Agencja ds. Praw Podstawowych (Fundamental Right Agency)



Pobieranie 138.71 Kb.
Strona1/3
Data07.05.2016
Rozmiar138.71 Kb.
  1   2   3
15.04.04 Agencja ds. Praw Podstawowych (Fundamental Right Agency)

20 kwietnia rozpoczęły się konsultacje prowadzone przez Dyrekcję Generalną Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z organizacjami pozarządowymi (Amnesty International, Social Platform, ENAR, Open Society Institute, FIDH-AE) w sprawie utworzenia agencji ds. praw podstawowych. Związane jest to z przedłużeniem w grudniu 2003 mandatu dla Europejskiego Centrum Monitoringu Rasizmu i Ksenofobii z siedzibą w Wiedniu i podjęciem decyzji o jego przekształceniu w Agencję ds. Praw Podstawowych. Decyzja ta wynika z Karty Praw Podstawowych, przyjętej w grudniu 2003 i decyzji podjętej przez Konwent o włączeniu Karty do przyszłej Konstytucji UE.


21.04.04 Zielona Księga w sprawie należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych

Komisja przedstawiła do dyskusji zieloną księgę w sprawie ponadgranicznego ściągania należności z tytułu zobowiązań alimentacyjnych (np. alimenty należne dziecku od rodzica nie zamieszkującego z nim). W oparciu o wyniki tej dyskusji Komisja zamierza wkrótce przedstawić projekt regulacji wspólnotowej odnośnie zasad dotyczących tej kwestii stosowanych między państwami członkowskimi.


Zielona Księga w sprawie zobowiązań alimentacyjnych ma na celu poddanie dyskusji następujących problemów:

  • sądu właściwego do orzekania w sprawie przyznania lub zmiany wysokości alimentów

  • uznawania orzeczeń, gdyż jakkolwiek kwestia ta jest uregulowana odnośnie państw członkowskich (Rozporządzenie Bruksela I), to na poziomie międzynarodowym zdarza się, że pewne orzeczenia nie są uznawane bądź wykonywane w innych państwach

  • prawo właściwe, gdyż kwestia ta aktualnie nie jest regulowana przez prawo wspólnotowe lecz przez konwencje haskie, ratyfikowane jedynie przez kilka państw; przy tym regulacje prawne w poszczególnych państwach znacznie różnią się w zakresie podmiotów uprawnionych do uzyskania świadczeń alimentacyjnych

  • współpraca między państwami, gdyż w obecnym wymiarze, w ramach Konwencji ONZ, jest ona często nieskuteczna; zgodnie z założeniami muszą zostać nałożone na państwa jasno określone zobowiązania.

  • pomoc materialna dla jednostek. Uważa się, że powinna być zapewniona pomoc dla jednostek, szczególnie dzieci w sytuacji, gdy osoby zobowiązane do świadczeń alimentacyjnych nie mogą zostać odnalezione bądź są niewypłacalne.

22.04.04 Wykaz Praw Osób Podejrzanych i Zatrzymanych

Komisja przedstawiła propozycję decyzji ramowej dotyczącej praw osób podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym w UE

Decyzja ta będzie dotyczyć kwestii dostępu podejrzanych i oskarżonych do pomocy prawnej, zapewnienia obsługi tłumaczy i tłumaczeń oskarżonym a także pomocy tym, którzy nie mogą zrozumieć lub nie nadążają za przebiegiem postępowania, a także zapewnienia zatrzymanym obcokrajowcom pomocy konsularnej. Prawa te składają się na Wykaz Praw Zatrzymanego, (Letter of Rights) prezentowany zatrzymanym. Ponadto decyzja ma dotyczyć sposobu dokonywania oceny i monitoringu stosowania owego Wykazu Praw. Celem owej decyzji jest określenie wspólnych minimalnych standardów.

Wykaz ten obejmuje pięć nagłówków, z których każdy odnosi się do jednego prawa:



  • dostęp do pomocy prawnej

  • dostęp do tłumaczy i tłumaczeń

  • ochrona osób nie rozumiejących lub nie nadążających za postępowaniem

  • zawiadomienie i pomoc konsularna zatrzymanym obcokrajowcom

Zgodnie z założeniem, pod każdym nagłówkiem każde państwo członkowskie musi przedstawić odpowiednie postanowienia krajowe


Ponieważ UE nie posiada kompetencji do stosowania sankcji w przypadku nie poinformowania podejrzanego zgodnie z wykazem praw o jego uprawnieniach, mocno na wyrost jest porównanie tej koncepcji do tzw. praw Miranda na gruncie prawa USA, znanej szerzej jako słynna formuła o zachowaniu prawa do milczenia odczytywana każdemu zatrzymanemu
Zanim owe prawa uzyskają moc prawną najpierw propozycja Komisji w tej sprawie musi zostać przyjęta przez wszystkich ministrów sprawiedliwości

Jednak przedstawiona przez Komisję Europejską, i tak już ich kompromisowa wersja może ze względu na wydarzenia 11 marca okazać się do nie przyjęcia dla Hiszpanii i UK.


23.04.2004 Rozdział kompetencji między ETS i Sądem Pierwszej Instancji

W związku ze zmianami przyjętymi przez deklarację nr 12 do Traktatu Nicejskiego, Rada zwróciła się do ETS o przedstawienie w najbliższym możliwym czasie swoich uwag na temat sposobu wdrożenia postanowień traktatowych w zakresie dotyczącym pytań prejudycjalnych.


Kwestia dotyczy art. 225 ust 3, zgodnie z którym:

Sąd Pierwszej Instancji właściwy jest do rozpatrywania pytań wstępnych na podstawie art. 234, w określonych obszarach ustalonych w Statucie.

O ile w ocenie Sądu Pierwszej Instancji dana sprawa wymaga orzeczenia precedensowego, które może mieć wpływ na jedność i spójność prawa wspólnotowego, może on przekazać tę sprawę do rozstrzygnięcia Trybunałowi Sprawiedliwości.

Orzeczenia wydawane przez Sąd Pierwszej Instancji w sprawach pytań wstępnych mogą być na zasadzie wyjątku przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości, na warunkach i w zakresie ustalonym w Statucie, o ile zachodzi poważne ryzyko, że mogą one mieć wpływ na jedność i spójność prawa wspólnotowego."

* deklaracja nr 12 w sprawie art. 225 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

Konferencja wzywa Trybunał Sprawiedliwości i Komisję do jak najszybszego, pełnego zbadania podziału kompetencji między Trybunał Sprawiedliwości a Sąd Pierwszej Instancji, zwłaszcza w obszarze skarg bezpośrednich, oraz przedłożenia stosownych propozycji do rozpatrzenia przez właściwe organy, gdy tylko Traktat z Nicei wejdzie w życie.



26.04.2004 Dostosowanie Statutu ETS i Regulaminu ETS i SPI do realiów poszerzonej Unii

W dniu 19 kwietnia 2004 Rada Unii Europejskiej jednogłośnie przyjęła w drodze procedury pisemnej decyzję zmieniającą art. 16 i 17 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, dokonując tym samym zwiększenia z dniem wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego liczby sędziów orzekających na sesjach plenarnych i kworum wymaganego do ważności decyzji podejmowanych w pełnym składzie.

Odpowiednio zmienione zostały również postanowienia Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, w zakresie dotyczącym liczby sędziów biorących udział w posiedzeniu plenarnym, a także wprowadzenia nowych języków oficjalnych jako dopuszczalnych języków postępowania przed sądem.

Ponadto Rada dokonała zmiany Regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, zwiększając liczbę sędziów uczestniczących w sesjach plenarnych, a także zmieniła postanowienia dotyczące języków.


01.05.2004

Z dniem 1 maja wyznaczeni zostali przez przedstawicieli rządów państw członkowskich w drodze procedury pisemnej następujący sędziowie Trybunału Sprawiedliwości:


- na okres od 1 maja 2004 do 6 października 2006
Mr Jiří MALENOVSKÝ (Republika Czeska)

Mr George ARESTIS (Cypr)

Mr Egils LEVITS (Łotwa)

Mr Pranas KURIS (Litwa)

Mr Anthony BORG-BARTHET (Malta)
- na okres od 1 maja 2004 do 6 października 2009
Mr Uno LÕHMUS (Estonia)

Mr Endre JUHÁSZ (Węgry)

Mr Jerzy MAKARCZYK (Polska)

Mr Marko ILEŠIČ (Słowenia)

Mr Ján KLUČKA (Słowacja)

Z dniem 1 maja wyznaczeni zostali przez przedstawicieli rządów państw członkowskich w drodze procedury pisemnej następujący sędziowie Sądu Pierwszej Instancji:




  • na okres od 1 Maja 2004 do 31 sierpnia 2004


Ms Küllike JÜRIMÄE (Estonia)

Mr Savvas S. PAPASAVVAS (Cypr)

Mr Otto CZÚCZ (Węgry )

Ms Irena WISZNIEWSKA-BIAŁECKA (Polska)

Mr Daniel ŠVÁBY (Słowacja),
- na okres od 1 maja 2004 do 31 sierpnia 2007
Ms Irena PELIKÁNOVÁ (Republika Czeska)

Ms Ingrida LABUCKA (Łotwa)

Mr Vilenas VADAPALAS (Litwa)

Ms Ena CREMONA (Malta)

04.05.2004 Europejski Nakaz Aresztowania

Wraz z poszerzeniem Unii Europejski Nakaz Aresztowania (ENA) obowiązywał w 16 z 25 państw członkowskich, w tym w Polsce. Od połowy maja do grupy tych państw dołączyła również Holandia. Oznacza to, że sądy owych państw mogą wydać ENA odnośnie osoby podejrzanej o poważne przestępstwo ścigane w dowolnym z tych 17 państw. Następnie w ciągu maksimum 90 dni podejrzany musi zostać wydany z państwa należącego do tej grupy do państwa, w którym ów nakaz został wydany. Państwa członkowskie, które wdrożyły ENA do swoich porządków prawnych to Austria, Belgia, Cypr, Dania, Hiszpania, Finlandia, Francja, Węgry, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Polska, Portugalia, Słowenia, Szwecja i Wielka Brytania.


07.05.04 Rozporządzenie w sprawie europejskiego tytułu wykonawczego dla roszczeń bezspornych

21 kwietnia 2004 przyjęte zostało Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego tytułu wykonawczego w przypadku roszczeń bezspornych (European enforcement order for uncontested claims). Dopuszcza rezygnację z podejmowania zazwyczaj niezbędnych czynności formalnych w państwie członkowskim, w którym wnosi się o wykonanie orzeczenia, w przypadku nieprowadzenia postępowania, w którym kwestionowany był charakter lub zakres zobowiązania. Warunki te głównie dotyczą doręczania dokumentów w przypadku wyroków zaocznych. Rozporządzenie PE i Rady (OJ L 143 z 30/04/2004) wejdzie w życie od 2005 r.



Europejski Sąd Służby Cywilnej


Ponadto, zwracamy uwagę, że prowadzone są prace nad utworzeniem European Civil Service Tribunal - Europejskiego Sądu Służby Cywilnej (propozycja decyzji Komisji z 19.09.2003).

Szybkie utworzenie sądu wspólnotowego specjalizującego się w skargach z zakresu służby cywilnej stanowi zasadniczy element procesu wdrożenia postanowień Traktatu Nicejskiego dotyczących izb sądowych. Biorąc pod uwagę wzrost liczby spraw z tego zakresu napływających do SPI wskazanym jest przekazanie jurysdykcji w tym zakresie Sądowi Służby Cywilnej do orzekania w sprawach tego rodzaju w pierwszej instancji. Podstawę dla wystąpienia przez Komisję z taką propozycją stanowi art. 225a i 245 TWE.

ORZECZENIA EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI ZAPADŁE W ROKU 2004


Obszar tematyczny

Przedmiot

Orzeczenie



Polityka Rolna

rynek mleka




W celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji mleka, producenci korzystający z ceny docelowej muszą ponosić konsekwencje ograniczeń pozwalających na utrzymanie tego systemu.

Państwo Członkowskie może po upływie ostatecznego terminu na dokonanie płatności za rok handlowy mający zastosowanie do mleka zmienić indywidualne ilości referencyjne i ponownie obliczyć opłatę dodatkową.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych


Orzeczenie ETS z 25 marca 2004

w sprawach połączonych

C-231/00,

C-303/00,

C-451/00

Cooperativa Lattepiu


Tryb: Pytanie prejudycjalne


Polityka rolna,

forma prawna, pod którą realizowane są uprawnienia wynikające ze wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin




Posiadacze wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin mogą wybrać formę prawną, pod którą będą realizować swoje uprawnienia.

W konsekwencji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może wykonywać prawa przysługujace posiadaczom tych praw, którzy są czlonkami innych organizacji skupiających właścicieli, w sytuacji, gdy owe organizacje są udziałowcami owej spółki.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin




Orzeczenie ETS z 11 marca 2004 w sprawie

C-182/01

Saatgut- Treuhandverwaltungsgesellschaft

Tryb: Pytanie prejudycjalne



Polityka Rolna


skarga o unieważnienie aktu wspólnotowego


ETS podtrzymał swoją dotychczasową linię orzeczniczą określającą okoliczności, w których jednostka może wystepować o unieważnienie rozporządzenia wspólnotowego.

ETS odrzucił wyrok sądu Pierwszej Instancji, który dopuszczał skargę tego rodzaju i który podważał system kontroli powszechnie obowiązujących aktów wspólnotowych.



Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/2001 z dnia 14 czerwca 2001 r. ustanawiające środki w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII i w rejonach ICES VIII a, b, d, e, oraz związanych z tym warunków kontroli działalności statków rybackich.


Orzeczenie ETS z 1 kwietnia 2004 w sprawie C-263/02P

Komisja/ Jego-Quere
Tryb: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji


Swobodny przepływ towarów

Naruszenie swobody



Francuska procedura wcześniejszego zatwierdzenia sprzedaży wzbogaconych artykułów żywnościowych przeznaczonych dla ludzi, wytworzanych i sprzedawanych w państwach członkowskich narusza swobodę przepływu towarów.

Procedura zatwierdzenia nie jest ani łatwo dostępna ani też transparentna w zakresie dotyczącym odwołania się od niej do sądów, jak również nie posługuje się rozsądnymi terminami. Ponadto wnioski o takie zatwierdzenie mogą zostać odrzucone przez kompetentne władze francuskie jedynie wówczas gdy substancje wzbogacające stanowią realne zagrożenie dla zdrowia pubicznego.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Art. 28 i 30 TWE




Orzeczenie ETS z 5 lutego 2004

W sprawie C-24/00

Komisja/ Francja

Tryb: Skarga o naruszenie prawa wspólnotowego w oparciu o art. 226 TWE




Swobodny przepływ towarów

Ponowne rozpatrzenie decyzji administracyjnej



Można wymagać by organ administracyjny ponownie zajął się wydaną przez siebie decyzją, która stała ostateczna, w sytuacji, gdy na podstawie kolejnych orzeczeń ETS stało się jasne, że decyzje te opierały się na niewłaściwej interpretacji prawa wspólnotowego.

Organ administracyjny musi okreslić zakres obowiązku ponownego rozpatrzenia wydanej przez siebie decyzji bez naruszenia interesów stron trzecich.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Art. 10 TWE




Orzeczenie ETS z 13 stycznia 2004 w sprawie C-453/00

Kühne & Heitz v Productschap voor Pluimvee en Eieren
Tryb: pytanie prejudycjalne



Swobodny przplyw towarów

Produkty podrabiane



Prawo wspólnotowe dotyczące produktów podrabianych znajduje zastosowanie do towarów będących w tranzycie przez jedno z państw członkowskich.

Obowiązek prowspólnotowej interpretacji prawa krajowego nie może jednak prowadzić do powstania lub zaostrzenia odpowiedzialności karnej z powodu złamania postanowień rozporządzenia.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich.




Orzeczenie ETS z 7 stycznia 2004 w sprawie

C-60/02
Rolex e.a.


Tryb: Pytanie prejudycjalne


Swoboda świadczenia usług

Zwrot kosztów za usługi lecznicze



Prawo niemieckie znajdujące zastosowanie wobec urzędników służby cywilnej i regulujące zwrot wydatków na leczenie jest w części niezgodne ze swobodą świadczenia usług.

Stawiany warunek uprawdopodobnienia lepszej skuteczności leczenia prowadzonego za granicą stanowi nieuzasadnioną barierę dla swobody świadczenia usług.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Art. 49 i 50 TWE




Orzeczenie ETS z 18 marca 2004 w sprawie c-8/02 Leichtle

Tryb: Pytanie prejudycjalne

Swoboda świadczenia usług

Wymiar podatku a zmiana miejsca zamieszkania




Prawo francuskie nakładając podatek na nieujawniony [w deklaracji podatkowej] przyrost wartości jedynie z powodu przeniesiena się podatnika do innego państwa członkowskiego narusza swobodę zakładania przedsiębiorstw.

Regulacja taka oznacza zniechęcające zróżnicowanie traktowania podmiotów, które nie może być usprawiedliwione przez względy porządku publicznego, ponieważ jest ona niewspółmierna do celu, jakim jest zapobieganie uchylania się od obowiązku podatkowego.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Art. 43 TWE



Orzeczenie ETS z 11 marca 2004 w sprawie

C-9/02

Hughes de Lasteyrie du Saillant v Ministčre de l'Économie, des Finances et de l'Industri
Tryb: Pytanie prejudycjalne


Prawo instytucjonalne,

Dostęp do dokumentów



ETS unieważnił wyrok SPI a także decyzję Komisji i Rady odmawiające panu Mattila dostępu do pewnych dokumentów.

Nie dopełnienie przez instytucje wspólnotowe obowiązku zbadania możliwości udzielenia częściowego dostępu do dokumentów będacych w ich posiadaniu prowadzi do unieważnienia ich decyzji odmawiających przedstawienia owych dokumentów.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Decyzja Rady 93/731/WE z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Rady.

Decyzja Komisji 96/567/Euratom, EWWiS, WE z dnia 19 września 1996 r. zmieniająca decyzję 94/90/EWWiS, WE, Euratom z dnia 8 lutego 1994 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Komisji.


Orzeczenie ETS z 22 stycznia 2004 w sprawie C-353/01 P Mattila/ Rada i Komisja

Tryb: Odwołanie od wyroku SPI

Prawo instytucjonalne

Skarga na Ombudsmana




Sądy wspólnotowe są właściwe do rozpatrzenia skargi o odszkodowanie skierowanej przeciwko Ombudsmanowi.

Mając jednak na względzie charakter funkcji Ombudsmana, kontrola prowadzona przez sądy wspólnotwe musi ograniczać się i służyć stwierdzeniu jedynie tego, czy Ombudsman dopuścił się ciężkiego i jawnego złamania prawa wspólnotowgo w ramach pełnionych przez siebie obowiązków, co mogło doprowadzić do wyrządzenia szkody.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom)




Orzeczenie ETS z 23 marca 2004 w sprawie C-234/02 P European Ombudsman v Frank Lamberts
Tryb: odwołanie od wyroku SPI


Zasady prawa wspólnotowego
warunki przyznania zasiłku dla bezrobotnych


Trybunał zbadał zakres w jakim prawo krajowe może uzależniać przyznanie zasiłku dla bezrobotnych od miejsca zamieszkania.

Jak stwierdził, warunek dotyczący okresu zamieszkania, aby był proporcjonalny, nie może być dluższy niż jest to konieczne do stwierdzenia, że dana osoba rzeczywiście poszukuje pracy w danym państwie członkowskim.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Art. 39 TWE

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie

Rozporzadzenie Rady (EWG) nr 2434/92 z dnia 27 lipca 1992 r. zmieniające część II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty

Dyrektywa Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie



Orzeczenie ETS z 23 marca 2004 w sprawie C-138/02 Collins

Tryb: Pytanie prejudycjalne




Polityka socjalna
urlop wypoczynkowy a urlop macierzyński


Pracownica musi mieć możliwość skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego w okresie innym niż urlop macierzyński, nawet wówczas, gdy urlop macierzyński koliduje z urlopem wypoczynkowym określonym dla całej załogi w układzie zbiorowym.

Celem rocznego urlopu wypoczynkowego jest zapewnienie pracownikom odpowiedniego odpoczynku podczas gdy celem urlopu macierzyńskiego jest ochrona kobiety i szczególnej więzi między nią a dzieckiem.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy

Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)

Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy

Dyrektywa Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy


Orzeczenie ETS z 18 marca 2004 w sprawie C-342/01 Merimo Gomez

Tryb: Pytanie prejudycjalne



Polityka socjalna


Tworzenie Europejskiej Rady Zakładowej

Obowiązek informacji pracowników w Grupach Przedsiębiorstw o Wymiarze Wspólnotowym o utworzeniu Europejskiej Rady Zakładowej nie może zostać pominięty z powodu tego, że centralne kierownictwo grupy znajduje się poza UE.

Przedsiębiorstwo, w którym znajduje się centralne kierownictwo musi zwrócić się o udzielenie informacji niezbędnych do rozpoczęcia negocjacji odnośnie utworzenia Europejskiej Rady Zakładowej do przedsiębiorstw będących członkami grupy, które mają swoją siedzibę na terenie państw członkowskich. Przedsiębiortswa te mają obowiązek udzielenia takich informacji.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Dyrektywa Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym




Orzeczenie ETS z 13 stycznia 2004 w sprawie C-440/00

Gesamtbetriebsrat der Kühne & Nagel AG & Co. KG v Kühne & Nagel AG & Co. KG.
Tryb: Pytanie prejudycjalne


Polityka socjalna


Warunki przyznania świadczeń emerytalnych po osobie występującej w roli małzonka [po chirurgicznej zmianie płci]


Prawo krajowe, które nie uznając nowej tożsamości seksualnej transseksualistów odmawia im prawa do małżeństwa, jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, jeśli tego skutkiem jest pozbawienia takiej osoby prawa do świadczeń emerytelnych.

Fakt, że pewne uprawnienia łączą się wyłącznie z parami małżeńskimi nie może być traktowane per se jako przejaw dyskryminacji z powodu płci. Jednakże do nierówności traktowania dochodzi w sytuacji, gdy łamiąc prawa człowieka uniemożliwia się osobie spełnienie warunku, od którego uzależnione jest przyznanie uprawnienia podlegającego ochronie ze strony prawa wspólnotowego.



Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Art. 141 TWE

Dyrektywa Rady z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet


Orzeczenie ETS z 7 stycznia 2004 w sprawie C-117/01 K.B.

Tryb: Pytanie prejudycjalne



Transport





Państwo członkowskie nie może odmówić uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim w oparciu oto, że wedle informacji dostępnych w tym państwie posiadacz tego prawa jazdy w momencie wydawania prawa jazdy nie miał zwykłego miejsca zamieszkania w państwie wydającym owo prawo jazdy.

Państwo członkowskie nie może odmawiać ważności prawa jazdy wydanego później przez inne Państwo Członkowskie w sytuacji gdy poprzednie prawo jazdy wydane w owym pierwszym państwie członkowskim zostało cofnięte lub unieważnione lecz zakaz dotyczący uzyskania prawa jazdy wygasł.


Odniesienia do prawa wspólnotowego:

Dyrektywa Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy




Orzeczenie ETS z 29 kwietnia 2004 w sprawie C-476/01 Kapper

Tryb: Pytanie prejudycjalne



  1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna