Analiza rynku turystycznego


Krótki opis poszczególnych stanów, terytoriów federalnych i zamorskich



Pobieranie 306.49 Kb.
Strona2/5
Data06.05.2016
Rozmiar306.49 Kb.
1   2   3   4   5

Krótki opis poszczególnych stanów, terytoriów federalnych i zamorskich:



Australia Południowa - South Australia - stan w południowej części Australii, nad Wielką Zatoką Australijską. Główne miasta: Whyalla, Port Pirie, Port Augusta. Osadnictwo skupia się w południowo-wschodniej części stanu, część północno-zachodnia jest prawie bezludna.

Warunki naturalne: Linia brzegowa dobrze rozwinięta. W części zachodniej, nad Wielką Zatoką Australijską, wyrównane wybrzeże z wysokim klifem. Na wschodzie głęboko wcięte Zatoki: Spencera i Św. Wincentego, oraz półwyspy: Eyre i Yorke. Do Australii Południowej należy kilka wysp, z największą przybrzeżną Wyspą Kangura. Zachodnia i środkowa część Australii Południowej leży w obrębie Wyżyny Zachodnioaustralijskiej, zbudowanej głównie ze skał prekambryjskich. Jej głównymi częściami są: wapienna, krasowa Nizina Nullarbor na południu, Wielka Pustynia Wiktorii i ostańcowe pasmo Musgrave z najwyższym wzniesieniem stanu (Woodroffe, 1440 m n.p.m.) na północy. Południowo-wschodnią część Australii Południowej zajmują Góry Flindersa, zbudowane ze skał prekambryjskich i paleozoicznych, z najwyższym szczytem St. Mary Peak (1165 m n.p.m.). Na wschodzie próg tektoniczny oddziela je od najniższej części niziny Murray. Na północy od Gór Flindersa leży rozległe, bezodpływowe obniżenie (którego najniższą część zajmuje słone jezioro Eyre), przechodzące na północy w wydmy Pustyni Simpsona.

Klimat: Australia Południowa w większości leży w strefie klimatu zwrotnikowego, suma rocznego opadu na północy nie przekracza 150 mm. Południowo-wschodnia część stanu cechuje się klimatem podzwrotnikowym. Suchy klimat Australii Południowej silnie oddziałuje na stosunki wodne.

Rzeki: Wschodnią część stanu odwadnia rzeka Murray, poza tym występują głównie rzeki okresowe i epizodyczne. Na zachodzie - z racji występowania krasowiejących wapieni - brak sieci rzecznej. Na terenie stanu leżą największe, okresowe, słone jeziora kontynentu: Eyre, Torrens, Gaidner, Frome, oraz suche koryta rzek, tzw. creeks.

Gleby: Dominują gleby pustynne. W południowo-wschodniej części stanu występują czerwonoziemy.

Flora: Wśród formacji roślinnych przeważają zbiorowiska krzewiaste (mallee-scrub, mulga-scrub, brigalow-scrub), częste są również słonorośla. Stoki Gór Flindersa porastają lasy eukaliptusowe.

Fauna: Ze zwierząt żyją tu: różne gatunki kangurów, struś emu, na północy dziki pies dingo.

Bogactwa naturalne: Wśród bogactw naturalnych główną rolę odgrywa sól (pozyskiwana z oceanu i jezior), uran, rudy miedzi i żelaza, ropa naftowa, gaz ziemny oraz opale.

Historia: W 1. poł. XVII w. do wybrzeży Australii Południowej dotarli Holendrzy, którzy m.in. w 1627 r. wpłynęli do Wielkiej Zatoki Australijskiej. W latach 1798-1802 wybrzeża Australii Południowej badał M. Flinders. Wyprawy do wnętrza lądu podejmował m.in. 1839-1841 E.J. Eyre, odkrywając Góry Flindersa, jezioro Torrens i jezioro Eyre (nazwane na jego cześć). W 1804 r. powstała osada łowców fok na Wyspie Kangura. Od 1834 r. kolonia brytyjska, rozwijająca się dzięki rolnictwu (uprawa pszenicy) i górnictwu miedzi. Po 1836 r. rozpoczął się stały napływ osadników, m.in. emigrantów niemieckich. W 1857 r. Australia Południowa uzyskała samorząd. W latach 1863-1911 w skład Australii Południowej wchodziło Terytorium Północne. Od 1901 r. stan należy do Związku Australijskiego.

Rolnictwo: Uprawy zajmują tylko 3% powierzchni stanu, większość obszarów rolnych funkcjonuje dzięki nawadnianiu. Uprawia się: pszenicę, jęczmień, owies, rzepak, a także winną latorośl (Australia Południowa dostarcza 1/2 produkcji krajowej win), drzewa owocowe i oliwki. Ważne znaczenie ma ekstensywna hodowla owiec (ok. 20 mln sztuk) i bydła (kilkaset tys. sztuk). Istotną rolę w gospodarce pełni rybołówstwo.

Przemysł: Podstawowymi rodzajami przemysłu są: górnictwo, hutnictwo żelaza (Whyalla), cynku i ołowiu (Port Pirie) oraz miedzi. Przemysł stoczniowy (Whyalla) oraz przetwórczy (Adelaide). Przez Australię Południową, równolegle do wybrzeża, biegnie transkontynentalna droga i linia kolejowa z Perth do Melbourne, z odgałęzieniem do Sydney. Drugi ważny ciąg komunikacyjny łączy Adelaide i porty wybrzeża z Alice Springs (Terytorium Pn.) w centrum kontynentu. Stolica stanu Adelaide jest ważnym węzłem drogowym oraz przede wszystkim dużym portem morskim i lotniczym.

Turystyka: Głównymi obszarami turystycznymi Australii Południowej są: okolice Adelaide, Góry Flindersa i Wyspa Kangura.
Australia Zachodnia - Western Australia - największy stan Australii, zajmujący zachodnią część kontynentu. Główne miasta: Fremantle, Kalgoorlie, Broome, Bunbury, Albany. Osadnictwo koncentruje się w południowo-zachodniej części stanu oraz wzdłuż wybrzeża. We wschodniej części Australii Zachodniej znajdują się rozległe rezerwaty Aborygenów.

Warunki naturalne: Prawie cały stan (90% powierzchni) leży na Wyżynie Zachodnioaustralijskiej, tworzącej rozległą powierzchnię zrównania, ścinającą główne skały prekambryjskie, ponad którą wznoszą się ostańcowe pasma i pojedyncze góry (inselbergi). Najwyżej wznoszą się góry Hamersley (Mt. Meharry, 1250 m n.p.m.) w północno-zachodniej części stanu. Na północnym wschodzie leży rozległa wyżyna Kimberley (wysokość do 936 m n.p.m). Wschodnią część stanu zajmują pustynie, od północy: Wielka Pustynia Piaszczysta, Pustynia Gibsona, Wielka Pustynia Wiktorii. Na zachodnim wybrzeżu występuje wąski pas nizin.




Klimat: Większość obszaru cechuje się suchym i skrajnie suchym klimatem zwrotnikowym (roczny opad od 150 do 400 mm). Tylko północny skraj wyżyny Kimberley leży w strefie klimatu podrównikowego o opadach rocznych powyżej 1000 mm i wyraźnej porze wilgotnej w okresie letnim. Południowo-zachodnia część stanu charakteryzuje się się klimatem podzwrotnikowym z opadami w porze zimowej.

Rzeki: Większość rzek Australii Zachodniej ma charakter okresowy, krótkie stałe rzeki występują tylko na północy i południowo-zachodnim krańcu stanu, m.in.: Aschburton, Fitzroy, Murchison, Gascoyne. W środkowej części stanu występują liczne jeziora, pokryte skorupą solną. Gleby pustynne, na południowym zachodzie czerwonoziemy i gleby bielicowe.

Flora: Obszary leśne występują tylko na północy i na południowym zachodzie stanu. Pozostałą część powierzchni zajmują zbiorowiska pustynne, półpustynne formacje trawiaste i scrub.



Fauna: Żyją tu liczne gatunki kangurów i innych torbaczy, dziki pies dingo, struś emu, na południu kolczatki.

Bogactwa naturalne: Obszar stanu obfituje w bogactwa mineralne, występują m.in.: rudy żelaza i manganu, złoto, diamenty, uran, azbest, boksyty. Na szelfie eksploatuje się ropę naftową i gaz ziemny.

Historia: Od początku XVII w. do wybrzeży Australii Zachodniej docierali Holendrzy, m.in. w 1616 r. do Zatoki Rekiniej (Shark Bay) dotarł D. Hartog, nazywając odkryty obszar Ziemią Eendracht (od imienia statku). W 1618 r. do zachodniego wybrzeża dopłynęli m.in. L. Jakobszoon i W. Janszoon, a w 1623 r. K. Hermansz. W 1699 r. wybrzeża Australii Zachodniej penetrował angielski żeglarz i pirat W. Dampier, na którego cześć nazwano miasto, grupę wysp i półwysep. W 1791 r. Australia Zachodnia przejęta formalnie w posiadanie Wielkiej Brytanii. Po 1829 r. rozwinęło się osadnictwo europejskie, zasilone w latach 1850-1868 przez ok. 10 tys. więźniów z Wielkiej Brytanii. Od 1890 r. Australia Zachodnia posiadała samorząd. Odkrycie złota w Coolgarolie i Kalgoorlie w 1892-1893 spowodowało liczny napływ ludności, powstawanie nowych osiedli i przyspieszyło rozwój Australii Zachodniej. Od 1901 r. wchodzi w skład Związku Australijskiego.

Rolnictwo: Tereny uprawne (głównie pszenica, jęczmień) znajdują się w południowo-zachodniej części stanu i wzdłuż zachodniego wybrzeża. Podstawową gałęzią gospodarki jest ekstensywna hodowla owiec (ponad 30 mln sztuk) i bydła.

Przemysł: Obok przemysłu wydobywczego ważną rolę odgrywa hutnictwo i przemysł przetwórczy. Główne linie komunikacyjne biegną równolegle do wybrzeża południowego (z Perth ku Adelaide) i zachodniego (z Perth do Broome). Głównym portem morskim stanu jest Fremantle, lotniczym - Perth.



Turystyka: Turystyka skupia się w okolicy Perth i Kalgoorlie, znacznie rzadziej odwiedzane jest wybrzeże zachodnie.

Nowa Południowa Walia - New South Wales stan we wschodniej części Australii. Główne miasta: Newcastle, Wollongong, Broken Hill.

Warunki naturalne: wschodnią część zajmują Wielkie Góry Wododziałowe z Alpami Australijskimi oraz ich najwyższym szczytem Górą Kościuszki 2228 m n.p.m. Góry opadają na wschód ku wybrzeżu Morza Tasmana stromymi stokami, rozciętymi głębokimi dolinami rzecznymi. Po stronie zachodniej Wielkie Góry Wododziałowe obniżają się łagodnie ku wyścielonym utworami trzeciorzędowymi Nizinom Wewnętrznym, mającym charakter równin, rozciętych korytami okresowych rzek - Darling i Murrumbidgee. Wybrzeże i wschodni brzeg gór cechuje się klimatem podzwrotnikowym morskim z rocznym opadem 900-1200 mm, zachodni brzeg natomiast jest znacznie suchszy - opady roczne wynoszą 500-700 mm. Niziny Wewnętrzne cechują się suchym klimatem zwrotnikowym - opady od 500 do 200 mm. Wybrzeże i wschodni skłon gór porośnięte są wilgotnym lasem eukaliptusowym. W wielu miejscach naturalna roślinność ustąpiła obszarom uprawnym i zabudowie. Zachodni skłon porasta las suchy, przechodzący na Nizinach Wewnętrznych w scrub akacjowy i suche stepy.

Historia: Nowa Południowa Walia odkryta została i zbadana w 1770 roku przez J. Cooka, który nadał jej nazwę i proklamował panowanie brytyjskie nad kontynentem australijskim. Po utracie kolonii amerykańskich i karnej kolonii w Wirginii rząd brytyjski założył nową kolonię w miejscu lądowania kapitana Cooka, nadając jej nazwę Botany Bay. W 1788 roku statek angielski przywiózł tu pierwszych skazańców, rozpoczynając zasiedlanie przez Europejczyków kontynentu Australii. W 1793 roku Nowa Południowa Walia została otwarta dla osadnictwa, w 1842 roku otrzymała status kolonii korony brytyjskiej, zaś w latach 1843-1855 uzyskała samorząd. Z Nowej Południowej Walii wyodrębniły się dwa stany: w 1851 roku stan Wiktoria i  w 1851 Queensland. W XIX w. ludność regionu utrzymywała się z eksportu bawełny i eksploatacji złóż złota. W 1901 roku Nowa Południowa Walia weszła w skład Związku Australijskiego.

Obszar stanu zasobny jest w bogactwa mineralne, występuje tu węgiel kamienny, rudy cynku i ołowiu, cyny, miedzi i złota.



Gospodarka: Nowa Południowa Walia jest najlepiej rozwiniętym stanem Australii, zarówno pod względem rolniczym, jak i przemysłowym. Stosunkowo duże obszary zajmują pola uprawne (pszenica, ananasy, trzcina cukrowa, tytoń) oraz pastwiska (bydło i owce). Rozwija się przemysł wydobywczy, metalurgiczny, chemiczny i spożywczy. Posiada gęstą sieć dróg i linii kolejowych. Stolica stanu - Sydney - jest największym miastem oraz głównym portem lotniczym i morskim Australii.
Queensland - stan w północno-wschodniej części Australii. Główne miasta to: Rockhampton, Townsville, Cairns, Mount Isa.

Warunki naturalne: północno-wschodnią część stanu zajmują Wielkie Góry Wododziałowe. Występuje szereg wysoko wzniesionych (800-1200 m n.p.m.) płaskowyżów, porozdzielanych dolinami i obszarami o rzeźbie pogórskiej. Najwyższe wzniesienia (do 1622 m n.p.m.) znajdują się w części północnej. Wschodnie stoki gór opadają stromo ku wybrzeżu Oceanu Spokojnego. Na północno-wschodnim wybrzeżu występuje miejscami nizina nadbrzeżna. U wybrzeży liczne są rafy koralowe oczywiście z najsłynniejszą w części północnej Wielką Rafą Koralową. W zachodniej części znajdują się Równiny Queenslandu, z charakterystycznymi dolinami rzek okresowych. W części środkowej znajduje się płaskowyż Barkly. Na południe i na północ od płaskowyżu Barkly leżą obszary nizinne - Kraina Strumieni, Nizina Karpentaria. W północnej części stanu półwysep York zwężając się w kierunku północnym wieńczy Kontynent Australijski.

Klimat Queenslandu jest bardzo zróżnicowany. Od wilgotnego równikowego (3500 mm opadu rocznie), przez podrównikowy aż po zwrotnikowy suchy (opad roczny 120-500 mm). Od strony wschodniej Wielkich Gór Wododziałowych odpływają krótkie całoroczne rzeki. Natomiast ku zachodowi spływają rzeki okresowe tworząc często rozbudowane systemy rzeczne (Eyre, Diamantina). W porze deszczowej, tj. od grudnia do marca rzeki mogą nagle wezbrać czym stanowią poważne zagrożenie i utrudnienie dla komunikacji. W północnej części Queenslandu przeważają gleby laterytowe oraz aluwialne, w górach gleby bielicowe, czerwono-brunatne oraz żyzne czarnoziemy i rędziny. We wnętrzu kontynentu pojawiają się szare, kasztanowe i brunatne gleby sawann, a także brunatne i gliniaste gleby półpustyń.

Fauna zależy od warunków klimatycznych. Wilgotne równikowe lasy półwyspu York przechodzą na południu w lasy eukaliptusowe. Suche wnętrze stanu to sawanna trawiasta oraz roślinność półpustynna. Świat zwierzęcy Queenslandu jest bardzo bogaty, np.: kazuar, rajskie ptaki, altanniki, nogale, liczne papugi. Wśród ssaków do osobliwości należą kolczatki i kuskusy - torbacze nadrzewne. Występuje też liczne gatunków gadów, w tym wiele jadowitych węży oraz na północy stanu krokodyl różańcowy. W rzekach od strony Morza Koralowego występuje reliktowy dwudyszny rogoząb (Neoceratodus).

Obszar stanu zawiera następujące bogactwa mineralne: gaz ziemny i ropa naftowa, węgiel kamienny, boksyty, cynk i ołów, cyna, miedź, srebro i uran.



Historia: tereny Queenslandu odkrył ponownie w 1770 r. kapitan J. Cook. Jako posiadłość brytyjska obecny stan wchodził w skład Nowej Południowej Walii, gdzie była kolonia karna. Od 1840 r. skolonizowany został przez Europejczyków. W 1859 r. Queensland wyodrębniony został z Nowej Południowej Walii i stał się autonomiczną kolonią brytyjską. W 1870 r. odkryto tu pokłady złota. W 1890 r. w związku z przekonaniem o szerzeniu chorób zakaźnych przez sprowadzanych robotników azjatyckich wydano zakaz imigracji i osiedlania się Azjatów w Queensland.

Gospodarka: zachodnia część stanu jest regionem hodowlanym, wypasa się tutaj ok. 10 mln sztuk bydła i 20 mln sztuk owiec. We wschodniej części stanu uprawia się zboża, trzcinę cukrową i owoce południowe (ananasy, banany, cytrusy i in.). Przemysł głównie wydobywczy ze względu na bogate złoża mineralne, ponadto dobrze rozwinięty jest przemysł przetwórczy. 
Główne linie komunikacyjne przebiegają wzdłuż wschodniego wybrzeża oraz prostopadle do niego w głąb kraju. Brisbane, Gladstone i Townsville są ważnymi portami morskimi, a Brisbane ponadto wielkim międzynarodowym portem lotniczym. Wybrzeże Morza Koralowego (Wybrzeże Złote, Wybrzeże Słoneczne, Wielka Rafa Koralowa) należy do najbardziej atrakcyjnych obszarów turystyczno-rekreacyjnych tej części świata.


Tasmania - najmniejszy stan Australii, obejmujący wyspę Tasmanię i kilka mniejszych wysp (King, Furneaux, Wyspy Huntera) w Cieśninie Bassa oraz wyspę Macquarie w południowej części Oceanu Indyjskiego. Główne miasta: Launceston, Port Arthur, Queenstown.

Tasmania jest geologicznym przedłużeniem Wielkich Gór Wododziałowych we wschodniej Australii. Cechuje się rzeźbą górzysto-wyżynną (Mount Ossa - 1617 m n.p.m.). Na Tasmanii występują liczne formy polodowcowe i głębokie doliny rzeczne. Wąskie pasy nizin występują tylko na wybrzeżach. Klimat oceaniczny o znacznej wilgotności - od 1800 do 3500 mm opadu rocznie, podzwrotnikowy, na wybrzeżu południowym - umiarkowany.

Wystepuje tu szereg jezior polodowcowych. Liczne krótkie rzeki o dużym spadku wykorzystywane są do celów energetycznych. Tasmania jest silnie zalesiona, miejscami występują też torfowiska. W dość bogatej faunie osobliwością jest drapieżny torbacz - diabeł tasmański (Sarcophilus harrisii).

Ląd ten odkrył w 1642 roku A.J. Tasman, który nazwał ją Ziemią van Diemena. W 1777 roku badana była przez J. Cooka, a 1798 roku przez G. Bassa.

W początku XIX w. rozwinęła się na Tasmanii hodowla owiec. Do 1853 roku wykorzystywana była jako kolonia karna i miejsce zsyłki skazańców brytyjskich. Początkowo administrowana przez Nową Południową Walię, a od 1825 roku stała się odrębną kolonią Korony Brytyjskiej. W 1855 roku zmieniono nazwę Ziemi van Diemena na Tasmania. Tasmańczycy prześladowani przez białych osadników, całkowicie wyginęli w XIX w. 1 stycznia 1901 roku Tasmania przystąpiła do Związku Australijskiego.


Tasmania eksploatuje złoża srebra, cynku i ołowiu, cyny, wolframu, a także węgla kamiennego i ropy naftowej. Prócz górnictwa rozwija się hutnictwo aluminium i cynku, przemysł metalowy, drzewno-papierniczy i spożywczy. Rolnictwo to m.in. uprawa owoców, warzyw, zbóż i hodowla bydła koncentrująca się na wybrzeżach, natomiast hodowla owiec - w centrum wyspy. Mimo znacznej atrakcyjności krajobrazowej Tasmanii jest stosunkowo rzadko odwiedzana przez turystów. Szkoda, bo to ładna kraina.
Wiktoria - Victoria stan w w południowo-wschodniej części kraju. Główne miasta: Geelong, Ballarat, Bendigo.

Warunki naturalne. Linia brzegowa stosunkowo dobrze rozwinięta. W ląd wcinają się liczne, dogodne do budowy portów zatoki m.in. Portland i Port Phillip. Regiony w Wiktorii cechują się układem równoleżnikowym, od południa ciągnie się szeroki pas nizin nadbrzeżnych, Wielkie Góry Wododziałowe, w części zachodniej niższe, o charakterze wyżynnym (300-400 m n.p.m.), z twardzielcowymi masywami górskimi (najwyższy Grampian 1167 m n.p.m.), w części wschodniej przybierają charakter górski, w obrębie Alp Australijskich wysokości dochodzą do 2000 m n.p.m. Na północy leży nizina Murray, przecięta dolinami rzek spływających z Wielkich Gór Wododziałowych.

Klimat podzwrotnikowy, na południu o cechach śródziemnomorskich (roczny opad od 600 do 1500 mm), na północy znacznie suchszy (opady rzędu 400 mm rocznie). Gęsta sieć rzek zasobnych w wodę. Naturalną roślinność stanowią lasy eukaliptusowe, na południu wilgotniejsze, na północy suchsze, tzw. parkowe, przechodzące w zarośla mallee-scrubu. Powyżej 1600 m n.p.m. pojawia się roślinność alpejska. Na terytorium Wiktorii występuje rzadki stekowiec - dziobak (Ornithorhynchus), a także kolczatka, koala, wombat, różne gatunki kangurów, z ptaków - lirogon i papugi.

Historia. Wiktoria zasiedlana była od lat 30. XIX w. przez kolonistów z Tasmanii i Nowej Zelandii. Początkowo obecne terytorium stanu znajdowało się pod administracją brytyjskiej kolonii Nowa Południowa Walia. Od 1850 r. Wiktoria stała się samodzielną kolonią brytyjską. Po odkryciu złota w regionie Ballarat-Bendigo (1851 r.) nastąpił szybki napływ poszukiwaczy i osadników z Europy i Chin. Od 1901 r. Wiktoria wchodzi w skład Związku Australijskiego.

Gospodarka. Podstawową gałęzią jest rolnictwo. Na południu stanu oraz na nizinach nadmorskich znajdują się znaczne obszary upraw pszenicy, kukurydzy, jęczmienia, winnej latorośli i tytoniu. Istotną rolę odgrywa też sadownictwo. Na północny naturalna roślinność została zastąpiona przez stepy trawiaste, wykorzystywane do hodowli owiec, bydło hoduje się na południowym zachodzie stanu. W oparciu o znaczne wydobycie węgla brunatnego rozwinął się przemysł energetyczny, na szelfie w pobliżu wybrzeży eksploatuje się ropę naftową. Ważną rolę w gospodarce stanu odgrywa turystyka. Wiktoria cechuje się gęstą siecią komunikacyjną, zarówno drogową jak i kolejową. Głównym ośrodkiem przemysłowym, naukowym, kulturalnym i turystycznym, skupiającym 3/4 ludności stanu jest aglomeracja Melbourne.
Terytorium Północne - Northern Territory terytorium autonomiczne Związku Australijskiego, zajmujące środkową i północną część Australii, pomiędzy Queenslandem na wschodzie, Australią Południową na południu i Australią Zachodnią na zachodzie. Dodatkowo w skład NT wchodzi kilka wysp przybrzeżnych (Melville'a, Bathurst, Groote Eylandt i inne). Główne miasta: Katherine, Alice Springs, Tennant Creek.

Obszar Terytorium Północnego leży w większości w obrębie prekambryjskiej platformy australijskiej i wznosi się stopniowo z północy (Ziemia Arnhema), przez pustynię Tanami na zachodzie i Płaskowyż Barkly na wschodzie ku południu (góry MacDonnella - Mount Liebig, 1522 m n.p.m.). Południowo-wschodnią część Terytorium Północnego zajmuje piaszczysta Pustynia Simpsona, południową - tektoniczny Rów Amadeusza z licznymi górami wyspowymi (Ayers Rock i in.).



Klimat na północy równikowy wilgotny, w środkowej części podrównikowy i zwrotnikowy monsunowy, na południu zwrotnikowy skrajnie suchy. Stała sieć rzeczna występuje tylko na północy, pozostała część obszaru cechuje się występowaniem rzek okresowych (funkcjonujących w porze deszczowej) i epizodycznych oraz okresowych słonych jezior.

Las (tropikalny eukaliptusowy oraz na wybrzeżu namorzynowy) występuje tylko na północy, dalej na południu pojawiają się kolejno sawanny trawiaste, scrub, zespoły półpustynne i pustynne. Bogata fauna, z licznymi gatunkami kangurów i jadowitych węży, z psem dingo, strusiem emu oraz, krokodylem różańcowym. Terytorium Północne jest słabo zaludnione, średnio 0,1 osoby na km2. Znaczną część ludności stanowią tubylcy (Aborygeni).



Historia: na przełomie XVII i XVIII w. do wybrzeży obecnego Terytorium Północnego docierały z Jawy holenderskie ekspedycje badawcze. W początku XIX w. pojawili się Brytyjczycy. Pierwsze osiedla europejskie powstawały na północnych wybrzeżach od 1824 r. administrowała nimi Nowa Południowa Walia. Od 1863 r. Terytorium Północne było pod zarządem brytyjskiej kolonii Australia Południowa. W 1911 r. NT weszło w skład Związku Australijskiego. W 1978 r. otrzymało własny samorząd. 

Gospodarka: Eksploatuje się tu bogate złoża uranu, boksyty, a także srebro, złoto, cynk, ołów, miedź i in. kruszce. Najważniejszą gałęzią rolnictwa jest ekstensywna hodowla, zwłaszcza bydła. Uprawy (warzywa, owoce, rośliny pastewne) zajmują niewielkie obszary, głównie w pobliżu miast.

Australijskie Terytorium Stołeczne - Australian Capital Territory - dawniej Yass-Canberra. Terytorium federalne Australii, wydzielone w 1911 roku z terytorium stanu Nowa Południowa Walia na stolicę Związku Australijskiego. W skład Australijskiego Terytorium Stołecznego wchodzi również terytorium Jervis Bay, jest to enklawa na południowym wybrzeżu Nowej Południowej Walii. W latach 1915-30 i od 1958 roku użytkowane jest przez wyższą szkołę marynarki wojennej. Od 1989 roku posiada autonomię. Stolica Canberra zajmuje obecnie ok. 40% powierzchni terytorium. Pozostałą część powierzchni stanowią tereny w chronione, utworzone w celu zachowania naturalnych ekosystemów i krajobrazów, a także do celów rekreacyjnych i naukowych. Należą do nich m.in. Park Narodowy Namadgi i 2 rezerwaty przyrody - Tidbinbilla i Jervis Bay, oraz plantacje leśne, łąki i pastwiska.
Terytorium Jervis Bay (zatoka Jervis). Zostało odkupione od rządu Nowej Południowej Walii przez rząd federalny w 1915 r. aby zapewnić Australijskiemu Terytorium Stołecznemu dostęp do morza. Teoretycznie jest to osobne terytorium ale praktycznie traktuje się je jako cześć ATS. Zatoka Jervis została nazwana na cześć brytyjskiego admirała Johna Jervisa. Na terenie terytorium mieszka i pracuje około 760 osób, większość z nich pracuje w bazie marynarki wojennej HMAS Creswell. Ponad 90% obszaru Jervis Bay należy do plemion aborygeńskich, którzy zamieszkują Wreck Bay przy Parku Narodowym Booderee. Na terenie Jarvis Bay obowiązują prawa i przepisy ATS, jej mieszkańcy podlegają wymiarowi prawa ATS ale nie są bezpośrednio reprezentowani w parlamencie australijskim. Jervis Bay ma własny samorząd. Najbliższym miastem jest Huskisson w Nowej Południowej Walii.

Jervis Bay jest naturalną zatoką, rozciągającą się na szerokość 16 km i długość 10 km z ujściem do Oceanu Spokojnego. Zatoka znajduje się około 150 km od Sydney na południowym wybrzeżu Nowej Południowej Walii. Wody zatoki Jervis znajdują się w Parku Morskim Jervis Bay. Piaszczyste dno zatoki porośnięte jest trawą morską i można tam znaleźć liczne szkoły ryb i delfinów. Południowa część półwyspu Behwere kończy się przylądkiem Governons Head i większość jej powierzchni znajduje się w obszarze Parku Narodowego Booderee ("booderee" jest aborygeńskim słowem oznaczającym "bogata zatoka" lub "dużo ryb"). Północna część zatoki to półwysep Beecroft zakończony przylądkiem Point Perpendicular na którym znajduje się duża latarnia morska. Duża część tego rejonu używana jest przez marynarkę australijską jako poligon.

W granicach Parku Narodowego Booderee znajduje się HMAS Creswell, szkoła wyższa Królewskiej Marynarki Australijskiej nazwana imieniem kapitana Williama Creswella. Jest tam także lotnisko wojskowe Jervis Bay Airfield również obsługiwane przez marynarkę wojenną. Używane jest głównie do operacji z bezpilotowym samolotem "Kalkara" używanym do ćwiczeń jako samolot ciągnący cel dla okrętów.

Wyspa Norfolk (Terytorium Wyspy Norfolk - Norfolk Island, Territory of Norfolk Island) – australijskie terytorium zależne składające się z wyspy Norfolk i dwóch mniejszych wysepek: Philip i Nepean. Położone jest na Morzu Fidżi, na Oceanie Spokojnym pomiędzy Australią, Nową Zelandią i Nową Kaledonią. Norfolk jest tzw. terytorium zewnętrznym Australii. Zgodnie z Norfolk Island Act przyjętym w 1979 roku przez parlament Australii terytorium ma autonomię wewnętrzną. Rząd australijski jest reprezentowany przez administratora mianowanego przez gubernatora generalnego Australii. Władza ustawodawcza należy do jednoizbowego, dziewięcioosobowego parlamentu wybieranego w wyborach powszechnych. Z pośród członków parlamentu wybierany jest czteroosobowy rząd zwany Radą Wykonawczą (Executive Council), na którego czele stoi premier (Chief Minister). Ze względu na brak partii politycznych, wszyscy członkowie parlamentu są bezpartyjni. Stolicą terytorium jest osada Kingston, jednak część urzędów rządowych znajduje się poza nią, w sąsiednich osiedlach. Od czasu do czasu odbywają się dyskusje odnośnie zmiany statusu terytorium, a pojawające się propozycje z jednej strony sugerują wcielenie Norfolku do Australii jako kolejne terytorium wewnętrzne (takie jak Terytorium Jervis Bay), z drugiej zmniejszenie zależności i utworzenie z Norfolku wolnego państwa stowarzyszonego (status analogiczny do np. Niue).

Norfolk jest wyspą wulkaniczną zbudowaną ze skał bazaltowych. Klifowe wybrzeże jest wysokie, dostępne tylko na niewielkim odcinku. Najwyższe wzniesienie, Mount Pitt, osiąga wysokość 317 m n.p.m. Długość linii brzegowej wynosi 32 km. Ludność Norfolk to potomkowie osadników z Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii oraz marynarzy ze statku "HMS Bounty" i kobiet z Tahiti. Klimat zwrotnikowy morski, bardzo łagodny. Średnia roczna temperatura wynosi ok. 20°C i waha się pomiędzy 10° a 30°, rzadko przekraczając te granice. Roczna suma opadów wynosi ok. 1400 mm. Na Norfolku nie istnieją jednostki podziału administracyjnego.



Wyspa została odkryta w 1774 r. przez Jamesa Cooka. W 1788 r. wyspa została anektowana przez Wielką Brytanię i wcielona w skład kolonii Nowa Południowa Walia. Po aneksji na wyspie została założona kolonia karna, która funkcjonowała do 1814 r. Ponowne zasiedlenie wyspy nastąpiło w roku 1825 r., a w 1844 r. wyspa została przekazana kolonii Ziemia Van Diemena (obecna Tasmania). Kolonia karna funkcjonowała do 1855 roku, po czym wyspa ponownie została opuszczona. W 1856 roku wyspa została ponownie zasiedlona, tym razem przez potomków tahitańczyków i buntowników z okrętu HMS Bounty, którzy przenieśli się tu z wyspy Pitcairn. W listopadzie tego roku Królowa Wiktoria ustanowiła z Norfolku oddzielną kolonię, która miała własne władze, tylko formalnie podległe gubernatorowi Nowej Południowej Walii. W 1896 r. autonomia kolonii została zlikwidowana, a na miejsce lokalnych władz został wprowadzony administrator mianowany przez gubernatora Nowej Południowej Walii. W 1914 r. Norfolk został formalnie przejęty od Nowej Południowej Walii przez władze federalne jako terytorium zewnętrzne Australii, a w 1979 roku nadano mu szeroką autonomię.
Wyspa Bożego Narodzenia (Terytorium Wyspy Bożego Narodzenia - Christmas Island, Territory of Christmas Island) - australijskie terytorium zależne składające się z wyspy o tej samej nazwie. Położone jest na Oceanie Indyjskim, 380 km na południe od indonezyjskiej wyspy Jawa. Ze względów na przynależność polityczną, terytorium to przeważnie jest zaliczane do Oceanii, choć niektórzy geografowie zaliczają je do Azji. Wyspa Bożego Narodzenia, na mocy Christmas Island Act 1958, jest terytorium zewnętrznym Australii administrowanym przez Department of Transport and Regional Services. Australijski administrator, którym od 28 stycznia 2006 jest Neil Lucas, mianowany jest przez Gubernatora Generalnego Australii i reprezentuje zarówno Australię, jak i monarchię brytyjską. Lokalną władzę na wyspie sprawuje dziewięcioosobowa Rada (Shire of Christmas Island), wybierana na czteroletnią kadencję w bezpośrednich wyborach. Połowa składu Rady wymieniana jest co dwa lata. Wyspa nie ma podziału administracyjnegoWyspa Bożego Narodzenia położona jest na Oceanie Indyjskim, 380 km na południe od Jawy i 2650 km na północny-zachód od Perth. Od najbliższego wybrzeża Australii oddalona jest o 1565 km. Stolicą terytorium jest Flying Fish Cove, zwane czasami również The Settlement, czyli po prostu osiedle. Stolica wraz z przyległymi osiedlami: Drumsite, Poon Saan, Silver City, Settlement położona jest w północno-wschodniej części wyspy i stanowi główne skupisko ludności terytorium. Na wschód od lotniska znajduje sie niewielkie osiedle Waterfall, a na południu wyspy osiedle obsługujące kopalnię - South Point. Wyspa stanowi wierzchołek, wysokiej na około 5000 m, podmorskiej góry, która osiąga kulminacje w postaci płaskowyżu zajmującego całe wnętrze wyspy. Najwyższym wzniesieniem jest Murray Hill mające 361 m n.p.m. Większość skał, z których zbudowany jest płaskowyż, stanowią wapienie powstałe w wyniku osadzania się przez miliony lat koralowców. Widoczne są również skały wulkaniczne, z których zbudowany jest trzon wyspy.

Wyspa zajmuje 135 km², a jej linia brzegowa, wynosząca 139 km, urozmaicona jest trzema dużymi, nienazwanymi półwyspami. 80 km wybrzeża stanowią klify, przeważnie osiągające 20 m wysokości, na wyspie jest również 13 plaż. Wyspę otacza wąski pas rafy koralowej. Klimat wyspy jest tropikalny z temperaturami w granicach 21°C - 32°C. Wilgotność powietrza wynosi 80-90%, jednak południowo-wschodnie wiatry wiejące przez cały rok powodują, że klimat jest przyjemny. W wilgotnej porze roku, trwającej od listopada do kwietnia, zdarzają się sztormy. Roczna suma opadów wynosi 2000 mm. Większość wyspy pokrywa wilgotny las równikowy, a 63% jej powierzchni zostało objęte ochroną jako Christmas Island National Park.

Ze względu na późne zaludnienie wyspa ma bogatą florę i faunę. Występuje tu około 200 gatunków roślin kwitnących, w tym 25 gatunków drzew. Najbardziej znanym przedstawicielem lokalnej fauny jest czerwony krab. Co roku w listopadzie odbywa się migracja krabów czerwonych, w której uczestniczy około 100 milionów osobników. Poza krabem czerwonym występuje tu jeszcze 19 innych gatunków krabów, w tym krab kokosowy. Wyspa jest również domem kilkudziesięciu gatunków ptaków, w tym kilku endemicznych oraz kilku gatunków gadów. Na wyspie brak jest dziko żyjących ssaków.

Przed odkryciem przez Europejczyków wyspa była niezamieszkana. Odkrył ją w roku 1615 brytyjski kapitan John Milward z Kompanii Wschodnioindyjskiej, lecz odkrycie to pozostało zapomniane. Ponownego odkrycia dokonał inny kapitan tej Kompanii - William Mynos, który dopłynął do wyspy 25 grudnia 1643 r. i nadał jej obecną nazwę. W 1688 r. do wyspy dopłynął William Dampier na statku Cygnet, a jego załoga była pierwszą, która dokonała zejścia na wyspę. W drugiej połowie XIX w. wyspę zaczęto odwiedzać częściej, dokonując jej eksploracji. W wyniku tego zainteresowania 6 czerwca 1888 r. Wielka Brytania anektowała wyspę. W roku następnym wyspa została wydzierżawiona na 10 lat rodzinie Clunies-Ross, która od 1886 r. była posiadaczem Wysp Kokosowych. Zbudowano wtedy pierwsze osiedle w zatoce Flying Fish (dzisiejsze Flying Fish Cove) oraz rozpoczęto wydobywanie fosfatów, do czego wykorzystano robotników sprowadzonych z Singapuru, Chin i Malezjii - ich potomkowie stanowią obecnie większą część mieszkańców terytorium. W 1899 r. wyspa została wydzierżawiona British Phosphate Company, a od 1900 r. weszła formalnie w skład brytyjskiej kolonii Straits Settlements (dzisiejszy Singapur i część Malezji).

31 marca 1942 r. wyspa została zajęta przez wojska japońskie. Przed inwazją na wyspie znajdował się zaledwie 30-osobowy garnizon brytyjski, składający się w większości z indyjskich żołnierzy i kilku oficerów angielskich. Indyjscy żołnierze, wierząc w propagandę japońską twierdzącą, że Japonia walczy z Wielką Brytanią aby uwolnić m.in. Indie z brytyjskiego kolonializmu, wymordowali swoich oficerów i poddali wyspę Japonii. Wyspa stała się bazą dla japońskich lotów zwiadowczych nad Australią, miała być też ważnym elementem w planowanej inwazji Australii. Wyspa została wyzwolona w sierpniu 1945 r. Po wojnie, przez rok, wyspa pozostała pod administracją wojskową, a następnie powróciła pod administrację kolonii Singapur (powstałej w wyniku zlikwidowania w 1946 r. kolonii Straits Settlements). W roku 1958 Wielka Brytania przekazała wyspę Australii i od tej pory stanowi ona terytorium zależne tego kraju. W 1994 r. zostało przeprowadzone referendum niepodległościowe, w którym jednak większość głosujących opowiedziała się za pozostaniem pod władzą Australii.

Wydobycie wysokogatunkowych fosfatów było przez długi czas jedynym rodzajem przemysłu na wyspie. Kopalnie, znajdujące się w południowej części wyspy, zostały zamknięte w 1987 r., lecz otworzono je ponownie w 1991 r. Obecnie dają one zajęcie 19% wszystkich zatrudnionych na wyspie i przynoszą 16% wpływów budżetowych, będąc najważniejszym źródłem dochodów terytorium. W 2001 r. wybudowano tymczasowy ośrodek dla nielegalnych migrantów, którzy drogą morską próbują dotrzeć do Australii. Do 2007 r. ma być gotowy duży i nowoczesny ośrodek (Reception and Processing Centre), a prace związane z jego budową są, po wydobyciu fosfatów, drugim najważniejszym źródłem dochodów wyspy. Ważnymi elementami budżetu wyspy jest transport, telekomunikacja i sektor rządowy (administracja, służba zdrowia, edukacja, policja i siły zbrojne - finansowane z budżetu Australii). Terytorium czerpie również dochód z emisji znaczków pocztowych. W ostatnich latach znaczenie zdobywa turystyka. W 1993 r. otwarto kasyno, lecz ze względu na zbyt małe dochody zamknięto je w 1998 r. W 2001 r. rząd Australii zgodził się na utworzenie na wyspie komercyjnego centrum lotów kosmicznych, lecz plany jego budowy nie wyszły poza wstępną fazę. Na wyspie istnieje drobne rolnictwo ukierunkowane na rynek wewnętrzny. Uprawia się palmę kokosową, rośliny bulwiaste, warzywa i owoce. W niewielkim stopniu występuje również rybołówstwo.

Szacunkowa liczba ludności wynosiła w 2006 r. - 1493 osób, co daje gęstość zaludnienia 11,06 osób/km². Znaczną część ludności stanowią potomkowie robotników sprowadzanych z Singapuru, Chin i Malezji do pracy przy wydobywaniu fosfatów. Obecnie około 60% ludności stanowią Chińczycy, 10-15% Europejczycy, a 25-30% Malajowie. Dominującą religią jest buddyzm wyznawany przez 68% mieszkańców, chrześcijanie stanowią 18% ludności, a muzułmanie 10%. Językiem urzędowym jest angielski, lecz głównym językiem ludności pozostaje chiński, a szeroko używanym jest również malajski.
Wyspy Kokosowe (Terytorium Wysp Kokosowych (Keelinga); ang. Cocos (Keeling) Islands) - grupa dwóch atoli koralowych na Oceanie Indyjskim stanowiących terytorium zależne Australii, położonych 1100 km na południowy zachód od Sumatry. Ze względów na przynależność polityczną, terytorium to przeważnie jest zaliczane do Oceanii, choć niektórzy geografowie zaliczają je do Azji Południowo-Wschodniej. Wyspy Kokosowe, na mocy Cocos (Keeling) Islands Act 1955, są terytorium zewnętrznym Australii administrowanym przez Department of Transport and Regional Services. Australijski administrator, którym od 30 stycznia 2006 jest Neil Lucas, mianowany jest przez Gubernatora Generalnego Australii i reprezentuje zarówno Australię, jak i monarchię brytyjską (administrator nie rezyduje na wyspach). Lokalną władzę na wyspie sprawuje siedmioosobowa Rada (Cocos (Keeling) Islands Shire Council), wybierana na czteroletnią kadencję w bezpośrednich wyborach. Połowa składu Rady wymieniana jest co dwa lata. Terytorium nie ma podziału administracyjnego. Za jej obronę odpowiada Australia, a na wyspach porządku strzeże pięciu policjantów.

Wyspy Kokosowe składają się z dwóch atoli: Południowych Wysp Keelinga, na których skupiona jest cała populacja wysp, oraz Północnej Wyspy Keelinga. Łączna powierzchnia wysp wynosi 14,2 km². Zamieszkuje je zaledwie 890 osób (2007). Stolicą terytorium jest West Island zamieszkane przez 220 osób, a drugą miejscowością, siedzibą lokalnej Rady, jast Home Island (Bantam) zamieszkane przez 670 osób. Pomimo, że język angielski jest jedynym językiem urzędowym, wyspy mają swoje oficjalne nazwy również w języku malajskim. Na wyspach nie ma żadnych cieków ani stałych zbiorników wody. Z tego powodu zasoby wody słodkiej są ograniczone, a deszczówkę magazynuje sie w podziemnych zbiornikach. Południowe Wyspy Keelinga są atolem składającym się z 26 wysp i wysepek o łącznej powierzchni 13,1 km². Zamieszkane są tylko dwie z tych wysp: Home Island i West Island.

Północna Wyspa Keelinga jest atolem składającym się z jednej, niezamieszkanej wyspy, mającej kształt litery C. Jest to niemal zamknięty atol, a do wewnętrznej laguny prowadzi tylko jedna, bardzo wąska cieśnina (mająca około 50 m szerokości) we wschodniej części wyspy. Wyspa ma około 1,1 km² powierzchni, a wewnętrzna laguna zajmuje 0,5 km². Północna Wyspa Keelinga wraz z otaczającym ją morzem na odległość 1,5 km od wybrzeża stanowi park narodowy Pulu Keeling National Park, powołany 12 grudnia 1995 roku. Wyspy zostały odkryte w 1609 przez kapitana Williama Keelinga, jednak aż do XIX wieku pozostawały bezludne. W 1826 Alexander Hare założył osadę na West Island, a w roku następnym na South Island osadę założył John Clunies-Ross. W 1831 Alexander Hare opuścił wyspy, a rodzina Clunies-Ross objęła w posiadanie całe wyspy ustanawiając na nich swoje feudalne lenno. W 1836 do atolu przybił okręt HMS Beagle, na którego pokładzie przebywał młody przyrodnik Karol Darwin. Jego pobyt na atolu pozwolił na potwierdzie teorii o powstawaniu atoli. Wielka Brytania formalnie anektowała wyspy w 1857, po czym przyłaczyła je do swoich azjatyckich kolonii. W praktyce na wyspach jednak nic się nie zmieniło. W 1886 królowa Wiktoria przekazała wyspy w wieczystą własność rodzinie Clunies-Ross. 9 listopada 1914 u wybrzeży Wysp Kokosowych rozegrała sie bitwa morska, będąca pierwszą bitwą morską I wojny światowej. W bitwie tej, zwanej Bitwą Kokosową, zatropiony został niemiecki krążownik SMS Emden. W czasie II wojny światowej wyspy przeszły pod wojskową administrację Cejlonu (do tej pory podlegały pod Singapur). W maju 1942 roku na wyspie miał miejsce bunt 15 członków garnizonu. Po stłumieniu buntu, 7 jego członków zostało skazanych na śmierć, a trzy wyroki wykonano - był to jedyny przypadek w czasie II wojny światowej, gdy stracono, za zorganizowanie buntu, żołnierza brytyjskiej Wspólnoty Narodów. W roku 1955 Wielka Brytania przekazała wyspy Australii i od tej pory stanowią one terytorium zależne tego kraju. Rządowi Australii nie podobało się feudalne zarządzanie wyspami przez rodzinę Clunies-Ross i zmusiła ją w 1978 do sprzedania praw własności do wysp.

Istotne znaczenie dla gospodarki tych wysp ma wyłącznie uprawa palm kokosowych. Powoli rozwija się równiez turystyka. Jednak bezrobocie jest bardzo duże (w 2000 wynosiło 60% wśród mieszkańców Home Island). Ludność wysp, wynosząca około 890 osób (2007), skupia się wyłącznie na dwóch wyspach: West Island zamieszkanej przez 220 osób oraz Home Island zamieszkanej przez 670 osób. Mieszkańcami West Island są głównie Australijczycy - pracownicy administracji rządowej, obsługi lotniska itp. Na Home Island mieszkają natomiast niemal wyłącznie Malajowie - potomkowie robotników sprowadzanych na plantacje palmy kokosowej. Większość z nich mówi językiem malajskim (dialekt Wysp Kokosowych) i są muzułmanami.


Wyspy Morza Koralowego - Terytorium Wysp Morza Koralowego - Coral Sea Islands, Coral Sea Islands Territory - to terytorium zależne Australii położone na wschód od australijskiego stanu Queensland. Terytorium obejmuje rafy koralowe i niewielkie wyspy rozrzucone na obszarze 780 000 km² Morza Koralowego i Morza Tasmana. Wyspy Morza Koralowego, na mocy Coral Sea Islands Act 1969, są terytorium zewnętrznym Australii administrowanym z Canberry przez Department of Transport and Regional Services. Wyspy Morza Koralowego zostały naniesione na mapy w 1803. W owym czasie traktowane były jako część kolonii Nowa Południowa Walia. Po powstaniu w 1859 kolonii Queensland (wydzielonej z Nowej Południowej Walii) wyspy znalazły się w jej granicach. Pod koniec XIX wieku bezskutecznie starano się na wyspach wydobywać guano. W 1901, wraz ze stanem Queensland, utworzyły Związek Australijski. W 1969 wyspy leżące na wschód od Wielkiej Rafy Koralowej zostały wydzielone ze stanu Queensland i utworzono z nich terytorium zewnętrzne Australii o nazwie Wyspy Morza Koralowego. W 1997 obszar terytorium został rozszerzony o dwie rafy (Elizabeth i Middleton) leżące na Morzu Tasmana, 800 km na południe od pozostałych raf. W skład terytorium wchodzi 29 raf i atoli skupionych w trzech grupach i jednej osobnej rafie. 12 z raf stale znajduje się pod wodą, na 17 istnieją zaś niewielkie wysepki (łącznie 51) niezalewane w czasie przypływu. Niektóre z tych wysepek są łachami piachu, niektóre zaś są porośniete roślinnością. Łączny obszar lądowy tych wysepek wynosi około 3 km². Brak jet tu stałych mieszkańców, a jedynie na Willis Island przebywa czteroosobowa obsługa latarni morskiej.
Grupa północna składa się z 21 raf, atoli lub ich grup:


  • Osprey Reef - podwodny atol o wymiarach 25 na 12km, zajmujący około 195 km², z laguną o głębokości do 30 m

  • Shark Reef - podwodna rafa, około 15 km na południe od Osprey Reef

  • Bougainville Reef - mały podwodny atol o wymiarach 2,5 na 4 km, zajmujący z laguną około 8 km², wynurzający się w czasie odpływu

  • East Holmes Reef - podwodny atol o wymiarach 14 na 10 km, zajmujący około 125 km²

  • West Holmes Reef - atol o wymiarach 18 na 7 km, zajmujący około 125 km², z dwoma małymi wysepkami niezalewanymi w czasie przypływów

  • Flora Reef - mały podwodny atol o wymiarach 5 na 4 km, zajmujący około 12 km²

  • Diane Bank - podwodny atol o wymiarach 65 na 25 km, zajmujący około 1300 km², z niezalewaną Sand Cay w pónocno-zachodniej części

  • North Moore Reef - mały podwodny atol o wymiarach 4 na 3 km, zajmujący około 8 km²

  • South Moore Reef - mała podwodn rafa położona 5 km na południe od North Moore Reef

  • Willis Islets - atol o wymiarach 45 na 19 km, zajmujący około 500 km², z 3 wysepkami w północno-zachodniej części: North Cay, Mid Islet, Willis Island (South Islet)

  • Magdelaine Cays i Coringa Islets - duży atol o wymiarach 90 na 30 km, zajmujący około 1500 km², z 4 wysepkami North West Islet (około 0,2 km²), South East Cay (0,37 km²), Southwest Islet zwana też Coringa Islet (0,173 km²) i Chilcott Islet (0,163 km²)

  • Herald Cays - 2 wysepki: Northeast Cay o powierzchni 0,34 km², otoczona rafą o wymiarach 3 na 3 km, zajmującą około 6 km²; Southwest Cay o powierzchni 0,188 km², otoczona rafą o wymiarach 2 na 2 km, zajmującą około 3 km²

  • Lihou Reef and Cays - duży atol o wymiarach 100 na 30 km, zajmujący około 2500 km² z 18 wysepkami, powierzchnia lądu wynosi 1,03 km²: Juliette Cay (78 000 m²), Kathy Cay (40 000 m²), Lorna Cay (168 000 m²), Little Margaret Cay (10 000 m²), Margaret Cay (30 000 m²), Turtle Islet (31 000 m²), Middle Cay (78 000 m²), Observatory Cay (88 000 m²), Licklick Cay (40 000 m²), Anne Cay (112 000 m²), Betty Cay (37 000 m²), Carol Cay (5 000 m²), Dianna Cay (16 000 m²), Fanny Cay (7 000 m²), Edna Cay (73 000 m²), Helen Cay (10 000 m²), Georgina Cay (105 000 m²), Nellie Cay (104 000 m²)

  • Diamond Islets i Tregosse Reefs - duży atol o wymiarach 80 na 35 km, zajmujący około 1500 km², z 4 wysepkami: West Diamond Islet, Central Diamond Islet, East Diamond Islet i South Diamond Islet

  • North Flinders Reef - duży atol o wymiarach 34 na 23 km, zajmujący około 600 km², z 2 wysepkami

  • South Flinders Reef - atol o wymiarach 15 na 5 km, zajmujący około 60 km²

  • Herald's Surprise - mała podwodna rafa o wymiarach 3 na 2 km

  • Dart Reef - mała podwodna rafa o wymiarach 3 na 3 km, zajmująca około 6 km²

  • Malay Reef - mała podwodna rafa

  • Abington Reef - mała podwodna rafa o wymiarach 4 na 2,5 km, zajmująca około 7 km²

  • Marion Reef - duży atol składający się z trzech głównych części (Marion Reef, Long Reef i Wansfell Reef) i wielu mniejszych raf z 4 wysepkami

Grupa środkowa składa się z 5 raf, atoli lub ich grup:




  • Frederick Reefs - rafa o wymiarach 10 na 4 km, zajmująca około 30 km², z niezalewaną Observatory Cay i kilku innymi wysepkami pojawiającymi się w czasie odpływu

  • Kenn Reef - podwodny atol o wymiarach 15 na 8 km, zajmujący około 40 km², z niezalewaną Observatory Cay

  • Saumarez Reefs - rafa o wymiarach 27 na 14 km, zajmująca około 300 km², z dwoma wysepkami: North East Cay i South West Cay

  • Wreck Reefs - atol o wymiarach 25 na 5 km, zajmujący około 75 km², z 3 wysepkami: Bird Islet, West Islet i Porpoise Cay

  • Cato Reef - rafa o wymiarach 3,3 na 1,8 km, zajmująca około 5 km², z niezatapianą Cato Island

Grupa południowa składa się z dwóch raf:




  • Middleton Reef - atol o wymiarach 8,9 na 6,3 km, zajmujący około 37 km², z niezatapianą wysepką The Sound (5 000 m²)

  • Elizabeth Reef - atol o wymiarach 8,2 na 5,5 km, zajmujący około 51 km², z niezatapianą Elizabeth Island (Elizabeth Cay, 0,2 km²)

Mellish Reef położona około 300 km na wschód od grupy północnej, o wymiarach 10 na 3 km i powierzchni 25 km², z niezatapianą Heralds-Beacon Islet (57 000 m²)


Część z raf jet chroniona w ramach rezerwatów:


  • Coringa-Herald National Nature Reserve (utworzony w 1982)

  • Lihou Reef National Nature Reserve (utworzony w 1982)

  • Elizabeth and Middleton Reefs Marine National Nature Reserve (utworzony w 1987).


Wyspy Heard i McDonalda to dwie niezamieszkane wyspy położone na Oceanie Południowym (53°6'S, 72°31'E), mniej więcej dwie trzecie drogi pomiędzy Madagaskarem i Antarktyką. Należą do Australii od 1947 r. Geologicznie, są wyspami wulkanicznymi i stanowią wynurzoną część Płaskowyżu Kergueleńskiego. Wyspa Heard jest bardzo górzysta i niegościnna, najwyższy szczyt wyspy Mawson Peak (2745 m n.p.m.) to także najwyższa góra Australii. Wyspy McDonalda są małe i kamieniste. Łączna powierzchnia wysp wchodzących w skład terytorium wynosi około 412 km². Na żadnej z wysp nie ma przystani ani portu.

Wyspy jako terytoria należące do Australii administrowane są z Canberry przez urząd ds. Australijskiego Terytorium Antarktycznego i ministerstwo ds. Ochrony Środowiska. Wyspy są zamieszkane przez różne gatunki fok i ptaków. Jedynymi gośćmi na wyspach są zazwyczaj naukowcy, prowadzący tam różnego rodzaju badania. Wyspy nie mają żadnej gospodarki, ale otrzymały własny kod kraju (HM) i mają własną domenę internetową .hm.

Wyspa Hearda została odkryta 27 grudnia 1833 przez brytyjskiego myśliwego polującego na foki, Petera Kempa, w czasie wyprawy z Kergulen na Antarktykę, który naniósł ją na swoją mapę nawigacyjną. Powszechnie uważa się, że do tego czasu nie stanęła na niej ludzka stopa. Kapitan John Heard, dowódca statku "Oriental", odkrył ją niezależnie 27 listopada 1853 i nazwał swoim imieniem. Nieco później, 4 stycznia 1854, kapitan William McDonald odkrył niedaleko położone Wyspy McDonalda. Pomimo ich odkrycia, nikt nie zdecydował się na przybicie do żadnej z tych wysp, aż do marca 1855, kiedy zrobili to myśliwi ze statku "Corinthian" pod dowództwem kapitana Erasmusa Darwina Rogersa. W okresie od 1855 do 1880 na wyspach przebywali amerykańscy marynarze polujący na foki. Do roku 1880 większość mieszkających tam fok została wybita i myśliwi opuścili te tereny. Wyspy zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1997 r.
Australijskie Terytorium Antarktyczne - Australian Antarctic Territory - część Antarktyki, do której prawa rości sobie Australia. Należą do niego wyspy oraz ląd Antarktydy położony na południe od 60 równoleżnika oraz 160°E i 142°02'W oraz 136°11'W i 44°38'E, powierzchnia 6 120 000 km2. Na terytorium brak jest stałych mieszkańców, personel baz polarnych wynosi około 450 osób. Australia jest sygnatariuszem Traktatu Antarktycznego. Pierwsza australijska stacja na Antarktyce, Mawson Station, została założona 11 lutego1954 r.
Wyspy Ashmore i Cartiera terytorium zależne Australii składające się z rafy koralowej Ashmore i wyspy Cartier. Terytorium położone jest na Oceanie Indyjskim na północny zachód od Australii i południe od Indonezji. Wyspy są terytorium zewnętrznym Australii administrowanym z Canberry poprzez Department of the Environment and Heritage. Terytorium położone jest na Oceanie Indyjskim przy granicy z Morzem Timor w odległości około 320 km od wybrzeży Australii i około 170 km od indonezyjskiej wyspy Roti. W skład terytorium wchodzi Ashmore Reef i położona około 70 km na wschód Cartier Island wraz z otaczającymi je na odległość 12 mil morskich wodami morza terytorialnego. Wyspy sa bezludne, tylko czasami odwiedzane są przez rybaków i naukowców. Obszar wysp wynosi 131,5 ha, a powierzchnia całej rafy 199,5 km². W skład Ashmore Reef wchodzi rafa o powierzchni 155,4 km² oraz trzy wysepki: West Islet (58,7 ha powierzchni), Middle Islet (24,7 ha) i East Islet (28,6 ha). Cartier Island ma powierzchnię 19,5 ha, a otacza ją rafa o powierzchni 44,1 km².

Na West Islet znajduje się automatyczna stacja meteorologiczna. Wyspy stanowią obecnie rezerwat przyrody. Ashmore Reef Marine National Nature Reserve obejmujący rafę i 583 km² otaczającego morza został utworzony w 1983, natomiast w 2000 utworzono Cartier Island Marine Reserve obejmujący 172 km². Wyspy były znane od stuleci indonezyjskim rybakom. Dla Europejczyków wyspa Cartier została odkryta w 1800 (kapitan Nash), a rafy Ashmore w 1811 (kapitan Samuela Ashmore). Przez długi czas wyspami nie interesowano się. Dopiero w 1878 Wielka Brytania zaanektowała rafy Ashmore, natomiast wyspa Cartier została zaanektowana, również przez Wielką Brytanię, dopiero w roku 1909. W 1933 wyspy zostały przekazane Australii i w 1938 włączono je w skład Terytorium Północnego. W 1978 roku zostały z niego wydzielone i od tego czasu stanowią terytorium zamorskie (zewnętrzne). Obrona terytorium należy do obowiązków australijskich sił zbrojnych, a ich aktywność sprowadza się często do wyławiania nielegalnych imigrantów z Indonezji.






1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna