Aster alpejski



Pobieranie 371.34 Kb.
Strona1/7
Data02.05.2016
Rozmiar371.34 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7


ASTER ALPEJSKI

Aster alpinus L.

Rodzina: Asteraceae
Występowanie: środkowa Europa, Azja, Ameryka Północna
Aster alpejski rośnie w górach na wapiennych, słonecznych skałach. W Alpach występuje aż do wysokości 3195 m n.p.m., można go spotkać na szczycie Mont blanc. W Polsce występuje w Tatrach i Pieninach. Przez górali aster alpejski nazywany jest wolimi oczami. Zaś starożytnym kwiaty astrów kojarzyły się z gwiazdami. Łacińska nazwa aster oznacza gwiazdę. Gatunek w uprawie od XVI w. w licznych odmianach. Roślina ma około 20 cm długości, tworzy luźną darń, jest szorstko owłosiona. Liście dolne są łopatkowate, górne lancetowate. Na wierzchołkach łodyg w maju i czerwcu pojawiają się pojedyncze, duże koszyczki kwiatowe o kwiatach języczkowych fioletowych, różowych lub białych, oraz o kwiatach rurkowatych żółtych. Roślina dobrze rośnie w słońcu, na przeciętnej glebie ogrodowej. Nadaje się na rabaty i do ogrodu skalnego.


Azalia
Rododendron ‘Narcissiflora’

Rodzina: Ericaceae

Azalia odmiany ‘Narcissiflora’jest krzewem dorastającym do 170 cm wysokości. Liście ma sezonowe, szorstkie, wybarwiające się jesienią na kolor czerwony. Kwiaty drobne, jasnożółte, półpełne, pachnące. Kwitnie na przełomie maja i czerwca.
Azalia pontyjska
Rododendron luteum Sweet.

Rodzina: Ericaceae

Występowanie: Kaukaz i góry Anatolii

Azalia pontyjska jest krzewem dorastającym do wysokości 2 m. Liście są sezonowe, przebarwiające się jesienią na kolor czerwony. Złocisto żółte kwiaty pachną odurzająco, często rozwijają się przed liśćmi. Kwitną w kwietniu i maju. Wszystkie części rośliny są trujące – dla pszczół również nektar.


Bagno pospolite
Ledum palustre L.

Rodzina: Ericaceae

Występowanie: Europa, Ameryka Północna, Azja
Bagno pospolite jest zawsze zielonym krzewem, może dorastać do 1m wysokości, rośnie na torfowiskach i w borach bagiennych; w Polsce na niżu i w niższych położeniach górskich. Liście mają charakterystycznie podwinięte brzegi, górna strona jest błyszcząca, dolna rudo, filcowato owłosiona. Kwiaty o silnym, duszącym zapachu pojawiają się od V do VII. Cała roślina jest trująca, a jednocześnie ma właściwości lecznicze. Silnie pachnące gałązki zbierane w czasie kwitnienia używane są jako środek przeciwko molom.

Barwinek pospolity
Vinca minor L.

Rodzina: Apocynaceae

Występowanie: Europa, Azja Mniejsza

Barwinek pospolity jest krzewinką o cienkich, zakorzeniających się pędach. Liście ma zawsze zielone, błyszczące. Kwiaty fioletowo błękitne, kwitnienie bardzo długie od kwietnia do września. Najlepiej rośnie na glebach żyznych i próchnicznych na stanowiskach półcienistych. Cała roślina jest trująca.




Barwinek większy

Vinca major L.

Rodzina: Apocynaceae

Występowanie: Europa Południowa

Barwinek większy jest półkrzewem dorastającym do wysokości 40 cm. Liście ma zawsze zielone. Kwiaty jasnoniebieskie z lejkowatą rurką korony, ukazują się od kwietnia do maja. Lubi ciepłe i półcieniste.



Bazylia pospolita (Bazylia wonna)

Ocimum basilicum L.

Rodzina: Lamiaceae

Występowanie: Azja
Bazylia pospolita jest rośliną jednoroczną, silnie aromatyczną. W starożytności była ceniona jako roślina lecznicza, kultowa i przyprawowa. W Europie rozpowszechniła się w XVI w. Surowcem jest ziele, które zbieramy w pełni kwitnienia. Korzystnie wpływa na funkcjonowanie przewodu pokarmowego, pobudza apetyt, przeciwdziała wzdęciom i wpływa uspokajająco na system nerwowy. W kuchni używana jest w postaci świeżych liści do przyprawiania sałaty, potraw z grochu, grzybów, pomidorów. Suszona może być używana do pieczenia mięsa, ryb oraz potraw z fasoli. Olejek bazyliowy ma zastosowanie w przemyśle kosmetycznym, perfumeryjnym. Używany bywa także do aromatyzowania przetworów spożywczych. Nazwa bazylia pochodzi od łacińskiego basilikos, czyli król.


Berberis Thunberga odm. purpurowa niska


Berberis thunbergii ‘Atropurpurea Nana’

Rodzina: Rosaceae

Występowanie:Japonia

Berberys Thunberga jest niskim, szeroko rozłożystym krzewem. Pędy ma cierniste i wygięte łukowato ku ziemi. Kwiaty są żółte, zaczerwienione na zewnątrz, pojedynczo lub po dwa, trzy w pęczkach. Owoce elipsoidalne, czerwone pozostają na krzewach po opadnięciu liści. Jest gatunkiem o małych wymaganiach glebowych, dobrze rośnie na glebach lekkich, przepuszczalnych, w miejscach słonecznych. Doskonale nadaje się do obsadzania skarp i pochyłości, oraz na niskie żywopłoty. Odmiana ‘Atropurpurea Nana’ jest karłową odmianą, bardzo zagęszczoną, rozrastającą się poduchowato, listki ma mniejsze od typu .



Berberis Thunberga odm. żółtolistna
Berberis thunbergii ‘Aurea’

Rodzina: Rosaceae

Występowanie:Japonia

Berberys Thunberga jest niskim, szeroko rozłożystym krzewem. Pędy ma cierniste i wygięte łukowato ku ziemi. Kwiaty są żółte, zaczerwienione na zewnątrz, pojedynczo lub po dwa, trzy w pęczkach. Owoce elipsoidalne, czerwone pozostają na krzewach po opadnięciu liści. Jest gatunkiem o małych wymaganiach glebowych, dobrze rośnie na glebach lekkich, przepuszczalnych, w miejscach słonecznych. Odmiana ‘Aurea’ cechuje się powolnym wzrostem miejscach żółtym wybarwieniem liści przez cały sezon wegetacyjny.



Berberis Thunberga


Berberis thunbergii ‘Maria’

Rodzina: Rosaceae

Występowanie:Japonia

Berberys Thunberga jest niskim, szeroko rozłożystym krzewem. Pędy ma cierniste. Kwiaty są żółte, zaczerwienione na zewnątrz, pojedynczo lub po dwa, trzy w pęczkach. Owoce elipsoidalne, czerwone pozostają na krzewach po opadnięciu liści. Jest gatunkiem o małych wymaganiach glebowych, dobrze rośnie na glebach lekkich, przepuszczalnych, w miejscach słonecznych. Odmiana ‘Maria’ ma silne, wzniesione pędy, liście wybarwione na ciemnożółty kolor przez cały sezon wegetacyjny.



Berberis Thuberga odm. purpurowa
Berberis thunbergii 'Atropurpurea'

Rodzina: Rosaceae

Występowanie: Japonia
Berberys Thunberga jest niskim, szeroko rozłożystym krzewem. Pędy ma cierniste i wygięte łukowato ku ziemi. Kwiaty żółte, zaczerwienione na zewnątrz, pojedynczo lub po dwa, trzy w pęczkach. Owoce elipsoidalne, czerwone pozostają na krzewach po opadnięciu liści. Jest gatunkiem o małych wymaganiach glebowych, dobrze rośnie na glebach lekkich, przepuszczalnych, w miejscach słonecznych. Doskonale nadaje się do obsadzania skarp i pochyłości, oraz na niskie żywopłoty. Odmiana 'Atropurpurea' ma liście purpurowe w czasie całego okresu wegetacyjnego, dlatego też często stosowana jest do zestawień kolorystycznych.

Berberis Thuberga odm. purpurowa
Berberis thunbergii 'Kobold'

Rodzina: Rosaceae

Występowanie: Japonia
Berberys Thunberga jest niskim, szeroko rozłożystym krzewem. Pędy ma cierniste i wygięte łukowato ku ziemi. Kwiaty są żółte, zaczerwienione na zewnątrz, pojedynczo lub po dwa, trzy w pęczkach. Owoce elipsoidalne, czerwone pozostają na krzewach po opadnięciu liści. Jest gatunkiem o małych wymaganiach glebowych, dobrze rośnie na glebach lekkich, przepuszczalnych, w miejscach słonecznych. Doskonale nadaje się do obsadzania skarp i pochyłości, oraz na niskie żywopłoty. Odmiana 'Kobold' ma kulisty pokrój i dorasta do 0,5m wysokości.


Berberys Frikarda
Berberis xfricardi ‘Telstar’

Rodzina: Berberidaceae

Berberis Frikarda jest zimozielonym krzewem dorastającym do 1 m wysokości, wolno rosnący, przyrasta około 5 cm rocznie. Liście są skórzaste, błyszczące, od spodu szaro-białe

Dość odporny na mróz, mimo to wymaga stanowisk ciepłych, osłoniętych i okrycia na zimę.




Bergenia sercowata


Bergenia cordiflora (Haw.) Sternb.

Rodzina: Saxifragaceae

Występowanie: Syberia
Bergenia sercowata pochodzi z gór Ałtaju na Syberii. Jest kępiastą byliną częściowo zimozieloną. Liście ma skórzaste, błyszczące o brzegu piłkowanym. Blaszka liściowa jest w zarysie okrągła, u nasady zaokrąglona lub sercowata. Jesienią liście czerwienieją. Pęd kwiatostanowy dorasta do 40 cm wysokości. Kwiatostan jest wiechowaty, prawie kulisty, w miarę przekwitania parasolowaty. Kwiaty są bardzo liczne, dzwonkowate, barwy lilaróżowej, u odmian białe, różowe lub czerwone. Kwitnie w kwietniu. Roślina nie ma dużych wymagań, może rosnąć w każdym miejscu i na każdej glebie, także w głębokim cieniu. Jest odporna na zmiany warunków atmosferycznych. Sadzona jest jako roślina okrywowa, a także do ogrodów skalnych, na murki i do obsadzania brzegów wód. Czasami stosowana do zazielenia powierzchni pod drzewami, razem z turzycami i paprociami.

Bez lilak
Krzew lub małe drzewo do 7 m wysokości z odrostami korzeniowymi. Liście jajowate do szerokojajowatych, nagie. Kwiaty zebrane w wiechy rozwijające się z jednego lub obu najwyższych pąków bocznych, silnie pachnące i nektarodajne, ale długa rurka korony czyni nektar niedostępnym dla pszczół. Odmiany tego lilaka są podstawowymi krzewami ozdobnymi, o okazałych kwiatostanach i pachnących kwiatach. Prezentowany pień pochodzi z dziedzińca dawnego szpitala przy ul. Rogozińskiego w Przemyślu. Zapewne został posadzony na początku XX wieku. Duże opady śniegu spowodowały wywrócenie krzewu, a pień został przekazany do Arboretum.

Biedrzeniec anyż


Pimpinella anisum L.
Rodzina: Apiaceae

Występowanie: rejony Morza Śródziemnego


Biedrzeniec anyż jest rośliną jednoroczną zawierającą w owocach aromatyczny olejek eteryczny. Znana była już w starożytności, a obecnie uprawiana głównie w rejonach o cieplejszym klimacie basen Morza Śródziemnego, Ameryka Środkowa, Indie. Przypisywano mu właściwości odmładzające i antytoksyczne. W lecznictwie owoce anyżu stosowane są jako środek wykrztuśny, rozkurczający. Duże ilości anyżu są używane w przemyśle spirytusowym do produkcji likierów. W kuchni jest popularną przyprawą dodawaną do chleba, ciastek i konfitur.

Biedrzeniec mniejszy
Pimpinella saxifraga L.

Rodzina: Apiaceae

Występowanie: Europa, Azja. W Polsce pospolity; na suchych zboczach, w lasach, przydrożach.
Biedrzeniec mniejszy jest byliną osiągającą wysokość do 50 cm. Wytwarza liście podwójnie pierzaste i drobne białe kwiaty, które kwitną od VI do IX.

Wykorzystanie:

Liście używane są do surówek, zup jarzynowych, sosów, do aromatyzowania majonezów, gotowanych warzyw, ryb, likierów. Mają delikatny zapach i lekko piekący smak przypominający ogórki. Korzeń bywa używany do koloryzowania wódek na niebieski kolor. Korzeń posiada również działanie lecznicze. Działa moczopędnie, wykrztuśnie, wzmaga trawienie, rozkurczowo - co wykorzystuje się przy leczeniu astmy i chorób układu oddechowego. W średniowieczu uważano, że chroni przed dżumą.


Bluszcz pospolity

Hedera helix L.

Rodzina: Araliaceae

Występowanie: Europa
Bluszcz pospolity jest zimozielonym pnączem o liściach i pędach dwojakiego rodzaju. W fazie młodocianej pędy są długie, giętkie, ścielące się po ziemi lub wspinające się na podpory, wytwarzają korzonki czepne, a liście są klapowane. W fazie dojrzałej pędy są wyprostowane, sztywne i nie wytwarzają korzonków czepnych, liście są nieklapowane jajowate lub rombowe. Różne części rośliny pokryte są włoskami. Kwiaty są drobne, zielonożółte. Bluszcz kwitnie jesienią, od września do października, a kuliste czarne owoce dojrzewają dopiero następnego roku. W Polsce bluszcz występuje w lasach liściastych, zwłaszcza bukowych. Jest objęty ochroną prawną. Cała roślina jest trująca.





Budleja Davida

Buddleja davidi ‘Black Knight’

Rodzina: Buddleyaceae

Występowanie:Chiny

Budleja Dawida jest krzewem dorastającym do 5 m wysokości. Liście ma lancetowate od 10 do 20cm długości, kwiaty zebrane w wydłużonych, przewijających kwiatostanach. Kwitnienie jest rozłożone w czasie rozpoczyna się w lipcu, a kończy w październiku. Kwitnące kwiaty zwabiają motyle dlatego budleja często nazywana jest „motylim krzewem”. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, na żyznych glebach. W surowe zimy marznie do poziomu gruntu. Odmiana „Black Knight” ma bardzo ciemne fioletowe kwiaty.

Budleja Davida

Buddleja davidii Franch.

Rodzina: Buddleyaceae

Występowanie:Chiny

Budleja Dawida jest krzewem dorastającym do 5 m wysokości. Liście ma lancetowate od 10 do 20cm długości, kwiaty zebrane w wydłużonych, przewijających kwiatostanach. Kwitnienie jest rozłożone w czasie rozpoczyna się w lipcu, a kończy w październiku. Kwitnące kwiaty zwabiają motyle dlatego budleja często nazywana jest „motylim krzewem”. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, na żyznych glebach. W surowe zimy marznie do poziomu gruntu.



Bukszpan zwyczajny
Buxus sempervirens ‘Suffruticosa’

Rodzina: Buxaceae

Występowanie: Europa płd., Azja Mniejsza, Kaukaz, Afryka płn.
Bukszpan zwyczajny jest krzewem wolno rosnącym, o gęstej, regularnej, kulistej koronie. W krajach o łagodnych zimach często osiąga rozmiary do kilkunastu metrów. Pędy ma graniaste, gęsto ulistnione, młode skąpo owłosione, starsze nagie, zielone. Liście są zimozielone, naprzeciwległe, skórzaste, długości do 3 cm, nagie. Z wierzchu są błyszczące, od spodu matowe. Kwiaty są drobne, żółtawe. Kwitnie w maju. Odmiana ‘Suffruticosa’to niski, słabo rosnący krzew do 1 m wysokości, bardzo gęsto ugałęziony i ulistniony. Stosowany jest na niskie żywopłoty i formy geometryczne. Preferuje stanowiska od słoneczne i półcieniste.

Bylica estragon


Artemisia dracunculus L.

Rodzina: Asteracea

Występowanie: Azja Środkowa
Bylica estragon jest byliną o drewniejących kłączach. Obecnie uprawiana w całej Europie, w obu Amerykach i Azji. Do Polski trafiła prawdopodobnie w XVI w. Jest cenną, ale mało znaną rośliną przyprawową. W uprawie znane są dwie formy - estragon francuski (prawdziwy), który jest bardziej aromatyczny i estragon rosyjski. Surowcem jest ziele, które po ususzeniu zachowuje naturalny kolor. Ziele po roztarciu wydziela intensywny zapach spowodowany dużą zawartością kumaryny. Ponadto zawiera duże ilości goryczy i garbników. Pobudza wydzielanie soków trawiennych i ze względu na zawartość witamin działa przeciwszkorbutowo. Bylica jest używana jako przyprawa do potraw mięsnych, sosów, zup i marynat, oraz do produkcji octu estragonowego i musztardy. Polecana jest w diecie bezsolnej jako produkt zastępujący sól. W przemyśle spożywczym wykorzystywana jest do przyprawiania konserw. Nazwa artemisia pochodzi od władczyni Artemizji zajmującej się medycyną i botaniką.

Bylica pospolita
Artemisia vulgaris L.

Rodzina: Asteraceae

Występowanie:cała półkula północna; bywa uprawiana na Półwyspie

Bałkańskim, we Włoszech, Francji i Rosji. W Polsce pospolita; rośnie na przydrożach, w rowach i na nieużytkach.


Bylica pospolita jest byliną wysoką do 1,5 m. Wytwarza pędy rozgałęzione w górnej części i tu wełnisto owłosione. Liście z wierzchu są nagie, od spodu zaś białawowełniste. Koszyczki kwiatowe są małe 3-5mm, skupione w dużą rozgałęzioną wiechę z kwiatami żółtymi lub czerwononawymi. Kwitnie od VII do IX.

Wykorzystanie:

Pędy ścięte przed kwitnieniem używane są jako przyprawa do mięs, sałatek, zup, również do aromatyzowania likierów (absynt). Roślina lecznicza o pobudzającym działaniu na przewód pokarmowy, o właściwościach odkażających, przeciwrobaczych. Niegdyś jako roślina magiczna, której pędy ścięte w Noc Świętojańską miały chronić przed potworami, chorobami i nieszczęściem.

Choina kanadyjska
Tsuga canadensis 'Jeddeloch'

Rodzina: Pinaceae

Występowanie: wschodnia Ameryka Północna
Choina kanadyjska rośnie zwykle w lasach mieszanych, lubi chłodne wilgotne siedliska, bardzo dobrze znosi ocienienie. Drzewo dorasta do 30m wysokości, tworzy szeroką, stożkowatą koronę z długimi, cienkimi konarami. Igły ma krótkie, spłaszczone, środkowe krótsze i często charakterystycznie odwrócone dolną stroną do góry. Choinę kanadyjską sprowadzono do Europy w 1730 i sadzono ją często w parkach, a nawet w lasach. Odmiana 'Jeddeloch' jest odmianą karłową, rosnącą w kształcie zwartej półkuli, z lejkowatym wgłębieniem na środku.

Chrzan pospolity (Warzucha, Warzucha)
Armoracia rusticana P.Gaertn., B.Mey. & Scherb.

Rodzina: Brassicaceae

Występowanie: prawdopodobnie pochodzi z Europy południowo-wschodniej i zachodniej Azji. W Polsce jako antropofit

(gatunek obcego pochodzenia zawleczony przez człowieka).


Chrzan pospolity jest byliną dorastającą do 1,5 m. Wytwarza silny, mięsisty korzeń palowy. Liście odziomkowe są podłużne, olbrzymie, na długich ogonkach. Liście na łodydze są bezogonkowe, siedzące. Wytwarza drobne, białe kwiaty. Nasion w naszych warunkach nie zawiązuje.

Wykorzystanie:

Chrzan jest rośliną przyprawową. Jego korzeń posiada bardzo ostry, piekący smak i zapach. Zawiera dużo witaminy C i sole mineralne. Używa się go do sosów, sałatek.

Wchodzi w skład tradycyjnych potraw przygotowywanych w okresie Świąt Wielkiej Nocy.

Jest również rośliną leczniczą działającą grzybobójczo, bakteriobójczo, moczopędnie. Pobudza wydzielanie soków trawiennych. Zewnętrzne okłady łagodzą dolegliwości reumatyczne, nerwowe i mięśniowe.


Cis pospolity

Taxus baccata ‘Elegantissima’

Rodzina: Taxaceae

Występowanie: środkowa i zachodnia Europa, północna Afryka, Azja Mniejsza

Cis pospolity w Polsce osiąga wschodnią granicę występowania i rośnie na niewielu stanowiskach o charakterze wyspowym. Jest drzewem bez żywicy zawierającym trujący alkaloid taxynę, który znajduje się we wszystkich częściach rośliny poza czerwonymi osnówkami, w których zagłębione są nasiona. Jest zaliczany do najwolniej rosnących roślin iglastych i może żyć ponad 1000 lat. Jego drewno jest twarde, ciężkie, mocne i bardzo elastyczne. Dawniej wykorzystywano je do wyrobu do wyrobu łuków, kusz, grotów do strzał co wiązało się z nadmierną eksploatacją lasów cisowych. Dlatego też cis znalazł się pod ochroną prawną już czasach króla Władysława Jagiełły. Jest to drzewo klimatu morskiego, lubi dużą wilgotność powietrza, łagodne zimy i niezbyt upalne lata.



Cis pospolity
Taxus baccata ‘Summergold’

Rodzina:Taxaceae

Występowanie: środkowa i zachodnia Europa, północna Afryka, Azja Mniejsza
Cis pospolity w Polsce osiąga wschodnią granicę występowania i rośnie na niewielu stanowiskach o charakterze wyspowym. Jest drzewem bez żywicy zawierającym trujący alkaloid taxynę, który znajduje się we wszystkich częściach rośliny poza czerwonymi osnówkami, w których zagłębione są nasiona. Jest zaliczany do najwolniej rosnących roślin iglastych i może żyć ponad 1000 lat. Jego drewno jest twarde, ciężkie, mocne i bardzo elastyczne. Dawniej wykorzystywano je do wyrobu do wyrobu łuków, kusz, grotów do strzał co wiązało się z nadmierną eksploatacją lasów cisowych. Dlatego też cis znalazł się pod ochroną prawną już czasach króla Władysława Jagiełły. Jest to drzewo klimatu morskiego, lubi dużą wilgotność powietrza, łagodne zimy i niezbyt upalne lata. Odmiana ‘Summergold’ jest krzewem wolno rosnącym. Igły latem są złoto-żółte, zimą zielono-brązowawe. Lubi stanowiska słoneczne lub lekko zacienione.

Cis pośredni
Taxus media 'Wojtek'

Rodzina: Taxaceae


Cis pośredni jest gatunkiem mieszańcowym pochodzącym od cisa pospolitego i japońskiego i ma cechy obydwu tych gatunków. Jest drzewem bez żywicy zawierającym trujący alkaloid taxynę, który znajduje się we wszystkich częściach rośliny poza czerwonymi osnówkami, w których zagłębione są nasiona. Jest zaliczany do najwolniej rosnących roślin iglastych i może żyć ponad 1000 lat. Jego drewno jest twarde, ciężkie, mocne i bardzo elastyczne. Dawniej wykorzystywano je do wyrobu do wyrobu łuków, kusz, grotów do strzał co wiązało się z nadmierną eksploatacją lasów cisowych. Dlatego też cis znalazł się pod ochroną prawną już czasach króla Władysława Jagiełły.
Cykoria podróżnik
Cichorium intybus L.

Rodzina: Asteraceae


Występowanie: Europa, Azja Mniejsza, Azja. W Polsce pospolita , rośnie na przydrożach, pastwiskach, ugorach, obrzeżach pól uprawnych, archeofit (gatunek zadomowiony przybyły przed końcem XV wieku).
Cykoria podróżnik jest byliną do 1,5 m wysoką. Dolne liście skupione są w rozetę, górne rzadko rozmieszczone i niewielkie, osadzone na łodydze. Koszyczki kwiatowe, z niebieskimi kwiatami o średnicy do 4 cm położone są na szczytach łodyg i w kątach górnych liści wzdłuż łodyg. Kwitnie przez całe lato.

Wykorzystanie:

Z młodych liści, zawierających witaminę C i mikroelementy, przyrządza się sałatkę. Służy do produkcji napojów chłodzących. Odmiana cykorii uprawiana jest jako cykoria sałatowa. W XVI w. z korzenia przyrządzano namiastkę kawy o nieco gorzkim lecz przyjemnym smaku. Roślina lecznicza używana przy kłopotach z układem pokarmowym.


Czarny dąb


Botanicy przyjmują, że dęby pojawiły się na ziemiach polskich około 9000 8000 lat temu. „Czarne dęby” to powalone potężne pnie, które przebywały pod wodą minimum 3000 lat i nabrały hebanowej barwy oraz prawie kamiennej twardości.

Prezentowane tutaj pnie należące do gatunku, Quercus robur, znaleziono w żwirowni w Radymnie na głębokości 4 6 m. Spoczywały w warstwie piasku pochodzenia rzecznego, który wypełnia dawną dolinę Sanu. Ich średnica waha się od 0,3 do 1,4 m, niektóre okryte są jeszcze korkiem. Na odsłoniętym drewnie stwierdzono ślady żerujących niegdyś owadów i szczątki muszli skójek. W bezpośredniej bliskości odnaleziono igły jodły, która dotarła do Polski 5000 4000 lat temu i świadczy to o wieku odnalezionych pni dębowych.

Pnie znalezione zostały w roku 1999 w żwirowni w Radymnie.

Czosnek pospolity
Allium sativum L.

Rodzina: Liliaceae

Występowanie: środkowa Azja
Czosnek pospolity jest byliną o zwartej cebuli zwanej „główką”. Nazwa łacińska pochodzi z języka celtyckiego od słowa all, które oznacza piekący, ostry. Zaś nazwa sativum oznacza uprawny. Czosnek jest wymieniany w najstarszych źródłach piśmienniczych jako roślina lecznicza i magiczna. Jego surowcem zielarskim i spożywczym są świeże „główki” zawierające olejek eteryczny, związki siarki i kwas askorbinowy. Zawierają również dużo witamin i składników mineralnych, szczególnie pierwiastków rzadkich, takich jak kobalt, nikiel, chrom i jod. Związki siarki nadają ostry zapach całej roślinie. Współczesne badania potwierdzają właściwości bakteriobójcze, przeciwmiażdżycowe, odtruwające organizm oraz przeciwnowotworowe. Czosnek jest powszechnie stosowaną przyprawą. Jako środek konserwujący dodawany jest do marynat i przetworów.

Czyściec wełnisty


Stachys byzantina K.Koch.

Rodzina: Lamiaceae

Występowanie: Kaukaz, Iran
Czyściec wełnisty ma płożące pędy, a cała roślina jest gęsto, biało, wełniście owłosiona. Liście ma podługowatoeliptyczne, zwężające się na obu końcach, grube i miękkie, a pędy kwiatostanowe wyprostowane, o wysokości do 40 cm. Kwiaty ma małe i niepozorne, purpurowe, zebrane w wielokwiatowe okółki tworzące kłosy. Rozwijają się w czerwcu i lipcu. Jest rośliną ekspansywną i doskonale nadaje się do zadarniania oraz na rabaty. W uprawie wymaga miejsc suchych i słonecznych. Nazwa gatunkowa pochodzi od liści, które są obficie pokryte białym kutnerem przypominającym wełnę.

Dalia ogrodowa (Georginia)
Dahlia variabilis Desf.

Rodzina: Asteraceae

Występowanie: Ameryka Środkowa
Liczne gatunki dalii w stanie naturalnym znali i uprawiali w Meksyku Aztekowie. W XVIII w. pierwsze bulwy dalii sprowadzono do Hiszpanii do ogrodów klasztornych, gdzie nowo sprowadzonym roślinom nadano nazwę Dahlia. Początkowo sądzono, że bulwy dalii będą w stanie zastąpić ziemniaki. We Francji rośliny rozmnażała w ogrodach królewskich małżonka Napoleona. W XIX w. dalie przywieziono do Londynu, gdzie po raz pierwszy pojawiała się nowa nazwa georginia. W XIX w. dalie zrobiły oszałamiającą karierę, powstały liczne towarzystwa miłośników i wyhodowano szereg nowych odmian. Dziś są uprawiane tysiące odmian na wszystkich kontynentach, głównie z uwagi na efektowne kwiatostany występujące w różnych formach i kolorach. Wyróżniono 10 grup dalii ze względu na kształt kwiatów: pojedyncze zwykłe, anemonowe, kołnierzykowe, peoniowe, dekoracyjne, kuliste, pomponowe, kaktusowe, półkaktusowe i inne, m.in. storczykowe.




  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna