Aneks nr 9 Ku skutecznej katechezie Kościoła w nowych uwarunkowaniach



Pobieranie 50.98 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar50.98 Kb.
Aneks nr 9

Ku skutecznej katechezie Kościoła w nowych uwarunkowaniach

(Propozycja dokumentu)




  1. Wprowadzenie czyli przybliżenie nowych uwarunkowań katechezy

Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji




  1. Po reorganizacji Kurii Rzymskiej od 2013 roku za katechizację w Kościele odpowiada Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. Obecnie w katechezę zaangażowanych jest ponad 3 mln katechetów na całym świecie. Kościół zawsze miał wielkie uznanie dla katechetów, którzy są głównymi współpracownikami kapłanów w przekazie wiary.

Prośba papieży przy wizycie ad limina Apostolorum




  1. Zagadnienia, przybliżone Kościołowi w Polsce w czasie wizyty polskich biskupów ad limina Apostolorum przez Jana Pawła II w roku 1998 i przez Benedykta XVI w roku 2005, łączy jeden dominujący temat – jedno zagadnienie centralne, a jest nim dzieło nowej ewangelizacji.




  1. Zasadniczym celem nowej ewangelizacji jest budzenie żywej, świadomej i odpowiedzialnej wiary przez świadectwo i przez głoszenie, przez słowo i przez sakrament, przez przemianę wewnętrzną i przez przekształcenia społeczne. Papież Franciszek w czasie ostatniej wizyty biskupów polskich ad limina apostolorum w roku 2014 pogłębił to centralne zagadnienie w odniesieniu do katechizowanej młodzieży i jej katechetów.

Świadectwo podstawowym warunkiem służby Ewangelii




  1. Wyrzeczenie się własnego «ja» i ofiarowanie siebie Chrystusowi za zbawienie ludzi jest podstawowym warunkiem prawdziwej służby Ewangelii. Ewangelizacja to nie tylko pewna forma mówienia, ale pewna forma życia: ewangelizować znaczy żyć słuchając głosu Ojca i stając się Jego głosem. Głoszenie Ewangelii dokonuje się poprzez czyny i słowa wewnętrznie ze sobą powiązane (por. kard. J. Ratzinger, Rzym, 09-10.12.2000 r.).




  1. W Kościele za pierwszy środek ewangelizowania należy uważać świadectwo życia prawdziwie chrześcijańskiego, które trwa w nierozłącznej wspólnocie z Bogiem, a zarazem w nieograniczonej gorącości ducha poświęcania się dla innych. Ten, kto nie ma miłości bliźniego, żadną miarą nie powinien podejmować się obowiązku przepowiadania (por. KO 2; EN 41; VD 103; Homilia Grzegorza Wielkiego do Ewangelii [w:] Liturgia godzin, t. IV, Pallotinum 1988, s. 1282).

Katecheza szkolna polem ewangelizacji




  1. Nauczanie religii w polskiej szkole jest nam dane i równocześnie zadane. Po dwudziestu pięciu latach od powrotu katechezy do naszych szkół należy podkreślić, że szkoła jest przede wszystkim miejscem ewangelizacji.




  1. W szkolnej posłudze katechetycznej nie wystarczy jednak tylko dobra wola katechety – wiele zależy od konkretnych uczniów, klasy, rodzaju i wielkości szkoły, pracy dyrekcji, roli parafii, a nawet od regionu. Najwięcej jednak zależy od więzi. Jeżeli między uczniami a nauczycielem zagra nuta sympatii, zainteresowania, potem też autorytetu – katecheza w szkole jest możliwa i skuteczna.

Charakterystyczne fenomeny polskiej katechezy




  1. Trzy fenomeny polskiej katechezy tworzą jej bezdroża (od zapału przez męczeństwo do układów): od «katechezy jako walka» przez «katechezę jako Golgota» do «katechezy jako zawieszenie broni».




  1. Trzy fenomeny polskiej katechezy stanowią jej naturalne etapy (od spotkania przez ewangelizację do inicjacji): od «katechezy jako spotkanie» przez «katechezę jako ewangelizacja» do «katechezy jako wychowanie wiary».




  1. Katecheza u podstaw czyli przybliżenie niezmiennej natury katechezy

Jezus Chrystus w centrum katechezy




  1. Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały dla zbawienia wszystkich ludzi jest żywą treścią głoszenia Ewangelii w katechezie. To w Nim, w sercu Ewangelii i ewangelizacji, mają swój początek wszystkie inne prawdy wiary (por. PG 27).




  1. Syn Boży, który stał się człowiekiem jest jedynym, doskonałym i ostatecznym Słowem Ojca. W Nim powiedział On wszystko i nie będzie już innego słowa oprócz Niego. Jezus Chrystus najpełniej i do końca objawił Boga. Bóg wypowiada się cały przez Jedno Słowo (por. KKK 65; 102; J 1,17-18).

Trzy podstawowe funkcje katechezy




  1. Katecheza jest wychowaniem w wierze dzieci, młodzieży i dorosłych, a obejmuje przede wszystkim nauczanie doktryny chrześcijańskiej, przekazywane na ogół w sposób systematyczny i całościowy, dla wprowadzenia wierzących w pełnię życia chrześcijańskiego (por. CT 18).




  1. Wychowanie w wierze, nauczanie doktryny chrześcijańskiej i wtajemniczenie chrześcijańskie jest zawsze działaniem o charakterze eklezjalnym, ponieważ wprowadza katechizowanego w życie wspólnoty Kościoła (por. DOK 79; DKKKwP 18).

Sześć podstawowych zadań katechezy


  1. Skoro wiara na mocy swojego wewnętrznego dynamizmu wymaga, by była znana, celebrowana, przeżywana, a także wyrażana w modlitwie, wobec tego do podstawowych zadań katechezy należy: rozwijanie poznania wiary, wychowanie liturgiczne, formacja moralna, nauczanie modlitwy. Katecheza ma też wychowywać do życia wspólnotowego i wprowadzać do podjęcia ewangelicznej misji (por. DOK 84-86).




  1. Zadania te wzajemnie się nakładają i wspólnie rozwijają. Jeśli katecheza pominie jedno ze swoich podstawowych zadań wiara chrześcijańska nie osiągnie w pełni swojego rozwoju. Każde zadanie na swój sposób realizuje ostateczny cel katechezy czyli rozwijanie komunii z Jezusem Chrystusem (por. CT 5; DOK 80; 84-87; DWCH 4; OCWD 19; KPK kan. 788 §2).

Słowo Boże stałym źródłem i wzorem katechezy




  1. Źródłem, z którego katecheza czerpie swoje orędzie jest Słowo Boże zawarte w Tradycji i Piśmie Świętym. Jest ono coraz głębiej rozumiane za pośrednictwem zmysłu wiary całego Ludu Bożego, pod przewodnictwem Urzędu Nauczycielskiego Kościoła (por. DOK 95).




  1. Słowo Boże jest celebrowane w liturgii, gdzie jest głoszone, słuchane, przeżywane i komentowane. Jest ono odnajdywane w historii Kościoła, a szczególnie w świadectwie  życia świętych. Jest ono pogłębiane w refleksji teologicznej, która pomaga wierzącym wzrastać w żywym rozumieniu misteriów wiary. Jest ono ukazywane w autentycznych wartościach religijnych i moralnych (por. DOK 95-96; KO 9-10; CT 27).




  1. Jest rzeczą nieodzowną, aby Słowo Boże «stawało się coraz bardziej sercem wszelkiej działalności kościelnej». Słowo Boże, słuchane i medytowane, zwłaszcza w Eucharystii, karmi i umacnia wewnętrznie chrześcijan oraz czyni ich zdolnymi do prawdziwego świadectwa ewangelicznego w życiu codziennym (por. EG 174).




  1. Studium Pisma Świętego powinno być dostępne dla wszystkich wierzących. Istotne jest, aby objawione Słowo radykalnie ubogacało katechezę i wszystkie wysiłki podejmowane w celu przekazania wiary. Ewangelizacja opierająca się na zażyłości ze Słowem Bożym wymaga, żeby diecezja, parafie i wszystkie wspólnoty katolickie proponowały poważne i wytrwałe studiowanie Biblii, jak również promowały jej modlitewne – osobiste i wspólnotowe – czytanie (por. EG 175).




  1. Opisane przez ewangelistę Łukasza spotkanie Jezusa z uczniami idącymi do Emaus ukazuje w pewnym sensie wzór katechezy. Jej centrum to „wyjaśnienie Pism”, jakie potrafi dać jedynie Chrystus, ukazując w sobie samym ich spełnienie (por. VD 74; 122; Łk 24, 13-35).




  1. Katecheza powinna być przepełniona i przeniknięta myślą, duchem i podstawami biblijnymi i ewangelicznymi przez stały kontakt z natchnionymi tekstami. Katecheza będzie o tyle bogatsza i skuteczniejsza, o ile odczytywać będzie słowa według ducha i życia Kościoła na przestrzeni jego dwóch tysięcy lat (por. VD 74).


Pismo Święte a Katechizm Kościoła Katolickiego


  1. Działalność katechetyczna zakłada zawsze poznawanie Pism w wierze i Tradycji Kościoła. W tej perspektywie ważne jest zwrócenie uwagi na relację między Pismem Świętym i Katechizmem Kościoła Katolickiego. Pismo Święte bowiem, jako „słowo Boże, zapisane pod natchnieniem Ducha Świętego”, i Katechizm Kościoła Katolickiego, jako ważne aktualne wyrażenie żywej Tradycji Kościoła i pewna norma dla nauczania wiary, mają za zadanie, każde we właściwy sobie sposób i odpowiednio do swojego autorytetu, ożywiać katechezę w Kościele współczesnym (por. VD 74; DOK 128).

Katecheza powołaniem i aktem Kościoła




  1. Nakaz głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom jest pierwszorzędnym i naturalnym posłannictwem Kościoła, wyraża on najprawdziwszą jego właściwość. W zmienionych współczesnych uwarunkowaniach posługę tę charakteryzują nowe i pilne wyzwania, domagające się działania wszystkich tworzących Lud Boży – działania zgodnego i z oddaniem (por. EN 14; PG 26; 75; EG 30-31; 111; VD 94).




  1. Katecheta występuje w imieniu Chrystusa, a także w imieniu Kościoła. Z tej racji autorytatywna proklamacja Słowa Bożego zakłada powołanie i posłanie przez Kościół. Ewangelizacja nie jest bowiem niczyim aktem osobistym i samotnym, ale całkowicie kościelnym (por. EN 60).

Biskup słuchaczem, strażnikiem i sługą Słowa




  1. Biskup jest pierwszym słuchaczem i strażnikiem Słowa. Jest heroldem tego Słowa i autentycznym nauczycielem wiary, spełniającym obowiązki szafarza, głoszącym Ewangelię bez żadnej zapłaty. Biskup to sługa wolny i oddany bez reszty swemu Panu i Jego Kościołowi, to sługa wierny i posłuszny – na tyle użyteczny, na ile posłuszny i to aż do śmierci (por. PG 26-29; KK 25; AS 119; Łk 17,10; 1 Kor 9,16-19).

Biskup pierwszym głosicielem i wychowawcą wiary




  1. Pierwszym zadaniem posługi biskupa zawsze, także na początku nowego tysiąclecia, jest głosić Ewangelię Chrystusa. Biskup jest katechetą w najwyższym tego słowa znaczeniu – jest pierwszym odpowiedzialnym za katechezę. Ważna rola i skuteczność świętych i wielkich biskupów, których teksty katechetyczne do dziś przyjmowane są z podziwem, zachęca do podkreślenia, że kierowanie katechezą jest zawsze aktualnym zadaniem biskupa (por. PG 29; DB 11-14; CT 63; DOK 222-223; DKKKwP 123-124).

Katecheza a nowa ewangelizacja


  1. W kontekście postępującego procesu dechrystianizacji zachodzi pilna potrzeba nowego głoszenia Ewangelii także tym, którzy są już ochrzczeni i biorą udział w katechezie Kościoła. Nowa ewangelizacja musi stać się priorytetem także działalności katechetycznej Kościoła, zadaniem wyprzedzającym wszystkie inne (por. VD 96; ChL 4; 34; RM 33; EiE 47- 48; DOK 26).




  1. Całościowe, wyraźne i odnowione głoszenie Ewangelii ma pobudzać do przechodzenia od wiary podtrzymywanej społeczną tradycją, choć jest ona godna szacunku, do wiary bardziej osobistej i dojrzałej, oświeconej i płynącej z przekonania (EiE 48; 50).

Stały ewangelizacyjny wymiar katechezy




  1. Katecheza ewangelizacyjna (katecheza mająca ewangelizacyjny charakter, katecheza o ewangelizacyjnym zabarwieniu, katecheza w ewangelizacyjnej formie, katecheza jako funkcja ewangelizacyjna Kościoła, katecheza w służbie ewangelizacji Kościoła z uwydatnionym charakterem misyjnym) jest zawsze zorientowana chrystocentrycznie: ostatecznie ma doprowadzić katechizowanego do spotkania z Jezusem Chrystusem Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym, do zjednoczenia z Jego Paschalnym Misterium, do głębokiej z Nim zażyłości (por. CT 5; DOK 33; 80; 98; 193-194; EN 54; DKKKwP 54-57).

Podstawowe funkcje i zróżnicowane formy katechetycznej posługi słowa




  1. Podstawowym elementem („sposobem”, „drogą”, „środkiem”) przekazywania jedynej Ewangelii jest «posługa słowa». Nie ma prawdziwej ewangelizacji bez głoszenia imienia i nauki, życia i obietnic, Królestwa i tajemnicy Jezusa z Nazaretu, Syna Bożego (por. EN 22; 51-53).




  1. Katecheza jest szczególną formą posługi słowa, która doprowadza do dojrzałości nawrócenie początkowe, aż do uczynienia z niego żywego, bezpośredniego i czynnego wyznania wiary. Katecheza ma swój początek w wyznaniu wiary i do wyznania wiary prowadzi (por. DOK 82).




  1. Podstawowe (pierwszorzędne) funkcje katechetycznej posługi słowa w Kościele to: funkcja «zwołania i powołania do wiary», funkcja «wtajemniczenia w wiarę», funkcja «stałego wychowywania w wierze» (por. DOK 51-52).




  1. Funkcja «zwołania i powołania do wiary» niewierzących, ale i ochrzczonych, którzy ulegają atmosferze sekularyzmu i relatywizmu etycznego realizowana jest przez pierwsze głoszenie czyli przepowiadanie misyjne (por. DOK 52).




  1. Funkcja «wtajemniczenia w wiarę» jeszcze nie ochrzczonych, jak i już ochrzczonych realizowana jest przez katechezę w ścisłym związku z sakramentami czyli katechezę przedchrzcielną i pochrzcielną, ale także przez katechezę rozumianą jako chrześcijańskie wychowanie w rodzinie czy nauczanie religii w szkole (por. DOK 52).




  1. Funkcja «stałego wychowywania w wierze» chrześcijan wprowadzonych w podstawowe elementy wiary i zmierzających do dojrzałości w wierze realizowana jest przez katechezę systematyczną i okolicznościową, katechezę indywidualną i wspólnotową, katechezę zorganizowaną i spontaniczną (por. DOK 52).

Konieczność integracji funkcji i form katechetycznej posługi słowa




  1. Katechetyczna posługa słowa – stosownie do okoliczności – może i powinna podejmować funkcję rozbudzenia wiary (przez „katechezę kerygmatyczną” nazywaną też prekatechezą), funkcję usystematyzowanego wtajemniczenia chrześcijańskiego (przez katechezę przedchrzcielną i katechezę pochrzcielną; przez „katechezę wtajemniczającą” czyli podstawową – dającą podstawy pierwszemu przylgnięciu do Jezusa Chrystusa) i funkcję stałego wychowywania w wierze (przez studium Pisma Świętego, liturgii, nauki społecznej Kościoła, duchowości chrześcijańskiej, innych dyscyplin teologicznych).

Katecheza kerygmatyczna – dopowiedzenie pierwsze




  1. W katechezie pierwsze przepowiadanie lub «kerygma» odgrywa rolę fundamentalną. W ustach katechety nieustannie rozbrzmiewa pierwsze orędzie: «Jezus Chrystus cię kocha, dał swoje życie, aby cię zbawić, a teraz jest żywy u twego boku codziennie, aby cię oświecić, umocnić i wyzwolić» (por. EG 164).




  1. Gdy mówimy, że to orędzie jest «pierwsze», nie oznacza to, że jest na początku, a potem się o nim zapomina albo zastępuje się je innymi treściami, które je przewyższają. Jest pierwszym w sensie jakościowym, ponieważ jest «głównym» orędziem, tym, do którego trzeba stale powracać i słuchać na różne sposoby i które trzeba stale głosić podczas katechezy w tej czy innej formie, na wszystkich jej etapach (por. EG 164).

Katecheza inicjacyjna – dopowiedzenie drugie




  1. Decydujące znaczenie dla ewangelizacji ma koordynacja „głoszenia misyjnego” (zmierza do wzbudzenia wiary) i „katechezy wtajemniczającej” (stara się wierze nadać podstawy). Katecheza „inicjacyjna” jest organiczną i systematyczną formacją wiary, jest integralnym wtajemniczaniem chrześcijańskim (por. CT 21; DCG 31).




  1. W sytuacji wymagającej nowej ewangelizacji to koordynowanie staje się bardzo złożone, zważywszy, że niekiedy chce się wprowadzić zwyczajną katechezę młodzieży i dorosłych, którzy jej potrzebują, zanim nastąpi głoszenie i doprowadzenie ich do wiary w Chrystusa. Podobne problemy pojawiają się w przypadku katechezy dzieci i formacji ich rodziców. Niekiedy proponuje się formy katechezy stałej dla dorosłych, którzy wymagają raczej prawdziwej katechezy wtajemniczającej (por. CT 21; DCG 31).

Katecheza permanentna – dopowiedzenie trzecie




  1. Ostatnią fazą procesu katechetycznego jest „stała” pedagogia wiary we wspólnocie eklezjalnej. Cechą charakterystyczną tego okresu jest podawanie stałego pokarmu dla rozwoju wiary, która w fazie wcześniejszej otrzymała solidne podstawy. Stałym pokarmem na drodze do dojrzałości chrześcijańskiej jest Ewangelia i Eucharystia. Wokół stołu Słowa Bożego i stołu Ciała Pańskiego dojrzewa wiara każdego chrześcijanina i całej wspólnoty, dochodzi do pełnej integracji chrześcijanina ze wspólnotą (por. DOK 51; 56; 69-71).




  1. Wnioskowanie czyli przybliżenie warunków skuteczności katechezy

Kościół wspólnotą Jedynego Pana




  1. Przekaz wiary rozumianej jako spotkanie z Jezusem Chrystusem urzeczywistnia się poprzez Pismo Święte i żywą Tradycję Kościoła pod kierunkiem Ducha Świętego. Dlatego mówimy o prymacie Boga w planowaniu oraz przebiegu ewangelizacji i katechizacji oraz o ewangelizacyjnej i katechetycznej ufności Kościoła pokładanej w Tym, który jest Panem historii Kościoła i każdego chrześcijanina (por. KO 7-9; DOK 48; 50; NEdPW 3; 13; 37).




  1. Zasada prymatu łaski powinna być światłem przewodnim, oświecającym nieustannie nasze ewangelizacyjne i katechetyczne myślenie i działanie (por. EG 112).

Kościół wspólnotą autentycznego braterstwa




  1. Problem bezowocności dzisiejszej ewangelizacji i współczesnej katechezy jest problemem eklezjologicznym, w którym chodzi o umiejętność lub nieumiejętność kształtowania Kościoła jako prawdziwej wspólnoty (wspólnoty autentycznego braterstwa) oraz kształtowania Kościoła jako ciała, a nie maszyny czy przedsiębiorstwa (por. NEdPW 2).

Kościół wspólnotą, która się nawraca




  1. Odpowiedzią Kościoła na współczesne wyzwania nie może być rezygnacja czy zamknięcie się w sobie, lecz zapoczątkowanie operacji ożywienia własnego ciała, poprzez postawienie w centrum postaci Jezusa Chrystusa, poprzez spotkanie z Nim, który daje Ducha Świętego i siły do głoszenia Ewangelii na nowe sposoby, zdolne przemówić do współczesnych ludzi (por. NEdPW 5).




  1. Nowe konteksty wymagają przeprowadzenia krytyki stylów życia, struktur myśli i wartości, języków komunikacji. Owa krytyka będzie też musiała funkcjonować jako autokrytyka współczesnego chrześcijaństwa, które wciąż na nowo musi się uczyć rozumieć siebie wychodząc od własnych korzeni (por. NEdPW 7).




  1. Nawrócenie Kościoła jako otwarcie na nieustanną reformę samego siebie ze względu na wierność Jezusowi Chrystusowi, to wybór «opcji misyjnej» zdolnej przemienić wszystko, aby zwyczaje, style, rozkład zajęć, język i wszystkie struktury kościelne stały się odpowiednią drogą bardziej dla ewangelizowania współczesnego świata, niż do zachowania stanu rzeczy. Odnowa Kościoła jako swój cel musi mieć misję, musi przyjmować postawę «wyjścia» z ewangelią do wszystkich, by nie popaść w pewnego rodzaju kościelne zamknięcie się w sobie (por. EG 25-27).

Kościół wspólnotą, którą kieruje biskup




  1. Aby Słowo Boże docierało do różnych środowisk i osób, niezbędne jest ścisłe koordynowanie wszelkich poczynań apostolskich pod kierownictwem biskupa, by w ten sposób wszystkie przedsięwzięcia, jak też instytucje: katechetyczne, misyjne, charytatywne, społeczne, rodzinne, szkolne oraz jakiekolwiek inne zmierzające ku celom duszpasterskim zgodnie współdziałały (por. DB 17; AS 165).




  1. Po zanalizowaniu różnych obszarów ewangelizacji i właściwym rozplanowaniu możliwości duszpasterskich należy wpoić wszystkim, którzy pracują apostolsko, autentyczny «zapał do świętości». Owocność i rzeczywista skuteczność naszych eklezjalnych działań jest wynikiem nie tyle doskonałej organizacji struktur duszpasterskich, ile zjednoczenia każdego z nas z Tym, który jest Drogą, Prawdą i Życiem (por. AS 165; J 14,6).

Kościół wspólnotą, która dba o formację




  1. Ewangelizatorzy (biskupi i kapłani, katecheci i wychowawcy, nauczyciele i rodzice) potrzebują wsparcia i formacji. Chodzi przede wszystkim o formację duchową, o szkołę wiary w świetle Ewangelii Jezusa Chrystusa, pod kierunkiem Ducha, aby doświadczyć ojcostwa Boga.




  1. Ewangelizować może tylko ten, kto sam poddał się i poddaje ewangelizacji, kto jest gotów dać się odnowić duchowo przez spotkanie i życiowe zjednoczenie z Jezusem Chrystusem. Ten kto uwierzył, może przekazywać wiarę, jak daje nam o tym świadectwo apostoł Paweł: «Uwierzyłem, dlatego przemówiłem» (por. NEdPW 22; 2 Kor 4, 13).

Ewangelizator ubogim apostołem peryferii




  1. Światło świadectwa mogłoby być przyćmione lub «ukryte pod korcem», jeśli zabrakłoby ducha misyjnego, chęci «wyjścia» w nieustannie ponawianym nawróceniu misyjnym, żeby szukać – także na peryferiach – i iść do tych, którzy oczekują na Dobrą Nowinę Chrystusa. Ten styl apostolski wymaga również ducha ubóstwa, wyrzeczenia, aby być wolnymi w głoszeniu i szczerymi w dawaniu świadectwa miłosierdzia (por. Franciszek, Przemówienie, Rzym, 07.02.2014 r.).

Ewangelizator sługą Boga a nie sukcesu




  1. Wielkie sprawy zawsze zaczynają się od małego ziarenka. Wielkie sprawy mają skromne początki. Bóg nie przywiązuje wagi do wielkich liczb, zewnętrzna potęga nie jest znakiem Jego obecności. «Sukces nie jest imieniem Bożym». Nowa ewangelizacja także przez katechezę musi wpisać się w tę tajemnicę ziarnka gorczycy i nie powinna zabiegać, aby natychmiast wyrosło z niego wielkie drzewo (por. kard. J. Ratzinger, Rzym, 09-10.12.2000 r.).

Ewangelizator świadkiem śmierci i zmartwychwstania




  1. Człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków, aniżeli nauczycieli; a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami. Katecheci mają stawać się świadkami (martyres) ukrzyżowanego i zmartwychwstającego Jezusa (por. EN 41; 1 P 3,1).




  1. Bóg Swojego Syna i Jego przyjaciół wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Świat nimi gardzi, uznaje ich za głupich i słabych. Oni zaś, mając Ducha Jezusa, zamiast złorzeczyć błogosławią, zamiast przeklinać chwalą, zamiast uciekać zostają, zamiast wypominać krzywdy milczą, zamiast nienawidzić kochają. Świat uważa ich za nieszczęśliwych, a oni czują się dziećmi Boga. Droga ośmiu błogosławieństw staje się drogą ich życia (por. 1 Kor 4,9-10).

Ewangelizator świadkiem miłości cierpliwej




  1. Przodowanie w miłości skutecznie otwiera serca ludzi na Ewangelię, a postawa dialogu pozwala im odkryć w Kościele przestrzeń, w której wolność znajduje nie tylko obronę przed złym użyciem, ale i rozkwit w dobrowolnym przylgnięciu do Chrystusa Pana. Trzeba, żeby ewangelizujący Kościół starał się być doskonałym odzwierciedleniem wizerunku swojego ukrzyżowanego Pana, niezrównanego świadka cierpliwej miłości i pokornej łagodności (por. TMA 35).




  1. Musimy uczyć się sztuki słuchania, która jest czymś więcej niż tylko słyszeniem. Wychodząc od słuchania pełnego szacunku i zdolnego do współczucia, można znaleźć drogi do autentycznego rozwoju. Wymaga to jednak zawsze zachowywania cierpliwości. Aby dojść do dojrzałości, czyli by osiągnąć zdolność do naprawdę wolnych i odpowiedzialnych decyzji, nieodzowny jest czas, który jest wysłannikiem Boga (por. EG 171).

Ewangelizator zna język swoich czasów




  1. Świadkowie, aby byli wiarygodni, muszą umieć się wyrażać w języku swoich czasów, głosząc pośród naszego świata motywy nadziei, która ich ożywia. Zadania takiego nie można zaplanować spontanicznie, wymaga ono skupienia, edukacji i troski (por. 1 P 3, 15; NEdPW 22).

Ewangelizator sługą relacji osobowych




  1. Świat dzisiejszy pełen narzędzi informatycznych daje nowe możliwości komunikacji, ale jednocześnie ogranicza relacje interpersonalne, bezpośredni kontakt, wymianę wartości i wspólnych doświadczeń. Jednak w sercach młodzieży jest gorąca tęsknota za czymś głębszym, co dowartościowałoby w pełni ich osobowość. Trzeba wyjść naprzeciw temu pragnieniu. Katecheza ma zaoferować szerokie ku temu możliwości. Trzeba położyć większy nacisk na kształtowanie wiary przeżywanej jako relacja, w której doświadcza się radości bycia kochanym i zdolnym do kochania (por. Franciszek, Przemówienie, Rzym, 07.02.2014 r.).

Ewangelizator animatorem wspólnot kościelnych




  1. Niech ludzie młodzi będą zachęcani do udziału w ruchach i stowarzyszeniach, których duchowość jest oparta na Słowie Bożym, liturgii, życiu wspólnotowym i świadectwie misyjnym (por. Franciszek, Przemówienie, Rzym, 07.02.2014 r.).

Ewangelizator sługą przygotowania do przyjęcia sakramentów




  1. Trzeba, by wzrastała troska katechetów i duszpasterzy, aby nowe pokolenia mogły odkryć pełną wartość sakramentów jako uprzywilejowanego miejsca spotkania z żywym Chrystusem i jako źródła łaski (por. Franciszek, Przemówienie, Rzym, 07.02.2014 r.).







©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna