Budowa komputera klasy pc



Pobieranie 77.71 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar77.71 Kb.


Budowa komputera klasy PC
Od wielu lat na całym świecie wykorzystuje się różne komputery. Począwszy od 8-bito-wych komputerów typu Commodore czy Atari, które czasy swojej świetności mają już dawno za sobą, po superkomputery - stosowane głównie do złożonych obliczeń naukowych. Jednak najliczniejszą grupę stanowią komputery osobiste, nazywane często pecetami - od skrótu PC (ang. Personal Computer). W tej grupie najpopularniejsze są komputery, których budowę oparto na konstrukcji zaproponowanej w latach osiemdziesiątych przez firmę IBM.

Główną ideą, która przyświecała konstruktorom, była możliwość dowolnej konfiguracji i łatwość rozbudowy. Osiągnięto to dzięki modułowej budowie zestawu komputerowego. Dzięki temu możemy dopasować parametry komputera do własnych potrzeb, a w razie potrzeby rozbudować lub unowocześnić nasz zestaw.
Jednostka centralna

Określenie jednostka centralna odnosi się do głównej części zestawu komputerowego, czyli „skrzynki", w której mieszczą się najważniejsze elementy składowe komputera. Najistot­niejsze podzespoły to:

  • płyta główna, która łączy pozostałe elementy komputera ze sobą;

  • procesor, czyli układ przetwarzający dane i sterujący pracą komputera;

  • moduły pamięci RAM, która przechowuje uruchamiane programy oraz aktualnie wykorzystywane dane;

  • karty rozszerzeń, np. karta graficzna, muzyczna, sieciowa;

  • dyski twarde, których zadaniem jest przechowywanie danych;

  • napędy optyczne, np. CD, DVD oraz nagrywarki płyt;

  • stacja dyskietek.


Obudowa.

Do niedawna zdecydowana większość obudów komputerowych wyglądała tak samo. Były to jasnobeżowe prostopadłościenne skrzynki. Od pewnego czasu producenci starają się poprawić ich wygląd i funkcjonalność. Można kupić obudowy w różnych kolorach i w różnej stylistyce.

Pod względem kształtu wyróżnia się dwa typy: obudowy desktop, czyli „leżące", na któ­rych można położyć monitor, oraz obudowy tower - „stojące", które stawia się na przykład na podłodze. W popularnych pecetach stosuje się głównie te drugie. Można je podzielić ze względu na wielkość. Najmniejsze obudowy (mini tower) można stosować wtedy, gdy zestaw kompu­terowy nie będzie znacznie rozbudowywany. W takiej obudowie mogą zmieścić się dwa duże napędy (np. CD) oraz dwa dyski. Należy jednak wziąć pod uwagę problemy z chłodzeniem wnętrza takiej obudowy, więc nie powinno się przesadzać z „upakowaniem" wielu urządzeń. Najczęściej wykorzystuje się średnie obudowy (midi tower). Jest w nich trochę więcej miejsca, dzięki czemu możemy zainstalować więcej urządzeń oraz polepszają się warunki chłodzenia. Jeżeli jest wymagana duża liczba napędów i dysków, a także wiemy, że komputer będzie dzia­łał w trudnych warunkach (np. przez całą dobę bez przerwy), powinniśmy się zdecydować na największą obudowę, czyli big tower.
Zasilacz


Jest to niezbędny element komputera, którego zadaniem jest dostarczenie odpowiednich napięć zasilających pozostałe komponenty. Kupując komputer, przeważnie nie zwraca się uwagi na ten element, ponieważ jest on najczęściej dołączony do obudowy. To błąd, gdyż od jego jakości zależy stabilność pracy całego zestawu.

Głównym parametrem zasilacza jest jego moc. Należy ją dostosować do parametrów pozostałych podzespołów komputera. Typowy komputer pobiera około 350-450 W energii. W tej sytuacji powinniśmy kupić zasilacz, który będzie miał odpowiedni zapas mocy. Jeżeli w komputerze mamy zainstalowanych kilka dysków twar­dych, szybki procesor oraz wydajną kartę graficzną, powinniśmy pomyśleć o zasilaczu o mocy powyżej 400 W - 450 W.

Jeżeli moc zasilacza będzie za niska, komputer będzie pracował niestabilnie (np. będzie się często zawieszał), zaś wentylator za­silacza będzie głośniej pracował (żeby ochłodzić nagrzewające się elementy). W rezultacie może to spowodować przepalenie się zasilacza i - w niekorzystnej sytuacji - uszkodzenie pozo­stałych podzespołów zestawu komputerowego.

Równie ważna jest stabilność napięć dostarczanych przez zasilacz. W przypadku wydaj­nych i mocno obciążonych komputerów należy zdecydować się na zasilacz wysokiej jakości o dobrych parametrach.


Płyta główna

Głównym elementem znajdującym się w obudowie komputera jest płyta główna. Jej zada­niem jest połączenie wszystkich pozostałych komponentów ze sobą. Na płycie głównej znajdują się złącza służące do podłączenia procesora, modułów pamięci, napędów oraz kart rozszerzeń. Integralną częścią płyty głównej są również gniazda, do których podłącza się klawiaturę, mysz, drukarki i wiele innych urządzeń zewnętrznych.

Czym należy się kierować przy wyborze płyty głównej? Poniżej zestawiono kilka zasad i praktycznych uwag.


  • Przede wszystkim należy sobie uświadomić, że typ płyty głównej zależy od wybranego procesora. Decydując się na wybrany procesor, należy dopasować do niego płytę główną.

  • Płyty główne są produkowane przez wiele firm. Niektóre mają ustaloną renomę, inne produkują płyty „ekonomiczne". Nie powinno się zbytnio oszczędzać na tym elemen­cie, ponieważ od jego jakości zależy stabilność całego komputera.

  • Najlepiej dowiedzieć się, czy wybrany przez nas model płyty danego producenta nie sprawia problemów podczas pracy z pozostałymi, wybranymi przez nas komponenta­mi zestawu komputerowego. Informacje na ten temat można znaleźć w Internecie.

  • Wiele płyt głównych wyposażonych jest we wbudowaną kartę graficzną. Dzięki ta­kiemu rozwiązaniu można obniżyć koszt całego komputera, jeżeli ma on służyć przede wszystkim do pracy w edytorze tekstu czy do korzystania z internetu. Wydajne karty graficzne przydają się amatorom najnowszych gier lub zaawansowanej obróbki grafiki i materiałów wideo. W zdecydowanej większości tego typu płyt znajduje się również gniazdo służące do podłączenia standardowej karty graficznej, więc w razie potrzeby można ją zainstalować.

■ Większość płyt głównych zawiera w sobie kartę muzyczną i sieciową. Wbudowana karta muzyczna w zupełności wystarczy, jeżeli nie mamy specjalnych wymagań doty­czących jakości dźwięku.

Procesor

Procesor wykonuje wszystkie polecenia i steruje działaniem wszystkich urządzeń połączonych z komputerem. Działa on zgodnie z programem, który wraz z danymi jest przechowywany w pamięci, np. na CD, a w trakcie wykonywania jest „ściągany" do pamięci operacyjnej (w całości lub częściami). Szybkość działania komputera za­leży w dużej mierze od szybkości pracy procesora. Jest często określany skrótem CPU (ang. Central Processing Unit), co oznacza centralną jednostkę przetwarzającą.

Przy wyborze procesora należy wziąć pod uwagę dwie sprawy - producenta i częstotli­wość pracy. Obecnie na rynku są dostępne procesory dwóch liczących się producentów - fir­my Intel i AMD. Typ procesora związany jest z typem płyty głównej. Oznacza to, że decydu­jąc się na przykład na procesor firmy Intel, musimy kupić płytę główną, która obsługuje ten typ procesora.

Głównym parametrem procesora jest częstotliwość pracy, co przekłada się na jego szyb­kość. Częstotliwość jest wyrażana w hercach, a właściwie w gigahercach (GHz), czyli miliardach herców. Przy wyborze procesora należy się kierować również jego szybkością. Należy jednak wziąć pod uwagę zastosowanie komputera - nie ma sensu przepłacać za superszybki procesor, jeżeli komputer ma służyć głównie do tworzenia tekstów i przeglądania internetu.

Zazwyczaj w zestawie z procesorem znajduje się radiator z wentylatorem, które służą do odprowadzenia z procesora nadmiaru ciepła.
Pamięć


Mówiąc o pamięci komputerowej, mamy na myśli tzw. moduły pamięci RAM (ang. Random Access Memory - pamięć o dostępie swobodnym). W takiej pamięci przechowy­wane są aktualnie uruchomione programy i wykorzystywane przez nie dane. Ważną cechą pa­mięci RAM jest to, że po wyłączeniu zasilania wszystkie dane są z niej kasowane.

Ważnymi parametrami układów pamięci są: pojemność (wyrażana w MB), częstotliwość taktowania (wyrażana w MHz) i typ. Przy zakupie pamięci trzeba zwrócić uwagę na to, jaki typ pamięci obsługuje płyta główna. Obecnie najczęściej jest to DDR2, DDR3 SDRAM. Należy też zwrócić uwagę na maksymalną częstotliwość taktowania, która też jest zależna od płyty głównej.

W starszych komputerach może się okazać konieczny zakup pamięci starszego typu, np. DDR SDRAM lub SDR SDRAM, których nie da się kupić w sklepie komputerowym. Pozostają wtedy poszukiwania odpowiednich modułów w komisach lub na aukcjach internetowych.

Karty rozszerzeń

Do płyty głównej, w zależności od potrzeb, można podłączyć dodatkowe urządzenia, tzw. karty rozszerzeń. Najczęściej zachodzi potrzeba zainstalowania karty graficznej i karty sie­ciowej. Do ich podłączenia służą specjalne gniazda, tzw. sloty. Obecnie wykorzystuje się trzy standardy gniazd - PCI, AGP oraz PCI Express.

Złącze PCI (ang. Peripheral Component Interconnect), przedstawione na rysunku wyżej z lewej, ma ogólne przeznaczenie i można za jego pomocą podłączyć kartę sieciową, muzyczną czy telewizyjną.


  • Złącze AGP (ang. Accelerated Graphics Port), przedstawione na rysunku w środ­ku, służy do podłączenia karty graficznej.

  • Złącze PCI Express, przedstawione na rysunku z prawej strony, są bar­dziej popularne. Obecnie służy przede wszystkim do podłączania kart graficznych, jed­nak nie jest to jej jedyne zastosowanie. Należy zwrócić uwagę na to, że większość płyt głównych wyposażonych w złącze PCI Express nie posiada złącza AGP, więc nie ma możliwości podłączenia np. starej karty graficznej.


Karta graficzna

Obecnie na rynku dostępnych jest bardzo wiele modeli kart graficznych. Przy wyborze należy się kierować własnymi potrzebami. Jeżeli pracujemy z grafiką albo lubimy gry komputero­we, warto zainwestować w wydajniejszą i lepszą jakościowo kartę graficzną. Dużo informacji na ich temat można znaleźć w Internecie. Przy standardowym wykorzystaniu komputera często wystarcza tania i popularna karta (lub karta zintegrowana z płytą główną). Ważny jest też aspekt ekonomiczny - za lepsze karty musimy zapłacić nieraz ponad dziesięciokrotnie więcej niż za proste.

Decydując się na daną kartę graficzną, trzeba się upewnić, czy posiada złącze pasujące do naszej płyty głównej (AGP lub PCI Express). Jeżeli kupimy niewłaściwą, nie będzie można jej podłączyć.
Karta muzyczna

Jest układem elektronicznym w postaci karty rozszerzającej, umieszczanej w kom­puterze, który służy do odtwarzania dźwięków oraz do ich tworzenia i zapisywania w komputerze w postaci plików muzycznych.

Większość płyt głównych ma wbudowaną kartę dźwiękową. Jeżeli mimo to chcemy zainstalować dodatkową kartę, należy ją podłączyć do gniazda PCI na pły­cie głównej. Wyboru dokonujemy, podobnie jak w przypadku kart graficznych, na podstawie naszych potrzeb. Jeżeli zależy nam na komfortowym odtwarzaniu filmów z płyt DVD, musi­my kupić kartę wyposażoną w sześć kanałów wyjściowych służących do podłączenia sprzętu (wzmacniacza i kolumn) standardu Dolby Surround Pro Logic. Jeżeli jesteśmy zainteresowani tworzeniem muzyki za pomocą komputera, konieczny może się okazać zakup specjalnej karty i programu, pełniących funkcję magnetofonu wielościeżkowego.
Karta sieciowa

Dzięki karcie sieciowej możliwe jest podłączenie naszego komputera do sieci lokalnej. W przypadku domowych komputerów najczęściej służy ona do podłączenia do sieci osiedlowej dostarczającej Internet. Coraz większą popularność zdobywają bezprzewodowe karty sieciowe, umożliwiające połączenie komputera z siecią Internet bez użycia kabla




Dyski twarde

Dysk twardy (HDD - ang. Hard Disk Drive) jest podstawowym urządzeniem pamięci masowej. Jego zawartość nie jest kasowana po wyłączeniu zasilania. Dysk jest nie­zbędnym elementem większości komputerów. Jest na nim zainstalowany system operacyjny, niezbędne programy oraz przechowywane są wszystkie dane.




Podstawowym parametrem dysku twardego jest jego pojemność wyrażana w gigabajtach (GB). Waż­nym parametrem związanym z szybkością dysku jest tzw. średni czas dostępu, który określa czas, jaki jest niezbędny do odczytania lub zapisania określonej informacji.

Kupując dysk twardy, musimy zwrócić uwagę na złącze, w jakie jest wyposażony. Do niedawna podstawowym typem złącza (interfejsem) był ATA (ang. Advanced Technology At­tachments) lub inaczej IDE. Kabel służący do podłączenia dysków ATA przedstawiono (na dole) poniżej.



Kabel SATA (na górze) oraz ATA (na dole)

Obecnie częściej stosuje się dyski z interfejsem SATA (ang. Serial Advanced Technology Attachment). Ich zaletą jest to, że podłącza sieje cienkim przewodem (na górze), a nie - jak w przypadku ATA - niewygodną, 80-żyłową taśmą.

Dysków ATA nie można podłączać lub wyłączać przy działającym komputerze. Może to spowodować uszkodzenie dysku j i płyty głównej. Ta uwaga nie dotyczy dysków SATA i płyt głównych obsługujących tzw. hot-plug, czyli podłączanie w czasie i działania komputera.


Napędy optyczne

W każdym komputerze musi się znaleźć napęd dysków optycznych. Ponieważ płyty DVD stały się bardzo popularne, coraz rzadziej kupuje się napędy CD. Poza tym, decydując się na napęd DVD, mamy oczywiście możliwość odtwarzania płyt CD.

Lepszym rozwiązaniem jest zakup nagrywarki. Oprócz odczytu mamy wtedy możliwość na­grywania własnych płyt. Jest to bardzo przydatne przy tworzeniu kopii zapasowych danych.

Napędy i nagrywarki podłącza się podobnie jak dyski z interfejsem IDE, czyli czterdzie­sto- lub osiemdziesięciożyłową taśmą.




Urządzenia peryferyjne

Omówiona w poprzednim rozdziale jednostka centralna jest głównym elementem zestawu komputerowego, lecz bez urządzeń peryferyjnych (zewnętrznych) nie dałoby się z niego korzystać. Urządzenia zewnętrzne można podzielić na te, które służą do wprowadzania danych (np. klawiatura czy skaner), i na te, które służą do ich wyprowadzania (np. monitor lub drukarka). Niezbędnym minimum w typowym komputerze domowym jest klawiatura, mysz oraz monitor. Oczywiście każde urządzenie należy podłączyć do właściwego gniazda. Z tyłu obudowy kom­putera można znaleźć wiele gniazd. Skąd wiadomo, gdzie włożyć daną wtyczkę? Na szczęście wszystkie złącza w komputerze są tak zaprojektowane, aby niemożliwe było niewłaściwe pod­łączenie urządzeń, które mogłoby spowodować uszkodzenie sprzętu.




Złącza i porty

Jednostka centralna wyposażona jest w złącza służące do podłączania różnych urządzeń.



Gniazda na tylnej ścianie komputera



  • Gniazda klawiatury i myszy. Ponieważ oba gniazda są identyczne, przyjęło się ozna­czanie gniazda klawiatury kolorem fioletowym, natomiast gniazda myszy - zielonym. Obecnie wiele myszy wykorzystuje złącze USB, więc to gniazdo może pozostać nie­wykorzystane.

  • Złącze monitora. Jeżeli płyta główna jest wyposażona w zintegrowaną kartę graficzną, wśród innych złączy znajduje się także gniazdo służące do podłączenia monitora. Gdy w komputerze zainstalowana jest karta graficzna, gniazdo to znajduje się niżej, wśród złączy kart rozszerzeń.

  • Złącza USB. Mają kształt wąskiej, prostokątnej szczeliny. Są to obecnie bardzo często wykorzystywane złącza. Za ich pomocą można podłączyć do komputera myszkę, dru­karkę, skaner, pendrive, cyfrowy aparat fotograficzny oraz wiele innych urządzeń.

  • Port szeregowy. Obecnie coraz rzadziej wykorzystywany. Dawniej podłączało się do niego myszkę lub modem. Posiadanie takiego gniazda może być istotne przy podłącza­niu kasy fiskalnej.

  • Port równoległy. Służy do podłączania drukarek wyposażonych w tego typu złącze. Jed­nak większość dostępnych obecnie drukarek jest podłączanych poprzez złącze USB.

Gniazda audio i gameport. Ponieważ zdecydowana większość płyt głównych ma wbu­dowaną kartę muzyczną, z tyłu obudowy dostępne są gniazda audio. W najprostszej wersji są to trzy gniazda - wyjście, wejście liniowe i wejście mikrofonowe. Ponieważ wszystkie są tego samego typu, ustalono standard ich oznaczania za pomocą kolorów (jasnozielony, błękitny i różowy). Co więcej, w większości dostępnych urządzeń (np. mikrofonów kompu­terowych) kolor wtyczek odpowiada kolorowi gniazd. Gniazdo nazywane gameport służy do podłączania joysticka lub instrumentu muzycznego zgodnego ze standardem MIDI.

Oprócz wymienionych wyżej standardowych gniazd, można się też spotkać z innymi, np.:



  • Złącza FireWire. Niewiele płyt głównych jest fabrycznie wyposażonych w to gniazdo. Najczęściej służy ono do podłączenia cyfrowych aparatów fotograficznych i kamer wi­deo. Jeżeli nasza płyta główna nie posiada tego złącza, a mamy urządzenie wymagają­ce podłączenia go przez FireWire, konieczne jest dokupienie dodatkowego kontrolera (w postaci karty rozszerzeń).

  • Złącza PCMCIA (dotyczy laptopów) - jest to gniazdo służące do podłączenia do lapto­pa dodatkowych urządzeń, takich jak karty sieciowe, modemy czy karty telewizyjne.


Monitor

Monitor jest podstawowym urządzeniem wyjściowym komputera. Za jego pomocą wyświetlany jest obraz.

Obraz na ekranie monitora składa się z punktów świetlnych zwanych pikselami. Liczba takich punktów na ekranie określa tak zwaną rozdzielczość monitora; im jest ona większa, tym lepszej jakości jest obraz. Typowa rozdzielczość monitora wynosi obecnie 1024 na 768 pikseli.

Ze względu na budowę można wyróżnić dwa podstawowe typy monito­rów, które zostały opisane poniżej.



Monitor kineskopowy

Do niedawna był to jedyny typ monitorów stosowany dla komputerów stacjonarnych. Na określenie takich monitorów często stosuje się skrót CRT (ang. Cathode-Ray Tube). Budowa monitora jest zbliżona do budowy telewizora - głównym elementem jest lampa kineskopowa.



Monitor LCD

Monitory LCD (ang. Liquid Crystal Display), nazywane też ciekłokrystalicznymi, są obec­nie najbardziej popularne.

Decydując się na zakup monitora LCD należy zwracać uwagę na maksymalną rozdzielczość ekranu, kontrast oraz czas reakcji. Te parametry bezpośrednio wpływają na jakość obrazu.
Drukarka

Drukarka to urządzenie, które służy do przenoszenia na papier cyfrowych obrazów i dokumentów. Wybierając drukarkę, należy rozważyć, jakie będzie jej podstawowe zastosowanie..



Drukarka laserowa

Zasada działania tego typu drukarek jest podobna do działania kserokopiarek - na naelektryzowanym światłoczułym wałku (bębnie) za pomocą lasera „rysowany" jest obraz (ściślej mówiąc, rysowany jest negatyw obrazu). Do tych obszarów wałka, na których nie został nary­sowany obraz, zostają przyciągnięte cząsteczki tonera. Następnie toner z bębna przenosi się na papier, po czym zostaje „wprasowany".

Istotną cechą drukarek laserowych jest ciche działanie, szybkość wydruku oraz wysoka jakość druku i jego trwałość - nie rozmywa się pod wpływem wody, czego nie można powiedzieć o wydruku z drukarek atramentowych. Wadą jest cena.
Drukarka atramentowa

Przy wydruku wykorzystuje atrament (tusz), którego małe krople są „wystrzeliwane" na papier. Tusz znajduje się w pojemnikach, czyli tzw. kartridżach. Drukarki wykorzystują trzy podstawowe kolory: niebieskozielony (C - ang. Cyan), magenta (M - ang. Magenta) i żółty (Y - ang. Yellow) oraz dodatkowo czarny. W różnych drukarkach stosuje się różną liczbę po­jemników. Większość wykorzystuje dwa - jeden z czarnym tuszem, a drugi z trzema kolorami. Niektóre stosują cztery pojemniki - każdy kolor w osobnym. Zaletą tych drukarek jest cena, wystarczająca prędkość i jakość wydruku oraz niski hałas podczas pracy. Wadą jest koszt ich eksploatacji, dotyczy to zwłaszcza drukarek kolorowych oraz rozmazywalność wydruku pod wpływam wilgoci.. Stosuje się je najczęściej w celach prywatnych w domach

Często do zakupu drukarki atramentowej może zachęcić niska cena. Należy jednak wziąć pod uwagę to, że do nowej drukarki dodawane są pojemniki z bardzo małą ilością tuszu. Po niedłu­gim czasie będzie trzeba kupić nowy zestaw kartridży. I wtedy czeka nas niemiła niespodzianka - często komplet tuszy kosz­tuje tyle samo, co nowa drukarka.
Najmniej złożone są drukarki igłowe. Drukowanie na­stępuje za pośrednictwem igieł, które uderzają w papier przez taśmę barwiącą. Takie drukarki są dość wolne i głośno pracują, a poza tym dają tekst lub obraz nie najlepszej jakości (o zbyt małej rozdzielczości). Drukarki igłowe, jako drukarki uderzeniowe, są wykorzystywane przy drukowaniu dokumentów z kopią, czyli na przykład w urzędach, bankach.



Skaner

Jest to optyczno-mechaniczne urządzenie zewnętrzne komputera, które służy do odczytywania obrazu lub tekstu i wykonywania ich elektronicznych kopii w komputerze. Tak utworzony plik z obrazem lub tekstem można dalej przetwarzać w komputerze.







©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna