Biuro Krajowej Rady Radiofonii I Telewizji Departament Polityki Europejskiej I Współpracy z Zagranicą Wrzesień 2006 analiza biura krrit nr 4/2006 Rozwój naziemnej telewizji cyfrowej w wybranych krajach europejskich Wielkiej Brytanii



Pobieranie 185.54 Kb.
Strona3/3
Data02.05.2016
Rozmiar185.54 Kb.
1   2   3

SZWECJA
Wprowadzenie

Odbiór telewizji drogą naziemną ma istotne znaczenie na szwedzkim rynku. Korzysta z niej około 34% z 4 milionów gospodarstw domowych, z drogi kablowej prawie 50% a z satelitarnej ok. 18%.

Rosnący udział naziemnej telewizji cyfrowej w szwedzkim rynku wydaje się również prowadzić do jej dominacji wśród cyfrowej telewizji; zgodnie z szacunkami w 2006 jedyna komercyjna naziemna platforma cyfrowa obsługiwana przez spółkę Boxer może wygrać konkurencję z platformami satelitarnymi i stać się największą platforma telewizji cyfrowej. Pod koniec grudnia 2005 r. Boxer miał 531 tys. abonentów przy ogólnej liczbie 4 mln gospodarstw domowych w Szwecji.

Obecnie udziały w rynku rozkładają się następująco: droga analogowa kablowa – 41%, analogowa naziemna – 23%, cyfrowa satelitarna - 12%, cyfrowa naziemna – 11% (dane za 3 kwartał 2005 r. wg Mediavision)

Opisując szwedzki rynek telewizyjny warto wskazać, iż naziemna telewizja cyfrowa w Szwecji została zdominowana przez płatne programy, według danych za 2005 r.: zaledwie 6 głównych i 2 regionalne programy są ogólnodostępne, w porównaniu do 26 programów płatnych dostępnych za pomocą komercyjnej platformy Boxer.

Istotnym elementem krajobrazu telewizyjnego w Szwecji jest też należąca do państwa spółka Teracom AB, do której należy infrastruktura służąca do naziemnej emisji analogowej, a która jest operatorem sieci służącej do naziemnego rozpowszechniania cyfrowego. Teracom jest ponadto większościowym (70%) udziałowcem spółki Boxer. Boxer jest operatorem w odniesieniu do programów dostępnych na multipleksach 3, 4, 5, a także części pojemności multipleksu nr 2. Natomiast multipleks nr 1 został przeznaczony na programy telewizji publicznej.


Opracowywanie strategii przejścia na naziemne nadawanie cyfrowe

Prace w tym zakresie rozpoczęły się w lipcu 1995 r. kiedy Rząd Szwecji rozpoczął opracowanie wstępnego studium przeprowadzenia konwersji cyfrowej, którego wyniki zostały zaprezentowane w 1996 r. W dokumencie tym wezwano do uruchomienia naziemnej telewizji cyfrowej oraz wyłączeniu naziemnej emisji analogowej w okresie 10 lat od rozpoczęcia nadawania w systemie cyfrowym.

Decyzja o przejściu z naziemnego nadawania analogowego na cyfrowe została podjęta przez szwedzki Parlament (Riksdag) w 1997 r. Dwa lata później, 1 kwietnia 1999 r. rozpoczęto transmisję w systemie cyfrowym, uruchamiając trzy pierwsze multipleksy obejmujące swoim zasięgiem ok. 50% ludności.

W 2003 r. Parlament zdecydował, że całkowite przejście sieci naziemnej na nowy system zakończy się przed 1 lutym 2008 r. W 2004 r. powołał specjalną Komisję ds. switch-over, która otrzymała zadanie koordynowania procesu wyłączania emisji analogowej i zapewnienia widzom odpowiedniej informacji. W skład Komisji wchodzi pięciu członków i sześciu ekspertów, wybranych do reprezentowania interesów konsumentów. Personel Komisji stanowią cztery osoby.

Do szczegółowych zadań Komisji należy: przedstawianie rządowi planów i propozycji dotyczących switch-off, ocena w jakim stopniu Teracom jest przygotowany do tego procesu, ocena opinii i świadomości konsumentów, planowanie i koordynacja kampanii informacyjnych, przedstawianie corocznego sprawozdania oraz przygotowanie końcowego raportu przed końcem marca 2008 r. kiedy zgodnie z przewidywaniami zakończy swoje prace. Należy wskazać, iż Komisja pomimo wyrażanego zapotrzebowania wyposażona została w stosunkowo niewielki budżet, który w większości został przeznaczony na kampanię informacyjną.

Komisja rekomendowała przeprowadzenie wyłączenia emisji analogowej w kolejnych fazach. Proces ten ma odbywać się w pięciu fazach, szwedzki Rząd zdecydował, iż przejście rozpocznie się jesienią 2005 r. w trzech pierwszych obszarach, później kolejne nadajniki analogowe będą wyłączane w 2006 i 2007 zgodnie z przyjętym harmonogramem. Zgodnie z komunikatem prasowym Ministerstwa Edukacji, Badań i Kultury z grudnia 2005 r., operacja ta ma się zakończyć przed ustalonym przez Parlament terminem.

Ponadto, w ramach zmian, które zostały wprowadzone dla ułatwienia przeprowadzenia konwersji warto wspomnieć przeprowadzoną 1 lipca 2005 r. zmianę ram prawnych dotyczących obowiązku must carry.

Przepisy te zostały znowelizowane aby umożliwić operatorom kablowym zamianę sygnału emitowanego naziemnie w technice cyfrowej na postać analogową w sieciach kablowych. Pozwoli to na kontynuowanie rozprowadzenia takich programów w analogowych sieciach kablowych pomimo wyłączenia naziemnej emisji analogowej oraz na umożliwienie, zapewnienie użytkownikom podobnej oferty programowej włączając w to programy dostępne jedynie drogą naziemną cyfrową. Należy wskazać, iż w ramach specyficznego obowiązku must carry szwedzcy operatorzy kablowi muszą zapewnić bezpłatny dostęp do programów szwedzkich nadawców publicznych oraz zgodnie z warunkami koncesji programu TV4 do czasu wyłączenia emisji analogowej.


Metoda konwersji

W Szwecji przyjęto model konwersji, który opiera się na stosunkowo długiej fazie simulcastingu. Naziemną emisję cyfrową uruchamiano stopniowo już od wiosny 1999 r., obejmując pięć pierwszych regionów, natomiast emisja analogowa zgodnie z ostatnimi planami na ostatnim z obszarów ma zostać wyłączona 15 października 2007 r. Zgodnie z szacunkami przed wyłączeniem emisja cyfrowa ma być praktycznie powszechnie dostępna dla wszystkich mieszkańców Szwecji, natomiast wyłączenie emisji analogowej będzie dotykać kolejnych obszarów.

W Szwecji uruchomiono pięć multipleksów, przy czy Rząd podjął już decyzję o uruchomieniu szóstego. Cztery z multipleksów obejmą swoim zasięgiem 98% ludności, piąta z sieci ma dotrzeć do ok. 65% ludności. Aktualny zasięg pierwszych czterech multipleksów wynosi od 92 do 94% a piątej sieci ok. 50%.

Pojemność każdego z multipleksów (22 Mb) pozwala na emitowanie 7 programów telewizyjnych przy wykorzystaniu kodowania w MPEG2. Warto wskazać, iż w związku ze znaczącą pozycją Teracom, państwowej spółki zarządzającej infrastrukturą, to ona zadecydowała o wyborze systemu kompresji, dostawcy systemów dostępu warunkowego (Viaccess) oraz standardu aplikacji (Open TV).

Należy wskazać, iż nie podjęto jeszcze decyzji na jakie cele zostaną przeznaczone częstotliwości uwolnione podczas procesu konwersji. Natomiast, szwedzki regulator telekomunikacyjny (Post- och telestyrelsen – PTS) zlecił przeprowadzenie technicznej analizy ich wykorzystania (angielski tekst raportu jest dostępny pod adresem http://www.pts.se/Archive/Documents/EN/Dividend_eng.pdf).
Ramy czasowe konwersji

1 kwietnia 1999 r. uruchomiono trzy pierwsze multipleksy obejmujące swoim zasięgiem 50% ludności. W lutym 2000 r. został uruchomiony czwarty multipleks a w styczniu 2004 r. piąty.

Uruchomienie szóstego multipleksu jest uwarunkowane uzgodnieniami międzynarodowymi, w szczególności wynikami regionalnej konferencji radiokomunikacyjnej RRC-06, która odbyła się na przełomie maja i czerwca 2006 r..

Jak wskazano wyżej, wyłączanie emisji analogowej zostanie przeprowadzone w kilku fazach. Pierwsza faza, która została rozpoczęta 19 września 2005 r. na Gotlandii ma objąć swoim zasięgiem 3,5% gospodarstw domowych. Kolejne fazy będą dotykać odpowiednio: II (luty-maj 2006) – 22%, III (listopad 2006) - 17%, IV (marzec – maj 2007) - 26% i V (wrzesień – październik 2007) - 32% ludności.

Powyższy harmonogram zawarty w komunikacie prasowym, wskazuje, iż możliwe będzie zakończenie procesu konwersji przed wyznaczonym przez Parlament na luty 2008 r. terminem.

Omawiając harmonogram wyłączania emisji analogowej, za interesujący należy uznać fakt, iż Rząd szwedzki nie chcąc czynić procesu switch-off przedmiotem kampanii wyborczej w jesiennych wyborach zadecydował, iż w okresie pomiędzy majem a listopadem 2006 r. nie będzie wyłączeń nadajników.


Proces koncesyjny

Procedura udzielania koncesji nadawcom na rozpowszechnianie telewizyjne drogą naziemną uregulowana jest w zarządzeniu (1997:894) w sprawie naziemnej telewizji cyfrowej.

Koncesje na cyfrowe rozpowszechnienie programu telewizyjnego drogą naziemną są przyznawane nadawcom przez Rząd, przy znacznym udziale szwedzkiego regulatora ds. mediów (Radio- och TV-verket – RTVV).

Należy zwrócić uwagę na krótki okres obowiązywania koncesji, w związku z którym w Szwecji odbyło się już 5 postępowań koncesyjnych (ostatnie jesienią 2005 r.)

Proces koncesyjny jest inicjowany przez Rząd, ale w dalszy przebieg procedury zaangażowany jest szwedzki regulator audiowizualny, który publikuje ogłoszenie o możliwym uzyskaniu koncesji w prasie codziennej i przesyła je do zainteresowanych stron.

Regulator przeprowadza również przegląd wniosków i zwraca się do wnioskodawców o dodatkowe niezbędne informacje. Na wstępie regulator ocenia warunki finansowe wnioskodawców, analizując czy wykazali oni że mają odpowiednie zasoby finansowe niezbędne do planowanej działalności zgodnie ze złożonym wnioskiem. Ocena dokonywana jest na podstawie biznesplanu oraz raportów finansowych, a w niektórych wypadkach może wymagać przedstawienia gwarancji finansowych.

Kolejnym etapem jest ocena kwestii technicznych, co jest o tyle istotne, iż model szwedzki oparty jest na koncesjonowaniu poszczególnych programów a nie przydzielaniu koncesji operatorowi multipleksu. W związku z tym szwedzki regulator zapewnia poprzez aktywną koordynację, iż ubiegający się o koncesję zawarł odpowiednie porozumienia dotyczące współpracy przy tworzeniu multipleksu, elektronicznego przewodnika po programach i kontroli dostępu.

Na kolejnym etapie regulator ocenia w jakim stopniu kierunek programowy danego wnioskodawcy stanowi wkład w ogólny zakres programowy by odpowiadał on na różnorodne zainteresowania i gusta oraz stopień w jakim programy lokalne i regionalne oraz programy oparte na szwedzkiej kulturze mogą być uprzywilejowane.

Wnioski wraz z zaopatrzoną w uzasadnienie propozycją rozdysponowania koncesji są przesyłane Rządowi, który podejmuję ostateczna decyzję w tym zakresie i określa warunki koncesji. Podmiot, który otrzymał od Rządu koncesję na rozpowszechnianie otrzymuje prawo do użytkowania częstotliwości od PTS - szwedzkiego regulatora komunikacji elektronicznej.

Należy wskazać, iż w czasie pierwszych trzech procesów koncesyjnych w latach 1998-2001, oceny wniosków pod względem różnorodności kulturowej i pluralizmu dokonywała parlamentarna komisja ds. telewizji cyfrowej. Po rozwiązaniu komisji w 2001 r. jej rolę w procesie koncesyjnym przejął RTVV.

Warto wskazać, iż regulator szwedzki cofnął w 2001 r. pięć koncesji w związku z faktem, iż nadawca zrezygnował z emisji programów w naziemnej telewizji cyfrowej.

Omawiając ostatnią rundę przyznawania koncesji należy wskazać, iż wszystkie dotychczasowe koncesje wygasały z końcem 2005 r., a wszyscy aktualni ich posiadacze zwrócili się o ich przedłużenie przed ostateczną datą składania wniosków, która upływała 3 października 2005 r. Ponadto złożono 34 wnioski dotyczące koncesji na nowe programy, pochodzących w większości od istniejących nadawców chcących rozszerzyć swoją ofertę. Jak wskazano wyżej rząd opowiadając się za większym udziałem programów ogólnodostępnych w ofercie naziemnej telewizji cyfrowej, zwrócił się do RTVV o wskazanie czy dany program będzie dostępny za opłatą, co może wskazywać na akcentowanie tego kryterium podczas przyznawania koncesji przez rząd.

Decyzja o rozdysponowaniu koncesji została podjęta przez rząd 23 lutego 2006 r. Przyznano koncesje na rozpowszechnianie siedmiu nowych programów, w tym czterech dostępnych bez opłat, które będą dostępne od połowy 2006 r. Razem w naziemnej telewizji cyfrowej będzie wtedy dostępnych ponad 40 programów, włączając w to programy regionalne.

Na koniec należy wskazać, iż rozważana jest również zmiana przez Parlament obecnego systemu przyznawania koncesji na okres poza datę wyłączenia emisji analogowej. Rząd rozważa zastosowanie podwójnej procedury: w stosunku do nadawców publicznych to Rząd przyznawałby koncesje, natomiast przyznawanie koncesji nadawcom komercyjnym zostałoby powierzone odpowiednim organom takim jak RTVV.

Rolę komercyjnego operatora multipleksu pełni obecnie spółka Boxer. Rząd szwedzki chcąc uregulować pozycję operatora multipleksu planując zmianę procedury koncesyjnej w zakresie naziemnej telewizji cyfrowej rozważa również wprowadzenie koncesji dla komercyjnych operatorów multipleksów. Rozważa się przyjęcie procedury przetargowej, przy ocenie wniosków podobnie ocenianych w innych dziedzinach decydujące znaczenia miałaby cena jaką wnioskodawca chce zapłacić za koncesję.

Zgodnie z omawianymi propozycjami koncesja na działalność operatora multipleksu nie mogłaby być udzielona podmiotom, które mają decydujący wpływ, poprzez strukturę własnościową lub w inny sposób, na podmiot, który jest zaangażowany w produkcję lub dystrybucję programów telewizyjnych.

Z uwagi na trwającą na większość obszaru Szwecji fazę simulcastingu, warto dodać, iż zgodnie z raportem RTVV z 2006 r. koncesję na rozpowszechnianie analogowe mają obecnie jedynie nadawcy publiczni (szwedzkie radio i telewizja) oraz spółka TV4 AB. Jednocześnie, w zakresie koncesji analogowych wprowadzono w 2005 r. odpowiednie rozwiązania prawne pozwalające zmniejszać opłaty koncesyjne ponoszone przez nadawców wraz ze zmniejszaniem zasięgu naziemnej emisji analogowej.
Rola nadawcy publicznego w procesie konwersji

Nadawcy publiczni pełnią ważną rolę w przeprowadzaniu procesu przejścia na nadawanie w technice cyfrowej. Biorąc pod uwagę, iż docelowo naziemna telewizja cyfrowa będzie dysponowała największym ludnościowo zasięgiem, ta droga rozpowszechniania jest kluczowa dla nadawców publicznych. Należy przy tym wskazać, iż oferta telewizji publicznej może stanowić przeciwwagę wobec dominacji w naziemnej telewizji cyfrowej kodowanych, płatnych programów.

Analizując finansową stronę konwersji, warto wskazać, iż szwedzka telewizja publiczna (SVT) ma pokryć koszty wynikające z simulcastingu we własnym zakresie, przy czym na ten cel została przeznaczona pożyczka, której spłata jest planowana po fazie simulcastingu – w latach 2008-2013. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż przejście na nadawanie cyfrowe ma zmniejszyć koszty emisji i pozwolić na zwiększenie dostępności lokalnych programów nadawcy publicznego.

Ponadto, SVT włączyło się w kampanię informacyjną konwersji, jak również przystosowuje swoją ofertę do możliwości oferowanych przez naziemną telewizję cyfrową tworząc dwa nowe programy tematyczne i promując MHP jako standard.

Należy zwrócić uwagę, iż nadawca publiczny pierwotnie pobierał opłatę za odbiór swoich programów, pobieraną niezależnie od opłat abonamentowych. W momencie uruchomienia naziemnej telewizji cyfrowej, programy rozpowszechniane tą drogą były dostępne za opłatą. Dopiero po skargach widzów, ponoszących niezależnie od opłat za dostęp do naziemnej telewizji cyfrowej również koszt abonamentu radiowo-telewizyjnego Parlament w maju 2001 r. podjął decyzję, iż programy nadawców publicznych powinny być udostępniane bez opłat, poza możliwością uwzględnienia kosztów urządzeń służących do dekodowania. W grudniu 2002 r. Rząd zdecydował, że programy nadawców publicznych oraz TV4 (tylko w czasie simulcastingu) powinny być dostępne bez opłat.

Na nadawcy publicznym ciążą również obowiązki dotyczące uwzględniania interesów osób niepełnosprawnych oraz mniejszości językowych i etnicznych. Zgodnie z najnowszym projektem przedłożonym przez Rząd 65% premierowych przekazów szwedzkiego pochodzenia powinno być zaopatrzone w napisy.


Zakres usług dodatkowych

Popularność usług interaktywnych jest bardzo ograniczona i jak podaje raport EBU jedynie 3% widzów wszystkich platform cyfrowych skorzystało z jakichkolwiek usług tego typu. Wskazuje się na fakt, iż niezgodność kilku używanych systemów API może być powodem niskiej popularności takich usług. Z drugiej strony można wskazać na wysokie upowszechnienie się komputerów i łącz szerokopasmowych w Szwecji, który to czynnik może wskazywać na inne możliwe drogi dostępu do nowych, interaktywnych usług.

Należy również wskazać, iż utrudnieniem w oferowaniu usług opartych na Multimedia Home Platform (MHP) jest brak dostępności dekoderów tego typu w Szwecji. Ponadto, trudności z wejściem nowych modeli dekoderów na rynek wynikają z faktu, iż sprzęt ten musi być najpierw testowany przez operatora sieci – spółkę Boxer. Jak wskazano w Raporcie EBU rozwiązaniem mogłoby być prowadzenie niezależnych testów sprzętu.

W zakresie telewizji wysokiej rozdzielczości (HDTV), pewne techniczne testy z wykorzystaniem MPEG-4 były prowadzone w listopadzie 2005, a latem 2006 planowane było uruchomienie usług tego typu w ograniczonym zakresie.

Warto również wskazać zainteresowanie przenośną telewizją cyfrową w systemie DVB-H. Spółka Teracom zapowiedziała wstępne testy tej technologii w rejonie Sztokholmu na 2006 r.

W 2003 r. Rząd powierzył RTVV prace nad monitorowaniem rozwoju elektronicznych przewodników po programach i aplikacji, oraz zachęcaniem do przejścia na wspólny standard. Raport RTVV został przedstawiony 13 lipca 2005 r. Regulator wskazał, iż przyjęcie wspólnego API nie może być wymuszone na rynku poprzez regulację i powinno opierać się na uwzględnieniu interesów widzów. Zwrócono również uwagę, iż wymuszone przejście na wspólny API nie jest w możliwe na wszystkich platformach cyfrowych.

Należy jednak zwrócić uwagę, iż podjęto pewne działania opierające się na zapisach koncesji. Obecnie koncesje na naziemne rozpowszechniane cyfrowe zawierają zapisy, iż świadczenie usług interaktywnych wykorzystujących API powinno być oparte o standard MHP.
Pomoc państwa

Należy wskazać, iż w Szwecji nie zastosowano typowych środków wsparcia finansowego dla procesu przejścia na nadawanie naziemne w systemie cyfrowym.

Jednakże, 14 lipca 2004 r. Komisja Europejska postanowiła wszcząć formalne postępowanie sprawdzające czy spółka Teracom AB, która świadczy usługi eksploatacji sieci służącej do rozpowszechniania cyfrowego drogą naziemną, nie otrzymywała niedozwolonej pomocy publicznej.

Teracom AB jest spółką należącą do państwa, a szwedzka telewizja publiczna SVT ma obowiązek korzystania z jej usług i wnoszenia za to opłat. Postępowanie KE zostało wszczęte na podstawie skarg od operatorów satelitarnych, którzy wskazywali, iż opłaty ponoszone przez SVT na rzecz tej spółki są zawyżone i stanowią pomoc publiczna. Komisja wskazała również, iż spółka została również dokapitalizowana i otrzymała gwarancję rządowe. Do chwili obecnej Komisja nie wydała decyzji w tej sprawie.

Należy wspomnieć, iż pomimo rozważania takiej możliwości przez szwedzki Rząd i Parlament nie wprowadzono w Szwecji subwencjonowania cen dekoderów do odbioru telewizji cyfrowej.

Źródła:

- Raport przygotowany przez RTVV: „Media Developments 2006”



http://www.rtvv.se/_upload/uk/download/MU_2006_eng.pdf

- Raport EBU „DTT in Europe” listopad 2006 r.

- Komunikat Prasowy Ministerstwa Edukacji, Badań i Kultury z grudnia 2005 r.

- “Regulacja i koncesjonowanie naziemnej telewizji cyfrowej w Szwecji” – wystąpienie Björna Roséna, Dyrektora Generalnego RTVV podczas międzynarodowej konferencji The European Landscape in Transition, zorganizowanej w Gävle w 8 maja 2006 r.



http://www.rtvv.se/_upload/uk/download/Speech%20Bjorn%20Rosen060508.pdf
FRANCJA
Charakterystyka rynku

Francja z ponad 24 milionami telewizyjnych gospodarstw domowych jest jednym z dużych europejskich rynków telewizyjnych.

Odbiór telewizji drogą naziemną ma istotne znaczenie na francuskim rynku telewizyjnym; zgodnie z danymi końca 2004 r. od 62 do 64% gospodarstw domowych korzysta jedynie z analogowej naziemnej drogi odbioru. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na stosunkowo niewielką w porównaniu do telewizji cyfrowej ofertę; analogową drogą naziemną rozpowszechnianych jest jedynie 5 programów ogólnokrajowych.

Zasięg telewizji kablowych wynosi 33% ludności. Rynek francuski charakteryzuje się również wysokim udziałem telewizji płatnych, kształtującym się na poziomie 36% gospodarstw domowych. Interesujący jest fakt, iż we Francji występuje dwóch konkurencyjnych operatorów płatnych platform satelitarnych TPS i Canal+, który równocześnie posiadają dużą liczbę abonentów korzystających z analogowej naziemnej drogi rozpowszechniania.

Warto dodać, iż pewne znaczenie na rynku uzyskały również usługi telewizyjne świadczone przez DSL (zgodnie z raportem EBU płatna telewizja DSL miała pod koniec 2004 r. 140 tys. abonentów).
Opracowywanie strategii przejścia na naziemne nadawanie cyfrowe

W styczniu 1997 r. Agence nationale des frequences (ANFR) przedstawiła ocenę zasobów częstotliwości na cele naziemnej telewizji cyfrowej, rekomendując uruchomienie sześciu multipleksów. W kwietniu 1999 r. francuskie Ministerstwo Kultury przeprowadziło konsultacje z przedstawicielami branży. A 1 sierpnia 2000 r. przyjęto ramy prawne dla procesu konwersji cyfrowej, ustalając w szczególności reguły procesu koncesyjnego.

W grudniu 2004 r. Rząd podjął decyzję, iż MPEG 4 będzie obowiązkowym standardem dla rozpowszechniania płatnych programów w naziemnej telewizji cyfrowej.

W ramach przygotowań do konwersji zmodyfikowano również obowiązki typu must carry. Zgodnie z przepisami dekretu 125 ze stycznia 2002 r. oraz ustawy 669 z lipca 2004 r. operatorzy kablowi oraz DSL-TV mają obowiązek rozprowadzania wszystkich ogólnodostępnych programów naziemnej telewizji cyfrowej odbieranych na danym obszarze, przy czym nadawcy mogą nie wyrazić zgody na rozprowadzanie swojego programu. Za wykonywanie tego obowiązku prawo nie przewiduje wynagrodzenia. Ponadto w odniesieniu do programów nadawców publicznych obowiązki must carry obejmują operatorów kablowych, sieci DSL i platformy satelitarne.

We Francji przyjęto model konwersji, przewidujący pięcioletnią fazę simulcastingu.

Warto wskazać, iż start naziemnej telewizji cyfrowej został podzielony na dwie fazy; najpierw nadawanie rozpoczęli nadawcy, których programy będą dostępne bez opłat. W drugiej fazie, pomiędzy wrześniem 2005 r. a marcem 2006 r. planowano natomiast rozpocząć emisję programów płatnych w naziemnej telewizji cyfrowej. Interesujący jest fakt, iż Rząd francuski podjął decyzję o zróżnicowaniu technicznym w odniesieniu do tych dwóch typów programów: programy dostępne bez opłat (wprowadzone jako pierwsze) są emitowane z wykorzystaniem kompresji MPEG-2, natomiast później wprowadzone programy płatne mają korzystać z bardziej zaawansowanego technicznie standardu MPEG-4.

Należy wskazać, iż kwestia osiągnięcia pełnego zasięgu przez naziemną telewizję cyfrową nie została jeszcze rozstrzygnięta. Dotyczy to w szczególności obszarów nadgranicznych, w których ilość dostępnych częstotliwości jest niewystarczająca dla zapewnienia simulcastingu. W tym zakresie rozważa się kilka odmiennych scenariuszy w tym uzupełnienie zasięgu odbioru naziemnego drogą satelitarną, czemu sprzeciwia się operator płatnej platformy satelitarnej. Rozważa się również ograniczenie simulcastingu jedynie do programów ogólnodostępnych umiejscowionych na pierwszych dwóch multipleksach.

Warto wskazać, iż w ramach koncesji nadawcy są zobowiązani rozszerzać swój zasięg jedynie do 85% ludności. W raporcie EBU wskazano, iż wzorem rozbudowy analogowej sieci naziemnej w kosztach rozwoju naziemnej telewizji cyfrowej mogą partycypować lokalne władze.

We wspólnym raporcie DDM (Direction du Développement des Médias) i CSA (Conseil Supérieur de l'Audiovisuel), przedstawionym rządowi w listopadzie 2005 r. zawarto rekomendacje dla rozszerzenia zasięgu naziemnej telewizji cyfrowej ponad 85% ludności.
Ramy czasowe konwersji

Cyfrowa telewizja naziemna została uruchomiona 31 marca 2005 r., co zostało poprzedzone przeprowadzeniem przez Najwyższą Radę ds. Audiowizualnych (CSA) procedury koncesyjnej i udzieleniem koncesji na rozpowszechnianie 14 programów ogólniedostępnych.

Wzrost zasięgu naziemnej telewizji cyfrowej jest planowany w czterech fazach i ma objąć: 35% ludności w dniu uruchomienia, 50% - 15 października 2005 r., 65% do końca trzeciego kwartału 2006 r. i 80 do 85% w 2007 r.
Zgodnie z ustawą nr 669 z 2004 r., transmisja analogowa ma się zakończyć po pięciu latach od uruchomienia naziemnej telewizji cyfrowej czyli 31 marca 2010 r. Nie jest to jednak data ostateczna ponieważ CSA ma prawo przesunąć datę switch-off na skutek oceny pokrycia kraju, oceny rozwiązań technicznych oraz zaopatrzenia w urządzenia do odbioru. Wskazuje się również, iż analogowe koncesje udzielone nadawcom komercyjnym – TF1 i M6, obowiązują do końca 2011 r. Decyzja o przeznaczeniu uwolnionych w procesie konwersji częstotliwości nie została jeszcze podjęta.
Proces koncesyjny

Procedura udzielania koncesji nadawcom na rozpowszechnianie telewizyjne drogą naziemną uregulowana została w Prawie Audiowizualnym z 2000 r. Na mocy tego aktu prawnego powierzono CSA planowanie i koncesjonowanie pojemności na 6 multipleksach.

Niezależnie od procedury koncesyjnej ta regulacja dała Rządowi prawo do zarezerwowania zasobów dla programów nadawców publicznych, a każdemu z trzech prywatnych nadawców ogólnokrajowych zapewniono możliwości simulcastingu.

W ramach procedury koncesyjnej CSA rozpatruje wnioski i prowadzi przesłuchania kandydatów, a po wstępnym wyborze prowadzi negocjacje z przyszłymi koncesjonariuszami mające określić ostateczny kształt zobowiązań koncesyjnych. Negocjowane zobowiązania nadawców zawarte w koncesji obejmują gatunek programu, jego udział własny lub inwestycje w produkcję. Należy wskazać, iż w prawie francuskim określono również poziom obowiązków dotyczących produkcji francuskiej i europejskiej w odniesieniu do programów rozpowszechnianych naziemną drogą cyfrową.

Koncesje przyznaje się na okres 10 lat. Liczba koncesji na rozpowszechnianie poszczególnych programów, którą może otrzymać jeden nadawca została ograniczona pierwotnie do 5, obecnie ten limit wynosi 7. Zgodnie ze specyfiką francuskiego systemu nie pobiera się opłaty za wydanie koncesji.

Nadawcy, którzy otrzymali koncesje na rozpowszechnianie programu telewizyjnego są zobowiązani do wyznaczenia operatora multipleksu, który zaakceptowany otrzymuje zezwolenie od CSA i prawo do dysponowania daną częstotliwością. Wszyscy nadawcy programów, które mają być dostępne na jednym multipleksie muszą osiągnąć porozumienie w zakresie jak najlepszego wykorzystania jego pojemności, ewentualne spory pomiędzy nadawcami a operatorem rozstrzyga CSA.

Programy nadawców publicznych zostały uprzywilejowane, Rząd francuski skorzystał z możliwości zarezerwowania na ich potrzeby pojemności, początkowo w dwóch multipleksach, później zostały zgrupowane na multipleksie pierwszym.

W lipcu 2003 (ogłoszenie w lipcu 2001 r.) i lipcu 2005 r. CSA przyznała 12 koncesji dla prywatnych nadawców programów ogólnodostępnych (w tym otwarte, niekodowane okno Canal+) oraz 10 dla płatnych programów telewizyjnych. Programy te mają być umieszczone w multipleksach 2, 3, 4 i 6. Przyznanie zezwoleń i częstotliwości operatorom multipleksów zostało przeprowadzone w październiku 2003 r.

Decyzja o szczegółowym przeznaczeniu multipleksu nr 5 nie została jeszcze podjęta. Rozważa się przeznaczenie go na programy lokalne, telewizję mobilną lub HDTV.
Źródło:

Raport EBU „DTT in Europe” listopad 2006 r.




: Data -> Files -> public -> Portals
Portals -> Analiza przekazów handlowych umieszczonych przed i po audycjach dla małoletnich w programach telewizyjnych, telewizji publicznej oraz posiadających polską koncesję, na podstawie dwóch prób tygodniowych
Portals -> Uwaga: dokument ten nie jest oryginałem pisma, a stanowi cyfrowe odwzorowanie (ocr) papierowego dokumentu, udostępnionego na stronie krrit w formacie pdf
Portals -> Biuro Krajowej Rady Radiofonii I Telewizji Departament Strategii I Analiz Listopad 2005 analiza biura krrit nr 13/2005 Informacja o państwowych oraz innych formach
Portals -> Sprawozdanie z sesji eurodig „who sets the rules for the internet?”, Sztokholm, 14 – 15 czerwca 2012 R
Portals -> Informacja o przyjmowaniu I załatwianiu wniosków w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych
Portals -> Sprawozdanie z 35. spotkania Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych Portoroż, Słowenia, 30. 05 06. 2012 r
Portals -> Wersja skrócona Programy ogólnopolskie Badanie zrealizowane na zlecenie: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, 2015 Zespół koordynujący i przygotowujący raport
Portals -> Spis treści zakres stosowania dokumentu 3
Portals -> Projekt z dnia 28 września 2012 r. Rozporządzenie krajowej rady radiofonii I telewizji


1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna