Antropologia widowisk



Pobieranie 24.99 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar24.99 Kb.
ANTROPOLOGIA WIDOWISK
20.03.2010
Gry widowiskowości społecznej:
Kategorie:

  1. Mimicry – naśladowanie

  2. Agone – współzawodnictwo

  3. Alea – kości

  4. Jlinx – wir wodny

Ad. 1


Polega na upodobnieniu się do kogoś pod względem fizycznym i psychicznym, naśladowaniu go.

Fizyczny – gest, mimika, ubiór, uczesanie, naśladowanie mody.

Psychiczny – naśladowanie psychicznych zachowań np. u dzieci zabawa w księżniczkę, wierzenie że jest się kimś innym.
Ad. 2
Gry społeczne które mają za zadanie narzucenie komuś swojego zdania. Przekonanie do swoich racji. Agonem są wszystkie gry społeczne lub kwestie takie jak np. czy nauczymy się na egzamin i będziemy chcieli go zdać.
Ad. 3

Sukces występu zależy od szczęścia, fatum itp. Np. umiemy wszystko ale i tak nie zdajemy egzaminu, bo stres, bo zły dzień itp.


Ad. 4

Gry lub wystąpienia publiczne które mają na celu wzbudzenie w osobie pozytywną adrenalinę np. skok na bungee, ciągły stres by produkować adrenalinę.


TYPY PRZESTRZENNE


Przestrzeń kubiczna

Przestrzeń sferyczna

- pudełkowa/wenecka

- przestrzeń ograniczona np. ścianami, scenografią

- może być zamknięta całkowicie np. pokój lub scena teatralna

- akcja z postacią główną i widownią

- gra jest narzucona

- zmuszeni jesteśmy do takich a nie innych zachowań

- mnogość rekwizytów



- wspólnotowa

- nieograniczona przestrzeń ani ścianą ani scenografią

- nie ma ograniczeń przestrzennych

- ograniczona liczba lub brak rekwizytów o znaczeniu symbolicznym

- nie ma podziału na widownię i aktora

- nie ma umownej dekoracji

- przykłady: manifestacja, plaża, jakikolwiek wypadek

- pełna swoboda zachowań



Obie te przestrzenie łączą się niekiedy

np. na scenie w teatrze jest pomost do widowni lub aktorzy schodzą do widowni, wciągają widza do przedstawień.


W myśl teorii antropologicznej człowiek jest pojemnikiem nie tylko na wnętrzności ale tez na myśli. Idąc dalej większość osób jest kubiczna lub sama jest pojemnikiem.
Sferycy – to spontaniczni ludzie, otwarci na ludzi, potrzebujący adrenaliny, radośni, gotowi na zmiany.

Kubicy – realnie myślący, konkretnie, hierarchicznie, mało elastyczni, niegotowi na zmiany, tradycje, wartości.


21.03.2010
MASKA – co to znaczy paradoks maski? Paradoks oznacza że maska niby przykrywa ale tak naprawdę odkrywa.
Maski w karnawale:

Zakonnica przebiera się za prostytutkę, tak skrajne przebranie jest spowodowane ukrytymi pragnieniami. Często założenie maski uwalnia najbardziej ukryte zachowania, instynkty. Maksa ma ukrywac naszą twarz z której możemy wszystko wyczytać. Przybieramy maskę by odciąć się od swojej roli społecznej i przejąć cechy osoby za którą się przebieramy np. bizneswoman przebiera się za kurtyzanę.


Maska funkcję:

1. religijna / mistyczna

2. obronna

3. zmiany statusu społecznego (liminalna)

4. symboliczna

5. estetyczna


Maski powstały przy okazji kultu Dionizosa, przywdziewano maski w Dionizje.

Miały symbolizować zabawę, zbliżyć ludzi do bogów. Początkowo maska była figurką i miała symbolizować kogoś. Pośrednik między sacrum i profanum.


Ad. 1

Maska pośmiertna to np. nagrobkowe zdjęcia lub rzeźby, pomniki które mają przez ułamkowy czas obudzić w nas pamięć o zmarłym. Zdjęcia te ukazują zmarłego za życia doczesnego.


Ad. 2

Dopinanie piór bądź innych elementów zwierzęcych które mają pomóc utożsamiać się z symbolami np. siły – orzeł, dzikie koty


Ad. 5

Maską jest malowanie się, operacje plastyczne.


Lustro wymaga od nas ciągłego poprawiania się. Lustro jest formą maski, naszej maski. Przeglądanie się w witrynach sklepowych jest skutkiem zadawania sobie pytania jak ja wyglądam teraz, jak się komponuję z obecnym otoczeniem, kim jestem teraz, jak mnie widzą inni. Mówienie że patrzenie w lustro jest próżne, ma swoje korzenie w domach publicznych, arystokracji. Kiedyś z luster korzystały tylko kurtyzany lub arystokratki.
27.03.2010

Stanisławki i Brecht


  1. K. Stanisławski – koncepcja realizmu psychologicznego, wprowadzil próby stolikowe (dyskusja, czytanie roli, opowiedzieć – wczuć się w rolę)

- Twórca metody realizmu psychologicznego oraz wielkiej rewolucji teatru.

- Teatr do czasu Stanisławskiego był groteskowy, przerysowany, rola suflera, aktorzy grali w głębi sceny.

- Reformacja niosła za sobą likwidację suflera, zbyt częstych spektakli, przerysowanej gry aktorskiej.

- Aby aktor był dobry musi wypracować samopoczucie wewnętrzne i zewnętrzne. W grze musi być prawda, a nie załamanie w mimice i gestach.

- Aktor wchodząc do teatru musi zostawić swoje ja i utożsamić się z postacią którą gra

- aktor musi przed przyjściem do teatru zacząć powoli wchodzić w swoją rolę :

a. doskonała stylizacja (każda rola społeczna wymaga odpowiedniego kostiumu np. nauczyciela)

b. sprawność fizyczna (ciało nie może ograniczać)

c. temporytm zewnętrzny (tempo ciała ma być zgodne z rytmem myślenia)

d. zewnętrzny powab

e. ważność zespołowości (dost. naszego ciała do ciał innych osób)

f. totalne wytrenowanie ciała, głosu, mimiki

g. stosunek ciała do dekoracji dekoracja wpływa na nasze zachowanie)


- wewnętrzne samopoczucie sceniczne:

a. dyscyplina wewnętrzna (przeciwstawienie się samopoczuciu na rzecz roli)

b. opanowanie wewnętrzne (nie daje się ponieść emocją, wtedy gdy ich nie potrzeba)

c. pamięć emocjonalna (aktor w roli teatralnej powinien zapamiętywać emocje związane z rolą np. chcesz zapłakać to przypomnij sobie coś smutnego)

d. poczucie prawdy i przeświadczenie o niej ( np. wczucie się w rolę i przeświadczenie o jej słuszności np. jestem studentem, godzę się z tym, siedzę i piszę)
- wewnętrzny powab

- proces przeżywania ( nie możemy grac roli której nienawidzimy)

- logika i konsekwencja ( jak wchodzimy w rolę to konsekwentnie do końca)

- aktor udaję że nie ma widowni (czwarta ściana)




  1. Brecht – pisarz, teoretyk teatru, dramaturg

- efekt obcości:

a. pokazując swoją rolę musimy pamiętać że jesteśmy aktorami np. to ja Krystyna Janda gram dziś Ofelię.

b. nie ma czwartej ściany aktor mówi do widowni

c. próby stolikowe (odczytywanie roli w III osobie np. Julia była, Julia zrobiła)

d. nie utożsamiać się z graną postacią

e. mówienie didaskaliów (tekstów pobocznych) przez aktora podczas aktu.



24.04.2010
Widowisko
- nie ma widowiska bez odbiorcy

- trójjednia widowiska: reżyser, aktor, odbiorca

- odbiorcy to tłum który zbiera się w jednym miejscu, na widowisko, dający się z pełna świadomością oszukać

- odbiorca zgadza się na fikcję, oszukiwanie siebie, gdyż podczas widowiska możemy zaistniałą sytuację zaprojektować, przenieść do własnego życia, utożsamić się z fikcyjna sytuacją

- odbiorcy w tłumie myślą wyłącznie obrazami, nie analizują, ten proces zachodzi później

- publiczność heterogeniczną nie łączy nic więcej prócz miejsca

- publiczność homogeniczną łączy wspólne przeżywanie, doświadczenie np. koncerty, kościoły, mecze itp. Ludzie wiedzą po co biorą udział w widowisku, zgadzają się na świadome oszustwo

- publiczność heterogeniczna np. sztuka uliczna, wypadek

- akcja pośrednia: kiedy jesteśmy świadomi na jakie widowisko idziemy, widowisko jest przygotowane, łączy się z tłumem homogenicznym

- akcja bezpośrednia: gdy nie jesteśmy świadomi widowiska, zaskakuje nas, przypadkowo bierzemy w nim udział. Łączy się z publicznością heterogeniczną.

- wszelkiego rodzaju happeningi , performance ( 20 osób nieznanych sobie spotyka się w jednym miejscu i razem coś przeżywają np. biją się poduszkami) SA po to by odbiorca zatrzymał się na chwilę i przełamał z punktu widzenia antropologii) barierę pomiędzy publicznością homogeniczna a heterogeniczną.
Badanie publiczności zależy od:


  1. statusu społecznego, wykształcenia i pochodzenia

  2. dni tygodnia

  3. godziny

- publiczność jest tworem abstrakcyjnym, dlatego ciężko jest ją badać.
25.04.2010

Kozioł Ofiarny
Kozioł ofiarny ( współcześnie) – osoba słaba, nieporadna życiowo, zachowanie wycofane, często osoby niepełnosprawne, kozioł ofiarny jest związany z małą grupą od jej upodobań zależy czy będzie kozłem. Przenoszenie własnych zachowań negatywnych na kozła ofiarnego i wyolbrzymianie tych cech. Często kozłami ofiarnymi SA politycy, na zasadzie my-oni, my jako poszkodowani, oni jako zło.
- Badanie kulturoznawcze pojęcia kozła ofiarnego trzeba zacząć od projekcji – identyfikacji.
Kozioł ofiarny (kiedyś) – zwierze mogło być kozłem ofiarnym, musiało tylko posiadać cechy ludzkie np. życie w grupie, przewodnik, dominator. Kozioł ofiarny kiedyś był kojarzony tylko z cechami dobrymi: ładny, stadny, dorodny, najlepszy rodowód. Po wybraniu od razu zaznaczano go: malowano, ubierano. Następnie zabijano by oczyścić się lub cos uprosić ( zabić dla daru) np. niech zacznie padać.
Ludzie jako kozły ofiarne (kiedyś) – osoby silne lub w innych grupach naznaczonych. Jednakże najczęściej osoba wyróżniająca się urodą, siłą z grupy społecznej. Często nastoletnie osoby (faza luminalna) bo nie mają jasno określonych funkcji społecznych np. mąż się nie upomni. Młody wiek również był uważany za łącznik między sacrum a profanum. Młodzi ludzie mają w sobie jeszcze pierwiastek boskości, nie są skalani profanum, uporządkowani życiem ziemskim.

Osoba wybrana na kozła, przez 30 dni żyła jak król (m.in. rozpasanie seksualne) traktowano go jak bóstwo, kłaniano się mu. Po 30 dniach zabijano go. Okres ten był po to by przekonać Boga do daru jaki mu złożą z kozła, lub przekonać kozła do jego boskości. Kozioł był pilnowany przez straż, często zdarzały się ucieczki, więc wybierano kolejnego. Zabijano kozła w bardzo okrutny sposób („na żywca”), wycinano serce, odcinano głowę, krew zbierano i polewano owoce i warzywa, potem je zjadano jako symbol łączenia się z sacrum. Skórę z dziewicy zdzierano i kapłan chodził w niej jak w płaszczu. Serce często suszono jako totem, relikwię. Głowę nabijano na pal, następnie wystawiano na widok publiczny.


Kryzys ofiarniczy – jeśli kozioł nie spełni oczekiwania np. nie spadnie deszcz, wchodzi się w kryzys (że wspólnota źle wybrała, jednostka była zbyt słaba). Kolejna ofiara była formą przeproszenia za pomyłkę.
Skutek ofiarniczy – oczyszczenie wspólnoty z brudu, katharsis.

Ofiara łączy się zawsze z kryzysem.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna