Adam Klocek Artysta określony przez Krzysztofa Pendereckiego jako jeden z najbardziej obiecujących dyrygentów młodszej generacji



Pobieranie 102.2 Kb.
Data29.04.2016
Rozmiar102.2 Kb.

© 2011 Puławski Festiwal Muzyczny Wszystkie Strony Świata


Adam Klocek

Artysta określony przez Krzysztofa Pendereckiego jako jeden z najbardziej obiecujących dyrygentów młodszej generacji. Występ artysty na Międzynarodowym Festiwalu Muzycznym Ermitage w Petersburgu został określony przez czołowy ogólnorosyjski dziennik „Niezawisimaja Gazeta” jako dar niebios.
Dyrygent, wiolonczelista, kompozytor. Od roku 2006 pełni funkcję Dyrektora Filharmonii Kaliskiej. Jest także Dyrektorem Artystycznym orkiestry Młoda Polska Filharmonia i Międzynarodowego ‘Multimedia Amber Road Festival’. Jako adiunkt wykłada w Akademii Muzycznej w Krakowie. Jest autorem muzyki kameralnej, symfonicznej, filmowej. W roku 2008 został uhonorowany członkostwem honorowym Związku Kompozytorów Rosyjskich. Zainteresowania i zdolności dyrygenckie Adama Klocka zauważył Jerzy Maksymiuk, mianując swoim asystentem. Jako dziesięciolatek zadyrygował po raz pierwszy orkiestrą warszawskiej szkoły muzycznej. Zaraz potem wystąpił obok mistrza Maksymiuka, dyrygując orkiestrami filharmonicznymi i studenckimi (m.in. w Filharmonii Bałtyckiej oraz Filharmonii Krakowskiej).
Głównym nurtem rozwoju artysty stała się jednak kariera wiolonczelowa. Jako laureat licznych konkursów wiolonczelowych (w Poznaniu, Kolonii, Monachium, Nowym Jorku) oraz nagród i stypendiów (C.M. von Webera, Interlochen Center for Arts, Europejskiej Unii Radiowo-Telewizyjnej EBU), występował w liczących się ośrodkach muzycznych. Plany koncertowe ostatnich lat objęły m.in. zaproszenie do udziału w pierwszym wykonaniu pod batutą kompozytora Concerto Grosso Krzysztofa Pendereckiego, udział w festiwalu Europalia, inauguracji VIII Forum Lutosławskiego w Filharmonii Narodowej, tournee w USA i Japonii. Za premierowe nagranie Concerto Grosso z orkiestrą Filharmonii Narodowej pod batutą Antoniego Wita artysta otrzymał nagrodę Fryderyk 2002. W styczniu 2003 wystąpił na galowym koncercie inaugurującym Rok Krzysztofa Pendereckiego w Filharmonii Narodowej. We wrześniu 2004 dokonał wraz z Sinfonia Varsovia prawykonania napisanego dla niego Koncertu wiolonczelowego Krzesimira Dębskiego. Wraz z Leszkiem Możdżerem występował w duecie, określonym przez BBC jako sensational, którego płyta została bestsellerem roku 2005, a obaj artyści jako jedyni reprezentanci świata muzyki klasycznej wystąpili podczas galowego koncertu urodzinowego TVP Kultura. Był związany kontraktem fonograficznym z firmą Universal Music. Gra na instrumencie Antonio Stadivariego z roku 1717.
Impulsem do ponownego zajęcia się dyrygenturą było zetknięcie ze sztuką dyrygencką i osobą jednego z najwybitniejszych dyrygentów XX wieku – Carlosem Kleiberem. W roku 2004 Adam Klocek wygrał konkurs na stanowisko dyrygenta-asystenta Maestro Jana Lathama-Koeniga, Dyrektora Artystycznego Filharmonii Wrocławskiej i festiwalu Vratislavia Cantans. Artysta otrzymał także rekomendacje dyrygenckie od Jerzego Maksymiuka, Krzysztofa Pendereckiego, Janosa Fursta i Volkera Schmidt-Gertenbacha .
Dyrygował większością orkiestr symfonicznych w Polsce, w tym: Sinfonia Varsovia, Polską Orkiestrą Kameralną, Orkiestrą Kameralną Filharmonii Narodowej, Orkiestrą Filharmonii Krakowskiej, Bałtyckiej, Podlaskiej i Wrocławskiej. W latach 2007-2009 był także dyrygentem gościnnym Orkiestry Symfonicznej w Arizonie (USA).
Występował z takimi artystami jak Shlomo Mintz, Heinrich Schiff, Krzysztof Penderecki, Witold Lutosławski, Randy Brecker, Boris Pergamenschikow, Jerzy Maksymiuk, Antoni Wit, Sophia Gubaidulina, Freddy Kempf, Sayaka Shoji, Wanda Wiłkomirska, Jadwiga Rappe, Leticia Moreno, Kałudi Kałudow, Pierre Amoyal, Elmar Oliveira, Julius Berger, Gilles Vonsattel, Ivan Monighetti, Richard Hyung-Ki Joo, Naomi Rachel Kudo, Avri Levitan, Dimitry Vasiliev, Leszek Możdżer, Waldemar Malicki, Krzesimir Dębski, Włodek Pawlik. Stale współpracuje ze Zbigniewem Preisnerem (m.in. filmy Beautiful Country, Woman in Berlin, Funeral, Preisner’s Voices). Płyta „Preisner’s Voices” (SONY Music) z udziałem artysty otrzymała status potrójnej platynowej płyty.
http://www.youtube.com/watch?v=xxwN9Q_UQkA
Dimitry Vasiliev

Artysta, którego bogate dokonania sytuują wśród najbardziej utalentowanych i słynnych skrzypków młodego pokolenia.
Skrzypek, absolwent Państwowego Konserwatorium Moskiewskiego. Jego bogata międzynarodowa działalność koncertowa rozpoczyna się w 1989 roku, gdy został mianowany Koncertmistrzem rosyjsko-niemieckiej orkiestry pod dyrekcją V. Guergiyeva. W roku 1990 był także pierwszym koncertmistrzem rosyjsko-amerykańskiej orkiestry pod dyrekcją L. Slatkina. Koncertował jako solista w najbardziej prestiżowych salach świata, takich jak: Tivoli (Kopenhaga), Barbican Center (Londyn), Prince Regent Theatre (Monachium), Wold Trade Center (Nowe York), Wielka Sala Moskiewskiego Konserwatorium. W roku 1991 artysta został dyrektorem artystycznym festiwalu organizowanego na pokładzie słynnego statku brytyjskiego Queen Elizabeth II, a w latach 1992-1996 był koncertmistrzem znanego zespołu kameralnego Moscow Soloists, występującego pod dyrekcją Y. Bashmeta. Oficjalnie członkiem Brahms Trio został w roku 1997. Ponadto, Dimitri Vasiliev jest Honorowym Obywatelem Miasta Tours we Francji, a w roku 2002 został wyróżniony tytułem Zasłużonego Artysty Federacji Rosyjskiej. W roku 2007 wraz z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Kaliskiej dokonał udanej próby pobicia rekordu Guinnesa w kategorii 'koncert na największej głębokości'. Koncert ten odbył się na głębokości 600 metrów pod ziemią, w kopalni soli w Kłodawie. Dimitri Vasiliev prowadzi kursy mistrzowskie w Rosji, Polsce, Francji, Hongkongu i Tajwanie. Ma na swoim koncie koncerty w krajach Europy, Ameryki Północnej i Południowej oraz Azji.
Dudu Carmel

Jeden z najbardziej rozchwytywanych solistów, wykonujących muzykę kameralną. Należy on do nowej generacji wirtuozów, która przenosi standardy instrumentalne na nowy poziom.
Oboista, absolwent Rubin Academy of Music w Tel Awiwie i Akademii Muzycznej w Karlsruhe (Niemcy). Laureat Nagrody François Shapira (Izrael 1990) oraz Międzynarodowego Konkursu na obój (Francja 1996). W latach 1992 i 1997 był głównym oboistą New Israeli Opera. Od 1998 roku regularnie uczestniczy w projektach Budapest Festival Orchestra. Obecnie pracuje jako pierwszy oboista w Israel Philharmonic Orchestra i wykładowca w Rubin Academy of Music and Dance, Jerozolima. Wielokrotnie występował jako solista z Israel Philharmonic Orchestra pod batutą Zubina Mehty. Pojawiał się w recitalach w prestiżowych salach koncertowych, takich jak Filharmonia Berlińska, nagraniach dla rozgłośni radiowych, brał udział w festiwalach muzyki kameralnej, koncertował w Izraelu, Niemczech, Polsce, Szwajcarii, Brazylii, USA, Japonii, Australii. Jest członkiem założycielem New Israel Woodwind Quintet.
http://www.youtube.com/watch?v=7K3KYY5uQM0
Edicson Ruiz

W wieku 17 lat został członkiem Orkiestry Filharmoników Berlińskich – jako pierwszy muzyk z obszaru Ameryki Łacińskiej i najmłodszy w historii członek tej orkiestry.
Kontrabasista. Jego pierwszymi nauczycielami byli Felix Petit, Janne Saskala i Klaus Stoll w Akademii Orkiestry Filharmoników Berlińskich. W wieku niespełna 15 lat został Laureatem I Nagrody konkursu Międzynarodowego Stowarzyszenia Kontrabasistów w Indianapolis. Był najmłodszym zwycięzcą wszystkich dotychczasowych edycji tego konkursu. Edicson Ruiz jest również koncertującym solistą, występującym z recitalami w na całym świecie. Jego wykonania były transmitowane przez stacje telewizyjne i rozgłośnie radiowe w Europie i obu Amerykach. W swoim repertuarze posiada prawykonania i utwory napisane specjalnie dla niego, między innymi Efraina Oschera D K Son, koncerty na kontrabas wenezuelskiego kompozytora Paula Desenne oraz meksykańskiego waltornisty i kompozytora Arturo Pantaleóna. Edicson Ruiz jest członkiem The Philharmonic´s Double Bass Sextet oraz wykładowcą w projekcie edukacyjnym 'zukunft@BPhil'. W 2002 roku rząd Wenezueli odznaczył artystę prestiżowym Orden José Felix Ribas, a rok później Ruiz znalazł się w rankingu Junior Chamber International´s Ten Outstanding Young Persons of Venezuela.
www.edicsonruiz.com
http://www.youtube.com/watch?v=CW1j1bqvv0I
Młoda Polska Filharmonia

Prekursorski projekt adresowany do utalentowanych uczniów szkół muzycznych II stopnia. Przyszli wirtuozi kształcą się pod okiem artystów światowej renomy oraz zaprezentują się podczas ogólnopolskiej trasy koncertowej.
Warsztaty prowadzą: oboista Dudu Carmel (Israel Philharmonic), kontrabasista Edicson Ruiz (Berliner Philharmoniker) i skrzypek Dimitry Vasiliev (Moscow Soloists). Dyrektorem Artystycznym MPF jest dyrygent Adam Klocek, który tak opowiada o orkiestrze: Mamy szansę na stworzenie nowego, niezwykle ciekawego projektu. Najlepsi młodzi polscy muzycy będą mieli możliwość współpracy z wybitnymi osobowościami świata muzyki, z solistami, którzy jednocześnie są członkami światowej renomy zespołów orkiestrowych. Chcemy pokazać młodym ludziom, że wspólna praca i występy w orkiestrze są czymś ciekawym i mogą dać wiele przyjemności. Najlepsi będą też mieli możliwość występu solowego.
Młoda Polska Filharmonia to także możliwość występów w prestiżowych salach koncertowych przed dużą i wymagającą publicznością. Orkiestra rozpoczyna swoje ogólnopolskie tournée właśnie na początku października 2011 roku. Poza Puławami młodzi muzycy zagrają w Filharmonii Krakowskiej, Wrocławskiej i Bydgoskiej, w Poznaniu oraz w Studiu Koncertowym Polskiego Radia w Warszawie, gdzie koncert zostanie zarejestrowany.
Gra w zespole orkiestrowym wydaje się być wciąż niedoceniana i co ciekawe, głównie przez samych muzyków. Jak ocenia sytuację Adam Klocek: Niestety do dziś pokutuje mit, że jeśli ktoś gra przeciętnie, to idzie do orkiestry, a jeśli jest dobry – zostaje solistą. Każdy więc podświadomie kształci siebie i jest kształcony przez system szkolnictwa na solistę. A dobre orkiestry to fantastyczna muzyczna przygoda, nawet dla najlepszych znanych muzyków. Przykładem może być Guy Braunstein, rewelacyjny skrzypek, który daje koncert jako renomowany solista pod batutą Daniela Barenboima, by potem wrócić i zagrać koncert w swojej orkiestrze. Nasi wykładowcy będą uczyć młodych ludzi właśnie grania w orkiestrze. I radości, jaka z tego płynie! Dobrze brzmiąca orkiestra, w której każdy muzyk czuje się potrzebnym i ważnym elementem, to nasz cel.
Orkiestra otrzymała wsparcie ze strony polskiego rynku muzycznego. Jako pierwszy zareagował Zbigniew Preisner, komponując utwór specjalnie na potrzeby zaplanowanej trasy koncertowej. Kompozycja Cztery pory roku – Jamna zostanie wykonana po raz pierwszy 1 października 2011 roku podczas 49. Bydgoskiego Festiwalu Muzycznego. Trasa koncertowa MPF została objęta Honorowym Patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego. W promocję projektu zaangażowali się także znakomici polscy muzycy: mezzosopranistka Alicja Węgorzewska-Whiskerd, jazzman Robert Kubiszyn, zespół Me Myself And I, piosenkarki Aga Zaryan i Magda Navarrete oraz muzykolog Marita Albán Juárez.
Przedsięwzięcie przygotowywane jest wspólnie przez Grupę Zwierciadło i Fundację Pro Bono PL. Młoda Polska Filharmonia jest jedyną w Polsce orkiestrą dotowaną z prywatnych funduszy. Projekty tego typu cieszą się ogromną popularnością w Stanach Zjednoczonych czy Niemczech, gdzie każda uczelnia czy niewielkie miasteczko ma swoją orkiestrę. W Polsce, mimo wspaniałych tradycji muzycznych, jest to zjawisko praktycznie nieznane.
Skład Młodej Polskiej Filharmonii | skrzypce: Dorota Błaszczyńska, Laura Bukowska, Krzysztof Katana, Dominik Kossakowski, Karolina Majewska, Patrycja Mynarska, Agata Nowak, Sebastian Nowak, Jakub Przybycień, Maria Strzelczyk, Karolina Sutt, Agnieszka Ścieżko, Jacek Wachnik, Dominika Wiśniewska, Magdalena Ziarkowska | altówka: Katarzyna Denkiewicz, Michał Kot, Anita Kurowska, Alicja Pyrdoł, Katarzyna Średzińska | wiolonczela: Małgorzata Bleja, Monika Krasicka, Martyna Sołtys, Barbara Warchalewska, kontrabas: Karol Cieśluk, Klaudia Wielgórecka | flet: Zofia Neugebauer, Tomasz Sierant | obój: Marta Mizgała, Zofia Trystuła | klarnet: Karolina Bober, Tomasz Sowa | fagot: Magdalena Laskowska, Marcin Orliński | waltornia: Paweł Cal, Paula Lis | trąbka: Bartłomiej Kacperski, Mateusz Kisielnicki | instrumenty perkusyjne: Magdalena Myrcik.
www.probonopl.org

www.grupazwierciadlo.com


http://www.youtube.com/watch?v=n9qn6HryyOM
Marcin Masecki

Artysta okrzyknięty nowym duchem polskiego jazzu, którego twórczość w tej dziedzinie jest zakorzeniona w muzyce klasycznej oraz rozwija się na przekór oczekiwaniom i konserwatyzmowi publiczności sceny jazzowej.
Warszawiak, pianista, kompozytor. W wieku 12 lat zaczął chodzić na jam sessions do nieistniejącego juą Akwarium, gdzie poznał mużyków, z którymi założył pierwszy zespół. Kilka lat później poznał członków grupy Alchemik, do których dołączył w 1997 roku. W roku 2000 otrzymał stypendium prestiżowego Berklee Colege of Music w Bostonie. Tam poznał m.in muzyków z którymi założył trio TAQ, oraz wokalistkę i swoją przyszłą żonę, Candelarie Saenz Valiente. Po ukończeniu studiów wrócił do Polski i związał sie ze stołeczną sceną improwizowano-alternatywną.
Laureat wielu nagród, w tym pierwszego miejsca na Międzynarodowym Konkursie Pianistów Jazzowych w Moskwie (2005) oraz Grand Prix Jazz Hoeilaart w Bruskeli z zespołem Alchemik (1998). Od roku 2006 wydaje płyty w warszawskiej wytwórni niezależnej Lado ABC. Jest członkiem zespołu Paristetris, prowadzi sekstet jazzowy Profesjonalizm. Pełni również funkcję dyrektora pierwszej edycji WORu – Warszawskiej Orkiestry Rozrywkowej im. Igora Krenza. Współpracował z wieloma artystami: Tomaszem Stańko, Michałem Urbaniakiem, Andrzejem Jagodzińskim, Maciem Morettim, Raphaelem Rogińskim, Michałem Górczyńskim, Wacławem Zimplem, Tomaszem Pokrzewińskim, Candelarią Saenz Valiente, rodziną Waglewskich oraz z zespołami: Alchemik, Pink Freud, Niewinni Czarodzieje. Realizuje również solowe projekty muzyczne, nagrywa kolejne albumy: "Mięso" (2007), "Bob" (2009), "John" (2010). Lider i autor kompozycji sekstetu jazzowego Profesjonalizm (album „Chopin Chopin Chopin”, 2011).

Jego równoległą pasją jest muzyka klasyczna XVIII wieku, którą wykonuje regularnie na warszawskich scenach. Przygotowuje również płytę z nagraniem ogromnego utworu dość znanego kompozytora, o której jednak trochę wstyd mu pisać, gdyż już zbyt wiele razy zapowiadał jej rychłe wydanie. Mieszka w Warszawie i Buenos Aires.


Porywające nagrania i entuzjastyczne recenzje z koncertów nie zapewniły Maseckiemu miejsca w programach najpopularniejszych jazzowych lokali w stylu warszawskiego Tygmontu. Ale mimo to koncertuje sporo. Tyle że w miejscach do tej pory z jazzem raczej niekojarzonych – niezależnych klubach i kawiarniach. Bilety trzeba zwykle rezerwować wcześniej, bo muzyk dorobił się już wiernej rzeszy fanów. (...) Konsekwentnie odrzuca klasyczny jazz z twórczością Krzysztofa Komedy na czele. Nie interesuje go też amerykański jazzowy mainstream – brak w jego muzyce wpływów Branforda Marsalisa czy Milesa Daviesa. Owszem, Masecki przyznaje się do fascynacji Keithem Jarrettem czy Herbiem Hancockiem, lecz głównych inspiracji pianisty należy szukać gdzie indziej. Jego jazz wyrasta z muzyki klasycznej. | Max Fuzowski | newsweek.pl
www.myspace.com/mmasecki

www.ladoabc.com/pl/artists/marcin-masecki


http://www.youtube.com/watch?v=miraIC2rH5E

http://www.youtube.com/watch?v=NOkSq1N_u3Y


Kamil Szuszkiewicz

Jedna z najmocniejszych osobowości polskiej sceny niezależnej, artysta wszechstronny, muzyk o szerokich zainteresowaniach i potrzebach muzycznych.
Trębacz, absolwent Wydziału Jazzu warszawskiej PSM II stopnia przy ul. Bednarskiej. Współpracował z wieloma oryginalnymi artystami, wśród których znaleźli się m.in.: malijski lutnista i szaman Adamo Kamissoko, perkusista i legenda polskiej awangardy Władysław Jagiełło, izraelski saksofonista Assif Tsahar, oraz – Hubert Zemler, Marcin Masecki, Wojtek Traczyk, Rafał Sarnecki i grupy Wolfram, Baaba, Mitch&Mitch, Cinq G. W latach 2001-2007 założył i prowadził Kolektyw Etopiryna. Aktualnie gra w zespołach Kapacitron, Trifonidis Free Orchestra oraz – Profesjonalizm. Na swoim koncie ma również solowy album „Prolegomena” (2011).
www.kamilszuszkiewicz.wordpress.com
Michał Górczyński

Artysta związany ze sceną muzyki awangardowej i improwizowanej, łączący aktywność koncertową z poszukiwaniami indywidualnych technik instrumentalnych i bezkompromisowymi eksperymentami na granicy muzyki i performance art.
Klarnecista, saksofonista, absolwent warszawskiej Akademii Muzycznej Fryderyka Chopina. Od 1998 roku komponuje muzykę na różne składy instrumentalne. Czynnie zajmuje się improwizacją i interpretacją muzyki współczesnej. Występował jako solista z zespołem de Ereprijs, Kwartetem Śląskim, Orkiestrą Aukso, Filharmonią Podlaską. Uczestniczył w Międzynarodowych Kursach Muzyki Współczesnej w Darmstadt, gdzie prezentował autorskie techniki wykonawcze na klarnecie basowym. Jest twórcą instalacji, tekstów teoretycznych, audycji radiowych oraz filmów undergroundowych. Współtworzy zespół Kwartludium, specjalizujący się w (pra)wykonaniach muzyki współczesnej. Współpracuje m.in. z Mikołajem Trzaską, Pawłem Szamburskim i Wacławem Zimplem (Ircha Pneumatic), Zdzisławem Piernikiem, Joe McPhee, Andrzejem Izdebskim, djem Lenarem, Le Quan Ninhem, Fredericiem Blondy, zespołami Cukunft, Pink Freud, Profesjonalizm. Od roku 2008 roku pracuje nad poszerzaniem możliwości brzmieniowych klarnetu basowego, inspirując się beat boxem i współpracując z jednym z najlepszych polskich beat boxerów 'Tik Takiem' Patrykiem Matelą.
Oszczędny w ruchach i gestach, skupiony całkowicie na tym, co gra. Wsłuchany w brzmienie swojego klarnetu i klarnetu basowego. Albo saksofonu tenorowego, albo flecików i gwizdków. Właśnie prawykonuje holenderską kompozycję na Warszawskiej Jesieni. Albo gra z Kwartetem Śląskim Inside – Outside Witolda Szalonka w Fabryce Wódki Koneser. Albo gra ze swoim zespołem dzieło młodego polskiego twórcy. Albo improwizuje wraz z przyjaciółmi muzykę bez granic. Albo komponuje najnowszy utwór do tekstów w suahili, albo pisze manifest, albo robi muzykę do teatru i filmu, albo prezentuje katalog swoich brzmień na CD. Michał Górczyński. | Krzysztof Trzewiczek, Jan Topolski | glissando.pl
www.myspace.com/michalgorczynski
http://www.youtube.com/watch?v=xmET0l6VBEg
Tomasz Duda

Klasycznie wykształcony muzyk, improwizujący na saksofonach, klarnetach i fletach. Wykonuje muzykę klasyczną, jazzową, eksperymentalną, rockową i popową.
Saksofonista, absolwent krakowskiej Akademii Muzycznej. W latach 1987-1994 współtworzył zespoły Andrzeja Bonarka: Lastr Splin, Teenbeat, Nie Znam Tego Człowieka i Charlie Winorośl. Był również członkiem Donnermaschine, Bardzo Orkiestra, Mimofoni, Ludofoniarze i wielu innych. Brał udział w Djazzporch Pawła Szamburskiego i Galimadjazach Patryka Zakrockiego oraz w warsztatach prowadzonych przez Bruno Chevillon, w warsztatach i sesjach muzyki improwizowanej w Conservatoire National de Région de Strasbourg, Kursie Mistrzowskim prowadzonym przez prof. Güntera Priesnera z Hochschule für Musik Nürberg-Augsburg, Międzynarodowych Kursach Muzyki Elektronicznej Accanthes/IRCAM w Krakowie, Międzynarodowych Warsztatach Jazzowych w Gdańsku i Puławach. Jest członkiem Stowarzyszenia Artystycznego Apeiron oraz Stowarzyszenia Kulturalnego Lado ABC.
Współpracował i współpracuje z takimi artystami jak: Tomasz Stańko, Justyna Steczkowska, Ania Dąbrowska, Monika Brodka, Liroy, Kasia Nosowska, Novika. Jest członkiem zespołów: Baaba, Mitch&Mitch, Pink Freud, Profesjonalizm, Tricphonix Street Band. Koncertuje w Polsce, Europie i Ameryce Południowej. Brał udział w nagraniach muzyki jazzowej, eksperymentalnej, teatralnej.
www.duda.art.pl

www.myspace.com/tomaszduda
http://www.youtube.com/watch?v=TTK90jp_Lqg
Piotr Domagalski

Muzyk sesyjny, improwizujący, akompaniator. Współpracuje z artystami o bardzo różnej proweniencji.
Kontrabasista i gitarzysta basowy, absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach. Współtwórca tria jazzowego Levity, z którym nagrał dwa albumy: „Levity” (Lado ABC, 2009), „Chopin Shuffle” (Universal 2010). Współpracował m.in. z Januszem Muniakiem, Leipzig Bach Festival Orchestra, Basią Stępniak-Wilk, Stanem Borysem, zespołem Trzy Dni Później i Piotrem Polkiem. Współtworzy sekstet jazzowy Profesjonalizm.
Gdyby na ziemi wylądowali kosmici i zapytali mnie o przykład czegoś, co w stu procentach jest jazzem to pokazałbym im jakieś nagranie Charliego Parkera, a to, co my gramy, jest jakąś jego alternatywą, przefiltrowaną przez wiele innych rzeczy, które przez lata wydarzyły się w muzyce. | Piotr Domagalski o muzyce Levity w wywiadzie Łukasza Iwasińskiego | artpapier.com
http://www.youtube.com/watch?v=YDK8KhWazbY
Jerzy Rogiewicz

Perkusyjna maszyna do czynienia muzycznych cudów. Precyzja jego gry zdaje się wystawiać na próbę doskonałość zapisu nutowego.
Perkusista i kompozytor. W przypadku absolutnej konieczności – również wibrafonista. Ukończył studia w klasie kompozycji prof. Zbigniewa Bujarskiego krakowskiej Akademii Muzycznej. Studiował także u Krzysztofa Pendereckiego (kompozycja i instrumentacja) oraz Magdaleny Długosz (muzyka elektroniczna). W czasie studiów występował jako perkusista jazzowy z takimi muzykami jak Janusz Muniak, Maciej Adamczak czy Paweł Kaczmarczyk. Razem z Piotrem Domagalskim i Jackiem Kitą stworzył w 2005 zespół levity, z którym nagrał dwa albumy: „Levity” (Lado ABC, 2009), „Chopin Shuffle” (Universal 2010). Jest także członkiem zespołów Pink Freud, Trifonidis Orchestra oraz JazzBand BigBand i Profesjonalizm Marcina Maseckiego. Obecnie mieszka w Warszawie, gdzie komponuje i gra z takimi artystami jak Joanna Duda, Gaba Kulka, Maciej Bielawski, Wojtek Mazolewski i Patryk Zakrocki.
www.myspace.com/rogiewicz

Profesjonalizm | sekstet jazzowy

Posłuchajmy kompozycji, które się rozpadają, przeplatających się tematów, które walczą ze sobą o zapanowanie nad rozwojem utworu. Klasyka i nowoczesność zostały ustawione na przeciwko siebie, by na podobieństwo luster odbijać swój obraz w nieskończoność.
Debiutancki album sekstetu Profesjonalizm „Chopin Chopin Chopin” (2011) został wydany przez warszawskie wydawnictwo Lado ABC, którego powstanie w roku 2004 stanowiło odpowiedź na zapotrzebowanie stołecznej sceny muzyki improwizowanej. Od tamtego czasu nakładem Lado ABC ukazują się kolejne płyty Baaby, Meritum, Mitch & Mitch, Paristetris i innych. Lista zrealizowanych wydawnictw to ponad 40 tytułów z muzyką elektroniczną, gitarową, akustyczną, kameralną, jazzową. Zapoznając się z ofertą Lado ABC, mamy do czynienia z płytami, będącymi świadectwem pewnego czasu, odzwierciedlającymi aktualną scenę niezależną. Niech przywołana liczba 40 albumów będzie dowodem wielkiej jej żywotności.
Zespół został założony przez pianistę i kompozytora Marcina Maseckiego – muzyka, którego jedni określają następcą Krzysztofa Komedy i Tomasza Stańko, inni zaś widzą w nim kontestatora, odrzucającego cały dorobek polskiego jazzu. Są też tacy, którzy ryzykują określenie 'artysta genialny'. Profesjonalizm to pierwszy autorski projekt Maseckiego, w którym prezentuje się jako dojrzały kompozytor.
Jest to pierwszy projekt, który skomponowałem. Jest to pierwszy raz, kiedy musiałem i chciałem to zrobić – kiedy siadłem nad białą kartką papieru i musiałem coś wymyślić. Wcześniej w dużej mierze opierałem rozmaite działania o improwizację i aranżację. (...) Tutaj musiałem od A do Z wszystko ogarnąć, wymyślić ludzi, powiedzieć im, co zagrać i jak zagrać – w ten sposób był to przełomowy projekt. | Marcin Masecki w wywiadzie Kajetana Prochyry | jazzarium.pl
"Chopin Chopin Chopin" (Lado ABC, 2011) to pierwsza płyta zespołu Profesjonalizm. Materiał muzyczny został skomponowany przez lidera grupy – Marcina Maseckiego – w połowie 2010 roku za namową warszawskiego Domu Kultury Śródmieście. Premierowe wykonanie miało miejsce w Parku im. Marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza podczas festiwalu ArtPark. W kwietniu 2011 roku, po legendarnej czterodniowej rezydencji koncertowej w klubokawiarni Chłodna 25, Profesjonalizm wszedł do analogowego studia Macieja Cieślaka i dokonał rejestracji muzycznej w przedwojennych warunkach audio. Premiera płyty miała miejsce 1 września, a dzień później – w dość zaskakującej scenerii warszawskiej restauracji Mozaika – zespół zagrał koncert premierowy. Na wydarzenie zapraszało ogłoszenie przygotowane przez pracowników Mozaiki: 'Dziś koncert jazzowy NA ŻYWO'. Zarówno ten koncert, jak i sama płyta, zostały przyjęte co najmniej entuzjastycznie.
Marcin Masecki – od kilku lat niezmiennie określany jako najbardziej twórczy i zaskakujący polski

pianista jazzowy i klasyczny. Do wybrzmienia ostatniej nuty koncertu możemy być pewni jednego,

będzie to coś nieprzewidywalnego!!! | Jazz Forum, lipiec 2011

SKŁAD

Marcin Masecki – pianino, kompozycje

Kamil Szuszkiewicz – trąbka

Michał Górczyński – saksofon, klarnet

Tomasz Duda – saksofon

Piotr Domagalski – kontrabas

Jerzy Rogiewicz – perkusja
www.ladoabc.com/pl/artists/profesjonalizm
http://www.youtube.com/watch?v=bH3TX1fbM9M

[youtube]bH3TX1fbM9M[/youtube]


Waldemar Malicki

Jeden z najbardziej wszechstronnych pianistów polskich – solista, kameralista, improwizator. Pianista postrzegany jako główny bohater projektu muzyczno-komediowego Filharmonia Dowcipu. Podczas Puławskiego Festiwalu Muzycznego artysta odsłoni jednak przed publicznością swoje 'poważne' oblicze.
W roku 1982 ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Gdańsku, a następnie doskonalił swoje umiejętności w Wiedniu. Koncertuje w Europie, Ameryce Północnej i Południowej, Rosji i Japonii. Uprawia kameralistykę z najlepszymi polskimi skrzypkami i śpiewakami. Nagrał około 40 płyt dla takich firm fonograficznych, jak Polskie Nagrania, Polton, Dux (Polska), Pavane (Belgia), Accord, Adda (Francja), Koch Records Schwann, Wergo (Niemcy), Pony Canyon (Japonia). Jego płyty z utworami Wieniawskiego, Bacha i Paderewskiego otrzymały w roku 1997, 2000 i 2003 nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk. Z kolei płyta z utworami Karola Szymanowskiego została uznana przez miesięcznik „Studio” za najlepszą płytę roku 1999. Artysta prowadzi kursy i seminaria muzyczne w Skandynawii, obu Amerykach i Japonii. Był prezesem-założycielem Towarzystwa im. I.J. Paderewskiego.
Szerokiej publiczności jest znany z projektu Filharmonia Dowcipu, łączącego wirtuozerię wykonania z muzycznym humorem. Jednak obecnie, artysta koncertuje również z pełnym mistycznych i religijnych znaczeń recitalem, złożonym z późnych kompozycji Ferenca Liszta, zatytułowanym Katharsis.
www.waldemarmalicki.com
Gregoire Maret

Objawienie światowej sceny jazzowej, jeden z najbardziej rozchwytywanych harmonijkarzy na świecie. Wypracował własne, niepowtarzalne brzmienie, a jego uniwersalny styl pozwala mu wykonywać swobodnie rozmaite gatunki muzyczne.
Wirtuoz harmonijki ustnej. Grę na tym instrumencie rozpoczął w wieku 17 lat. Jego dzieciństwo ukształtowane było przez rozmaite wpływy muzyczne. Uczęszczał do Wyższego Konserwatorium Muzycznego w Genewie, a następnie kontynuował studia na Wydziale Jazzu Uniwersytetu New School w Nowym Jorku. Jest często porównywany do takich legend jak Toots Thielemans, czy Stevie Wonder. Jego praktyka muzyczna tworzy barwną historię. Na liście artystów, z którymi koncertuje, znajdują się najlepsi – Youssn'Dour, Cassandra Wilson, Prince, Elton John, Sting, Ray Brown, Steve Coleman, Duke Ellington Orchestra, Charlie Hunter Group, Herbie Hancock’s Band.
Jak na artystę będącego na tak wczesnym etapie kariery, lista nagrań wirtuoza harmonijki ustnej jest wyjątkowo obszerna. Wśród muzyków, z którymi nagrywał, znaleźli się David Sanborn, Steve Coleman, Jimmy Scott, Jacky Terrasson, John Hicks, Idris Muhammad, Onaje Allan Gumbs, Mino Cinelu, Anita Baker, Jack Dejohnette, Bebel Gilberto, Marcus Miller, Andy Milne, George Benson, Me'Shell Ndegeocello, Jeff "Tain" Watts, Eric Revis, Charlie Hunter, Cassandra Wilson, Pat Metheny Group. Jako członek Pat Metheny Group, Gregoire Maret otrzymał nagrodę Grammy za płytę "The Way Up". Artysta współpracował również z polskimi artystami: Markiem Napiórkowskim, Robertem Kubiszynem oraz Anną Marią Jopek, z którą wystąpił gościnnie na płycie „Road to Chopin” Makoto Ozone. Obecnie Gregoire Maret jest m.in. członkiem zespołów The Jimmy Scott Sextet, Jacky Terrasson Quintet. Występuje również z autorskim projektem Gregoire Maret Quartet, z którym nagrał ostatnio swoją debiutancką płytę. Doceniając kunszt i doświadczenie wirtuoza, firma Suzuki Harmonica zwróciła się do muzyka z propozycją stworzenia instrumentu sygnowanego jego nazwiskiem.
www.gregoiremaret.com

www.myspace.com/gregoiremaret


http://www.youtube.com/watch?v=Az_WSkKM5CU
Federico Gonzales Peῆa

Po krótkim lecz intensywnym zainteresowaniu instrumentami perkusyjnymi – muzyk podjął decyzję o rozpoczęciu nauki gry na fortepianie. Miał wówczas 4 lata, a jego pierwszym nauczycielem był Antonio de Raco, który kształcił również takie indywidualności, jak Martha Argerich i Claudio Arrau.
Pianista, pochodzący z Urugwaju. Zainteresowanie instrumentami pojawiło się u niego wkrótce po skończeniu 2 roku życia. Po przeniesieniu się do Buenos Aires, w wieku 4 lat rozpoczął naukę gry na instrumentach perkusyjnych, a następnie na fortepianie. Profesjonalną karierę rozpoczął w wieku 15 lat, jeszcze jako uczeń Antonio de Raco, nagrywając na zlecenia producentów muzycznych i spotykając się z dużym zainteresowaniem muzyków sesyjnych.
Po rocznej nauce w Berklee College of Music, artysta rozpoczął współpracę z amerykańską wokalistką Me’shell NdegeOcello, z którą wyruszył w trwającą 20 lat podróż dookoła świata, na którą złożyły się kolejne albumu, koncerty, nagrody i wyróżnienia, oraz – nominacje do nagrody Grammy. Ponadto, Federico Gonzales Peῆa występował lub występuje z takimi artystami, jak: Angela Boffill, Rare Essence, George Howard, Roy Hargrove, Chaka Khan, Cassandra Wilson, Marcus Miller, SMV (Stanley Clarke, Marcus Miller & Victor Wooten) oraz z kwartetem Gregoire Mareta. W Polsce mogliśmy usłyszeć tego artystę podczas Festiwalu Solidarity of Arts (Gdańsk 2011), w koncercie „Przestrzeń wolności”.
www.myspace.com/federicogonzalezpena
Clarence Penn

Zaliczany do grona najwybitniejszych perkusistów świata, muzyk na tyle wszechstronny, że zdolny jest zagrać w każdym dowolnym stylu. Jest prawdopodobnie jednym z najbardziej rozchwytywanych perkusistów swojego pokolenia.


O tym, że w dzieciństwie wybrał perkusję, zadecydował przypadek: Mój sąsiad grał na perkusji. I kiedy wracałam do domu ze szkoły, to codziennie słuchałem, jak ćwiczy. Chociaż ćwiczenia techniki i stylu nie stanowiły w młodości jego ulubionego zajęcia, to w ostatnim roku szkoły średniej udało mu się trafić do prestiżowej Interlochen Arts Academy, Michigan. Następnie podjął studia na Uniwersytecie w Miami, zachęcony różnorodnością programu nauczania w zakresie jazzu i klasyki. Po roku i w wyniku sugestii Wyntona Marsalisa przeniósł się do Virginia Commonwealth, gdzie wykładał ojciec tego amerykańskiego trębacza. W roku 1989 muzyk otrzymał stypendium National Endowment for the Arts (NEA), co pozwoliło mu uczyć się u słynnego perkusisty, Alana Dawsona: To było wspaniałe doświadczenie. Alan był jednym z najlepszych nauczycieli w moim życiu. Wkrótce młody perkusista został zaproszony do tria Ellisa Marsalisa, który przed kolejnymi koncertami zwykł upewniać się, czy Clarence zrobił wcześniej zadanie domowe. Dzięki tej współpracy Penn otrzymał szansę występu podczas słynnego Mt. Fuji Jazz Festival w Japonii. Pod wielkim wrażeniem gry Penna był Lewis Nash; udzielił on perkusiście rekomendacji, która zaowocowała w przyszłości współpracą z Betty Carter. W 1996 wytwórnia jazzowa Criss Cross zaprosiła Penna do nagrania jego pierwszego autorskiego albumu. Płyta "Penn's Landing" została wybrana przez New York Times jedną z najlepszych płyt roku 1997. Polskim słuchaczom Clarence Penn może być znany z albumu „Black Wine” (Fonografika, 2011), nagranego wspólnie z Yasushi Nakamura i Maciejem Grzywaczem – liderem tria.

Profesjonalna kariera Clarence'a Penna rozpoczęła się wcześnie, bo w wieku 15 lat. Od tamtego czasu koncertował on i nagrywał z takimi gwiazdami sceny muzycznej, jak: Betty Carter, Ellis Marsalis, Wynton Marsalis, Roberta Flack, Dizzy Gilespie, Dianne Reeves, Michael Brecker, Randy Brecker, Kenny Barron, Mike Stern, David Sanchez, Makoto Ozone, Maria Schneider, Joshua Redman, Adam Rogers, Richard Galliano.



www.clarencepenn.com


http://www.youtube.com/watch?v=rTfOKz5YcbM
Robert Kubiszyn

W swojej dyskografii posiada ponad 70 albumów nagranych z różnymi wykonawcami. Niedawno ukazała się pierwsza autorska płyta tego wirtuoza gitary basowej „Before Sunrise”; została nagrodzona Fryderykiem 2011 w kategorii Jazzowy Debiut Roku.
Kontrabasista, gitarzysta basowy, kompozytor. Absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, w klasie wirtuoza kontrabasu Jacka Niedzieli. Koncertuje i nagrywa z wybitnymi artystami z Polski i zagranicy, są wśród nich: Adam Pierończyk, Gregoire Maret, Janusz Muniak, Zbigniew Namysłowski, Dean Brown, Jon Herrington, Jarosław Śmietana, Antymos Apostolis, Krzysztof Herdzin, Maria Schneider, Gary Husband, Cezary Konrad, Urszula Dudziak, Grzegorz Turnau, Anna Maria Jopek, Dorota Miśkiewicz, Henryk Miśkiewicz, Marek Napiórkowski, Ewa Bem.
Jest autorem wszystkich kompozycji albumu „Before Sunrise” (Proa Records & Universal Music). Na płycie można usłyszeć muzyków z ekstraklasy polskiego i światowego jazzu, m.in.: Mino Cinelu, Krzysztofa Herdzina, Annę Marię Jopek, Gregoire Mareta, Tima Millera, Henryka Miśkiewicza, Marka Napiórkowskiego, Adama Pierończyka.
Robert Kubiszyn brał udział w wielu projektach Anny Marii Jopek: Pat Metheny & Anna Maria Jopek „Upojenie” (2011, dwa koncerty w Sali Kongresowej, wersja światowa płyty, gdzie występuje w utworach live), trasa „Niebo” z gościnnym udziałem Mino Cinelu oraz koncert z Oscarem Castronevesem (2006), trasa „ID” z udziałem Mino Cinelu i Dhafera Youseffa (2007) oraz w tym samym roku – koncert African Moods z udziałem Richarda Bony i Dhafera Youseffa.
www.robertkubiszyn.com
http://www.youtube.com/watch?v=PwSKpyIlSkA
Gregoire Maret Quartet

Autorski projekt wirtuoza harmonijki ustnej, stanowiący początek całkiem nowej muzycznej podróży tego artysty.
Muzycy koncertują obecnie w państwach Europy, promując pierwszy album Mareta z jego kompozycjami, w których jazz pozostaje pod silnym wpływem muzyki etnicznej. Gregoire Maret to objawienie światowej sceny jazzowej, jeden z najbardziej rozchwytywanych harmonijkarzy na świecie. Wypracował on własne, niepowtarzalne brzmienie, a jego uniwersalny styl pozwala mu wykonywać swobodnie rozmaite gatunki muzyczne.
Pozostali muzycy tworzący kwartet, to: Federico Gonzales Peῆa – Po krótkim lecz intensywnym zainteresowaniu instrumentami perkusyjnymi – muzyk podjął decyzję o rozpoczęciu nauki gry na fortepianie. Miał wówczas 4 lata, a jego pierwszym nauczycielem był Antonio de Raco, który kształcił również takie indywidualności, jak Martha Argerich i Claudio Arrau. | Reggie Washington – Okrzyknięty wschodzącą gwiazdą gitary basowej, artysta otwarty na muzykę 'wczoraj' i 'dziś'. Być może już go Państwo kiedyś słyszeli, ponieważ ten muzyk występował właściwie na wszystkich festiwalach jazzowych i muzycznych. | Clarence Penn – Zaliczany do grona najwybitniejszych perkusistów świata, muzyk na tyle wszechstronny, że zdolny jest zagrać w każdym dowolnym stylu.
SKŁAD:

Gregoire Maret – harmonijka

Federico Gonzales Peῆa – fortepian

Clarence Penn – perkusja

Robert Kubiszyn – bas
www.gregoiremaret.com

www.myspace.com/gregoiremaret
http://www.youtube.com/watch?v=Lt5tYLUbznM
Janusz Grzywacz

Kompozytor, pianista, aranżer, wirtuoz! Współzałożyciel Laboratorium, legendarnej grupy jazz–rockowej, prekursora stylu fusion w Polsce i Europie.
Twórca muzyki do ponad 100 spektakli teatralnych (m.in.: Ubu Król czyli Polacy, Czekając na Godota, Rozmowy przy wycinaniu lasu), teatru telewizji, seriali, filmów telewizyjnych, filmów animowanych (Czternaście bajek z Królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego, 1963), teledysków, musicali, widowisk plenerowych (m.in.: Festiwal Teatralny w Nancy, Festiwal Teatrów Ulicznych w Jeleniej Górze, Dzień Polski na Expo w Sewilli).
Jego piosenki śpiewają Renata Przemyk, Katarzyna Groniec, Janusz Radek, Marian Opania, Piotr Fronczewski. Współpracuje z Jarosławem Śmietaną, Markiem Bałatą, Jorgosem Skoliasem. Brał udział w nagraniach płyt Marka Grechuty, Zbigniewa Seiferta, Jarka Śmietany, Lecha Janerki, Maanam, Kobranocki, Chłopców z Placu Broni. Jest wykładowcą PWST w Krakowie, gdzie realizuje również widowiska muzyczne. Juror festiwali FAMA (Świnoujście), Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie i Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Janusz Grzywacz okazał sie być również autorem tajemniczej piosenki „Młynek kawowy”, która bez żadnego wsparcia promocyjnego stała się bardzo popularna, trafiając w roku 2004 na listę przebojów radiowej Trójki. Kompozytor wystąpił także w roli wokalisty i wydał album o tym samym tytule, na którym znalazły się piosenki do tekstów Witkacego, Dymnego i Wołka.
http://www.youtube.com/watch?v=iLvRcI7xbhk
Marek Stryszowski

Muzyk jazzowy, saksofonista, klarnecista, wokalista, kompozytor. Lider Małych Egoistów, współzałożyciel Laboratorium. Jego osobowość wywarła znaczący wpływ na rozwój polskiego i europejskiego jazzu.
Swoje pierwsze zespoły zakładał wspólnie ze szkolnym kolegą Januszem Grzywaczem. Śmiacze (The Smilers), Lamparty były zespołami amatorskimi, ale Tytani – koncertami rhythm and bluesa zarabiali już na swoje utrzymanie. Ponowne spotkanie z Januszem Grzywaczem w roku 1970 zaowocowało wspólnym graniem pod nazwą Laboratorium przez kolejne 16 lat. Pod debiucie najsłynniejszego zespołu polskiego jazz-rocka posypały się nagrody: m.in. I miejsce na Festiwalu Młodzieżowej Muzyki Współczesnej w Kaliszu (1972), II i I miejsce festiwalu Jazz nad Odrą (1972, 1973), Grand Prix oraz indywidualnie – nagroda publiczności dla Marka Stryszowskiego podczas Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych (1975), czego konsekwencją było zaproszenie na pierwszy światowy festiwal Jazz Yatra w Bombaju oraz koncerty festiwalowe w Kalkucie i Punie w Indiach.
Muzyk powołał do istnienia lub współtworzył również takie zespoły, jak: Staupi Bend, Little Egoists, Electric Shepard, czy etno-jazzowy Sharkiat. Obecnie Marek Stryszowski koncertuje z Little Egoists i Laboratorium oraz okazjonalnie z C.C.Band i Free-Dom. Współpracował i nagrywał z wieloma mistrzami sceny muzycznej, są wśród nich: Grzegorz Górkiewicz, Krzysztof Knitel, Paweł Ścierański, Jarosław Śmietana, Maciej Śliwiński, Ryszard Sygitowicz, Grzegorz Piętak, Piotr Żaczek, Krzysztof Olesiński, Tomasz Stańko, Zbyszek Namysłowski, Zbigniew Seifert, Krzesimir Dębski, Urszula Dudziak, Grażyna Auguścik, Czesław Niemen, Marek Bałata, Andrzej Zaucha. Równolegle do prowadzonej działalności koncertowej i wydawniczej realizuje szereg projektów autorskich. Za swoje osiągnięcia artystyczne został odznaczony Brązowym Medalem Ministra Kultury Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
www.marekstryszowski.pl
http://www.youtube.com/watch?v=HtuO0ErijQY
Krzysztof Ścierański

Gitarzysta basowy, samouk, kompozytor, muzyk, który określa siebie mianem Latynosa przez przypadek urodzonego w Środkowej Europie.
Z grupą Laboratorium zagrał kilkaset koncertów w Polsce i za granicą. W roku 1980 został zaproszony przez Zbigniewa Namysłowskiego do zespołu Air Condition, z którym występował na warszawskim Jazz Jamboree i największym europejskim festiwalu jazzowym North Sea Jazz Festival oraz podróżował po całym świecie. Współtworzył również grupę String Connection – festiwale w Niemczech, Norwegii, Finlandii, Szwecji, Francji, USA oraz I miejsce konkursu młodych zespołów jazzowych w Hoelart (Belgia). Występował z projektami solowymi, nagrywając własne kompozycje (m.in.: albumy „Bass Line” 1983, „The King is in Town” 1987, „Flying Over” 1999). W swoich kompozycjach wykorzystuje wpływy muzyki afrykańskiej, które stara się łączyć z klasyczną harmonią.
Wiek XXI przyniósł współpracę z wibrafonistą Bernardem Maselim, trasę zespołów The Colors i Krzak, koncerty w składzie: Zbigniew Jakubek (piano), Marek Napiórkowski (gitara), Michał Dąbrówka (perkusja) oraz – reaktywację zespołu laboratorium. Historia muzyczna Krzysztofa Ścierańskiego zatoczyła koło.
www.scieranski.com.pl
http://www.youtube.com/watch?v=3llzV2OVrMA
Marek Raduli

Muzyk obecny na wielu polskich albumach wydanych w ostatnich trzech dekadach, grający przez lata w Budce Suflera oraz nowy gitarzysta legendarnego i reaktywowanego Laboratorium
Gitarzysta, aranżer, kompozytor, muzyk sesyjny. Współpracował z zespołami TSA, Banda i Wanda oraz Tadeuszem Nalepą. Znany jako gitarzysta Budki Suflera, w której składzie występował w latach 1993-2003, nagrywając 9 płyt. Ma na swoim koncie solowy album „Meksykański symbol szczęścia” (1996). Powołał do istnienia grupy ΠR2 (Pi-eR-2), i Squad, koncertował z Funk dE Nite, Carrantuohill i The Colors Krzysztofa Ścierańskiego. Znalazł się na trzecim miejscu – za Jarosławem Śmietaną i Markiem Napiórkowskim – plebiscytu Jazz Forum w kategorii gitarzystów (2007). W roku 2008 został zaproszony do reaktywowanego zespoły Laboratorium, wznowił koncerty Raduli Squad i ΠR2.
www.myspace.com/marekraduli
Grzegorz Grzyb

Zaliczany do grona najlepszych polskich perkusistów. Muzyczny samouk. Naukę gry na perkusji rozpoczął w dzieciństwie, grał na bębnach, które robił jego ojciec.
Pierwsze jam session to końcówka lat 80. i wspólny występ z Bogdanem Hołownią na fortepianie. Zapytany o to, dlaczego został muzykiem, odpowiada: Rodzinna sprawa. Ojciec bębniarz, brat bębniarz – nie miałem innego wyjścia. Wykształcenie? – Tylko i wyłącznie zawodowe. Nie dał Bóg dalej. Zawód wyuczony – ślusarz spawacz. | fusion.pl
Grzegorz Grzyb jest cenionym muzykiem sesyjnym, o którego zabiegają zespoły zarówno jazzowe, jak i rockowe. Współpracował w wieloma artystami sceny jazzowej, m.in. z Markiem Kazaną, Olem Walickim, Andrzejem Jagodzińskim i Zbigniewem Namysłowskim. Razem z Krzysztofem Misiakiem i Filipem Sojką tworzy trio 3 Jazz Soldiers, występuje również z nowym składem grupy Laboratorium. Brał udział w nagraniach płyt Ryszarda Borowskiego, Zbigniewa Namysłowskiego, Macieja Strzelczyka, Ewy Cybulskiej, Krystyny Stańko, Zbigniewa Hołdysa i grupy Szwagierkolaska, z którą za album „Luksus” (1995) zdobył Fryderyka w kategorii 'Album roku – muzyka tradycji i źródeł'.
Laboratorium | zespół jazz-rockowy

Legendarna grupa jazz–rockowa, prekursorzy stylu fusion w Polsce i Europie. Po 17 latach milczenia zespół wznowił działalność koncertową w 2007 roku, zyskując przychylne przyjęcie publiczności.
Laboratorium jest polskim odpowiednikiem Weather Report. Janusz Grzywacz to taki nasz Joe Zawinul, Marek Stryszowski to Wayne Shorter, a Krzysztof Ścierański jest polskim Jaco Pastoriusem. | Paweł Brodowski | Jazz Forum


Grupa powstała w 1970 roku. Jej pierwszy skład tworzyli: Janusz Grzywacz (fortepian), Mieczysław Górka (perkusja), Wacław Łoziński (flet), Edmund Mąciwoda (gitara basowa) – którego wkrótce zastąpił Maciej Górski – oraz wokalista i saksofonista Marek Stryszowski. W pierwszym okresie działalności Laboratorium spotykało się z różnymi opiniami. Jedni podkreślali oryginalność kompozycji, inni natomiast – zwracali uwagę na niedoskonałości warsztatowe muzyków. Grupa jednak ewoluowała, rozwijając swoje umiejętności. W roku 1975 zespół rozpoczął współpracę z Czesławem Niemenem, koncertując z materiałem z dwóch albumów tego artysty: „Katharsis”, „Idee Fixe”. Kolejnym etapem był muzyczny romans 'Laborki' z trębaczem Tomaszem Stańko oraz wspólny występ podczas krakowskich Zaduszek Jazzowych. W tym czasie Janusz Grzywacz przesiadł się z fortepianu na elektryczne Fender Rhodes, z zespołu odszedł Wacław Łoziński, a Macieja Górskiego zastąpił Krzysztof Ścierański. Do zespołu dołączył również pierwszy gitarzysta w jego historii – Paweł Ścierański. W takim właśnie składzie grupa nagrała swój pierwszy album „Modern Pentathlon”.



Z końcem lat 60. w składzie Laboratorium nastąpiły kolejne zmiany. Perkusistę Mieczysława Górkę zastąpił Andrzej Mrowiec, Krzysztofa Ścierańskiego – Krzysztof Olesiński, a jego brata Pawła – Ryszard Styła. Koncert podczas Zurrich Jazz Festiwal przyniósł współpracę ze szwajcarską agencją Face Music. Laboratorium coraz częściej koncertowało za granicą. W roku 1982, w krakowskim teatrze STU, zespół zarejestrował swoje koncerty i wydał płytę „The Blue Light Pilot”. Kolejnym zmianom ulegało instrumentarium. Grzywacz coraz częściej wybierał syntezatory. Album „No. 8” (1984) to zastosowanie vocodera, instrumenty perkusyjne Jana Pilcha i skrzypce Jana Błędowskiego. Kolejny – „Anatomy Lesson” (1986) – to z kolei pojawienie się sampli. Płyta ta do dzisiaj intryguje różnorodnością brzmień, zachowując swoją aktualność i oryginalność. Następowały kolejne zmiany personalne. W historii Laboratorium był nawet taki moment, że przy braku gitary, w zespole były dwie perkusje.

Główną atrakcją wieczoru był koncert reaktywowanego niedawno Laboratorium. Muzycy zagrali z ogromnym zaangażowaniem, młodzieńczą werwą, łącząc elementy dawnej Laborki (tematy, ekspresja) z nowymi brzmieniami i energiami; Grzegorz Grzyb i Marek Raduli dodali do tej muzyki coś, czego chyba odrobinę jej brakowało w przeszłości. Koncert, mający postać prawdziwego show (Marek Stryszowski stanął na wysokości zadania), został sfilmowany przez Program 2 Telewizji (...). | Bogdan Chmura | Jazz Forum 2008/4-5
Wznowiwszy działalność w roku 2007, Laboratorium koncertuje intensywnie i z ogromną przyjemnością. Podczas Puławskiego Festiwalu Muzycznego zaprezentuje się w wyjątkowym projekcie. Muzykom towarzyszyć będzie Orkiestra Symfoniczna Festiwalu, kierowana przez Adama Klocka – Dyrektora Artystycznego Wszystkich Stron Świata.
SKŁAD

Janusz Grzywacz – instrumenty klawiszowe



Marek Stryszowski – saksofon, wokal
Krzysztof Ścierański – gitara basowa
Grzegorz Grzyb – perkusja


Marek Raduli – gitara
www.laborka.eu
http://www.youtube.com/watch?v=_GsfVkzA0T8
Orkiestra Symfoniczna Festiwalu

Orkiestrę Festiwalu Wszystkie Strony Świata tworzą muzycy związani z Filharmonią Kaliską.
Zespół występował z wybitnymi polskimi solistami i dyrygentami, są wśród nich: Dimitry Vasiliev, Wanda Wiłkomirska, Janusz Olejniczak, Piotr Paleczny, Rafał Blechacz, Ewa Pobłocka, Wiesław Ochman, Konstanty Andrzej Kulka, Waldemar Malicki, Bogusław Madey.
Ostatnie dokonania to m.in.: występ na festiwalu Jazztopad (Wrocław) w autorskim projekcie Włodka Pawlika, koncert muzyki filmowej Zbigniewa Preisnera, który wystąpił z orkiestrą Filharmonii Kaliskiej jako dyrygent, galowy koncert z okazji rocznicy wybuchu II wojny światowej (Berlin), inauguracja I Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie. Orkiestra występowała w Filharmonii Narodowej, Studiu Koncertowym Polskiego Radia S-1, Filharmonii Wrocławskiej i Poznańskiej.
Orkiestra posiada w swoim dorobku kilka wydawnictw płytowych. Pierwszy album zespołu z roku 1999, z Pasją wg św. Jana (Jan Sebastian Bach), jest pierwszym polskim nagraniem całej kompozycji. Rok 2000 to m.in. koncerty fortepianowe – e-moll, Op. 11 Fryderyka Chopina i d-moll, Op. 30 Sergiusza Rachmaninowa – w wykonaniu chińskiego pianisty Wen Yu Shena. Z tego samego roku pochodzi płyta Swing Meets Symphony, jest ona rejestracją wspólnego koncertu orkiestry z kwartetem Tomasza Bielskiego w Filharmonii Narodowej, z okazji jubileuszu 100-lecia istnienia tej instytucji. Ukazał się też album z nagraniem Via Crucis Pawła Łukaszewskiego, koncertu zarejestrowanego w 2002 roku w Kościele Garnizonowym w Kaliszu. Kolejne płyty to Credo Henriego Seroki (2007) oraz DVD Akordy słów (2009), rejestrujące występ orkiestry z charyzmatycznym liderem zespołu Turbo, Grzegorzem Kupczykiem oraz zespołem Ceti. W roku 2010 ukazało się trzypłytowe wydawnictwo Preisner's Voices. Trzecia płyta Danse Macabre została nagrana z muzykami Filharmonii Kaliskiej, gościnnie wystąpili: Adam Klocek (wiolonczela), Mathias Eick (trąbka) oraz dwaj młodzi kontratenorzy Marcel i Nikodem Legun.
www.filharmoniakaliska.pl




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna