Cezary Tomasz Szyjko Enigma nowego regionalizmu europejskiego Warszawa 2010 Redakcja naukowa



Pobieranie 1.37 Mb.
Strona11/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.37 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   20

3.1. Opis modelu brytyjskiego
Specyfika ustroju politycznego Wielkiej Brytanii polega m.in. na braku konstytucji w formalnym znaczeniu tego terminu. W Wielkiej Brytanii istnieje niepisana konstytucja oparta na konwenansach i precedensach. Zgodnie z tak rozumianą konstytucją najważniejszym organem władzy państwowej jest parlament — suwerenny w swojej działalności, nieograniczony przez władzę wykonawczą i sądowniczą. Parlament w Wielkiej Brytanii jest dwuizbowy. O jego specyfice przesądza fakt, że izba wyższa — Izba Lordów — nie jest wybieralna. Składa się z parów (lordów) dziedzicznych oraz parów (lordów) dożywotnich, mianowanych przez królową na wniosek premiera. Izba Lordów pełni rolę sądu konstytucyjnego, a ponadto sprawuje nadzór i kontrolę nad władzą wykonawczą — premierem i ministrami. Druga izba to Izba Gmin wybierana w wyborach powszechnych, w oparciu o ordynację większościową.
W Wielkiej Brytanii cechą szczególną jest rola monarchy — formalnie nadal najwyższego organu władzy wykonawczej. Obecnie rola ta została znacznie ograniczona i sprowadza się głównie do działań podejmowanych za radą premiera lub ministrów odpowiedzialnych za realizację poszczególnych polityk przed Izbą Gmin (stąd powiedzenie: „monarcha panuje, ale nie rządzi”). Premiera mianuje królowa. Na mocy konwenansu utrwalonego w XX w. jest nim przewodniczący (lider) zwycięskiej frakcji parlamentarnej, który powinien pochodzić z Izby Gmin. Premier przewodniczy posiedzeniom rządu, powołuje ministrów i może ich także indywidualnie odwołać. Do jego kompetencji należy również możliwość interwencji we wszystkie sprawy resortowe (ministerialne) działania rządu. Resortowe ministerstwa należą do głównych instrumentów realizujących politykę rządu. Najważniejszą rolę odgrywa tutaj urząd Szefa Rządu. Jego podstawowym zadaniem jest utrzymywanie bieżących kontaktów z poszczególnymi ministrami, zapewnienie im doradztwa w kwestiach będących przedmiotem szczególnego zainteresowania premiera, komunikowanie się z mediami oraz pełnienie funkcji sekretariatu. Premier jest równocześnie ministrem służby cywilnej.
Wielka Brytania jest państwem unitarnym, jednak wśród jej części składowych — Anglii, Walii, Szkocji oraz Irlandii Północnej — istnieją często istotne różnice w systemach administracyjnych i prawnych.143 Brytyjska praktyka organizacji i funkcjonowania administracji publicznej od lat osiemdziesiątych XX w. to tzw. model Whitehall, modyfikowany w latach następnych. Jego zasadnicze cechy to:

— uczynienie ze służby cywilnej odrębnej profesji,

— stały charakter jej funkcjonowania,

— wykluczenie wpływu polityków na decyzje dotyczące personalnej obsady poszczególnych stanowisk w administracji (zasada neutralności politycznej),

— obejmowanie najważniejszych stanowisk w administracji przez urzędników o ogólnym przygotowaniu, a nie ekspertów,

— brak odrębnego korpusu służby cywilnej, składającego się z polityków,



— odpowiedzialność polityczna ministrów, a nie urzędników za podjęte decyzje.
Centralna administracja tego kraju zorganizowana jest w postaci hierarchicznie usytuowanych departamentów kierowanych przez odpowiedzialnych politycznie ministrów (wiceministrów). Na czele każdego departamentu stoi sekretarz odpowiedzialny bezpośrednio przed ministrem. Specyficzną cechą brytyjskiego systemu administracji jest funkcjonowanie systemu specjalnych agencji, innych niż ministerialne departamenty, zwanych QUANGO-s, które przejęły wiele publicznych zadań. Formalnie są one poza polityczną kontrolą. Do ich głównych zadań należą: załatwianie spraw publicznych na zasadach „rynkowych” oraz świadczenie usług doradczych i eksperckich dla departamentów. Wynika to m.in. stąd, że w kraju tym (tradycyjnie) utrzymuje się zasada, iż kariera polityczna i administracyjno-zawodowa nie powinny się przeplatać.
Szefowie agencji wykonawczych określają jasno zdefiniowane cele organizacyjne i wykonawcze. Posiadają w tym względzie szeroką niezależność finansową i organizacyjną.144 W Wielkiej Brytanii rozbudowany jest system administracji samorządowej, która odpowiada za wiele spraw, które w innych państwach europejskich należą do kompetencji rządu, np. za funkcjonowanie miejscowej policji i szkolnictwa. Przewodniczący samorządów lokalnych wybierani są przez rady lokalne w wyborach pośrednich. Funkcje te obejmują najczęściej liderzy zwycięskich ugrupowań wyborczych — kandydaci rekomendowani są przez ogólnokrajowe partie polityczne.
W większości kraju dominuje dwuszczeblowy samorząd lokalny — hrabstw i dystryktów. Hrabstwa odpowiedzialne są m.in. za planowanie strategicznego rozwoju, szkolnictwo, policję, straż pożarną i świadczenia społeczne. Dystrykty wykonują funkcje o charakterze typowo lokalnym, związane z ochroną środowiska, opieką zdrowotną, mieszkalnictwem, gospodarką odpadami itp.145

3.2. Francuski system administracji
System administracji publicznej kształtowany był we Francji od czasów napoleońskich. Składają się na niego takie organy centralne i urzędy, jak: Rada Ministrów, Rada Stanu, Izba Obrachunkowa, urząd prefekta i tzw. wielkie korpusy służby cywilnej. W wyniku podziału terytorialnego kraju utworzono trzyszczeblową administrację: region, departament oraz gminę. Zgodnie z obecną konstytucją we Francji funkcjonuje system parlamentarny. Posiada on jednak cechę specyficzną, a mianowicie szczególną rolę prezydenta, który jest najwyższym organem władzy wykonawczej. Prezydent wybierany jest w głosowaniu powszechnym, tak jak parlament.
Władzę wykonawczą sprawuje także rząd na czele z premierem. Funkcjonuje więc swoista dwuwładza wykonawcza. Prezydent posiada szczególne uprawnienia w zakresie polityki obronnej i zagranicznej, natomiast Rada Ministrów, której przewodniczy premier mianowany przez prezydenta, kieruje pozostałymi działami administracji. Rząd składa się z ministrów i sekretarzy stanu. Praktyką jest, iż rząd nie podejmuje decyzji wiążących bez obecności prezydenta, który ma wpływ na jego bieżącą działalność. Kluczową rolę w systemie centralnej administracji francuskiej odgrywa Sekretarz Generalny Gabinetu Premiera. Szefowie poszczególnych departamentów w ministerstwach podlegają ministrom. Specyficzną rolę odgrywają tzw. urzędy ministrów, mające charakter doradczo-ekspercki, które spełniają zarówno funkcje polityczne, jak i administracyjne. W skład takich urzędów wchodzi 3–5 członków, w zdecydowanej większości wywodzących się ze służb cywilnych.146

Na szczeblu administracji terytorialnej ważną rolę odgrywa prefekt zapewniający trwałość mechanizmów ustrojowych państwa. Jest on przedstawicielem rządu w terenie (region, departament) i kieruje działalnością większości urzędników państwowych w tych jednostkach oraz stoi na straży legalności działań władz samorządowych. Ponadto realizuje politykę państwa w regionie i departamencie oraz dba o zgodność działań administracji samorządowej z kierunkami polityki państwowej. System administracji samorządowej we Francji to administracja zdecentralizowana. Jej działalność reguluje Ustawa o prawach i wolnościach gmin, departamentów i regionów z 1982 r. Wprowadziła ona trzyszczeblowy podział samorządu terytorialnego: gminy, departamenty i regiony.


Decentralizacja miała m.in. na celu przekształcenie regionów w podmioty samorządu terytorialnego, powołanie rad regionalnych w wyborach powszechnych i bezpośrednich oraz wyposażenie ich w prawo prowadzenia własnej działalności administracyjnej i tworzenie prawa lokalnego. Wspomniana ustawa regulowała: procedury przekazywania władzy wykonawczej w regionach i departamentach w ręce przewodniczących rad, podział i rozszerzenie kompetencji między gminy, departamenty i regiony, utworzenie regionalnych izb obrachunkowych itp.
Ustawa ta dokonała także podziału zadań urzędu prefekta między dwa organy — przewodniczących rad w departamentach oraz tzw. komisarzy republiki występujących w roli nadzorców w realizacji przez samorząd ustaleń władzy centralnej. Ustalenia te zawęziły też zakres funkcji prefekta. Gmina jest podstawowa jednostką francuskiej administracji samorządowej. Gminy mają jednolity status prawny, ale są bardzo zróżnicowane pod względem demograficznym, urbanistycznym i obszarowym. Rada gminy, tworzona przez radnych wybieranych w wyborach powszechnych, jest organem uchwałodawczym i kontrolnym. Jej organem wykonawczym jest burmistrz, wybierany przez radę.
Natomiast przekształcenia departamentu w jednostkę samorządu terytorialnego dokonano przez powierzenie władzy wykonawczej — uprzednio sprawowanej przez przedstawiciela rządu, tj. prefekta — przewodniczącemu rady departamentu. W przypadku regionu jako jednostki samorządu terytorialnego, status taki wprowadzono w 1982 r. Zarządza nim rada regionu z jej przewodniczącym jako organem wykonawczym. Regiony i departamenty we Francji mają podwójny status — są, jak to już stwierdziliśmy, jednostkami administracji samorządowej i jednocześnie szczeblami zdecentralizowanej administracji państwowej reprezentowanej przez prefektów. Podstawowymi zadaniami administracji gmin są: zaspokojenie potrzeb społeczności lokalnych w zakresie funkcjonowania przedszkoli i szkół podstawowych, lokalnej infrastruktury komunikacyjnej, gospodarki gruntami itp. Do zadań departamentów należą m.in.: planowanie rozwoju społeczno-gospodarczego, zarządzanie przestrzenne, pomoc społeczna itp.147
Tworzenie sprawnie funkcjonujących struktur komunikacyjnych w łonie instytucji UE i państw członkowskich to dziś jedno z ważniejszych zadań. Modelowym przykładem są tutaj rozwiązania stosowane we Francji, gdzie już w latach osiemdziesiątych XX w. utworzono całą strukturę komunikowania — od szczebla centralnego po lokalny. Zasadniczymi celami tego modelu komunikacji są:

— informowanie rządu o pojawiających się trendach w opinii publicznej i w mediach,

— informowanie społeczeństwa o działaniach rządu,

— koordynowanie rządowego komunikowania publicznego.


We Francji utworzono też ministerialne biura informacji o dość szerokich uprawnieniach. Co charakterystyczne, ponad 95 proc. instytucji administracji publicznej w tym kraju — od rad regionalnych po władze lokalne — ma w swoich strukturach komórki zajmujące się komunikowaniem.

3.3. System organów niemieckich
Niemcy są republiką federalną składającą się z 16 landów. Głową państwa jest prezydent, który nie jest wybierany bezpośrednio, lecz w drodze głosowania Konwencji Federalnej — ciała konstytucyjnego składającego się z członków Bundestagu (parlamentu) oraz przedstawicieli wybieranych przez parlamenty landów. Prezydent wykonuje funkcje reprezentacyjne, zwłaszcza w stosunkach międzynarodowych. Posiada natomiast formalne uprawnienia związane z powoływaniem szefa rządu — kanclerza — oraz do przedterminowego rozwiązania parlamentu.
Faktyczna władza wykonawcza jest w gestii rządu federalnego. Do niego należy podejmowanie decyzji politycznych oraz proponowanie projektów ustaw. Natomiast kompetencje landów mają w większości charakter administracyjny. Ogólnie biorąc, jak to jest ujmowane w literaturze przedmiotu, władza wykonawcza w Niemczech oparta jest na trzech zasadach:

— kanclerskiej — to kanclerz jako szef rządu decyduje o najważniejszych sprawach politycznych,

— gabinetowej — członkowie rządu podejmują decyzje kolegialnie,

— ministerialnej — ministerstwa odpowiadają za działalność ich departamentów.


System organów władzy wykonawczej tego kraju określany jest też jako demokracja kanclerska, co odzwierciedla pozycję kanclerza federalnego jako szefa rządu. Kanclerz jest jedynym członkiem rządy wybieranym przez Bundestag i tylko on odpowiada przed nim za działalność rządu. Odwołanie kanclerza może nastąpić po przeprowadzeniu w Bundestagu tzw. konstruktywnego wotum nieufności. Na wniosek kanclerza prezydent powołuje pozostałych członków rządu. Do głównych zadań kanclerza należy koordynowanie pracy rządu oraz określanie jego celów politycznych, które są wiążące dla ministrów.

Działalność kanclerza wspiera urząd kanclerski, na czele którego stoi sekretarz stanu. Utrzymuje on robocze kontakty ze swoim odpowiednikiem — tzw. parlamentarnym sekretarzem stanu. Kontakty te mają służyć koordynacji ich wzajemnych kontaktów. Z reguły rząd przyjmuje w ten sposób przygotowane propozycje.148 Niemiecka służba cywilna składa się z urzędników administracji federalnej, landów i samorządów. Jej status cywilnoprawny jest uregulowany stosownym ustawodawstwem federalnym. Konstytucja Niemiec stanowi, że do kompetencji każdego landu należy określenie własnej organizacji administracji.


Funkcjonowaniem dystryktu — jednostki administracyjnej w ramach landu — kieruje komisarz dystryktu i jego urząd. Komisarza mianuje rząd landu. W Niemczech istnieją dwa szczeble samorządu terytorialnego — lokalno-gminny oraz powiatowy. Samorząd działa na zasadach subsydiarności. Większe miasta posiadają z reguły status gminny oraz powiatu. Wszystkie władze samorządowe (rady) wybierane są bezpośrednio. Natomiast burmistrzowie wybierani są przez rady. Jednak w części gmin i powiatów mogą być oni wybierani przez mieszkańców. W powiatach starosta łączy funkcje organu samorządowego i rządowego.149

3.4. Model administracji szwedzkiej
Szwecja to monarchia konstytucyjna o parlamentarnej formie rządów. Głową państwa jest król, który pełni funkcje reprezentacyjne, a także otwiera coroczną sesję parlamentu — nie bierze jednak udziału w jego pracach, ani nie kontrasygnuje decyzji rządu. Szefa rządu nominuje przewodniczący parlamentu. Od 1971 r. parlament szwedzki jest jednoizbowy. Do kompetencji premiera należy powoływanie i odwoływanie ministrów tworzących gabinet, jako organ władzy wykonawczej. Członkowie gabinetu to przeważnie deputowani do parlamentu. Urzędnicy ministerialni wspomagają szefa danego resortu w kreowaniu polityki publicznej przez przygotowywanie projektów ustaw do parlamentu. Wspomagają ich w tych pracach liczne agencje, komitety i urzędy, w tym administracji terytorialnej.
W bieżącej pracy premiera wspomaga jego urząd, zwłaszcza w zakresie doradztwa politycznego i prawnego. Urząd ten zatrudnia polityków-doradców w tym zakresie. W skład sekcji prawnej tego urzędu wchodzą apolityczni urzędnicy, odpowiedzialni za regulacje (projekty) konstytucyjne i ustawowe oraz procedury odbywania posiedzeń rządu. W szwedzkiej służbie cywilnej zatrudnionych jest wiele dziesiątków tysięcy polityków i urzędników. Wśród struktur organizacyjno-administracyjnych, w których oni pracują, najważniejsze role odgrywają takie instytucje centralne, jak: Krajowy Urząd Zdrowia i Spraw Socjalnych, Krajowy Urząd Podatkowy, Krajowa Agencja Edukacji, Agencja Rolnictwa oraz Agencja Mieszkalnictwa, Budownictwa i Planowania. Regułą jest, że na czele każdej agencji stoi dyrektor generalny mianowany przez rząd. Agencje obsługują głównie poszczególne ministerstwa w zakresie przygotowania odpowiednich ekspertyz, projektów decyzji i ustaw parlamentarnych. Część z tych agencji działa także na szczeblu jednostek terytorialnych.
W Szwecji istnieje terenowa administracja rządowa na poziomie regionalnym. Na jej czele stoi gubernator mianowany przez rząd. Natomiast członków rad regionalnych mianują przedstawiciele regionalnego samorządu. Podstawowe zadania administracji samorządowej to planowanie rozwoju regionalnego oraz koordynacja działań administracji rządowej, regionalnej oraz gminnej. Subsydiarność samorządu terytorialnego w Szwecji gwarantuje i reguluje ustawa z 1992 r. Zgodnie z nią regionalna administracja samorządowa ma bezpośrednio wybieralne rady regionalne. Do ich kompetencji należy (prócz wymienionych wcześniej) kierowanie niektórymi formami edukacji i szkolenia zawodowego. Samorząd gminny uprawniony jest do nakładania podatków lokalnych oraz do pobierania opłat za świadczenie usług publicznych, m.in. utrzymanie dróg, zaopatrzenie w wodę, a także w zakresie działalności rekreacyjnej.150

Szwedzką administrację państwową charakteryzuje stosunkowo duża decentralizacja (teoretycznie państwo sprawuje kontrolę nad działalnością samorządów tylko poprzez sądy i przedstawiciela parlamentu do czuwania nad praworządnością) oraz wyraźny podział zadań pomiędzy szczeblami lokalnymi a władzami centralnymi. Dla przykładu województwa zajmują się głównie służbą zdrowia, a do gmin należą takie sprawy jak edukacja, opieka społeczna, infrastruktura. Władzę w województwie sprawuje gubernator, wyznaczany przez rząd, oraz rada wybierana przez mieszkańców województwa na okres 4 lat. Rada województwa wybiera 14-osobowy zarząd, który podlega gubernatorowi i jest bezpośrednio podporządkowany rządowi. Zarząd kieruje w województwie administracją zespoloną. W gminie władzę sprawuje Rada Gminy, również wybierana przez ogół mieszkańców na 4 lata.


Rady gminy i województwa decydują o sprawach zasadniczych dla samorządu, jak cele i kierunki działalności. Rada wybiera zarząd (w gminie) lub komisję wykonawczą (w województwie). Sprawują one władzę wykonawczą. Rada wybiera również członków komisji (niekoniecznie wśród polityków), które zajmują się wybranymi zadaniami administracyjnymi i realizacyjnymi. Rada decyduje o liczbie, zadaniach i organizacji komisji. Spośród swoich członków Rada wybiera rewizorów, których zadaniem jest kontrola działalności wszystkich organów samorządu.151 Pracownicy samorządowi podlegają ustawom regulującym status wszystkich pracowników w służbie publicznej w Szwecji, tj. ustawie z dnia 7 maja 1986 r. o administracji publicznej (SFS 1986:223) i niektórym przepisom ustawy z dnia 28 kwietnia 1994 r. o pracownikach państwowych (SFS 1994:260). Ustawa o samorządzie terytorialnym reguluje w większości wypadków status zatrudnionych w administracji lokalnej odmiennie od ustaw obowiązujących całą administrację państwową. Dodatkowe regulacje są zamieszczone w układach zbiorowych, zawartych pomiędzy reprezentującym pracodawców Szwedzkim Związkiem Gmin oraz Federacją Rad Wojewódzkich a związkami zawodowymi, reprezentującymi pracowników samorządowych (umowa AB 01). Zakres spraw ujętych w tej umowie pokrywa się z uregulowaniami zawartymi w części obowiązującej tylko pracodawców administracji centralnej ustawy o pracownikach państwowych. Można więc powiedzieć, że pracownicy samorządowi posiadają status odmienny od urzędników administracji państwowej. Oddzielnie jest uregulowany status takich kategorii pracowników jak bezrobotni zatrudnieni przy robotach publicznych, zatrudnieni w zakładach pracy chronionej, itp. (umowa BEA 95). Układami zbiorowymi są związani również pracownicy niezrzeszeni w związkach zawodowych. Obraz uzupełniają przepisy zawarte w niektórych indywidualnych umowach o pracę.
Ponadto, Ustawa o administracji publicznej zawiera ogólne regulacje dotyczące sposobu załatwiania spraw i podejmowania decyzji przez urzędy oraz regulacje dotyczące zaskarżania tych decyzji w sądach administracyjnych. Zawiera ona również przepisy o wyłączeniu z konkretnej sprawy pracownika, służące zapobieganiu stronniczym decyzjom urzędów (art. 11 i 12). Przepisy o wyłączeniu stosuje się także przy zamówieniach publicznych.

4. Kierunki rozwoju administracji w UE
Unowocześnienie administracji publicznej przez wykorzystanie nowoczesnych technologii od początku było sterowane i nadzorowane przez działania odgórne o charakterze politycznym. Bez wątpienia technika komputerowa i telekomunikacyjna sprawi, że obywatele będą mogli w pełni korzystać z dobrodziejstw społeczeństwa ery informacji.
Unia Europejska wyznacza strategiczne zadania oraz koordynuje i finansuje działania państw członkowskich służące rozwijaniu społeczeństwa informacyjnego. Podstawą tego działania UE jest program „Europa i społeczeństwo globalnej informacji”, którego zasadnicze tezy znalazły się w raporcie Bangemanna z 1994 r. (Europe and the Global Information Society)152. W programie tym mówi się, że rozwój społeczeństwa informacyjnego prowadzi do radykalnych przeobrażeń społecznych i administracyjnych. Posiadanie oraz umiejętność przetwarzania i wykorzystywania informacji staje się podstawowym dobrem warunkującym dalszy rozwój i dobrobyt społeczeństwa.
Konkretyzując i rozwijając założenia raportu Bangemanna, podczas szczytu UE w Helsinkach w grudniu 1999 r., Romano Prodi — ówczesny przewodniczący Komisji Europejskiej, a wcześniej jeden z członków grupy Bangemanna — ogłosił wspomniany program UE pod nazwą e-Europe — Information Society for All. Po kilkumiesięcznych dyskusjach wyłonił się plan działania pod nazwą e-Europe. Program ten ma na celu przyspieszenie modernizacji ekonomicznej krajów członkowskich oraz zniwelowanie różnic w dostępie do informacji między dużymi ośrodkami miejskimi a prowincją. Państwa członkowskie zobowiązały się do realizacji trzech głównych celów strategicznych programu:

— upowszechnienia cywilizacji informacyjnej wśród obywateli Europy, szkół, przedsiębiorstw oraz administracji publicznej,

— wspierania rozwoju nowych technologii informatycznych i komunikacyjnych,

— wzmocnienia na tej drodze spójności socjalnej w UE i państwach członkowskich.


Dla realizacji tych celów Komisja Europejska wyznaczyła 10 obszarów tematycznych, a wśród nich m.in.: tańszy dostęp do Internetu, e-handel, rozwój Internetu w szkołach i urzędach publicznych. W 2009 r. Komisja Europejska opublikowała kolejny raport przedstawiający postęp w realizacji programu. Wynika z niego m.in., że dostęp do sieci systematycznie rośnie. W marcu 2000 r. Internet był dostępny w 18 proc. gospodarstw domowych, a pod koniec 2008 r. już w ponad 39 proc. gospodarstw.153


Podsumowanie
Czy w Unii Europejskiej stworzono jednolity model funkcjonowania administracji publicznej?

Problem w tym, że administracja publiczna w UE funkcjonuje od wielu dziesiątków lat w zmieniających się sytuacjach prawnych, polityczno-gospodarczych, stąd też niekończący się proces jej dostosowań do tych zmieniających się warunków. Dotyczy to zwłaszcza dostosowań do wymogów harmonizacji działania zgodnego z zasadami i kryteriami UE, w których określa się sposoby pracy i zachowania urzędników administracji, zasady regulujące ich działania, m.in. w prezentowanym Kodeksie Dobrej Administracji.


Ewolucja narodowych modeli administracji publicznej przebiegała stopniowo, od instrumentalnego traktowania tej problematyki, do uznania jej za ważny, konstytutywny element tego złożonego organizmu politycznego i gospodarczego, jakim stała się Unia współcześnie. Ogrom podjętych wyzwań prześliedziliśmy na przykładzie transformacji systemu Polski. Problem ten w Polsce, biorąc pod uwagę względnie krótki okres budowania społeczeństwa obywatelskiego, jest wciąż na etapie „przejściowym”, zwłaszcza w wymiarze lokalnym. Bo o ile instytucje rządowe (z przyczyn wyborczych) starają się prowadzić mniej lub bardziej otwartą i skuteczną politykę komunikacyjną, to na szczeblu lokalnym występują problemy natury personalnej i kompetencyjnej. Brak jest także wykwalifikowanych specjalistów w tej dziedzinie.
W świetle powyższego widać, że w ramach UE instytucje administracji publicznej zobowiązane są do zespołu działań dla społeczeństwa (i uczestniczą w nim). Pełnią w tym zakresie również określone funkcje kontrolne. Niektóre z tych działań oraz funkcje kontrolne mają za zadanie m.in. kreowanie wizerunku administracji i realizowanych przez nią zadań, a w efekcie zwiększenie efektywności jej pracy. Komunikowanie to pozwala bowiem na personalizację kontaktów obywatel–urzędnik. Tworzenie sprawnie funkcjonujących struktur komunikacyjnych w łonie instytucji UE i państw członkowskich to dziś jedno z ważniejszych zadań.
Czy obecny standard funkcjonowania administracji publicznej w Europie nie mógłby być wzmocniony? Z pewnością tak. Trwają dyskusje nad reformą administracji obejmującą różne kierunki i formy działań z wykorzystaniem elementów różnych istniejących modeli narodowych. Z pewnością istnieje potrzeba bardziej zdecydowanego podejmowania wyzwań współczesności i to występujących nie tylko we wschodniej czy południowej części regionu, ale także w jego części zachodniej, co przeanalizowaliśmy na podstawie wybranych przykładów narodowych. Problemy znalezienia efektywnego standardu demokratycznego występują na całym obszarze Europy. Deficyt demokracji jest nie tylko udziałem nowych członków UE, ale również tych starych.
Możliwość stopniowego eliminowania istniejących różnic w podejściu do rozmaitych kwestii praw ekonomicznych, socjalnych i kulturalnych ma istotne znaczenie. Należy odnotować, że nadal istnieje „zapotrzebowanie” na udzielanie pomocy, wsparcia i nacisku na państwa uczestniczące, zwłaszcza z Europy Wschodniej i Azji, aby prowadziły bardziej zdecydowane działania na drodze budowy doskonalszego modelu państwa prawnego i demokracyjnego, tylko w ramach którego może efektywnie funkcjonować administracja publiczna.



1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna