Aktualistyczne i prospektywne cele wychowania fizycznego. Realizacja treści Podstawy Programowej dla wychowania fizycznego na rożnych etapach edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej



Pobieranie 61.01 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar61.01 Kb.
Wykład II

Dr hab.Halina Guła-Kubiszewska, prof. nadzw.


Aktualistyczne i prospektywne cele wychowania fizycznego.
Realizacja treści Podstawy Programowej dla wychowania fizycznego na rożnych etapach edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

Znaczenie wartości ciała (dlaczego człowiek dokonuje zmian ciała?)(Pawłucki, 1996).

    • SYMBOLICZNE

      • Agonistyczne

      • Perfekcjonistyczne

      • Estetyczno – artystyczne

    • EGZYSTENCJALNE

      • Witalne

      • Utylitarne

    • SPOŁECZNE

      • Obyczajowe, estetyczne

Kompetencje kulturowe ucznia wg A. Pawłuckiego (1999)



  • Kompetencje aksjologiczne

    • „Po co warto żyć”

  • Kompetencje komunikacyjne

    • „Co jest treścią życia”

  • Kompetencje technologiczne

    • „Wiedza o sposobie uczestniczenia w kulturze”

    • „Co mam robić”

  • Kompetencje realizacyjne

    • „wiedza o przebiegu czynności roli społecznej oraz zdolność do realizacji tycz czynności według przyjętego w grupie społecznej wzoru działania”.

Aby je osiągnąć, należy wyznaczyć cele , jakie współcześnie przypisujemy przedmiotowi „Wychowanie fizyczne” w procesie edukacji dzieci i młodzieży szkolnej. Cele te zostały opisane na różnym poziomie oddziaływania i szczegółowości w pracy szkoły w zakresie edukacji do uczestnictwa w kulturze fizycznym. Można je przedstawić w postaci modelu- od celów kierunkowych długoterminowych- do celów szczegółowych operacyjnych.


HIERARCHICZNY MODEL CELÓW WYCHOWANIA FIZYCZNEGO (Strzyżewski, 1986).


Wychowanie fizyczne natomiast jest procesem edukacji do kultury fizycznej, jest wychowaniem do różnorodnych wartości i wzorów zachowań względem ciała:

(wychowanie do kultury medycznej, zdrowotnej, higienicznej i ekologicznej, do kultury rekreacji, wychowanie do kultury sportowej, estetycznej (tanecznej, kostiumowej, artystycznej, związanej z upiększaniem ciała).
Uczestnictwo w kulturze zdrowotnej:


  • to forma uczestnictwa w kulturze fizycznej w celu kreowania własnego ciała w zdrowiu, dla pozytywnych wartości życia (pomnażanie zdrowia pozytywnego). Wiąże się z wychowaniem medycznym (odzyskanie zdrowia) oraz higienicznym (zachowanie zdrowia) (H. Grabowski 1997).




  • Wychowanie do kultury zdrowotnej ma na celu kształtowanie świadomości zdrowotnej ucznia oraz jego poczucia odpowiedzialności za prace na rzecz pomnażania zdrowia pozytywnego. Kultura zdrowia pozytywnego oznacza wzory kreacji ciała nie tylko dla samocelowej aktywności („zdrowie dla zdrowia”), ale dla aktywności wyższego rzędu („zdrowie dla człowieczeństwa”) (A. Pawłucki 2002).


Znamiona kultury zdrowotnej, które mogą być przedmiotem edukacji szkolnej, to dbałość o higienę osobistą, higienę otoczenia, higienę pracy (nauki) i wypoczynku, określony stosunek do kwestii żywienia, bezpieczeństwo osobiste, profilaktyka w różnego rodzaju uzależnieniach (nikotynizm, alkoholizm, narkomania czy lekomania).

Ze wzorami zachowań żywieniowych wiążą się ważne problemy społeczne, jak otyłość, anoreksja, bulimia czy problematyka przedwczesnego starzenia się. Badania wskazują, że choroby wywołane otyłością w głównej mierze są przyczyną śmierci- bardziej niż inne nałogi (narkomania czy alkoholizm).





Uczestnictwo w kulturze rekreacyjnej:

  • dotyczy aktywności podejmowanej w czasie wolnym i oznacza formę uczestnictwa w kulturze fizycznej ludzi głównie w wieku produkcyjnym i poprodukcyjnym.

  • Jej celem jest renowacja, podtrzymanie i pomnażanie sprawności fizycznej i urody ciała, a podstawowym środkiem – aktywność ruchowa (H. Grabowski 1997).

  • Aktywność ta jest związana z aktywnością produkcyjną każdego człowieka. Praca jest celem i źródłem życia człowieka, dlatego przejawia on skłonności ochronne i kreacyjne względem swego ciała, poznaje sens troski użytecznościowej o własne ciało (wzory działań rekreacyjno-ochronne, przeciwdziałające kumulowaniu się zmęczenia czy chorobom zawodowym) (A. Pawłucki 2002).


Edukacja do kultury rekreacyjnej uczy nie tylko odpowiedniego podejścia do ciała ale umożliwia uczniom poznawanie walorów otaczającej nas przyrody.

Lekcje wychowania fizycznego winny dostarczać uczniom wzorów takich form aktywności ruchowej, które można wykorzystać w aktywności turystyczno- rekreacyjnej, w organizowaniu sobie czasu wolnego, jako wzorów zachowań na całe życie.



Uczestnictwo w kulturze sportowej:

  • oznacza uczestniczenie w kulturze fizycznej ludzi o dyspozycjach somatyczno- motorycznych i aspiracjach agonistyczno-perfekcjonistycznych w celu zaspokajania potrzeb samorealizacji na drodze współzawodnictwa.

  • Sport autoteliczny oznacza dążenie do osiągnięcia maksymalnych rezultatów w zakresie sprawności fizycznej, natomiast rozumiany instrumentalnie jest środkiem realizacji celów poza sportowych, jak zdrowotne, poznawcze, rekreacyjne, wychowawcze, estetyczne, hedonistyczne czy obronne.




  • Symbolizm sportowy, jako rodzaj komunikacji społecznej może być realizowany w roli sportowca lub kibica. Sportowiec, jako współuczestnik działań agonistycznych, nie utrudnia i nie umożliwia konkurentowi osiągnięcia celu. Sportowcy są równi sobie moralnie, choć każdy z nich pragnie się wyróżnić i są świadomi, że jako rywale są powołani do ustanowienia dobra moralnego.




  • Sportowiec jako podmiot wspólnoty interpretacyjnej potrzebuje swojego odbiorcy- kibica. Może być nim sędzia- kibic doskonały- recenzent i krytyk oraz widz sportowy- interpretator czynu sportowca.




Edukacja do kultury estetycznej:

  • winna przygotować młodego człowieka do autorefleksji nad wartościami kostiumowej kultury ciała- nad dążeniem do posiadania cech i właściwości cielesnych pożądanych w danej społeczności wyłącznie dla nich samych czy jako wybór wartości piękna i harmonii.




  • Nie można zaprzeczyć, że praktyki młodych są bardzo niebezpieczne dla zdrowia:

  • - Otwarte rany mogą doprowadzić do zakażeń nawet podczas kąpieli w brudnej wodzie

  • - Stosunek seksualny z osobą chorą na AIDS lub nawet wyleczalną chorobę weneryczną może dla zdrowego mężczyzny zakończyć się bez groźnych konsekwencji. Okaleczony "bodmod" nie ma w tym przypadku szans.

  • - Metalowe gadżety wywołać mogą alergie. Zwiększa się ryzyko zakażenia żółtaczką. Lista zagrożeń jest bardzo długa.




  • Może więc zrezygnować z upiększania i żyć dłużej?


Uczestnictwo w kulturze estetyczno-artystycznej:

  • Moda na modne ciało jest szczególnie ważna dla osób w fazie poszukiwań własnej tożsamości (nowoczesnego wizerunku ciała). Kreacja własnego ciała może stanowić cel sam w sobie (np. kolczykowanie, tatuowanie, wyszczuplanie) i często z kreatora czyni niewolnika swojego „usztucznionego” cała.




  • Wniesiona do szkół „podkultura ciała” niesie często zagrożenia dla życia wychowanka oraz destrukcję jego własnego wizerunku. Troska o ciało może jednak służyć innym wartościom, samostanowieniu siebie jako osoby i dobru drugiego człowieka. Uczestnictwo w kulturze estetycznej oznacza wychowanie w trosce o godność ciała, umożliwiające rozpoznanie znaczeń i znaków ciała, sensu i bezsens kultu ciała (Pawłucki 2002).

Obok pojęcia estetyki pojawia się pojęcie antyestetyki. Praktyki zdobienia ciała, które nie mieszczą się w tradycyjnie pojmowanej funkcji piękna spotykane były już w przeszłości jak i współcześnie. Stwarzają one miejsce dla nowego typu przeżyć związanych z odbiorem (anty)sztuki oraz innych niż dotychczasowe relacje międzyosobowe, niosące ze sobą realne zagrożenia: malowanie ciała, (body petting), tatuowanie, okaleczanie ciała (przekłuwanie, nacinanie skóry) (A. Zalewska- Meler 2008). Stanowią one emblematy pozaestetyczne cielesnej atrakcyjności. Oderwanie wartości estetycznych od wzorów moralnych, świadoma cielesna kreacja wartości ujemnej, gdzie piękno nie przenika się z dobrem, często wyznacza modne zachowania młodzieży uczestnictwa w kulturze estetycznej. Maskulinizacja ciała kobiecego, podkultura „karków”, kiczowata forma kostiumowych akcesoriów ciała (piercing, tatuaże), a także nihilizm cielesny- posiadacz ciała ma prawo robić z nim co mu się podoba.

Edukacja poprzez taniec jest oczywista i jest jednocześnie chyba jedną z piękniejszych edukacji. Estetyka, twórczy aspekt interpretacji; ekspresja, czynność wyrażania i wywoływania wrażeń; umiejętność odczuwania odprężenia psychicznego – to cechy tańca mające również ogromny wpływ na rozwój duchowo emocjonalny.

Taniec jako sztuka wykonawcza pozwala także na odkrycie nowych jakości ciała i ruchów. Kształtuje poczucie estetyki ciała i ruchów, kształtuje intuicyjne poczucie rytmu, roz­budza wrażliwość na sugestie emocjonalne płynące z muzyki, a co za tym idzie, rozwija także wrażliwość na muzykę. Dzięki tym walorom taniec w dużym stopniu przyczynia się do kształtowania wykształconej, wrażliwej jednostki. Taniec od zawsze umacniał więzi wspólnotowe. Taniec był i jest też w grupie środkiem komunikacji międzyludzkiej. Grupa porozumiewa się ze sobą. Można nim wyrazić miłość, przyjaźń, zaufanie (tańcząc blisko siebie) czy też nienawiść, wstręt, strach (tańcząc osobno)


Piśmiennictwo

  1. A. Pawłucki: Wychowanie jako kulturowa rzeczywistość. Na przykładzie wychowania do wartości ciała. AWF, Gdańsk 1992;

  2. A. Pawłucki: Pedagogika wartości ciała. AWF, Gdańsk 1996; Osoba w pedagogice ciała, Wydawnictwo OSW, Olsztyn, 2002.

  3. J. Szempruch: Pedagogiczne kształcenie nauczycieli wobec reformy edukacji w Polsce. Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Rzeszów, 2000Pawłucki A.(1992) Wychowanie jako kulturowa rzeczywistość. Na przykładzie wychowania do wartości ciała. AWF Gdańsk

  4. C. Banach, A. Rajkiewicz, Konferencja „Strategia Polski na lata 2004-2015 po akcesji do Unii Europejskiej”, www.Eksporter.pl-UniaEuropejska

  5. Gracz J., Rekreacja- kreacja- ekscytacja, czyli w poszukiwaniu psychospołecznego sensu aktywności rekreacyjnej, Kultura Fizyczna, nr 3-4, s.16-19, 2004.

  6. Zalewska- Melera., Estetyka i (anty)estetyka ciała, Lider nr 1, s.11-12, 2008.

  7. Strzyżewski S.(1986) Proces wychowania w kulturze fizycznej, WSiP, W-wa

PODSTAWA PROGRAMOWA

Podstawa Programowa w polskim systemie oświaty jest kluczowym dokumentem określającym cele i treści nauczania, umiejętności uczniów oraz zadania wychowawcze szkoły. Zgodnie z zaleceniami Parlamentu Europejskiego i Rady (z 23.04.2008) w sprawie europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie podstawa programowa:


  • określa standardy wiedzy i umiejętności wymagane na koniec danego etapu w postaci efektów kształcenia

  • sprecyzowany zakres treści nauczania

  • stanowi podstawę sprawdzianu w ostatnim roku nauki w szkole podstawowej, egzaminu gimnazjalnego i maturalnego

  • - zakłada poprawę jakości kształcenia- dostosowanego do możliwości i indywidualnych potrzeb uczniów oraz ich zwiększonych aspiracji edukacyjnych.


RozporządzenieMinistra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008r. (Dziennik Ustaw z dnia 15 stycznia 2009r. Nr 4, poz. 17) w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół.

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 18 czerwca 2014 r. Poz. 803.



ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 30 maja 2014 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół.

Rozporządzenie to różni się od rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego jedynie wskazaniem w podstawie programowej przedmiotu uzupełniającego historia i społeczeństwo na IV etapie edukacyjnym wątku tematycznego Ojczysty Panteon i ojczyste spory jako obowiązkowego.


Rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół

Załącznik nr 1 - Podstawa programowa wychowania przedszkolnego dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz innych form wychowania przedszkolnego

Załącznik nr 2 - Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla szkół podstawowych

Załącznik nr 3 - Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym w szkołach podstawowych i gimnazjach

Załącznik nr 4 - Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych, których ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego

Załącznik nr 5 - Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla zasadniczych szkół zawodowych

Załącznik nr 6 - Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla szkół policealnych

Załącznik nr 7 - Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla szkół specjalnych przysposabiających do pracy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi
Pierwsze efekty- rok 2015:
Lepsze przygotowanie do kontynuowania nauki i funkcjonowania na rynku pracy
Konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość
Rozwój regionalny

Kompetencje kluczowe w procesie uczenia się przez całe życie



  • Porozumiewanie się w języku ojczystym

  • Porozumiewanie się w językach obcych

  • Kompetencje matematyczne i podstawowe naukowo- techniczne

  • Kompetencje informatyczne

  • Kompetencje społeczne i obywatelskie

Umiejętności:

  • Uczenia się

  • Rozwiązywania problemów w twórczy sposób

  • Inicjatywność i przedsiębiorczość

  • Świadomość i ekspresja kulturalna



Podstawa programowa to zapis tego, czego państwo zobowiązuje się nauczyć przeciętnie uzdolnionego ucznia. Podstawa programowa opisuje efekty kształcenia po każdym etapie edukacji. W polskim systemie oświaty jest kluczowym dokumentem określającym cele i treści nauczania, umiejętności uczniów oraz zadania wychowawcze szkoły.



Zmiana- Roz. MEN z dnia 9 sierpnia 2011 (Dz. U. nr 175, poz. 1042, 2011)



Fakultety

Szkoła, uwzględniając lokalne tradycje i warunki, a także potrzeby i oczekiwania uczniów oraz ich rodziców (prawnych opiekunów) ustala formy aktywności fizycznej w ramach poszczególnych fakultetów. Różnorodność fakultetów powinna gwarantować uczniom możliwość udziału w zajęciach dostosowanych do ich możliwości i zainteresowań, stwarzając okazję do satysfakcjonującej aktywności i osiągnięć.


Dyrektor szkoły przygotowuje propozycję zajęć do wyboru przez uczniów, uwzględniając:


  • Uwarunkowania lokalne

  • Miejsce zamieszkania uczniów

  • Tradycje sportowe środowiska lub szkoły

  • Możliwości kadrowe


Ważne: w odpowiednim czasie przedstawić ofertę i przeprowadzić zapisy!

Zwolnienia z zajęć fakultatywnych


  • Uczeń, który systematycznie, w ramach właściwych instytucji pozaszkolnych, podejmuje aktywność fizyczną typową dla jednego z profili, może być zwolniony z udziału w fakultecie.

  • Decyzję o zwolnieniu i sposobie oceniania ucznia podejmuje dyrektor szkoły w porozumieniu z nauczycielem wychowania fizycznego.

  • Sposób udokumentowania podejmowania pozaszkolnej
    aktywności fizycznej określa statut szkoły.



Nowym rozwiązaniem w nowej podstawie programowej jest ścisłe powiązanie bloku „edukacji zdrowotnej” z wychowaniem fizycznym:

1. wariant optymalny:



  • − kurs w wymiarze co najmniej 30 godzin w okresie 3 lat nauki w gimnazjum i 3 lat nauki w szkole ponadgimnazjalnej,




  • − zajęcia w cyklu ciągłym, w okresie jednego semestru; decyzję o wyborze semestru, w którym odbywać się będą zajęcia, podejmuje dyrektor szkoły w porozumieniu z nauczycielami wychowania fizycznego, radą pedagogiczną i uczniami;




  • ze względów organizacyjnych korzystnym rozwiązaniem wydaje się, organizowanie tych zajęć w pierwszym semestrze (w pierwszym roku nauki).




  • Sprzyjać to może również adaptacji uczniów do nowej szkoły, radzeniu sobie z trudnościami oraz integracji grupy;




  • − czas trwania poszczególnych zajęć 1 lub 2 godziny lekcyjne

2. Wariant alternatywny

  • Cykl zajęć (warsztatów) w okresie krótszym niż jeden semestr (możliwość zajęć 2-3 godzinnych, z przerwą i zapewnieniem uczniom odpowiednich warunków).

  • Na zajęcia w ramach bloku „edukacja zdrowotna” należy przeznaczyć godziny z puli zajęć do wyboru (2 godziny w tygodniu na III i IV etapie edukacyjnym), mimo że edukacja zdrowotna jest obowiązkowa.

  • Założenie to należy utrzymać, szczególnie w szkołach ponadgimnazjalnych

Konkluzja:

1.Analiza porównawcza nowelizowanej podstawy programowej wychowania fizycznego z koncepcjami programowymi realizowanymi w krajach Unii Europejskiej wskazuje na jej zgodność z najnowszymi tendencjami w tym zakresie.

2. Działalność edukacyjna, której celem byłaby wyłącznie wysoka sprawność fizyczna dzieci i młodzieży, nie jest już wystarczającym argumentem zapewniającym włączenie wychowania fizycznego do programów szkolnych.


DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 18 czerwca 2014 r. Poz. 803



ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 30 maja 2014 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół.
§ 1. W rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2012 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. poz. 977) wprowadza się następujące zmiany:

1) w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

1) wychowania przedszkolnego dla przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego, stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia;”;



2) po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:

§ 2a. Podstawę programową wychowania przedszkolnego dla przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego, określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia, stosuje się także do prowadzenia wychowania przedszkolnego w ośrodkach umożliwiających dzieciom z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi realizację obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego.”;


§ 2. 1. W roku szkolnym 2014/2015 nie stosuje się podstawy programowej wychowania przedszkolnego dla przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego, określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, w zakresie dotyczącym przygotowania dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym.

2. W latach szkolnych 2015/2016 i 2016/2017 podstawę programową wychowania przedszkolnego dla przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego, określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, w zakresie dotyczącym przygotowania dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym stosuje się do dzieci realizujących obowiązkowe roczne przygotowanie przedszkolne. (stosuje się także do oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych)
Załącznik nr 1

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

DLA PRZEDSZKOLI, ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOŁACH

PODSTAWOWYCH ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO
Podstawa programowa wychowania przedszkolnego opisuje proces wspomagania rozwoju i edukacji dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym. Przedszkola, oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych oraz inne formy wychowania przedszkolnego w równej mierze pełnią funkcje opiekuńcze, wychowawcze i kształcące.

Zapewniają dzieciom możliwość wspólnej zabawy i nauki w warunkach bezpiecznych, przyjaznych i dostosowanych do ich potrzeb rozwojowych.

Cele te są realizowane we wszystkich obszarach działalności edukacyjnej przedszkola.

W każdym z obszarów podane są umiejętności i wiadomości, którymi powinny wykazywać się dzieci pod koniec wychowania przedszkolnego.

Obszary:

5. Wychowanie zdrowotne i kształtowanie sprawności fizycznej dzieci.

Dziecko kończące przedszkole i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej:

1) dba o swoje zdrowie; zaczyna orientować się w zasadach zdrowego żywienia;

2) dostrzega związek pomiędzy chorobą a leczeniem, poddaje się leczeniu, np. wie, że

przyjmowanie lekarstw i zastrzyki są konieczne;

3) jest sprawne fizycznie lub jest sprawne w miarę swoich możliwości, jeżeli jest

dzieckiem mniej sprawnym ruchowo;

4) uczestniczy w zajęciach ruchowych, w zabawach i grach w ogrodzie przedszkolnym,

w parku, na boisku, w sali gimnastycznej.

6. Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych.

Dziecko kończące przedszkole i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej:

1) wie, jak trzeba zachować się w sytuacji zagrożenia i gdzie można otrzymać pomoc,

umie o nią poprosić;

2) orientuje się w bezpiecznym poruszaniu się po drogach i korzystaniu ze środków

transportu;

3) zna zagrożenia płynące ze świata ludzi, roślin oraz zwierząt i unika ich;

4) wie, ze nie może samodzielnie zażywać lekarstw i stosować środków chemicznych

(np. środków czystości);

5) próbuje samodzielnie i bezpiecznie organizować sobie czas wolny w przedszkolu

i w domu; ma rozeznanie, gdzie można się bezpiecznie bawić, a gdzie nie.
Zalecane warunki i sposób realizacji.
W trosce o prawidłowy rozwój psychoruchowy oraz przebieg wychowania i kształcenia dzieci w wieku przedszkolnym zaleca się następujące proporcje zagospodarowania czasu przebywania w przedszkolu w rozliczeniu tygodniowym:

1) co najmniej jedną piątą czasu należy przeznaczyć na zabawę (w tym czasie dzieci

bawią się swobodnie, przy niewielkim udziale nauczyciela);
2) co najmniej jedną piątą czasu (w przypadku młodszych dzieci – jedną czwartą czasu), dzieci spędzają w ogrodzie przedszkolnym, na boisku, w parku itp. (organizowane są tam gry i zabawy ruchowe, zajęcia sportowe, obserwacje przyrodnicze, prace gospodarcze, porządkowe i ogrodnicze itd.);
3) najwyżej jedną piątą czasu zajmują różnego typu zajęcia dydaktyczne, realizowane

według wybranego programu wychowania przedszkolnego;


4) pozostały czas – dwie piąte czasu nauczyciel może dowolnie zagospodarować (w tej puli czasu mieszczą się jednak czynności opiekuńcze, samoobsługowe, organizacyjne i inne).
PODSTAWA PROGRAMOWA EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ
W ZAKRESIE WYCHOWANIA FIZYCZNEGO

Treści nauczania – klasa I szkoły podstawowej

Uwaga- zmiana w Rozporządzeniu z 2014 r- nie ma określonych treści dla klasy I:

Wychowanie fizyczne. Kształtowanie sprawności fizycznej dzieci i edukacja zdrowotna.

Uczeń kończący klasę I:

1) uczestniczy w zajęciach rozwijających sprawność fizyczną, zgodnie z regułami;

2) potrafi:



  • a) chwytać piłkę, rzucać nią do celu i na odległość, toczyć ją i kozłować,

  • b) pokonywać przeszkody naturalne i sztuczne,

  • c) wykonywać ćwiczenia równoważne;

3) dba o to, aby prawidłowo siedzieć w ławce, przy stole itp.;

4) wie, że choroby są zagrożeniem dla zdrowia i że można im zapobiegać

poprzez: szczepienia ochronne, właściwe odżywianie się, aktywność fizyczną, przestrzeganie higieny; właściwie zachowuje się w sytuacji choroby;

5) wie, że nie może samodzielnie zażywać lekarstw i stosować środków chemicznych

(np. środków czystości, środków ochrony roślin);

6) wie, że dzieci niepełnosprawne znajdują się w trudnej sytuacji i pomaga im.


Treści nauczania – wymagania szczegółowe na koniec klasy III szkoły podstawowej
Wychowanie fizyczne i edukacja zdrowotna. Uczeń kończący klasę III:

1) w zakresie sprawności fizycznej:

a) realizuje marszobieg trwający co najmniej 15 minut,

b) umie wykonać próbę siły mięśni brzucha oraz próbę gibkości dolnego odcinka

kręgosłupa;

2) w zakresie treningu zdrowotnego:

a) przyjmuje pozycje wyjściowe i ustawienia do ćwiczeń oraz wykonuje przewrót

w przód,


b) skacze przez skakankę, wykonuje przeskoki jednonóż i obunóż nad niskimi

przeszkodami,

c) wykonuje ćwiczenia równoważne bez przyboru, z przyborem i na przyrządzie;

3) w zakresie sportów całego życia i wypoczynku:

a) posługuje się piłką: rzuca, chwyta, kozłuje, odbija i prowadzi ją,

b) jeździ np. na rowerze, wrotkach; przestrzega zasad poruszania się po drogach,

c) bierze udział w zabawach, mini grach i grach terenowych, zawodach sportowych,

respektując reguły i podporządkowując się decyzjom sędziego,

d) wie, jak należy zachować się w sytuacjach zwycięstwa i radzi sobie z porażkami

w miarę swoich możliwości;

4) w zakresie bezpieczeństwa i edukacji zdrowotnej:

a) dba o higienę osobistą i czystość odzieży,

b) wie, jakie znaczenie dla zdrowia ma właściwe odżywianie się oraz aktywność fizyczna,

c) wie, że nie może samodzielnie zażywać lekarstw i stosować środków chemicznych

niezgodnie z przeznaczeniem,

d) dba o prawidłową postawę, np. siedząc w ławce, przy stole,

e) przestrzega zasad bezpiecznego zachowania się w trakcie zajęć ruchowych;

posługuje się przyborami sportowymi zgodnie z ich przeznaczeniem,

f) potrafi wybrać bezpieczne miejsce do zabaw i gier ruchowych; wie, do kogo zwrócić się o pomoc w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia
ZALECANE WARUNKI I SPOSÓB REALIZACJI
3. Sale lekcyjne powinny składać się z dwóch części: edukacyjnej (wyposażonej w tablicę, stoliki itp.) i rekreacyjnej (odpowiednio do tego przystosowanej). Zalecane jest wyposażenie sal w pomoce dydaktyczne i przedmioty potrzebne do zajęć (np. liczmany), sprzęt audiowizualny, komputery z dostępem do Internetu, gry i zabawki dydaktyczne, kąciki tematyczne (np. przyrody), biblioteczkę itp. Uczeń powinien mieć możliwość pozostawienia w szkole części swoich podręczników i przyborów szkolnych.
4. Wskazane jest, aby edukacja w klasach I-III szkoły podstawowej odbywała się w

zespołach rówieśniczych liczących nie więcej niż 26 osób (w kl. I- 25 osób).


5. Edukacja w klasach I-III szkoły podstawowej realizowana jest w formie kształcenia

zintegrowanego. Ze względu na prawidłowości rozwoju umysłowego dzieci, treści

nauczania powinny narastać i rozszerzać się w układzie spiralnym, tzn., że w każdym

następnym roku edukacji wiadomości i umiejętności nabyte przez ucznia mają być

powtarzane i pogłębiane, a potem rozszerzane.
6. W klasach I-III szkoły podstawowej edukację dzieci powierza się jednemu nauczycielowi. Prowadzenie zajęć z zakresu edukacji muzycznej, plastycznej, wychowania fizycznego, zajęć komputerowych i języka obcego nowożytnego można powierzyć nauczycielom posiadającym odpowiednie kwalifikacje. Zajęcia z zakresu edukacji zdrowotnej mogą być realizowane z udziałem specjalisty z zakresu zdrowia publicznego lub dietetyki, pielęgniarki lub higienistki szkolnej
Zaleca się, aby zajęcia WF z dziećmi prowadzone były na boisku, w sali gimnastycznej itp.

Czas realizacji tego obszaru kształcenia ma być przeznaczony na rozwijanie sprawności fizycznej uczniów.


Piśmiennictwo:

  • Program zajęć z przedmiotu Metodyka Szkolnego Wychowania Fizycznego

  • Podstawy programowe: http://www.men.waw.pl, www.reformaprogramowa.men.gov.pl

  • Ministerstwo Edukacji Narodowej o wychowaniu fizycznym (2000) Biblioteczka reformy, 26

  • Strzyżewski S. (1986) Proces wychowania w kulturze fizycznej WSiP Warszawa

  • Pawłucki A. (1996) Pedagogika wartości ciała, Wydawnictwo Uczelniane AWF w Gdańsku




  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 30 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. poz. 803)


Pobieranie 61.01 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna