Cezary Tomasz Szyjko Enigma nowego regionalizmu europejskiego Warszawa 2010 Redakcja naukowa



Pobieranie 1.37 Mb.
Strona2/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.37 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20
partnerstwa bardzo ściśle wiąże się z zasadą subsydiarności i odnosi się do dwojakiego typu relacji:

— między władzami publicznymi różnych poziomów (organami wspólnotowymi, krajowymi, regionalnymi i lokalnymi) — tzw. partnerstwo instytucjonalne,

— między władzami publicznymi, organizacjami społecznymi i podmiotami gospodarczymi — tzw. partnerstwo publiczno-prywatne,

oraz z uwagi na rolę partnerów:

— partnerstwo decyzyjne,

— partnerstwo konsultacyjne.


Zasada kompatybilności odnosi się do spójności polityki regionalnej z innymi politykami wspólnotowymi, a przede wszystkim z ustawodawstwem wspólnotowym dotyczącym polityki ochrony konkurencji, przejrzystości zamówień publicznych, ochrony środowiska i równości szans między kobietami a mężczyznami. Państwa członkowskie zobowiązane są do przedkładania Komisji Europejskiej propozycji swoich rozwiązań w zakresie systemów pomocy regionalnej, którą mogą wprowadzić dopiero po stwierdzeniu zgodności z kryteriami wspólnotowymi.
Zasada spójności z kolei odnosi się do więzi polityk regionalnych z polityką makroekonomiczną prowadzoną przez państwa członkowskie. Polityka regionalna stanowi bowiem element szeroko rozumianej polityki gospodarczej i jej skuteczność zależy od spójności z polityką makroekonomiczną.
Zasada koncentracji stanowi naczelną zasadę europejskiej polityki strukturalnej i jej celem jest skupienie działań oraz środków na priorytetach mających podstawowe znaczenie dla spójności społeczno-ekonomicznej całej Wspólnoty. Polega ona na:

— przeznaczeniu funduszy na ograniczoną liczbę celów,

— doborze kryteriów służących wyselekcjonowaniu regionów dotkniętych najpoważniejszymi problemami,

— skoncentrowaniu finansowania na regionach opóźnionych w rozwoju w najmniej zamożnych krajach członkowskich (dzięki wstępnemu rozdziałowi środków uwzględniającemu poziom zamożności państwa i regionu oraz powagę ich problemów strukturalnych, np. poziomu bezrobocia).


Zasada dodawalności dotyczy sposobu finansowania celów priorytetowych. Oznacza ona, że fundusze strukturalne nie zastępują, lecz powiększają krajowe środki publiczne przeznaczone na politykę regionalną.
Zasada komplementarności jest powiązana z zasadami dodawalności i partnerstwa. Oznacza uzupełnianie się zadań podejmowanych z inicjatywy podmiotów krajowych i wspólnotowych (przyczyniania się drugich do realizacji pierwszych). Konsekwencją tej zasady jest określenie udziału finansowego Wspólnot w relacji do wydatków publicznych państwa członkowskiego (z budżetu państwa i/lub samorządów terytorialnych). Regułą generalną jest udział wspólnotowy na poziomie przynajmniej 50 proc. krajowych wydatków publicznych na wspomaganie rozwoju regionów zacofanych i 25 proc. odnośnie pozostałych celów.
Zasada monitorowania oznacza obowiązek śledzenia przebiegu realizacji programu w celu nadzorowania jej rezultatów, w odniesieniu do przyjętych wcześniej ustaleń. W tym celu tworzony jest każdorazowo komitet monitorowania danego programu. Dokonuje on wstępnej akceptacji dokumentu uzupełniającego programowanie (przed jego przekazaniem Komisji Europejskiej), a ponadto zatwierdza wszelkie modyfikacje wprowadzone zarówno w programach, jak i w wymienionym dokumencie oraz analizuje i zatwierdza raporty coroczne i końcowe z wykonania programu, przekazywane następnie do Brukseli.
Zasada dokonywania oceny jest dopełnieniem zasady programowania, ponieważ ta ostatnia wyjaśnia strategię rozwoju, natomiast pierwsza wskazuje rezultaty strategii. Ocena dokonywana jest na wszystkich etapach procedury planistycznej, dotyczy wszelkiego typu programów (rozwoju, operacyjnych, subwencji globalnych). Dzięki niej dokonuje się ciągłe doskonalenie polityki, upowszechnianie w państwach członkowskich praktyk wzorcowych, stałe ulepszanie technik oceny oraz systemu kryteriów i wskaźników oceny.
Zasady kontroli finansowej rozdzielają wyraźnie odpowiedzialność między państwa członkowskie i Komisję Europejską. W pierwszym rzędzie spoczywa ona na państwach członkowskich korzystających z pomocy finansowej. W przypadku stwierdzenia niezgodności wydatków z prawem, to przede wszystkim państwo członkowskie zobowiązane jest do podjęcia stosownych działań. Jeśli nie wywiąże się ze swoich obowiązków, Komisja domaga się wyjaśnień i w wypadku braku chęci rozwiązania problemu zmniejsza lub odmawia w całości części partycypacji wspólnotowej w danym programie.22

4. Cele wspólnej polityki regionalnej
Wraz z utworzeniem EFRR powołany został przy Radzie Ministrów i Komisji Wspólnot Komitet Polityki Regionalnej, którego zadaniem miało być analizowanie problemów rozwoju regionalnego i proponowanie rozwiązań w tym zakresie. W jego skład wchodzili urzędnicy z państw członkowskich odpowiedzialni za tę politykę i przedstawiciele Komisji Wspólnot. W literaturze przedmiotu ocenia się, że do zdecydowanych zmian w etapowym rozwoju wspólnotowej polityki regionalnej doszło na mocy postanowień Jednolitego Aktu Europejskiego (1986 r.). Do tego traktatu został wprowadzony tytuł: „Spójność ekonomiczna i społeczna” potwierdzony w Traktacie o Unii Europejskiej podpisanym w Maastricht (art. 130a).
Tak więc zapis o polityce regionalnej UE znalazł się w prawie pierwotnym Wspólnoty. Podjęto także kolejną reformę funduszy strukturalnych. W jej wyniku doszło m.in. do podwojenia środków unijnych na politykę regionalną. Na nowo sformułowano zasady wspólnej polityki regionalnej, a mianowicie:

— skoncentrowanie środków pod względem geograficznym i funkcjonalnym,

— przyznanie pierwszeństwa programom wieloletnim,

— odstąpienie od zasady przyznawania kwot należnych państwom członkowskim na rzecz współfinansowania,

— oparcie selekcji regionów, którym przysługuje pomoc, na kryteriach wspólnotowych (NUTS),

— wzmocnienie zasady partnerstwa przez ścisłą współpracę między Komisją a odpowiednimi władzami na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym w sprawach pracy nad programami.


W roku 1993 dodano szósty cel, dotyczący nowego instrumentu polityki strukturalnej — Instrumentu Finansowego dla Orientacji (Rozwoju) Rybołówstwa. W 1999 r. dokonano nowego określenia podstawowych celów polityki regionalnej. Zmniejszono też ich liczbę do trzech, a mianowicie:

— cel nr 1 — wspomaganie rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju (gdzie PKB na jednego mieszkańca jest mniejszy niż 75 proc. w całej UE),

— cel nr 2 — wspieranie konwersji regionów przeżywających trudności strukturalne (połączenie poprzednich celów nr 2, 5 i 6),

— cel nr 3 — pomoc w rozwoju edukacji, kształcenie zawodowe i zatrudnienie.


Unia Europejska powołała do życia cztery programy specjalne. Ich zadaniem jest poszukiwanie wspólnych rozwiązań problemów, z którymi borykają się państwa UE. Pierwszym z nich jest program INTERREG, który wspiera rozwój współpracy transgranicznej, ponadnarodowej i międzyregionalnej, co oznacza nawiązywanie partnerskich kontaktów między państwami w celu finansowania zrównoważonego zagospodarowania przestrzennego. Drugim programem jest program EQUAL, który ukierunkowany jest na wspieranie równouprawnienia i walki z dyskryminacją na rynku pracy. Następny program — LEADER — ma inicjować kontakty liderów życia społecznego i gospodarczego z terenów wiejskich, mające na celu wspólne poszukiwania nowych strategii trwałego rozwoju na szczeblu lokalnym. Ostatni program nosi nawę URBAN i jego zadaniem jest wspieranie wszelkich innowacyjnych strategii mających na celu ożywienie gospodarcze i społeczne, a także trwały rozwój miast i peryferii dotkniętych kryzysem.

Po przystąpieniu 12 nowych państw do UE w 2004 r. Wspólnota dokonała reorganizacji i restrukturyzacji wydatków na politykę regionalną. Na lata 2007–2013 przewidziano nowe zasady. W tym okresie nakłady na politykę regionalną mają wzrosnąć o 36 proc. całego budżetu unijnego. W ramach realizacji programów w funduszach strukturalnych obowiązuje pięć podstawowych zasad. Pierwsza z nich to zasada koncentracji, która określa, że interwencja funduszy nie powinna być rozproszona, lecz skoncentrowana na wielu precyzyjnie określonych celach (na celu 1 koncentruje się ok. 70 proc. funduszy). Następna zasada to zasada dodatkowości — oznacza ona, że środki z funduszy strukturalnych są jedynie uzupełnieniem środków zgromadzonych na dany program przez władze krajowe. Zasada subsydiarności mówi, że działania podejmowane są na możliwie najniższym szczeblu, który jest w stanie je realizować. Unia podejmuje działania tylko wtedy, kiedy nie mogą być one zrealizowane w państwie członkowskim bądź w momencie, kiedy realizacja na szczeblu unijnym byłaby lepsza. Zasada programowania zakłada, że aby otrzymać wsparcie, należy je ująć w plany/programy w pewnym okresie. Ostatnia zasada to zasada partnerstwa, według której musi następować współpraca między Komisją Europejską a władzami krajowymi, lokalnymi, regionalnymi23.



5. Europa regionów a samorząd terytorialny
Europa regionów to określenie nieco upraszczające rozumienie i kompetencje występującego w poszczególnych państwach członkowskich podziału administracyjnego — landów, departamentów, prowincji, województw itp. Wszystkie one są w różnym zakresie jednostkami samorządu terytorialnego pod względem kompetencji prawnych i faktycznego funkcjonowania. W wykładni UE regiony to nowa wizja integracji europejskiej, uwzględniająca ich samodzielność i przybliżenie procesu podejmowania decyzji lokalnych do obywateli, mieszkańców tych regionów.
Już w Jednolitym Akcie Europejskim (art. 130A) stwierdzono, że w celu promowania ogólnego harmonijnego rozwoju Wspólnota powinna działać w kierunku ekonomicznej i społecznej spójności. W szczególności powinna działać na rzecz redukcji zróżnicowań między regionami i ograniczenia zacofania słabiej uprzywilejowanych regionów. W ramach polityki regionalnej UE to właśnie regiony są głównymi beneficjentami funduszy strukturalnych służących wyrównaniu istniejących dysproporcji rozwojowych i poziomu życia ich mieszkańców.

Dla pozyskania i efektywnego wykorzystania środków UE na różne programy regionalne wymaga się sprawnego programowania, finansowania i monitowania ze strony samorządu lokalnego. W tym celu w przypadku państw-kandydatów do UE, ale i w zakresie nowych programów dotyczących wszystkich państw członkowskich, Unia Europejska uruchamia odpowiednią pomoc przed- i poakcesyjną, służącą przygotowaniu administracji samorządowej do właściwej absorpcji funduszy strukturalnych.


Polityka regionalna UE koordynowana jest w państwach członkowskich przez właściwych ministrów rządu. Zagrożeniem dla jej prawidłowej realizacji mogą być jednak: niedostatek lub błędy w tej koordynacji, brak odpowiednio przygotowanych kadr urzędników, ich odpowiedzialności itp. Może to generować występowaniem różnych nieregularności i nieprawidłowości w absorpcji i właściwym wykorzystaniu środków unijnych w poszczególnych obszarach. Występują też istotne różnice między zarządzaniem funduszami przedakcesyjnymi i strukturalnymi po osiągnięciu członkostwa w UE danego państwa. I to zarówno co do skali (wielkości) wyasygnowanych przez UE środków, jak i zasad, norm i kryteriów w rozliczaniu się z ich wykorzystania przez kraj-beneficjenta.24
6. Komitet Regionów Unii Europejskiej
W świetle powyższego, kluczowym organem doradczo-konsultacyjny Unii Europejskiej działającym w dziedzinie polityki regionalnej jest Komitet Regionów (KR). Stoi on na straży zasady subsydiarności w polityce Wspólnoty, włącza regiony i społeczności lokalne w proces integracji europejskiej, co czyni z niego ważne forum reprezentowania interesów obywateli Unii Europejskiej.

Komitet Regonów został powołany na mocy Traktatu o Unii Europejskiej (traktatu z Maastricht) 9 marca 1994 r., w uznaniu znaczenia polityki regionalnej. Jednak historia jego powstania rozpoczęła się dużo wcześniej, kiedy zaczęto podejmować wszelkie inicjatywy związane z uznaniem gremium przedstawicielskiego regionów w systemie instytucjonalnym UE.

Komitet zaczął wypełniać swoje funkcje w 1994 r. 9 marca 1994 r. odbyła się pierwsza sesja plenarna w Brukseli. W wyniku ustaleń Traktatu o Unii Europejskiej KR liczył 189 członków. Po rozszerzeniu UE do 15 państw liczba ta zwiększyła się do 222, a po rozszerzeniu z 2004 r. do 317. Po przystąpieniu do UE Bułgarii i Rumunii w 2007 r. reprezentacja KR liczy 344 przedstawicieli.25

Kompetencje KR nie zmieniły się zasadniczo od momentu jego powstania i polegają na wypełnianiu zadań doradczych. Zasady funkcjonowania i zadania KR wyznaczył Traktat o Unii Europejskiej. Traktat amsterdamski dokonał pewnych zmian w pozycji KR w relacji do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Zniesiono wówczas zależność organizacyjną tych organów. Od tego czasu porządek obrad nie wymaga już zgody Rady UE. Zwiększono także zakres oddziaływania doradczego KR na kwestie polityki zatrudnienia, politykę społeczną i ochrony środowiska, współpracy transgranicznej i transportu. Prawo do zasięgania opinii KR uzyskał Parlament Europejski. Na mocy traktatu nicejskiego wzmocniono lokalny mandat reprezentanta KR — znowelizowany artykuł 261 ust. 1 mówi, że reprezentant musi mieć legitymizację pochodzącą od środowiska lokalnego z kraju. Członkowie Komitetu nie są już wybierani na podstawie jednomyślnej decyzji Rady, ale większością kwalifikowaną. W traktacie nicejskim zawarto także opis kadencyjności KR oraz zakończenia mandatu członka.



6.1. Struktura wewnętrzna Komitetu Regionów i sposób jego funkcjonowania
Komitet Regionów działa jak ciało kolegialne. Sposób działania KR, zasady, na jakich funkcjonuje jego wewnętrzna struktura, określone są w Traktacie o Wspólnotach Europejskich oraz regulaminie wewnętrznym Komitetu. KR działa w interesie Wspólnot.

Skład i struktura wewnętrzna Komitetu Regionów
Skład osobowy KR stanowi reprezentację władz regionalnych i lokalnych państw członkowskich UE. Przedstawiciele zasiadający w KR wyłaniani są przez państwa członkowskie (zasada nr 2 regulaminu). Musi to być nominacja pochodząca z wyborów, a przedstawiciel w KR ponosi odpowiedzialność polityczną przed wyborcami. Wybory do KR przeprowadzane są na poziomie narodowym. Następnie Rada UE, działając na zasadzie większości kwalifikowanej, dokonuje formalnego zatwierdzenia kandydatur. Wraz z członkami KR wybierani i mianowani są ich zastępcy. Rolą zastępców jest przejmowanie obowiązków członka Komitetu, gdy ten nie może się z nich wywiązać. Członkowie i zastępcy stanowią delegację narodową. Ustalają oni wspólne stanowiska przed posiedzeniami plenarnymi.
Kadencja członków KR trwa 4 lata, przy czym możliwa jest ponowna elekcja. Wybrani członkowie KR są niezależni w wykonywaniu swoich funkcji. Reprezentują interes wspólnotowy, a jednocześnie są reprezentantami kraju, z którego pochodzą. Praca w Komitecie stanowi dla nich jedynie dodatkowe zajęcie. Nie można ich zatem porównać do komisarzy w Komisji Europejskiej.26 Kadencja członka lub zastępcy kończy się w wyniku zrzeczenia się mandatu, wygaśnięcia mandatu, na mocy którego zostali powołani, lub wskutek śmierci. Wśród członków KR mogą znajdować się politycy wysokiego szczebla (np. w reprezentacji niemieckiej byli ministrowie landów, sekretarze stanu czy premierzy).
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie reguluje natomiast następujących kwestii związanych z wyborem przedstawicieli do Komitetu Regionów:

— jakie jednostki regionalne są reprezentowane w KR i jak są rozdzielane miejsca do KR w ramach poszczególnych jednostek lokalnych i regionalnych w państwie,

— jak należy przeprowadzać wybory członków KR i ich zastępców,

— jak rozwiązać problem rozbieżności między kadencyjnością KR oraz kadencjami jednostek, z których pochodzą reprezentanci,

— jaki charakter ma mieć uczestnictwo zastępców w pracach KR.

Członkowie i odpowiednio upoważnieni zastępcy korzystają z przywilejów i immunitetów określonych w protokole o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich. Przewodniczącym Komitetu na kadencję 2010-12 Mercedes Bresso, pierwsza kobieta w historii na tym stanowisku27 Organizacja wewnętrzna KR uwzględnia Zgromadzenie Plenarne, Prezydium, komisje fachowe oraz Sekretariat Generalny. Są one wymienione w regulaminie KR.


Zgromadzenie plenarne jest najwyższą władzą Komitetu. Pierwsze posiedzenie Zgromadzenia jest zwoływane przez najstarszego członka w terminie najpóźniej miesiąca od momentu nominacji przez Radę. Przewodniczy on także Zgromadzeniu jako Przewodniczący Tymczasowy. Wraz z Pierwszym Wiceprzewodniczącym, czterema najmłodszymi członkami i Sekretarzem Generalnym tworzą oni tymczasowe prezydium. Do zadań Zgromadzenia należy:

— przygotowanie opinii, sprawozdań i podejmowanie uchwał,

— opracowanie wstępnego projektu dochodów i wydatków KR,

— przyjęcie na początku każdej kadencji programu politycznego KR,

— wybór Przewodniczącego, Pierwszego Wiceprzewodniczącego i innych członków Prezydium,

— tworzenie komisji,

— uchwalanie i zmiana regulaminu wewnętrznego KR.

Właściwe Prezydium jest wybierane na okres dwóch lat przez Zgromadzenie Plenarne. Składa się ono z 60 osób. Są to: Przewodniczący, Pierwszy Wiceprzewodniczący, 27 wiceprzewodniczących, 27 innych członków, czterech przewodniczących klubów politycznych. Oprócz funkcji Przewodniczącego, Pierwszego Wiceprzewodniczącego i przewodniczących klubów politycznych miejsca w Prezydium podzielone są między delegacje krajowe w następujący sposób:

— po 3 miejsca: Niemcy, Hiszpania, Francja, Włochy, Polska, Wielka Brytania,

— po 2 miejsca: Austria, Belgia, Czechy, Dania, Grecja, Finlandia, Węgry, Irlandia, Litwa, Holandia, Portugalia, Szwecja, Słowacja, Bułgaria i Rumunia,

— po 1 miejscu: Cypr, Estonia, Luksemburg, Łotwa, Malta, Słowenia.

Dla każdego członka Prezydium powołuje się zastępcę. Może on zastępować członka Prezydium na posiedzeniu, jeśli otrzyma upoważnienie do głosowania.

Do kompetencji Prezydium należy:

— sporządzanie projektu programu politycznego na początku każdej kadencji i nadzorowanie jego wykonania; raz w roku, jak również pod koniec każdej kadencji, Przewodniczący na wniosek Prezydium przedstawia na Zgromadzeniu Plenarnym ocenę oddziaływania prac Komitetu;

— przygotowywanie, organizacja i koordynacja prac Zgromadzenia Plenarnego i komisji;

— realizacja ogólnych uprawnień w sprawach finansowych, organizacyjnych i administracyjnych dotyczących członków i zastępców, organizacja wewnętrzna Komitetu i Sekretariatu Generalnego, w tym również plan organizacji i organy Komitetu;

— realizacja uprawnień do:

● powoływania zespołów roboczych składających się z członków Prezydium lub innych członków Komitetu, w charakterze organów doradczych w konkretnych sprawach (zespoły takie liczyć mogą maksimum osiem osób);

● zapraszania do udziału w posiedzeniach Prezydium innych członków Komitetu, jak również osób spoza KR, ze względu na ich kompetencje lub pełnione przez nich funkcje;

— zatrudnianie Sekretarza Generalnego, urzędników oraz innych pracowników wyższego szczebla;

— przedstawianie Zgromadzeniu Plenarnemu wstępnego projektu dochodów i wydatków Komitetu;

— decyzja o miejscu odbywania posiedzenia Prezydium (Prezydium ma zezwolenie na odbywanie posiedzeń poza stałym miejscem pracy);

— podejmowanie decyzji w sprawie składu i sposobu funkcjonowania zespołów roboczych lub komisji mieszanych z udziałem przedstawicieli państw kandydujących do UE.

Na początku każdej czteroletniej kadencji Zgromadzenie Planarne powołuje komisje fachowe odpowiedzialne za przygotowywanie jego prac. Zgromadzenie decyduje o ich składzie i zakresie ich działania na wniosek Prezydium. Zadaniem komisji jest przede wszystkim opracowywanie projektów opinii, raportów i uchwał, które są następnie poddawane pod głosowanie na Zgromadzeniu Plenarnym. Funkcjonują następujące komisje:

— Komisja ds. Konstytucyjnych, Sprawowania Rządów w Europie oraz Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (CONST),

— Komisja ds. Polityki Spójności Terytorialnej (COTER),

— Komisja ds. Kultury, Edukacji i Badań Naukowych (EDUC),

— Komisja ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej (ECOS),

— Komisja ds. Stosunków Zewnętrznych i Zdecentralizowanej Współpracy (RELEX),

— Komisja ds. Rozwoju Zrównoważonego (DEVE).

Członkowie KR wchodzą do komisji proporcjonalnie do podziału narodowościowego. Obrady komisji są jawne i mogą w nich uczestniczyć także przedstawiciele Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej.

Sekretariat Generalny zapewnia obsługę administracyjną KR. Jego pracami kieruje Sekretarz Generalny. Do jego zadań należy:

— zapewnianie wsparcia administracyjnego organom Komitetu, delegacji narodowych, grup politycznych, członków niezrzeszonych,

— pomoc członkom Komitetu w pełnieniu ich funkcji,

— przygotowanie protokołów z posiedzeń wszystkich organów Komitetu,

— czuwanie nad wykonaniem decyzji podejmowanych przez Prezydium i Przewodniczącego,

— udział w posiedzeniach Prezydium.

Sekretarz powoływany jest na pięć lat. Decyzje o jego powołaniu podejmuje Prezydium większością 2/3 głosów. Od roku 2004 nieprzerwanie Sekretarzem Generalnym KR jest Gerhard Stahl z Niemiec.

W ramach struktury wewnętrznej KR istotne są także delegacje krajowe i grupy polityczne. Członkowie i zastępcy z jednego państwa członkowskiego stanowią delegację krajową. Każda delegacja krajowa ustanawia swoją organizację wewnętrzną i wybiera przewodniczącego, którego nazwisko jest oficjalnie przekazywane Przewodniczącemu Komitetu. W celu ułatwienia kontaktów między członkami a władzami KR zaleca się, aby delegacje krajowe wyłoniły ze swojego grona koordynatorów. Koordynatorzy delegacji krajowych są osobami oficjalnie wyznaczonymi przez przewodniczących tych delegacji.28

Członkowie i zastępcy członków KR tworzą kluby odzwierciedlające ich orientacje polityczne. Kryteria naboru określa regulamin wewnętrzny każdego klubu. Zapisy członków prowadzi sekretariat wybranego klubu. Członkowie KR, którzy nie chcą wstąpić do żadnego z nich, uważani są za niezrzeszonych. W Komitecie Regionów reprezentowane są również następujące cztery kluby polityczne:

— PES — Partia Socjalistów Europejskich,

— EPP — Europejska Partia Ludowa,

— ALDE — Porozumienie Liberałów i Demokratów na Rzecz Europy,

— UEN-AE — Unia na Rzecz Europy Narodów — Sojusz Europejski.

Kluby polityczne odgrywają kluczową rolę przy określaniu priorytetów politycznych KR, przy proponowaniu uchwał i przy organizacji debat w trakcie sesji plenarnych. Ponadto są bardzo istotne w przypadku wyborów w KR, zarówno przy wyborze jego Przewodniczącego, jak i Pierwszego Wiceprzewodniczącego i przewodniczących komisji. W wyspecjalizowanych komisjach KR kluby polityczne koordynują rozdział opinii i przyczyniają się do usprawniania pracy.


Sposób działania Komitetu Regionów i proces decyzyjny
Pracami KR kieruje Przewodniczący. Komitet obraduje na sesji plenarnej pięć razy w roku, w odstępach jedno-, dwu- lub trzymiesięcznych w Brukseli. Obrady są jawne, chociaż istnieje możliwość ich utajnienia. Mogą w nich uczestniczyć przedstawiciele Rady UE, Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej. Plan prac komisji jest ustalany raz w roku przez Prezydium. Wyznacza ono terminy, w których mogą być zgłaszane projekty opinii. Jeżeli do KR trafiają do zaopiniowania projekty aktów, których nie ma w planach, są one kierowane do stosownej komisji. Spotkania danej komisji są ustalane przez jej przewodniczącego. Do przygotowania projektu wyznaczany jest sprawozdawca.
Porządek spotkania powinien być dostarczony członkom komisji nie później niż na 4 tygodnie przed spotkaniem. Projekty opinii mogą być przesyłane do sekretariatu komisji nie później niż na 5 tygodni przed data posiedzenia.

Na posiedzeniu komisji obowiązuje kworum — 50 proc. członków. Komisja podejmuje decyzje większością głosów.29 Komisje są zobowiązane do opracowania projektu opinii w ciągu co najwyżej trzech posiedzeń. Projekt opinii powinien zawierać analizę pod względem zgodności z zasadą subsydiarności i skutków finansowych dla administracji krajowej oraz władz regionalnych i lokalnych. Następnie projekty opinii są przedmiotem debaty na sesji plenarnej i przyjmowane są większością głosów w obecności większości członków KR. Na wydanie opinii KR ma miesiąc od otrzymania wniosku przez Przewodniczącego.


Opinie są następnie przekazywane do Rady UE, Parlamentu Europejskiego oraz Komisji Europejskiej. Nie mają one mocy wiążącej. Publikowane są w Dzienniku Urzędowym UE.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna