak i

ocena roli ABW w Orlenie stanowią dla wywiadu sprawy bardzo ważne. „PARYS” bardzo

obszernie i przychylnie scharakteryzował Krzysztofa Kluzka jako człowieka uczciwego,

sumiennie zwalczającego nadużycia w Orlenie. Powołał się przy tym na pozytywną opinię

gen. Petelickiego o Kluzku, a także wskazał, że Kluzek odrzucił propozycje łapówki

wielkości 1 mln 200 tys. zł. Macenowicz ujawnił też, że pomiędzy Orlenem a ABW „istnieje

porozumienie w ramach którego w firmie zatrudniono 23 wskazane osoby. (...) Zajmują

stanowiska pozwalające na dostęp do informacji niezbędnych ich macierzystej instytucji”. Z

notatką ze spotkania zapoznali się płk Marek Szlenk i płk Roman Karaś z ZII, a ten ostatni

napisał: „Pr. monitorować sytuację w przedmiotowej sprawie - decyzja szefa ZII z 10 12 03.”

(Oficerem Zarządu II Sztabu Generalnego był też prezes Ciechu Zdzisław Monkiewicz,

dążący do udziału firm zależnych w handlu ropą naftową z Rosją. Dukaczewski musiał

wiedzieć o jego związkach ze służbami wojskowymi).

243 Teczka personalna WS „P”, k. 60

244 To samo zdarzenie M. Dukaczewski w piśmie do premiera M. Belki tak je opisuje: „Jednocześnie, informuję Pana

Premiera, że w listopadzie ubiegłego roku [2004 r. – przyp. KW] z WSI skontaktował się były członek PKN Orlen – Pan

Krzysztof Kluzek twierdząc, iż posiada dane, z których wynika, że WSI w sposób nieformalny wpływają na politykę

paliwową państwa, decyzje zarządu PKN Orlen, a także, że dysponuje listą osób z PKN Orlen powiązanych z WSI. Podczas

spotkania z przedstawicielem WSI, wymieniony przekazał nazwiska siedmiu osób, które w jego opinii są powiązane z WSI.

Rozmówca nie potrafił określić charakteru tych powiązań jednak stwierdził, iż w PKN Orlen nie podejmuje się żadnej

decyzji bez wiedzy i zgody WSI.

Panie Premierze, dokonana w WSI szczegółowa analiza zasobów kadrowych operacyjnie nie potwierdziła powiązań,

wymienionych przez Pana Krzysztofa Kluzka, osób z WSI. Mając jednak na uwadze fakt funkcjonowania, w różnych

środowiskach, obiegowych opinii dotyczących domniemanych powiązań WSI z decydentami związanymi z rynkiem

paliwowym Szef WSI wystąpił z wnioskiem do Szefa ABW o przekazanie posiadanych w tym względzie informacji celem

dokonania ich rzetelnej weryfikacji.” akta Teczka Firmy Polskie, Paliwa t. I.



Strona 127 z 374

WSI i ekspansja rosyjska

Przynajmniej od października 2003 r. dążenie Rosji do opanowania polskiego sektora

energetycznego było świetnie znane kontrwywiadowi WSI245 Informację taką otrzymano z

krakowskiego oddziału WSI w trakcie realizowania czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Wtedy to ustalono, że firma X z Poznania, należąca do obywatela Ukrainy A.W. 246

sporządziła w maju 2002 r. - dla rosyjskiej firmy Q z Moskwy, należącej do b. szefa KGB

gen. F. J. Bondarenki, noszącego pseudonim „Mały Kreml” - analizę ekonomiczną Rafinerii

Gdańskiej przed jej prywatyzacją, uwzględniającą różne aspekty jej przejęcia przez konsorcja

paliwowe wywodzące się z państw b. ZSRR.

Uzyskane dokumenty prezentowały plany Rosjan doprowadzenia do bankructwa

polskiego sektora energetycznego celem przejęcia go. Analiza zawierała perspektywiczne i

strategiczne plany działalności na terytorium Polski po jej wstąpieniu do UE247. W projektach

wrogiego przejęcia sektora energetycznego A. W. mówi o „możliwościach `działania`, tzn.

bezpośrednie dojścia do Ministra Gospodarki pana Jacka Piechoty, Ministra Skarbu pana W.

Kaczmarka; Ministra Infrastruktury i Wicepremiera Marka Pola, no i oczywiście samego

Premiera (zgodnie ze wstępnym porozumieniem z panem A. Żukowym, Paryż, grupa Meryl

Linch i Glave International Inc., zostały przeprowadzone rozmowy z wyżej wymienionymi, w

sprawie przesunięcia w czasie decyzji komu sprzedać kontrolny pakiet Rafinerii - W.

Alikpierowi czy A. Chodorkowskiemu, czekamy na Pańskie [F. J. Bondarenki - przyp. KW]

instrukcje)”.248

Pełna dokumentacja tej sprawy została przekazana szefowi szefostwa Wojsk

Lądowych płk Jerzemu Skwarcowi, a następnie Szefowi Zarządu III WSI K. Kłosińskiemu.

Trwało ponad rok, zanim informacja - uzyskana i przesłana w październiku 2003 r. - zostanie

zauważona w Warszawie w grudniu 2004 r. Płk Kłosiński nie przedstawił pisemnego

meldunku Szefowi WSI gen. Dukaczewskiemu, uczynił to tylko ustnie - i wspólnie mieli

postanowić o poinformowaniu o całej sprawie Komisji ds. Służb Specjalnych oraz Premiera.

Nie wiadomo dlaczego Komisja została poinformowana nie w ramach sprawozdania Szefa

WSI, lecz dwa tygodnie później osobnym pismem, którego zresztą nikt w Komisji nie

przeczytał. WSI nie przekazały też tej informacji sejmowej Komisji ds. Orlenu249, a pismo do

Premiera pozbawione było głównych załączników informacyjnych. Postarano się o

245 Patrz Aneks nr 21.

246 Pseudonim „Profesor”

247 Załącznik do pisma z 22.11.2004 r. dot. oceny sytuacji operacyjnej krypt. „Z” – dokument „Przejęcie firmy za długi”.

Patrz Aneks nr 21.

248 Teczka dot. oceny sytuacji operacyjnej krypt. „Z”

249 patrz Aneks nr 22.



Strona 128 z 374

precyzyjne zablokowanie dalszego dopływu informacji. Szef szefostwa Wojsk Lądowych z

inicjatywy płk. Kłosińskiego wydał jednostce krakowskiej polecenie zaprzestania

prowadzenia sprawy operacyjnej, w ramach której uzyskano informacje o zamiarach

doprowadzenia polskiego sektora energetycznego do bankructwa. Kierownictwo WSI uznało

bowiem, że informator jest inspirowany przez służby rosyjskie. Nakazano też zerwać

współpracę, zaniechać kontaktów i podjąć rozpracowanie byłego współpracownika jako

figuranta.250

Z kolei gen. Dukaczewski uznał w styczniu 2005 r., że posiadane informacje

odnoszące się do zagrożenia interesów ekonomicznych państwa nie podlegają jego

kompetencji i poinformował premiera Belkę, że „całość materiałów” przekazał do ABW. Z

istniejącej dokumentacji wiadomo z pewnością jedynie to, że materiały te przekazano

delegaturze ABW w Krakowie. Jednocześnie te same materiały zostały przesłane na ręce

Przewodniczącego Komisji do Spraw Służb Specjalnych posła Andrzeja Grzesika. Analizy A.

W. dla b. szefa KGB nie zostały jednak przedstawione Komisji Śledczej ds. PKN Orlen, która

ich nigdy nie otrzymała, choć wielokrotnie domagała się pełnej informacji.251 Pozostaje do

wyjaśnienia, jak organizowano utajnianie tych informacji. Wiemy, że płk Kłosiński

przygotowując gen. Dukaczewskiemu tezy do wystąpienie podczas narady w MON zawarł

tam wiadomość o rosyjskich materiałach. Pisał, że akta te zostały przekazane do posła

Gruszki z Komisji ds. Orlenu, jednak poseł nie otrzymał tych materiałów. Szokuje, iż

posiadając tak krytyczne dla bezpieczeństwa państwa polskiego informacje WSI nie podjęły

próby ich sprawdzenia, uzyskania dodatkowych źródeł i kontroli istniejących,

skonfrontowania tych wiadomości z innymi. Przeciwnie, czyniono wszystko, by informację

zablokować i by chronić interesy rosyjskie. WSI nie sprawdzało i nie weryfikowało uzyskanej

informacji, zagrażającej bezpieczeństwu państwa a osoba dostarczająca ważne informacje

została potraktowana jako wróg.

Aktywność Rosjan nie zakończyła się na opracowaniu i wdrożeniu planu przejęcia

Rafinerii Gdańskiej. W 2006 r. Rosja rozpoczęła gromadzenie informacji dotyczących

polskiego górnictwa węgla kamiennego i brunatnego, by wdrożyć plan przejęcia 12

strategicznych kopalń.252

250 akta Teczka Firmy Polskie, Paliwa t. I. Pismo do Szefa Zarządu III WSI ze stycznia 2005 r.: „Mając na uwadze, mjr (...)

(osobiście) oraz Szef Wydziału WSI w Krakowie (na piśmie), zostali ukierunkowani aby zaniechać kontaktów z W. „M”.

Wobec wymienionego będzie kontynuowana kontrola operacyjna w ramach sygnału operacyjnego krypt. „Z.”, głównie w

celu zweryfikowania hipotez o możliwości inspiracji jego działań przez wschodnie służby specjalne, w tym przeciwko

obronności RP. Podjęliśmy również decyzję o zmianie formuły (powodu) zabezpieczenia W. „M.” z dotychczasowej „osoba

udzielająca pomocy WSI”, na „osoba rozpoznawana”.

251 Akta Teczka Firmy Polskie, Paliwa t. I

252 Teczka dot. oceny sytuacji operacyjnej krypt. „Z.” k. 122-125



Strona 129 z 374

Z kolei istotne informacje na temat niemieckich planów wyeliminowania Polski ze

światowego rynku węgla kamiennego i brunatnego znajdują się w aktach pracy

współpracownika Oddziału 22 o pseudonimie „W” (prowadzonego przez mjr. Grzegorza

Sobeckiego). Wynika z nich, iż zatajanie przed organami władzy państwowej istotnych

informacji było działaniem szeroko akceptowanym w WSI.253 Wspomniany współpracownik,

zatrudniony w jednym z polskich banków, w 2002 roku przekazał swojemu oficerowi

prowadzącemu dokument dotyczący prognozy chłonności rynku węgla kamiennego do 2010

roku. Ten kilkusetstronicowy raport przedstawia eksperckie prognozy zapotrzebowania na

węgiel kamienny oparte na badaniach zużycia węgla w poprzednich latach i przewidywanego

zużycia określonego na podstawie makroekonomicznych scenariuszy wzrostu gospodarczego.

Przedstawia także alternatywne źródła energii oraz perspektywy ich wykorzystania w

przemyśle narodowym. Omawia korzyści i zagrożenia dla środowiska naturalnego

spowodowane ewentualnym przestawieniem gospodarki narodowej na inne źródła energii. W

drugiej części raportu przedstawiono także m.in. perspektywy rozwoju branży koksowniczej

oraz sytuację kilku największych konsumentów energii (zakładów produkcji cieplnej oraz

przemysłu ciężkiego, cukrowniczego i cementowego).

Opracowanie traktowało o strategicznej gałęzi polskiej gospodarki i o niemieckich

planach dotyczących wyeliminowania Polski z tego rynku, więc „W” słusznie wskazał za

celowość zapoznania z tym materiałem kierownictwa resortu gospodarki254. Materiałów tych

nigdy jednak nie przekazano właściwym organom państwa. W 2002 r. na wniosek ppłk.

Tomasza Korpaka zostały one przesłane do Zarządu III WSI a w 2006 r. ten sam oficer

odesłał je z powrotem do Zarządu II bez podjęcia jakichkolwiek działań. Dopiero w 2006 r.

sporządzono pierwszą notatkę w tej sprawie.

Z teczki pracy współpracownika „W” wynika ponadto, że omawiany dokument został

przygotowany przez zespół ekspertów powołanych przez zagraniczną firmę konsultingową na

zlecenie jednego z banków. W skład tego zespołu wchodzili pracownicy polskich ministerstw,

wykradający poufne informacje, sprzedawane potem firmom konsultingowym. Działanie

takie stanowi przestępstwo ujawnienia osobie nieuprawnionej informacji stanowiących

tajemnicę służbową lub informacji, które uzyskano w związku z wykonywaniem czynności

służbowych, a których ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes. WSI

nie przekazały tych informacji organom ścigania, umożliwiając kontynuowanie szkodliwego

253 Teczka pracy „W”, t. II

254 „W” dokonał oceny omawianego raportu na podstawie analizy rynku oraz swojej wiedzy na ten temat.



Strona 130 z 374

dla bezpieczeństwa RP procederu. W aktach współpracownika nie ma informacji, by podjęto

jakąkolwiek próbę ustalenia składu osobowego „grupy ekspertów”.

Tak jak w przypadku próby przejęcia polskiego sektora paliwowego przez Rosjan, tak

w opisanej sytuacji istnieje zagrożenie, że raport stanowił wstęp do analogicznych działań

strony niemieckiej wobec polskiego rynku węgla kamiennego. Brak polskich działań w tej

sprawie naraził nie tylko bezpieczeństwo energetyczne Polski, ale i umożliwił obcym

podmiotom analizę strategicznych sektorów naszej gospodarki (zakłady produkcji cieplnej,

przemysłu ciężkiego, cukrowniczego i cementowego). Z uwagi na fakt, że zakłady te opierają

swoją produkcję na wykorzystaniu węgla kamiennego, dane te pozwalają z duża dozą

prawdopodobieństwa przewidzieć ich kondycję finansową na przestrzeni najbliższych lat.

Posiadając takie analizy, zagraniczni inwestorzy mają możliwość sterowania poszczególnymi

gałęziami polskiej gospodarki.

Sprawa mafii paliwowej to jedno z poważniejszych oskarżeń pod adresem WSI. Nie

dość, że służba wiedziała o nielegalnych działaniach i tolerowała ich prowadzenie, ale jej

żołnierze współtworzyli główne ogniwa mafii, a jak wynika z losów raportu dla Małego

Kremla, WSI ochraniała przestępcze działania rosyjskich służb i mafii mających na celu

niszczenie i przejęcie polskiego sektora energetycznego.

Materiały dokumentujące działania WSI w ramach kontroli nad rynkiem paliwowym

do 2000 r. są w wielu przypadkach niepełne, gdyż zostały w znaczącej części zniszczone lub

ukryte. Materiały dotyczące spraw paliwowych niszczono jeszcze 30 czerwca 2006 r., gdy już

było wiadomo, że WSI zostaną rozwiązane255.

W świetle przytoczonych faktów postępowanie następujących osób wypełnia

dyspozycję w art. 70a ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy

wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu

Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz

Służby Wywiadu Wojskowego: gen. bryg. Marek Dukaczewski, płk Waldemar Żak, płk

Roman Karaś, płk Krzysztof Łada, płk Krzysztof Surdyk, płk Marek Szlenk, płk Krzysztof

Kłosiński, ppłk Tomasz Korpak, mjr Krzysztof Rengel, mjr Grzegorz Sobecki.

Działanie Andrzeja Macenowicza, Krzysztofa Kluzka i Andrzeja Grzesika wypełnia

dyspozycję art. 70a ust. 2 pkt. 1 powołanej wyżej ustawy.

255 Sprawa problemowa „B”. W spisie zawartości spraw znajdujących się w teczce naniesiono adnotacje o zniszczeniu

dokumentów zawierających meldunki dotyczące PKN Orlen. Dokumenty te były wytworzone w 2005 r., a zniszczone

30.06.2006 r. Powyższe meldunki uznano za dokumentację podręczną i po sporządzeniu syntezy z nich wybrakowano je. Tak

szybkie zniszczenie ich może świadczyć o zamiarze ukrycia faktów ukazujących szerzej problem nieprawidłowości w

gospodarowaniu paliw płynnych.



Strona 131 z 374

W opisanym okresie Szefem WSI był gen. bryg. Marek Dukaczewski.

W art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 roku o urzędzie Ministra Obrony

Narodowej zawarto regulację, że Wojskowe Służby Informacyjne podlegały bezpośrednio

ww. ministrowi. Uszczegółowieniem tego przepisu był §1 pkt 16 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 9 lipca 1996 roku w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra

Obrony Narodowej. Nakładał on na Ministra Obrony Narodowej obowiązek sprawowania

nadzoru nad działalnością Wojskowych Służb Informacyjnych, w tym zwłaszcza nad ich

działalnością operacyjno rozpoznawczą. Zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 2003 roku o

Wojskowych Służbach Informacyjnych nadzór nad działaniem tych służb ponosił Minister

Obrony Narodowej, który wyznaczał na stanowisko służbowe i zwalniał z niego szefa WSI.

Na mocy art. 9 ust 1 tej ustawy szef WSI podlegał bezpośrednio Ministrowi Obrony

Narodowej. Ministrami ON w opisanym okresie byli: Bronisław Komorowski i Jerzy

Szmajdziński.



Strona 132 z 374

: raport
raport -> Dr Frankie Robinson Brytyjska Fundacja ds. Wyżywienia
raport -> Spis treści Założenia
raport -> Rynek pracy Bytomia. Szanse I zagrożenia u progu XXI wieku
raport -> Waldemar wiatrak environmental protection Analysis Agency
raport -> Tabela Zarzuty i protesty wznoszone w czasie opiniowania obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania zarówno Trasy Słowackiego oraz terenów bezpośrednio z nią sąsiadujących
raport -> Z historii jednego dokumentu. Raport Stanisława Huskowskiego ps. Ali z akcji na Kutscherę
raport -> Raport przygotowany przez Manfreda Nowaka, specjalnego sprawozdawcę onz ds tortur oraz Martina Scheinina, specjalnego sprawozdawcę onz ds ds promocji I ochrony praw człowieka podczas zwalczania terroryzmu z 26 stycznia 2010 r
raport -> BÓl w chorobach narządu ruchu
raport -> Kristina Pelli I Marika Lyly vtt biotechnology


1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna