Biuro Krajowej Rady Radiofonii I Telewizji Departament Polityki Europejskiej I Współpracy z Zagranicą Wrzesień 2006 analiza biura krrit nr 4/2006 Rozwój naziemnej telewizji cyfrowej w wybranych krajach europejskich Wielkiej Brytanii



Pobieranie 185.54 Kb.
Strona2/3
Data02.05.2016
Rozmiar185.54 Kb.
1   2   3

WŁOCHY
Wprowadzenie

Włoski rynek nadawczy jest zdominowany jest przez sieci naziemne; pod koniec 2004 r. aż 73% z ogółu 22,8 mln włoskich gospodarstw domowych odbierało wyłącznie analogowe programy telewizyjne drogą naziemną.

W tym samym okresie cyfrowe platformy satelitarne docierały do 22% (5,1 mln) gospodarstw domowych – udział ten była dzielony pomiędzy płatną platformą satelitarną Sky Italia (3,1 mln) i programy ogólnodostępne (te ostatnie odbiera to ok. 2 mln gospodarstw domowych).W tym okresie dostęp do telewizji cyfrowej droga naziemną miało ok. 850 tys. – 1 mln (zależnie od różnych szacunków) gospodarstw domowych.

Duży udział sieci naziemnych we włoskim rynku audiowizualnym, (ok. 17 mln gospodarstw odbiera programy wyłącznie drogą naziemną) plus udział gospodarstw domowych odbierających dodatkowo niektóre programy ogólnodostępne drogą satelitarną sprawiły, iż rozważając problematykę konwersji cyfrowej w telewizji naziemnej należało wziąć pod uwagę niemal 20 mln gospodarstw domowych celem zapewnienia im dostępu do pełnej oferty krajowych ogólnodostępnych programów.

Cyfrowa telewizja naziemna (DVB-T) we Włoszech wystartowała się pod koniec 2003 r. Stosownie do założeń rządowej strategii miała mieć charakter przede wszystkim ogólnodostępny.

Dane włoskiego regulator rynku audiowizualnego AGCOM wskazują, że o ile w styczniu 2004 r. kiedy rozpoczęto proces wprowadzania DVB-T, penetracja cyfrowej telewizji naziemnej była niemal zerowa, w grudniu 2004 r. wyniosła już ponad milion gospodarstw domowych, a w grudniu 2005 r. ok. 3,5 mln gospodarstw domowych.

Badania GFK Eurisko opublikowane w lipcu 2006 r. wskazują, iż penetracja DTT mogła sięgnąć w ciągu dwóch lat od wprowadzania DTT blisko 4 mln gospodarstw domowych, przy czym pomiędzy styczniem a listopadem 2005 wg. szacunków sprzedano ok. 2,6 mln set-top-box, a większość z nich z nich o podwyższonym standardzie, zdolnych do współpracy z MHP (Multimedia Home Platform).

Powstało sześć krajowych multipleksów, dwa z nich należą nadawcy publicznego – RAI (RAI A oraz RAI B) dwa do Mediaset (Mediaset 1 oraz Mediaset 2), jeden do należącego do Telecom Italia Media Group - La7 i jeden do Dfree.

Oprócz tego istnieje szereg multipleksów o zasięgu regionalnym, prowadzonych przez lokalne organizacje nadawcze m.in. Tele Lombardia, Tele Genowa, Super 3 (Rzym).

Na rynku włoskim dynamicznie rozwija się też DVB-H – cyfrowa telewizja w urządzeniach przenośnych; 5 czerwca 2006 włoski operator komórkowy - 3 Italia wprowadził pierwszą w Europie komercyjną telewizję w systemie DVB-H „Walk TV”; jej widzowie mają obecnie dostęp do usług 9 programów telewizyjnych w tym RAI, Mediaset, SKY i LA3, mogli także oglądać transmisje Pucharu Świata FIFA.

Docelowo planuje się udostępnienie w tej usłudze aż 20 różnych programów. W sześć tygodni od zaoferowania tej usługi, do 11 lipca 2006 r. przyciągnęła ona aż 111 tys. klientów, choć bez wątpienia do aż tak dużej popularności przyczyniły się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej, które można było śledzić na tej platformie. Operator platformy oczekuje zwiększenie liczby klientów do 500 000 pod koniec tego roku. Dostęp do telewizji mobilnej 3 Italia jest płatny €3 za dzień, €12 za tydzień, €29 za miesiąc albo €99 za sześć miesięcy.

Niedługo potem, w czerwcu 2006 r. także Telecom Italia zaoferował telewizję mobilną - Telecom Italia Mobile (TIM) – TIM TV oferując sześć programów telewizyjnych; Canale 5, Italia 1, Retequatro, La7 i MTV Italia. W ramach TIM TV także można oglądać transmisje Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, Serie A i Champion League. Usługa ta kosztowała 49 euro miesięcznie.

Zainteresowanie wprowadzeniem na rynek włoski telewizji mobilnej ogłosiły także Mediaset we współpracy z Vodafone Italia. Mediaset także planuje zaoferowanie usług DVB-H w 2006 r.

Dostęp do telewizji cyfrowej realizowany jest także za pośrednictwem sieci DSL; udział TV-over-DSL we włoskim rynku telewizji cyfrowej rośnie.


Model operatora multipleksu

Przyjęto aktywny model operatora multipleksu; od niego zależy wybór modelu biznesowego, nie wprowadzono obowiązków odnoszących się do formy pozyskiwania przychodów przez operatora. Jednak dominujący model biznesowy opiera się na ofercie programów ogólnodostępnych, wzbogaconej o atrakcyjną ofertę płatnych usług pay-per-view (w istotnym zakresie są to transmisje sportowe).

Relacje pomiędzy operatorami multipleksów a dostarczycielami treści są określane przez siły rynkowe – jakkolwiek wprowadzono pewne ograniczenia odnoszące się do przeciwdziałania nadmiernej koncentracji i ochrony pluralizmu.

Operator multipleksu może swobodnie wybierać programy jakie chce umieścić w swoim multipleksie. Pojemnością multipleksu zarządza jego operator. Negocjuje on nadawcami wprowadzenie ich programów do multipleksu.

Nie wprowadzono ograniczeń kapitałowych dla operatorów multipleksów, ani ograniczeń w zakresie możliwości dystrybucji treści lokalnych na krajowych multipleksach.

Działalność operatora cyfrowego multipleksu naziemnego wymaga koncesji wydawanej na okres 12 lat. Natomiast usługodawcy dostarczający treści rozpowszechnianych na platformie DTT; usług telewizyjnych i usług dodatkowych wymagają jedynie zezwolenia (autoryzacji), ono także wydawane jest na okres 12 lat.


Oferta programowa

W ofercie DVB-T znajduje się wszystkie dziewięć programów dostępnych także drogą naziemną w formacie analogowym (Rai Uno, Rai Due, Rai Tre, Canale 5, Rete4, Italia 1, La7, MTV Italia oraz Sportitalia). Są one obecnie równocześnie nadawane w dwóch formach analogowej i cyfrowej.

W ofercie naziemnych multipleksów są też programy niedostępne na innych platformach (Boing, La7 Sport, SI Live 24). Są też programy telewizyjne dostępne także drogą satelitarną (Rai Utile, Rai Doc - Futura, Rai News 24, BBC Word, Class News i in.), a także programy radiowe RAI.

Operatorzy multipleksów naziemnych oferują także od stycznia 2005 r. dodatkowe usługi płatne typu pay-per-view (PPV), które cieszą się dużym zainteresowaniem; średnia cena za dostęp do przekazu pay-per-view z danego wydarzenia to 3 - 4 euro.

Wprowadzono prosty system płatności za PPV, opłaty dokonuje się za pomocą kart chipowych typu pre-paid, karty te są powszechnie dostępne w sieci sprzedaży detalicznej.

Niewątpliwie możliwość szerokiego wprowadzenia PPV było możliwe dzięki upowszechnieniu bardziej złożonych, technologicznie zaawansowanych dekoderów STB wyposażonych w funkcje obsługi usług interaktywnych. Dekodery te są znacznie droższe od prostych modeli STB, które nie pozwalają na prowadzenie usług interaktywnych. Czynnikiem który się do tego w znacznej mierze przyczynił było wprowadzenie państwowych subsydiów dla konsumentów na zakup interaktywnych STB.

Istotna część oferty PPV to transmisje z rozgrywek krajowych piłki nożnej, które dostępne są wyłącznie w tej formie na platformie naziemnej telewizji cyfrowej.

Mediaset rozpowszechnia na swoich multipleksach mecze krajowe 10 klubów (w tym czterech najbardziej popularnych), a La7 ma kontrakty z 9 klubami.

Jednak w PPV można oglądać także szereg innych wydarzeń sportowych w tym boks i wyścigi samochodowe. Mediaset na swoich multipleksach w PPV oferuje od września 2005 r. także filmy fabularne (9 - 12 miesięcy po pierwszej projekcji kinowej), transmisje z koncertów na żywo i inne audycje rozrywkowe.

Strategia rządowa w zakresie wprowadzania cyfrowej telewizji naziemnej bardzo mocno podkreślała znaczenie udostępniania usług społeczeństwa informacyjnego w tym e-administracji na cyfrowej naziemnej platformie telewizyjnej (DTT), w szczególności dla tych odbiorców którzy nie mają dostępu do Internetu. Elementem polityki państwa zmierzającym w tym kierunku było wprowadzenie wspomnianego powyżej programu subsydiów na zakup złożonych, interaktywnych STB.

Jednakże istniejące usługi z zakresu e-administracji dostępne na platformach DTT ograniczają się na razie do przekazywania informacji w usłudze teletekstu, w czasie rzeczywistym oraz pewnych usług administracji regionalnej i lokalnej.

Ponadto, widzowie mają dostęp innych usług interaktywnych np. usług informacyjnych, usług handlu elektronicznego, oferowanych przez prywatnych usługodawców zarówno na zasadzie bezpłatności, jak i za opłatą.


Pomoc państwa

Ustawa nr 66 z 2001 r. określa podstawę prawna w zakresie przyznania dotacji ze środków publicznych użytkownikom, którzy kupują lub wypożyczają dekoder umożliwiający odbiór programów rozpowszechnianych drogą naziemną w technice cyfrowej (standard DVB-T) oraz powiązanych usług interaktywnych. Program pomocowy na każdy rok jest uchwalany przez parlament począwszy od 2003 r.

Dotację przyznawano także w przypadku dekoderów wykorzystujących technologię DVB-C, przeznaczonych do odbioru cyfrowej telewizji drogą kablową, pod warunkiem, że operator telewizji kablowej w swojej ofercie handlowej wyraźnie podał, którzy nadawcy zawarli umowy dotyczące przekazu sygnału DVB-T drogą kablową z operatorami telewizji kablowej.

Program pomocowy na subsydiowanie zakupu STB wprowadzono już w 2003 r. przeznaczając na ten cel w rocznym budżecie 110 mln euro. Budżet na dwa lata wynosił 220 mln euro. Na tej podstawie Włochy w latach 2004 i 2005 wypłacały konsumentom dotacje. Włochy nie notyfikowały jednak tego programu pomocowego Komisji Europejskiej.

Wobec określonych warunków przyznawania dotacji na zakup STB (dekoderów cyfrowych), na skutek wniesionej przez Sky Italia w kwietniu 2005 r. skargi, Komisja Europejska w grudniu 2005 r. wszczęła postępowanie w trybie art. 88 ust. 2 Traktatu o WE.

KE wskazała, że mimo, iż bezpośrednimi beneficjentami dotacji są użytkownicy końcowi, ww. środek pomocy może przynosić pośrednie korzyści producentom dekoderów, nadawcom telewizyjnym korzystającym z naziemnych platform cyfrowych i operatorom sieci, które odbierają sygnał.

W opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 19 maja 2006 r. zaproszeniu do zgłaszania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE, KE wskazała, że środek ten wydaje się mieć charakter selektywny, gdyż nie dotyczy tych operatorów telewizji satelitarnej i naziemnej, którzy nie mogą obecnie prowadzić działalności. Chociaż korzyść dla głównych beneficjentów jest jedynie pośrednia, na obecnym etapie analizy Komisja nie może wykluczyć, że środek stanowi pomoc państwa na rzecz operatorów telewizyjnych wykorzystujących technologię DVB-T/ DVB- C i operatorów sieci naziemnej.

Główny problem stanowi zakłócenie konkurencji na następujących rynkach odbiorców telewizyjnych: rynku reklamy telewizyjnej w programach niekodowanych stacji telewizyjnych i rynku abonamentów płatnych stacji. W każdym razie fakt, że omawiany środek stanowi pomoc państwa, nie może być poddany w wątpliwość przez zastosowanie orzeczenia w sprawie Altmark w odniesieniu do możliwości przyznania rekompensaty za koszty poniesione w związku ze świadczeniem usług publicznych, ponieważ nie jest spełnione żadne z czterech kryteriów niezbędnych do takiego zastosowania. Wreszcie Komisja ma wątpliwości co do tego, czy środek stanowi pomoc na rzecz producentów dekoderów.

KE wskazała, że wydaje się, że niektóre aspekty omawianego środka nie są konieczne, ani proporcjonalne i mogą wywołać niepotrzebne zakłócenie konkurencji z korzyścią dla obecnych nadawców telewizji naziemnej, na rynku wyraźnie charakteryzującym się istnieniem ścisłego oligopolu, gdzie takie zakłócenie mogłoby poważnie wpłynąć na konkurencję.

Niewątpliwie, dzięki subsydiom cena STB znacząco spadła, w ślad za tym spadły też limity subsydiów. O ile ceny detaliczne STB spadły z ok. 280 euro pod koniec 2003 r. do ok. 150 euro w czerwcu 2005 r. i tylko 70 - 90 euro we wrześniu 2005 r. Subsydia niewątpliwie przyczyniły się do upowszechnienia STB i w konsekwencji spadku cen STB.

Spadek cen STB spowodował zmniejszenie ceny subsydium; ile początkowo, jeszcze w 203 r. kwotę subsydium dla użytkownika na zakup interaktywnego STB określono na 150 euro, o tyle w 2005 r. subsydium to zostało ograniczone do kwoty 70 euro.


Data switch-off

Zgodnie z zapowiedziami wyłączenie częstotliwości analogowych miało nastąpić na terenie Włoch do 31 grudnia 2006, region po regionie.

Dwa pierwsze z 20 regionów, w których zamierzano wyłączyć częstotliwości wykorzystywane dla potrzeb transmisji analogowych to Sardynia i Dolina d’Aosta. W regionach tych proces switch-off miał stosownie do planów nastąpić przed styczniem 2006 r. Lokalne władze obu regionów podpisały wiosną 2005 r. porozumienie włoskim ministrem łączności w tej sprawie. Porozumienie to zobowiązywało je m.in. do współpracy z nadawcami w celu wdrożenia koniecznych działań pozwalających na wyłączenie częstotliwości analogowych.

W październiku 2005 r. podczas trzeciej krajowej konferencji w sprawie DTT wskazano, że 31 stycznia 2006 analogowe transmisje naziemne zakończa się dla 70% populacji obu regionów, a pełne wyłączenie częstotliwości analogowych w tych regionach nastąpi 21 lipca. Wiceminister łączności zapowiedział tam też, iż trzecim regionem w którym przeprowadzone zostanie wyłączenie częstotliwości analogowych będzie najprawdopodobniej Friuli Venezia Giulia.

Jednak w związku z opóźnieniami we wprowadzaniu DTT w na początku grudnia 2005 r. włoski minister łączności Mario Landolfi ogłosił przełożenie daty wyłączenia częstotliwości analogowych we Włoszech, uznając że planowane pierwotnie wyłączenie częstotliwości analogowych 31 grudnia 2006 r. jest nierealne. Switch-off we Włoszech przełożono na 2008 r.

W czerwcu 2006 r. ogłoszono, plany Rządu w sprawie nowej daty switch-off. Minister łączności Paolo Gentiloni zapowiedział przyjęcie nowego podejścia do problematyki konwersji cyfrowej, która pozwoli uniknąć dalszego przekładania terminów wyłączenia częstotliwości analogowych. W lipcu br. ogłoszono nowe daty switch-off w pierwszych dwóch regionach. W Sardynii proces switch-off przełożono na 1 marca 2008 r., natomiast w Dolinie d’Aosta na 1 października 2008 r. Ta oczekiwana przez analityków decyzja została umotywowana przez ministra łączności faktem, iż proces konwersji trwa dłużej, niż przewidywano, a znaczne części populacji dotąd nie nabyły STB.

Obecnie nową datą przeprowadzenia switch-off we Włoszech jest rok 2008. Jak poinformowano, aby nowa data wyłączenia częstotliwości analogowych została dotrzymana rząd będzie bardziej aktywnie angażować się w proces przechodzenia na rozpowszechnianie cyfrowe i zamierza w każdym z regionów współpracować z organizacjami nadawczymi w tym celu. Zawarto nowe porozumienia w sprawie przeprowadzenia switch-off w tych regionach.
Chronologia procesu konwersji cyfrowej

Włochy rozpoczęły pierwsze telewizyjne transmisje drogą naziemną w formacie cyfrowym pod koniec 2003 r. Jednak przygotowania do tego procesu, w szczególności ramy prawne procesu konwersji cyfrowej, rozpoczęły się znacznie wcześniej. Planowanie procesu konwersji odbywało się w kilku fazach:

- ustawa nr 249 z 31 lipca 1997 r. określała, że Communications Authority planując wykorzystanie częstotliwości analogowych przeznaczy część częstotliwości na rozpowszechnianie w formie cyfrowej programów radiowych i telewizyjnych;

- krajowy plan zagospodarowania częstotliwości analogowych przygotowany przez Communications Authority w 1998 r. stosownie do postanowień ustawy nr 249 przeznaczał cztery kanały dla celów cyfrowej telewizji naziemnej. Plan ten nie został jednakże implementowany;

- dekret z mocą ustawy z 20 stycznia 2001 r. określił datę wyłączania częstotliwości analogowych, a tym samym datę zakończenia procesu przechodzenia na rozpowszechnianie cyfrowe w radiofonii i telewizji naziemnej, na rok 2006.

W tym akcie prawnym przewidziano kilka działań przygotowujących do procesu konwersji, mających istotne znaczenie dla późniejszego usprawnienia przygotowań związanych z wprowadzaniem DTT, w tym:

a) zobowiązanie posiadaczy więcej niż jednej koncesji analogowej, zamierzających przeprowadzić testy DTT do zarezerwowania przynajmniej 40% pojemności sygnału multipleksu cyfrowego dla innych podmiotów niezależnych od danego koncesjonariusza.

b) możliwość przedstawiania wniosku o testy DTT i poszukiwania potrzebnych częstotliwości na cele rozwijania testów DTT w drodze handlu częstotliwościami, w okresie trzech lat od wejścia w życie dekretu,

c) rezerwacja częstotliwości dla telewizji publicznej na ustanowienie przynamniej jednego ogólnodostępnego cyfrowego multipleksu naziemnego,

d) zaprzestanie planowania wykorzystania częstotliwości na cele transmisji analogowych i zobowiązanie do określenia nowego, cyfrowego, krajowego planu wykorzystania częstotliwości,

e) zobowiązanie nadawców do transmitowania co najmniej trzech programów telewizyjnych na każdym multipleksie cyfrowym i do projektowania programów telewizyjnych w formacie ogólnodostępnym.

- zgodnie z ustawą nr 66 z 20 marca 2001 r. Communications Authority wydała w listopadzie 2001 r. rozporządzenie w sprawie indywidualnych koncesji i upoważnień ogólnych na DTT. Rozporządzenie to przewidywało, że zainteresowane strony (obecni koncesjonariusze rozpowszechniający program drogą naziemną w sposób analogowy, a także nadawcy kablowi i satelitarni oraz konsorcja z udziałem tych podmiotów i strony trzeciej) mogą wnosić wnioski o specjalne pozwolenie na przeprowadzenie testów DTT do 30 marca 2004 r. – wykorzystując swoje własne częstotliwości lub uzyskując niezbędne częstotliwości w drodze handlu częstotliwościami.

Nadawca publiczny został upoważniony ustawą do przeprowadzenia testów DTT i miał zagwarantowany multipleks na cele transmisji niekodowanych. W ramach tego multipleksu RAI może rozpowszechniać tylko swoje własne programy. W innych blokach, RAI podobnie jak nadawcy prywatni jest zobowiązana do przeznaczenia przynajmniej 40% pojemności transmisyjnej dla stron trzecich.

- nowy krajowy plan rezerwacji częstotliwości na cele DTT Communications Authority ogłosiła dnia 29 stycznia 2002 r.

- umowa pomiędzy Ministerstwem Łączności a publicznym nadawcą zawarta na okres 2003 – 2005, zatwierdzona dekretem Prezydenta w dniu 14 lutego 2003 r. zobowiązała RAI do przedstawienia planu określającego rozwój cyfrowych emisji naziemnych. Plan przygotowany przez RAI zatwierdzony w lipcu 2003 r. przewidywał pokrycie krajowe w ramach dwóch multipleksów, które powinny docierać do 50% populacji do 1 stycznia 2004 r. i 70% populacji do 1 stycznia 2005 r. Porozumienie programowe z 8 sierpnia 2003 r. zawarte z RAI określa terminy i sposób rozwoju cyfrowych multipleksów naziemnych publicznego nadawcy. Niezbędne dla tych celów częstotliwości RAI miała uzyskać częściowo na drodze handlu częstotliwościami, częściowo przez rezerwację częstotliwości niezajętych lub częstotliwości dostępnych na mocy rezerwacji częstotliwościowych przewidzianych ustawą nr 66 z 2001 r. Ponadto RAI zoptymalizowała wykorzystanie własnych częstotliwości analogowych.

- ustawa nr 112 z 3 maja 2004 (ustawa Gasparri’ego) potwierdziła ramy prawne procesu konwersji cyfrowej we Włoszech, datę wyłączenia częstotliwości analogowych przewidziano na 31 grudnia 2006 r. Ustawa ta określiła także działania przejściowe prowadzące do tego momentu, w tym zapisy o przedłużeniu koncesji analogowych poza 2006 r.

Przyjęte we Włoszech ramy prawne określiły datę wyłączenia częstotliwości analogowych już w 2001 r., a pozwolenia na testy DTT wg. określonych wcześniej procedur były wydawane już w 2002 r. Pierwsze emisje w standardzie DVB-T RAI i więksi nadawcy prywatni rozpoczęli się pod koniec 2003 r.

W strategii rządowej (Italian Plan for Digital Switchover) wskazywano, że w 2005 r. pokrycie transmisji cyfrowych powinno osiągnąć 70%, a częstotliwości analogowe zostaną definitywnie wyłączone 31 grudnia 2006 r.

Tak się jednak nie stało, wg szacunków tylko 4 z ponad 20 mln gospodarstw domowych może odbierać telewizję cyfrową drogą naziemną. W konsekwencji podjęto decyzje o przełożeniu daty wyłączenia częstotliwości analogowych na 2008 r.

Źródła:

- Analogue Switch-off Strategies in Western Europe, EBU listopad 2005 r.

- Italian Plan for Digital Switchover; http://europa.eu.int/information_society/policy/ecomm/todays_framework/digital_broadcasting/switchover/national_swo_plans/index_en.htm

- Digital Terrestrial Television in Italy: state of the art and current regulatory issues, prezentacja Lisa di Feliciantonio, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Regional Conference on Digital Terrestrial Television, Tirana, 26 May 2006,

- http://www/digitag.org/DTTMaps/italy.html

- http://www.comunicazioni.it/en/index.php?IdNews=55

- http://www.dvb.org/about_dvb/dvb_wordwide/italy/index.xml

- Pomoc państwa – Włochy, Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE, Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/10, z dnia 19 maja 2006 r.

- Indagine conoscitiva sulla fornitura di servizi televisivi in mobilità, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni.

NIEMCY
Wprowadzenie

Na wstępie należy zaznaczyć, iż niemiecki model przechodzenia na naziemne nadawanie telewizyjne w systemie cyfrowym wykazuje wiele odrębności wynikających ze specyfiki niemieckiego rynku telewizyjnego.

Charakterystyczną cechą niemieckiego rynku, będącego największym rynkiem telewizyjnym w Europie, jest znikome znaczenie naziemnej drogi rozpowszechniania; zaledwie 3,9% z 39 mln niemieckich gospodarstw domowych ma dostęp do telewizji jedynie tą drogą (dane za 2004 r.). Na rynku niemieckim dominuje dostęp do telewizji za pomocą drogi kablowej (19,3 mln gospodarstw domowych) i satelitarnej (15 mln). Jednocześnie warto podkreślić, iż te alternatywne platformy w niewielkim stopniu korzystają z techniki cyfrowej (pierwsze cyfrowe sieci kablowe uruchomiono w 1996 r. a satelitarne w 1997 r.).

Drugim charakterystycznym elementem, będącym po części rezultatem pierwszych etapów switch-over jest brak w chwili obecnej komercyjnych nadawców korzystających z naziemnej analogowej drogi rozpowszechniania. Wynika to z faktu, iż niemieccy nadawcy komercyjni traktowali analogową naziemną drogę rozpowszechniania jako uzupełniającą i nie zostały jej zasięgiem objęte tereny wiejskie. Wiąże się z tym dodatkowa rola nałożona na nadawców publicznych w prowadzeniu konwersji cyfrowej na tych terenach.

Ponadto, należy wskazać, iż model niemiecki jest w dużym stopniu zdeterminowany podziałem władzy pomiędzy kraje związkowe a rząd federalny, co rzutuje także na proces konwersji cyfrowej, a rządy regionalne mają pewną swobodę w kształtowaniu szczegółów strategii konwersji na podległym obszarze.

Należy zauważyć, iż opisując rynek niemiecki wskazuje się ponadto na brak wyraźnie zdefiniowanej roli operatora multipleksu (proces koncesyjny koncentruje się wokół nadawców) co może opóźniać rozwój nowych usług.


Opracowywanie strategii przejścia na naziemne nadawanie cyfrowe

17 grudnia 1997 r. uchwałą rządu federalnego powołano Cyfrową Inicjatywę Nadawczą (Initiative Digitaler Rundfunk – IDR). To ciało jest zarządzane przez Federalne Ministerstwo Gospodarki i Pracy oraz przez poszczególne kraje związkowe, a w jego skład wchodzą przedstawiciele rządu i krajów związkowych, publicznych i komercyjnych nadawców, operatorów sieci, dostawców treści, producentów sprzętu, organizacji konsumenckich oraz instytutów naukowych – łącznie około 70 podmiotów. Inicjatywa ma na celu przygotowanie scenariusza wprowadzania telewizji cyfrowej w postaci rekomendacji dla organów decyzyjnych.

24 sierpnia 1998 r. rząd zaakceptował raport IDR zawierający strategię cyfrową, ustalając docelową datę przejścia na nadawanie cyfrowe w 2010 r. Na podstawie tego raportu IDR przygotowała Starting Scenerio 2000.

Wpływ na kształt strategii cyfryzacji miały również inne inicjatywy zaangażowane w ten proces takie jak Deutsche TV-Platform, organizacja branżową skoncentrowaną wokół telewizji cyfrowej. Pierwotnie jej celem był rozwój HDTV, obecnie skupia się na upowszechnieniu standardów na zasadzie technologicznej neutralności w tym Multimedia Home Platform (MHP) i DVB-T. Jej wkład w formowanie strategii cyfryzacji w Niemczech przejawiał się w publikowanych przez nią raportach zawierających rekomendacje co do przeprowadzenia tego procesu oraz w zaangażowaniu w pilotażowy projekt konwersji w Berlinie-Brandenburgii.

29 czerwca 1999 r. opublikowano raport Inicjatywy TV 2000 i Deutsche TV-Platform, który zawierał rekomendacje przeprowadzania konwersji metodą „wyspową”.

W związku z federacyjną strukturą państwa i podziałem zadań pomiędzy rząd federalny i kraje związkowe w zakresie radiofonii i telewizji, wpływ na ostateczny przebieg konwersji na danym terenie mają regulatorzy landowi ds. mediów. Instytucje te mają za zadanie interpretowanie i implementowanie celów krajowej i regionalnej polityki w ich regionie, co obejmuje ustalanie harmonogramu konwersji oraz przyznawanie koncesji na rozpowszechnianie naziemne w technice cyfrowej.

Należy wskazać, iż projekty cyfryzacji w poszczególnych regionach realizowane pod wspólną nazwą DeutscheÜberallFernsehen mogą się znacząco od siebie różnić, w zakresie czasu ich przeprowadzenia, celów czy też polityki koncesyjnej.
Metoda konwersji

Planując strategię rozwoju naziemnej telewizji cyfrowej w Niemczech zdecydowano się na wyspowy model konwersji co wynikało z faktu, iż pasmo w dużym stopniu przeznaczone jest na nadawanie w systemie analogowym. Za przyjęciem takiej metody przemawiało duże wykorzystanie pasma i możliwość skrócenia okresu simulcastingu, z którym wiążą się dodatkowe koszty dla nadawców. Wysokie wykorzystanie spektrum i przyjęcie metody wyspowej skłoniło również do rozpoczęcia procesu cyfryzacji od dużych miast.

Jednocześnie należy wskazać, iż w Niemczech nie przewiduje się wykorzystania uwolnionego pasma analogowego na cele inne niż nadawcze ponieważ już na etapie nadawania analogowego przeznaczano ograniczoną liczbę pasma na takie cele i te zasoby zostaną wykorzystane na nadawanie w systemie cyfrowym.

Model przyjęty w Niemczech pozwala na wykorzystanie częstotliwości używanej poprzednio do transmisji analogowej do transmisji sygnału multipleksu mieszczącego 4 programy telewizyjne. W regionach, w których zakończono konwersję, liczba oferowanych programów telewizyjnych dostępnych droga naziemna cyfrową wynosi od 20 do 28. Jako standard kompresji dla naziemnej telewizji cyfrowej w Niemczech stosuje się MPEG-2.


Ramy czasowe konwersji

Proces konwersji rozpoczął się wyspowo w Berlinie-Brandenburgii (obejmując 2,9 mln gospodarstw domowych) wraz z rozpoczęciem 1 listopada 2002 r. fazy simulcastingu. 28 lutego 2003 r. wyłączono analogową emisję programów nadawców komercyjnych, a 4 sierpnia tego roku zakończono switch-off na tym obszarze.

Wybór Berlina –Brandenburgii na pierwszą wyspę był uzasadniony kilkoma czynnikami: większą ilością wolnego pasma co było dziedzictwem podziału Berlina przez zjednoczeniem Niemiec, stosunkowo niskim odsetkiem gospodarstw domowych korzystających z odbioru naziemnego, brakiem zakłóceń pochodzących z sąsiednich miast oraz płaską topografią.

Sukces wprowadzenia naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii, spowodował przyśpieszenie planów cyfryzacji i szacuje się, że w 2005 r. już 55% gospodarstw domowych jest objętych jej zasięgiem. W związku z zachęcającym przykładem wprowadzenia telewizji cyfrowej w stolicy Niemiec, lokalne strategie cyfryzacji uwzględniły krótszy okres simulcastingu, co pozwoliło na przyśpieszenie tego procesu.

I tak, 24 maja 2004 r. uruchomiono sygnał telewizji cyfrowej na kolejnych obszarach obejmujących Bremę, Hannover i Kolonię (razem ok. 20 mln gospodarstw domowych), a skrócony okres simulcastingu pozwolił na wyłączenie sygnału analogowego już 8 listopada tego samego roku.

Coraz krótsze okresy przejściowe możemy też obserwować w kolejnych regionach: w wypadku Frankfurtu były to tylko 2 miesiące (4 października do 6 grudnia 2004 r.), Hamburg i Kilonia przeprowadziły ten proces w okresie 8 listopada 2004 r.– 1 marca 2005 r. a przejście na nadawanie cyfrowe na terenie Bawarii (Monachium i Norymberga) zostało przeprowadzone pomiędzy 30 majem a 31 sierpniem 2005 r.


Proces koncesyjny

Należy wskazać, iż system niemiecki ze względu na federalną strukturę państwa dopuszcza znaczne odmienności pomiędzy poszczególnymi krajami związkowymi (do których kompetencji należą sprawy radiofonii i telewizji), włączając w to procedury koncesyjne. Jednym z kroków, które miały umożliwić cyfryzację była nowelizacja Międzylandowego Traktatu o Radiofonii i Telewizji wprowadzająca możliwość zakończenia analogowego rozpowszechniania przez nadawców publicznych oraz przewidująca pierwszeństwo dla programów korzystających dotychczas z częstotliwości analogowych przy przydzielaniu częstotliwości na cele cyfrowego rozpowszechniania naziemnego.

Federalna struktura państwa wymaga współudziału wielu podmiotów w projektowaniu i realizacji strategii cyfryzacji. Zasadniczy podział polega na tym, iż sprawy transmisji regulowane są na poziomie federalnym a regulacja treści jest prowadzona na poziomie krajów związkowych.

Za wypracowanie generalnej strategii przejścia na nadawanie telewizyjne w systemie cyfrowym odpowiada Ministerstwo Gospodarski i Pracy. Natomiast aspekty techniczne w tym ustalenie procedur dotyczących przydziału częstotliwości na cele naziemnej telewizji cyfrowej należy do regulatora telekomunikacyjnego Federalnej Agencji ds. Sieci (Bundesnetzagentur- BNA). Niezbędne zmiany prawne zostały zawarte w nowelizacji ustawy o telekomunikacji. Jedno z zadań BNA jest ujęte jako „zapewnianie efektywnego i wolnego od zakłóceń korzystania z częstotliwości, biorąc pod uwagę również interesy nadawcze”.

Należy zauważyć, iż prawo niemieckie wszystkie fazy multipleksowania sygnału poza ostatnią, czyli tworzeniem sygnału transportowego, uznaje za przesyłanie treści i wymaga odrębnej koncesji na przesyłanie treści, przyznawanej na poziomie regulatorów landowych.

Wydaje się, iż obecnie niemiecki system nie pozostawia miejsca dla komercyjnych operatorów multipleksów (rozumianych jako samodzielne podmioty rynkowe tworzące multipleks i wynajmujące jego pojemności innym podmiotom), gdyż zgodnie z prawem cała dostępna pojemność przeznaczona na rzecz nadawania została rozdysponowane przez landy.

Decydując o koncesjonowaniu regulator landowy, może przyznać w koncesji całą pojemność multipleksu jednemu podmiotowi, kilku podmiotom albo zdecydować o szczegółowym jego rozdysponowaniu. Koncesja jest przydzielana na 7 lat z automatycznym jej przedłużeniem jeśli koncesjonariusz o to wystąpi (w takim przypadku nie przeprowadza się konkursu). Możliwość uzyskania koncesji mają jedynie podmioty pochodzące z Unii Europejskiej.

Podmioty, które otrzymały koncesje od regulatorów landowych ds. mediów otrzymują licencje telekomunikacyjne i przyznaje im częstotliwości regulator telekomunikacyjny - BNA. Warto wskazać, iż ponieważ w praktyce największe zainteresowanie częstotliwościami wykazują dotychczasowi główni naziemni nadawcy analogowi (ZDF, ARD, RTL, ProSiebenSat1), przydziela się im całe multipleksy.


Rola nadawcy publicznego w procesie konwersji

W Niemczech działają dwie niezależne sieci nadawców publicznych ARD, na którą składają się programy regionalne i ZDF, która powstała jako nadawca programu ogólnokrajowego.

Wobec braku w chwili obecnej nadawców komercyjnych wykorzystujących analogową, naziemną drogę rozpowszechniania szczególna rola w procesie konwersji cyfrowej spoczywa na nadawcach publicznych. Przy braku dalszego zainteresowania nadawców prywatnych, na obecnym etapie proces ten sprowadza się do zapewnienia jak najpełniejszego zasięgu odbioru naziemnego sygnału nadawców publicznych, kryterium switch-off bazuje również na zasięgu nadawców publicznych, przy czym nie wyznaczono dokładnej granicy.

Zgodnie z prawem zarówno ARD jak i ZDF mają obowiązek objąć swoim zasięgiem wszystkie gospodarstwa domowe, przy czym dopuszczalne jest zrezygnowanie z emisji naziemnej o ile sygnał może być dostarczony inną drogą. Należy jednak wskazać, iż wymóg powszechnego zasięgu nie został precyzyjnie zdefiniowany w przepisach a jest jedynie interpretacją zapisów niemieckiej Konstytucji o prawie do informacji „z ogólnie dostępnych źródeł”.

Nadawcom publicznym przyznaje się faktycznie w całości trzy multipleksy w ramach każdej wyspy; dwa przypadają na ARD, jeden na ZDF. Brak zainteresowania nadawców komercyjnych dalszym zwiększaniem swojego zasięgu w odniesieniu do naziemnej telewizji cyfrowej powoduje również, iż cyfryzacja na kolejnych obszarach obejmujących tereny mniej zaludnione, ograniczy się do 3 multipleksów przeznaczonych dla nadawców publicznych.

Należy wskazać, iż w ramach finansowania nadawców publicznych z abonamentu, jego część jest wprost przeznaczona na wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej. Rocznie z tego źródła ARD otrzymuje 18,4 mln Euro a ZDF kolejne 9,2 mln Euro na rozwój infrastruktury. W raporcie „Berlin goes digital” podniesiono, iż przejście nadawców publicznych na nadawanie w systemie cyfrowym będzie prowadziło do lepszego wykorzystania dochodów z abonamentu telewizyjnego. Nadawcy publiczni przeznaczali ok. 300 mln Euro rocznie na naziemną dystrybucję ich programów. W wyniku konwersji część z tych środków może zostać przeznaczona na infrastrukturę, która może posłużyć równocześnie nadawcom komercyjnym wpierając switch-over. Warto wskazać, iż ARD dysponuje własną infrastrukturą składającą się z siedmiu sieci regionalnych, natomiast ZDF podobnie jak nadawcy komercyjni korzysta z usług T-Systems, spółki zależnej od Deutsche Telekom, która posiada ogólnokrajową sieć nadajników.


Pomoc publiczna

Z federacyjnego charakteru państwa wynika też zróżnicowane podejście do kwestii udziału we wspieraniu ze środków publicznych procesu przechodzenia na nadawanie w systemie cyfrowym. Zgodnie z Międzylandowym Traktatem o Radiofonii i Telewizji regulatorzy audiowizualni mogą przeznaczać na wsparcie dla infrastruktury technicznej środki pochodzące z ich budżetów (na który składa się stała część abonamentu telewizyjnego płaconego przez widzów).

W przypadku Berlina-Brandenburgii, w związku z faktem, iż nadawcy komercyjni w ramach procesu konwersji musieli zrezygnować z przyznanych im bezterminowo koncesji analogowych, lokalny regulator wprowadził wsparcie finansowe mające pokryć koszty wynikające z simulcastingu. Wsparcie finansowe wyniosło od 60 do 70 tys. euro rocznie.

Należy wskazać, iż wspomniana pomoc państwa wzbudziła wątpliwości z punktu widzenia zgodności z prawem wspólnotowym. W lipcu 2004 r., na podstawie skarg od operatorów kablowych, Komisja Europejska wszczęła postępowanie w tej sprawie, zakończone uznaniem pomocy publicznej udzielonej przy wprowadzaniu cyfrowej telewizji naziemnej w Berlinie-Brandenburgii za nielegalną.

W swojej decyzji z listopada 2005 r. Komisja uznała, że udzielona nadawcom komercyjnym pomoc w wysokości ok. 4 milionów euro jest niezgodna z zasadami udzielania pomocy publicznej określonymi w Traktacie WE, ponieważ zakłóca konkurencję. Jednocześnie Komisja wskazała, iż pomoc udzielona nadawcom, która nie została jej notyfikowana podlega zwrotowi.

Komisja zwróciła uwagę, iż pomoc publiczna przyznana nadawcom przy wprowadzaniu cyfrowej telewizji naziemnej w Berlinie-Brandenburgii nie była udzielona na podstawie szczególnych kosztów związanych z konwersją cyfrową. Komisja zwróciła również uwagę, iż wsparcie zostało udzielone bez odpowiedniego uzasadnienia nadawcom, którzy jednocześnie skorzystali z otrzymania darmowych koncesji cyfrowych.

Wskazano również, iż taka forma pomocy pośrednio uprzywilejowała naziemną telewizję cyfrową w odniesieniu do innych konkurencyjnych platform, co narusza zasadę neutralności technologicznej.

Jednocześnie podkreślając pełne poparcie dla przejścia na nadawanie cyfrowe w decyzji zawarto wytyczne odnoszące się do zapewnienia w jak najpełniejszy sposób zgodności pomocy publicznej w tym zakresie z regułami Traktatu (por. komunikat prasowy KE z dnia 9 listopada 2005 r.)

Ponadto, w lipcu 2006 r. Komisja Europejska wszczęła postępowanie w sprawie podobnego wsparcia finansowego dla nadawców komercyjnych, wprowadzonego przez regulatorów ds. mediów w Bawarii (BLM) i w Północnej Nadrenii-Westfalii (LfM) (por. komunikat prasowy KE z 20 lipca 2006 r.).

Jednocześnie należy zauważyć, iż Komisja wskazała w swoim komunikacie prasowym przykłady dopuszczalnych form pomocy publicznej dla procesu przejścia na nadawanie cyfrowe, w szczególności:



  • finansowanie rozwoju sieci transmisyjnej na obszarach, gdzie w innym przypadku odbiór sygnału telewizyjnego byłby niedostateczny

  • finansowe rekompensowanie nadawcom publicznym kosztów nadawania za pomocą wszystkich platform, pod warunkiem, że stanowi to część ich misji publicznej

  • subsydia dla konsumentów na rzecz zakupu dekoderów cyfrowych pod warunkiem, że są technologicznie neutralne, w szczególności gdy zachęcają do stosowania otwartych standardów

  • rekompensata finansowa dla nadawców, którzy musieli zakończyć nadawanie w systemie analogowym przed wygaśnięciem koncesji, pod warunkiem że uwzględniono przyznane im zasoby cyfrowe.

21 stycznia 2004 r. regulator ds. mediów z Berlina-Brandenburgii (Medienanstalt Berlin-Brandenburg - mabb) złożył do Sądu Pierwszej Instancji odwołanie od negatywnej decyzji Komisji z 9 listopada 2005 r.

Mabb zarzucił Komisji, iż nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia decyzji. Niemiecki regulator twierdzi, iż zastosowane środki nie były pomocą publiczną w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a jeśli nawet uznać je za pomoc to będą zgodne ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit c) i d). Przepisy te zawierają wyjątki pozwalające uznać pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem jako „pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych” oraz „pomoc przeznaczoną na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego” po warunkiem, że „nie zmienia ona warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem”.

Należy wskazać również na prowadzone w niewielkiej skali działania na rzecz umożliwienia korzystania z telewizji cyfrowej przez gospodarstwa domowe o niewielkich dochodach. W przypadku Berlina-Brandenburgii (por. raport „Berlin goes digital” str. 8) regulator audiowizualny w porozumieniu z instytucjami opieki społecznej zorganizował akcję zapatrywania w dekodery cyfrowe po niskiej cenie. Regulator zarezerwował 1 mln euro na pokrycie 25% kosztów ceny dekodera, a organizacje opieki społecznej przejęły na siebie ocenę zasadności pomocy i dystrybucję dekoderów. Ten rodzaj wsparcia ograniczony był jedynie do okresu switch-over i objął gospodarstwa, które wcześniej do odbioru telewizji korzystały jedynie z drogi naziemnej. W ten sposób rozdysponowano 6 tysięcy dekoderów.



Źródła:

- Raport EBU „DTT in Europe” listopad 2005 r.

- Raport „Berlin goes digital” – jesień 2003 r.

- “The switchover from analogue to digital broadcasting in Germany” – jesień 2003 r.

- Odwołanie od decyzji Komisji Europejskiej do Sądu Pierwszej Instancji odwołanie od negatywnej decyzji Komisji z 9 listopada 2005 r. maab złożone 21 stycznia 2006 r. — Germany v Commission (Case T-21/06) (2006/C 86/65)

- Komunikat Prasowy KE z 14 lipca 2004 r. (IP/04/911)

- Komunikat Prasowy KE z  09 listopada 2005 r. (IP/05/1394)

- Komunikat Prasowy KE z 20 lipca 2006 r. (IP/06/1034)



: Data -> Files -> public -> Portals
Portals -> Analiza przekazów handlowych umieszczonych przed i po audycjach dla małoletnich w programach telewizyjnych, telewizji publicznej oraz posiadających polską koncesję, na podstawie dwóch prób tygodniowych
Portals -> Uwaga: dokument ten nie jest oryginałem pisma, a stanowi cyfrowe odwzorowanie (ocr) papierowego dokumentu, udostępnionego na stronie krrit w formacie pdf
Portals -> Biuro Krajowej Rady Radiofonii I Telewizji Departament Strategii I Analiz Listopad 2005 analiza biura krrit nr 13/2005 Informacja o państwowych oraz innych formach
Portals -> Sprawozdanie z sesji eurodig „who sets the rules for the internet?”, Sztokholm, 14 – 15 czerwca 2012 R
Portals -> Informacja o przyjmowaniu I załatwianiu wniosków w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych
Portals -> Sprawozdanie z 35. spotkania Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych Portoroż, Słowenia, 30. 05 06. 2012 r
Portals -> Wersja skrócona Programy ogólnopolskie Badanie zrealizowane na zlecenie: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, 2015 Zespół koordynujący i przygotowujący raport
Portals -> Spis treści zakres stosowania dokumentu 3
Portals -> Projekt z dnia 28 września 2012 r. Rozporządzenie krajowej rady radiofonii I telewizji


1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna