Abc internetu – podstawowe pojęcia



Pobieranie 19.9 Kb.
Data29.04.2016
Rozmiar19.9 Kb.


ABC Internetu – podstawowe pojęcia
Co to jest Internet?

Internet jest ogólnoświatową siecią komputerową, będącą połączeniem tysięcy sieci lokalnych z całego świata. Poprzez Internet możliwe jest korzystanie z wielu usług, np.: e-mail, WWW, ftp, IRC, itp.
Co to jest adres IP?

Adres IP, adres protokołu IP. Cztery bajty określające komputer w Internecie. Adres ten zapisuje się jako cztery liczby z zakresu 0 do 255 oddzielone kropkami, np. 149.164.34.17 (każda liczba oznacza jeden bajt). Użytkownik sieci nie musi pamiętać takiego adresu, dzięki systemowi DNS (z języka angielskiego Domain Name Server).
Co to jest: WWW, E-mail, HTTP, FTP, Telnet, SSH, SMTP, POP3, IMAP, TCP/IP, DNS?

WWW (World Wide Web) – najpopularniejsza z dostępnych usług w sieci Internet, powstała w 1991. Zbiór dokumentów stworzonych najczęściej, choć niekoniecznie, za pomocą języka HTML i odnoszących się do siebie nawzajem dzięki tzw. odnośnikom. Pomimo, że dokumenty te są umieszczone na różnych komputerach w odległych od siebie geograficznie miejscach, wspólny system nazw oparty na tzw. URL umożliwia stworzenie w ramach danego dokumentu odnośnika do niemal każdego innego, dostępnego w sieci Internet. Wielką popularność WWW zawdzięcza niezwykłej łatwości obsługi, tworzenia i utrzymywania odpowiednich dokumentów, a także atrakcyjnej stronie graficznej. Strony WWW można odwiedzać za pomocą programu - przeglądarki WWW (np. Internet Explorer albo Netscape Navgator). Do przeglądania WWW używany jest protokół HTTP.

URL (Universal Resource Locator, Uniform Resource Locator) – standard nazewniczy stworzony wg pewnych ściśle zdefiniowanych reguł, używany m. in. w protokole HTTP, umożliwiający jednoznaczne identyfikowanie serwerów i zgromadzonych w nich zasobów. Pozwala na wskazanie lokalizacji i sposobu dostępu do każdego dokumentu osiągalnego za pomocą podstawowych usług sieci Internet. Adres URL składa się z następujących elementów:

  • nazwy protokołu (np. HTTP, FTP),

  • hierarchicznej nazwy serwera,

  • ścieżki dostępu do zasobu w ramach danego serwera.

Poczta elektroniczna (E-mail) – jeden z najważniejszych sposobów komunikacji poprzez sieć Internet. Polega na przekazywaniu listów elektronicznych, czyli wiadomości tekstowych, dodatkowo opatrzonych adresem e-mail odbiorcy, nadawcy, a także dodatkowymi informacjami. Do wysyłania i odbierania poczty elektronicznej używa się specjalnych programów pocztowych zwanych klientami.

Klient poczty elektronicznej (Mail User Agent, MUA) – program poczty elektronicznej służący użytkownikowi komputera do odbioru i wysyłania poczty elektronicznej. W przypadku wysyłania poczty program ten korzystając z protokołu SMTP łączy się z serwerem poczty elektronicznej (MTA) i wysyła mu maile. W przypadku odbierania poczty, MUA łączy się z MTA i odbiera ją korzystając z protokołów POP3 lub IMAP.

SMTP (Simple Mail Transfer Protocol) – prosty, tekstowy protokół komunikacyjny opisujący sposób przekazywania poczty elektronicznej w Internecie. Określa się w nim co najmniej jednego odbiorcę wiadomości (w większości przypadków weryfikowane jest jego istnienie), a następnie przekazuje treść wiadomości. Jednym z ograniczeń pierwotnego SMTP jest brak mechanizmu weryfikacji nadawcy, co ułatwia rozpowszechnianie niepożądanych treści poprzez pocztę elektroniczną (wirusy komputerowe, spam). Żeby temu zaradzić stworzono rozszerzenie SMTP-AUTH, które jednak jest tylko częściowym rozwiązaniem problemu - ogranicza wykorzystanie serwera wymagającego autoryzacji do zwielokrotniania poczty. Nadal nie istnieje metoda, dzięki której odbiorca autoryzowałby nadawcę – nadawca może "udawać" serwer i wysłać dowolny komunikat do dowolnego odbiorcy.

POP3 (Post Office Protocol) – protokół internetowy pozwalający na odbiór poczty elektronicznej ze zdalnego serwera do lokalnego komputera poprzez połączenie TCP/IP. Kiedy użytkownik połączy się z siecią, to korzystając z POP3 może pobrać czekające na niego listy do lokalnego komputera. Jednak protokół ten ma wiele ograniczeń:

  • połączenie trwa tylko wtedy, gdy użytkownik pobiera pocztę i nie może pozostać uśpione,

  • do jednej skrzynki może podłączyć się tylko jeden klient równocześnie,

  • każdy list musi być pobierany razem z załącznikami i żadnej jego części nie można w łatwy sposób pominąć (istnieje co prawda komenda top, ale pozwala ona jedynie określić przesyłaną liczbę linii od początku wiadomości),

  • wszystkie odbierane listy trafiają do jednej skrzynki, nie da się utworzyć ich kilku,

  • serwer POP3 nie potrafi sam przeszukiwać czekających w kolejce listów.

Istnieje bardziej zaawansowany protokół IMAP, który pozwala na przeglądanie czekających listów nie po kolei na podobieństwo plików w katalogach i posiada niektóre funkcje pominięte w POP3.

Programy odbierające pocztę najczęściej obsługują oba protokoły, ale POP3 jest bardziej popularny. Wysyłanie listów zawsze opiera się na protokole SMTP. Komunikacja POP3 może zostać zaszyfrowana z wykorzystaniem protokołu SSL. Jest to o tyle istotne, że w POP3 hasło przesyłane jest otwartym tekstem, o ile nie korzysta się z opcjonalnej komendy protokołu POP3, APOP.

Protokół POP3, podobnie, jak inne protokoły internetowe (np. SMTP, HTTP) jest protokołem tekstowym, czyli w odróżnieniu od protokołu binarnego, czytelnym dla człowieka. Komunikacja między klientem pocztowym, a serwerem odbywa się za pomocą czteroliterowych poleceń.

IMAP (Internet Message Access Protocol) – internetowy protokół pocztowy zaprojektowany jako następca POP3. W przeciwieństwie do POP3, który umożliwia jedynie pobieranie i kasowanie poczty, IMAP pozwala na zarządzanie wieloma folderami pocztowymi oraz pobieranie i operowanie na listach znajdujących się na zdalnym serwerze.

IMAP pozwala na ściągnięcie nagłówków wiadomości i wybranie, które z wiadomości chcemy ściągnąć na komputer lokalny. Pozwala na wykonywanie wielu operacji, zarządzanie folderami i wiadomościami.



Zalety protokołu IMAP w stosunku do POP3:

  • IMAP pozwala na dwa tryby działania: połączeniowy i bezpołączeniowy. W przypadku protokołu POP, klient zazwyczaj podłączony jest do serwera na tyle długo, na ile trwa pobieranie wiadomości. W przypadku IMAP klient często utrzymuje połączenie dopóki interfejs użytkownika jest uruchomiony, żeby móc pobierać wiadomości na żądanie.

  • Protokół POP wymaga, aby w tym samym czasie do danego konta pocztowego podłączony był jeden klient. IMAP pozwala równocześnie podłączać się wielu klientom, oferując mechanizmy pozwalające wykryć dokonane przez nich zmiany.

  • W protokole IMAP fragmenty wiadomości elektronicznej są opisane za pomocą standardu MIME. IMAP umożliwia pobieranie wskazanych części wiadomości elektronicznej, niekoniecznie całej wiadomości. Tak więc można pobrać jedynie tekst bez konieczności pobierania załączników (zdjęć, dokumentów, które opisane są każde z osobna przez standard MIME, jako osobne części wiadomości). Możliwe jest też częściowe pobieranie określonych przez MIME fragmentów wiadomości.

  • Protokół IMAP implementuje system flag określających status wiadomości w taki sposób, że każdy z podłączonych klientów widzi zmiany statusów dokonane przez innych. Flagi określają m.in.: czy wiadomość została przeczytana, skasowana, czy udzielona została na nią odpowiedź. Status flag zapisywany jest na serwerze.

  • Niektóre z serwerów IMAP pozwalają na przyporządkowanie do wiadomości jednego, bądź większej ilości predefiniowanych znaczników (tags), których znaczenie interpretowane jest przez programy odbierające pocztę. Dodawanie znaczników (tagów) wiadomościom jest wspierane przez niektórych dostawców poczty oferujących dostęp z poziomu przeglądarki, np. gmail.

  • IMAP pozwala na posiadanie wielu folderów na jednym koncie pocztowym. Programy pocztowe używające IMAP są w stanie tworzyć, zmieniać nazwę oraz kasować foldery w skrzynkach pocztowych na serwerze. Mogą też przenosić wiadomości między folderami. Możliwy jest również dostęp do folderów publicznych i współdzielonych.

  • IMAP pozwala wykonywać przeszukiwanie skrzynki pocztowej po stronie serwera. Zatem zadanie wyszukiwania może być przetwarzane przez serwer pocztowy, nie przez klienta. Działanie takie nie wymusza pobierania wszystkich wiadomości.

HTTP (HyperText Transfer Protokol) – protokół sieciowy umożliwiający przeglądanie stron WWW. Strony te muszą być umieszczone na komputerze, który pełni funkcję serwera stron WWW. Klientem jest komputer, na którym jest uruchomiona przeglądarka WWW i wybrany w niej został adres strony na serwerze.

FTP (File Transfer Protocol) – protokół umożliwiający przesyłanie plików poprzez sieć Internet. Aby możliwe było przesyłanie plików za pomocą tego protokołu, jeden komputer musi pełnić rolę serwera FTP. Teraz na drugim użytkownik może uruchomić program klienta FTP, za pomocą którego loguje się do serwera. Teraz możliwe jest już przesyłanie plików w dwie strony. Użytkownik nie zawsze jednak ma dostęp do wszystkich plików na serwerze, zależy to od uprawnień, jakie mu przysługują. Popularną usługą jest także anonimowe FTP. Użytkownik może się zalogować do komputera, na którym nie ma żadnych praw dostępu. Jako nazwę użytkownika podaje "anonymous", hasłem zaś jest jego adres e-mail. Użytkownik ma wtedy możliwość korzystania z wybranych zasobów serwera.

TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internet Protocol) – podstawowy protokół bez którego porozumiewanie się różnych komputerow w sieci (a zatem i Internet) nie byłoby możliwe. Protokół ten powstał dla komputerow pracujących pod systemem UNIX, w tej chwili jest dostępny dla wiekszości platform (w tym także dla PC, Maca i Linuxa). Za pomocą TCP/IP przesyłane są dane wszystkich aplikacji komunikujących się przez sieć, takich jak programy pocztowe (protokoły SMTP, POP3, IMAP), programy klientów FTP, przeglądarki WWW (protokół HTML). Protokół ten wykorzystywany jest także w sieciach LAN.

DNS (Domain Name System) – system nazw domen, domenowy system nazw, system nazw dziedzin. Nazwa domenowa identyfikuje komputer w sieci Internet. Główne zadania DNS polega na tłumaczeniu nazw komputerów sieciowych i lokalizowaniu komputerów pocztowych. Serwery DNS utrzymują częściowe bazy danych DNS wraz z adresami sąsiednich serwerów; korzystają przy tym z pamięci podręcznych, w których przechowują często używane dane nazwowe. System DNS jest skalowalny, zwielokrotniony i wystarczająco szybki. Wadą DNS jest niepodatność na zmiany w strukturze przestrzeni nazw.

DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) – usługa wykorzystywana do dynamicznego przydzielania stacjom roboczym adresów IP.

Telnet – usługa umożliwiająca zdalną rejestrację na odległym komputerze, symulująca terminal odległego komputera na komputerze użytkownika, który z niej korzysta; używana w sieci Internet.

SSH (Secure SHell) – oprogramowanie typu klient-sewer służące do szyfrowania danych transmitowanych przez sieć. SSH pozwala na bezpieczną wymianę informacji oraz umożliwia tworzenie szyfrowanych kanałów, za pomocą których tunelowane mogą być inne usługi sieciowe. Wykorzystywana jest przy tym technika kluczy asymetrycznych (klucz prywatny w połączeniu z kluczem publicznym). Dodatkowe zabezpieczenie zapewnia kompresja przesyłanych danych.







©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna