Cezary Tomasz Szyjko Enigma nowego regionalizmu europejskiego Warszawa 2010 Redakcja naukowa



Pobieranie 1.37 Mb.
Strona5/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.37 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20

Podsumowanie
Przystąpienie Polski do UE było poważnym wyzwaniem dla polskich regionów i zbiorowości regionalnych. Rozwój regionalizmu Polski, jego pozycję i znaczenie wiązano z umiejętnością dostosowania się naszych samorządów do nowych warunków będących efektem przyjęcia Polski do struktur europejskich. W perspektywie europejskiej konsekwencje regionalizmu odnoszą się przede wszystkim do stale zwiększającej się roli skali regionalnej w stosunku do krajowej (państwowej) w procesie różnicowania oraz integrowania społeczeństw. Zmniejszenie się roli dyferencjacyjnej państwa i jego granic w Europie Zachodniej na skutek integracji zwiększyło rolę regionów w kształtowaniu struktury przestrzennej Europy i nadało im nowy wymiar.
Członkostwo Polski w UE dało Polsce szansę pozyskania znacznych środków na rozwój całego kraju i najbardziej potrzebujących regionów. Kluczowym zadaniem było zwiększenie zdolności Polski (tak władz centralnych jak i regionalnych i lokalnych) do absorpcji unijnych środków. Wymagało to nie tylko umiejętności formułowania przekonujących projektów i sprawności w zarządzaniu ich realizacją, ale również takiego doboru projektów i sposobów ich finansowania i zarządzania, by rzeczywiście projekty te przyczyniały się do rozwoju gospodarczego regionów i społeczności lokalnych, by nie stały się obciążeniem dla lokalnych samorządów i społeczności.
Na poziomie stosunków politycznych Polski w UE pojawiła się potrzeba wspierania przez Polskę takich rozwiązań w sposobach funkcjonowania polityki spójności, które ułatwiają dostęp do unijnych funduszy (uproszczenie procedur) oraz które pozwoliłyby uniknąć przekształcenia Polski w netto płatnika Unii. To ostatnie zadanie wymagało wiązania zwiększenia skali budżetu Unii z podniesieniem pułapu dopuszczalnej pomocy publicznej (w szczególności dla Polski i innych nowych krajów UE). Bardzo wskazane jest też istotne ograniczenie zasady dodatkowości (udziału własnego) w finansowaniu przedsięwzięć współfinansowanych przez Unię.


Bibliografia:


  1. Diagnoza stanu monitoringu programów finansowanych ze środków Unii Europejskiej w Polsce, 2001, Ministerstwo Finansów, Warszawa.

  2. Dokumentacja akcesyjna. Tom 3 I 5. Przygotowania Polski do członkostwa w Unii Europejskiej Borkowski, J. (red.) 1999 Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego: Warszawa.

  3. Dokumenty europejskie T. III Traktat o Unii Europejskiej Przyborowska-Klimczak, A./ Skrzydło-Tefelska, E1996 Morpol:Lublin.

  4. Droga do funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, 2000, Polska Agencja Rozwoju Regionalnego, Warszawa.

  5. Emmert F., Morawiecki M., Prawo europejskie, wyd. 3., zmienione, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa - Wrocław 2002.

  6. Justyński J., Podstawy prawne polityk gospodarczych Unii Europejskiej, TNOiK, Toruń 2003. wyd. 2.

  7. Podręcznik integracji europejskiej. Europa A-Z W. Weidenfeld, W. Wessels Gliwice 2002.

  8. Prawo europejskiej integracji Z. Brodecki Warszawa 2000 wyd. 2.

  9. Prawo europejskie – zagadnienia instytucjonalne z uwzględnieniem Traktatu Amsterdamskiego J. Tyranowski Poznań 2003.

  10. Prawo integracji europejskiej cz. II - Wybór żrodeł Evans/ Falk, P. 1996 Dom wyd. ABC: Warszawa wyd. 4.

  11. Prawo Wspólnot Europejskich. Orzecznictwo Czaplinski/ Ostrihansky/ Saganek/ Wyrzumska Scholar: Warszawa 2003.

  12. Sixth Periodic Report on Social and Economic Situation and Development of the Regions of the European Union, 1999, European Commission, Bruksela-Luksemburg.

  13. Streinz R., Prawo europejskie, C.F.Müller, Warszawa 2003. wyd. 2.

  14. Wojtaszek-Mik E., Mik C., Traktaty europejskie, Zakamycze 2000. wyd. 2.

  15. Wprowadzenie do prawa wspólnotowego po Traktacie Amsterdamskim K. Myszona Warszawa-Poznań 2002.

  16. Wystąpienie minister ds. europejskich prof. Danuty Hübner, na sesji plenarnej Konwentu Unii Europejskiej poświęconej wymiarowi regionalnemu i lokalnemu. Bruksela, 7 lutego 2003, pełny tekst na: http://www1.ukie.gov.pl/uk.nsf/PM-W

  17. Zasada subsydiarności w traktatach z Maastricht i Amsterdamu E. Popławska Warszawa 2000 wyd. 2.

  18. Kowalski J., Ślusarczyk Z., Unia Europejska, Polskie Wydawnictwo Prawnicze 2006.

  19. Szyjko C. T., Scenariusze rozwoju polityki spójności w UE po 2006 r., Commentationes, Zeszyt Naukowy WSM, Nr 2 (1) 2005, str. 46-62.

  20. Szyjko C. T., Priorytety nowoczesnej administracji przy przetwarzaniu danych osobowych w świetle prawa europejskiego, referat wygłoszony na Konferencji „Technologie Informacyjne w Zarządzaniu”, Wyższa Szkoła Ekonomiczna, 7 październik 2006.

  21. Szyjko C. T., Regionalny wymiar integracji europejskiej i jego znaczenie dla Polski, Zeszyty Naukowe Nr. 7 (2), Stowarzyszenie „Dom Europejski”, 2006.



Rozdzia 3.
Polityka regionalna i fundusze strukturalne



1. Geneza funduszy

1.1. Reforma funduszy

1.2. Zadania i funkcjonowanie funduszy

2. Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej

3. Finansowy Instrument Wspierania Rybołówstwa

4. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego

5. Europejski Fundusz Społeczny

6. Inicjatywy Wspólnoty

7. Analiza programów operacyjnych na przykładzie ochrony środowiska

8. Zasady i kryteria przyznawania pomocy

Podsumowanie

Bibliografia

Przypisy

1. Geneza funduszy

Fundusze strukturalne to środki finansowe skoncentrowane w formie specjalnych funduszy, wykorzystywane do realizacji głównych celów polityki regionalnej i strukturalnej Unii Europejskiej. Są najważniejszym narzędziem polityki strukturalnej prowadzonej przez Wspólnotę. Są związane z procesami restrukturyzacji, modernizacji i podnoszenia konkurencyjności regionalnych systemów gospodarczych oraz wybranych sektorów poszczególnych gospodarek. Obejmują ok. 30 proc. rocznych wydatków Unii.


Poszczególne fundusze powstawały po 1960 r., a ich znaczenie wzrosło wraz z decyzja o pogłębieniu integracji. W ujęciu historycznym dla rozwoju polityki regionalnej Wspólnot Europejskich niewątpliwie ważnym wydarzeniem było utworzenie w 1975 r. Europejskiego Funduszu Regionalnego (EROF). Z czasem fundusz ten stał się głównym instrumentem polityki regionalnej realizowanej przez UE. Polegał on na zastąpieniu kwot krajowych określonymi procentowo widełkami interwencji. Wprowadzono zasadę stopniowego zastępowania subwencjonowanych projektów inwestycyjnych dofinansowywaniem programów, które mogły przybierać dwojaką formę:

— programów inicjowanych przez Wspólnoty (w oparciu o decyzję Rady Ministrów) większością głosów i opracowywanych w porozumieniu z Komisją,



— programów krajowych mających znaczenie dla Wspólnot jako całości, podejmowanych z inicjatywy poszczególnych krajów.
Reforma ta zasługuje na pozytywną ocenę, choć utrzymano dominację celów krajowych w polityce regionalnej Wspólnot. Innym ważnym czynnikiem historycznym, wpływającym na rozwój polityki regionalnej Wspólnoty, było przyjęcie w 1986 r. Jednolitego Aktu Europejskiego. Był on impulsem wyznaczającym nowe cele rozwoju regionalnego, a także zadania i zasady, w myśl których miały funkcjonować fundusze strukturalne. W Jednolitym Akcie Europejskim nastąpiło traktatowe usankcjonowanie polityki regionalnej. Do traktatu rzymskiego został wprowadzony tytuł XIV (obecnie XVII): „Spójność ekonomiczna i społeczna”38, w którym został zawarty zapis o wyrównywaniu różnic między regionami i stworzeniu podstaw prowadzenia polityki strukturalnej. W ten sposób widniejący wyłącznie w preambule traktatu rzymskiego cel doczekał się oficjalnego uznania jako przedmiot polityki Wspólnot Europejskich. Zawarto w nim deklarację dotyczącą zredukowania rozpiętości w rozwoju regionów i zmniejszenia zacofania, szczególnie obszarów wiejskich. Wskazano również na środki służące do zrealizowania tych celów. Miały to być przede wszystkim fundusze strukturalne i działania podejmowane za pośrednictwem Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Fundusze strukturalne Unii Europejskiej nastawione są także obecnie na likwidowanie różnic między bogatszymi i biedniejszymi regionami, a także na promocję zasady równości szans w dostępie do rynku pracy dla różnych grup społecznych. Rada Europejska zwróciła uwagę na konieczność przeprowadzenia reformy funduszy strukturalnych w celu poprawy skuteczności ich funkcjonowania.

1.1. Reforma funduszy
Prawdziwy przełom w polityce regionalnej nastąpił w 1988 r., kiedy wprowadzono całkowicie nowe zasady funkcjonowania funduszy strukturalnych. Określono nowe zasady i cele polityki regionalnej Wspólnoty, a także zasady wieloletniego programowania. Wytyczono też kryteria mające służyć zidentyfikowaniu regionów potrzebujących wsparcia finansowego. Fundusze strukturalne miały mieć do końca 1999 r. sześć celów priorytetowych, charakter regionalny bądź dotyczący całego obszaru Wspólnoty. Pomoc miała odbywać się w ramach wytyczonych zasad, w oparciu o wsparcie z funduszy strukturalnych. Skoncentrowano środki pod względem finansowym, geograficznym i celowym. Od tej pory instrumenty finansowe, czyli Europejski Fundusz Społeczny, Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego oraz środki pochodzące z kredytów Europejskiego Banku Inwestycyjnego, funkcjonujące dotychczas niezależnie, miały działać w sposób skoordynowany. Reformie funduszy towarzyszyła decyzja o zwiększeniu ich wysokości z 7,2 mld ecu do 14,5 mld w 1993 r. Za podstawowe zasady polityki strukturalnej (w tym regionalnej) Wspólnoty uznano:

  • koncentrację środków pod względem geograficznym i funkcjonalnym (pięć podstawowych celów),

  • przyznanie priorytetu programom wieloletnim i działaniom strukturalnym,

  • oparcie selekcji regionów, którym przysługuje pomoc, na kryteriach wspólnotowych (selekcji dokonuje się w przekroju trzech poziomów terytorialnego podziału krajów, określonych symbolem NUTS),

  • ostateczne odstąpienie od systemu kwotowego na rzecz zasady współfinansowania (środki wspólnotowe mogą uzupełniać, a nie zastępować środki krajowe, udział środków wspólnotowych w całkowitych kosztach danego projektu może wynosić, w zależności od celu, od 25 do 75 proc., a w przypadku regionów w tzw. krajach kohezyjnych — nawet 80–85 proc.),

  • partnerstwo: ścisła współpraca między Komisją Europejską a odpowiednimi władzami na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym w przygotowaniu i realizacji programów.

Wraz z reformą ustroju finansów bardzo ważnej zmianie uległy struktury zadań, celów i priorytetów wspierania funduszy strukturalnych oraz modyfikacje metod zarządzania, kontroli i samych środków pomocy regionalnej. Większość z wprowadzonych wtedy zmian obowiązuje w procedurach wspierania regionalnego do dziś. Reforma z 1988 r. spowodowała również inne zmiany, które nadały nowoczesny charakter regionalnej polityce strukturalnej. Zmiany te dotyczyły skoncentrowania środków na ograniczonej liczbie celów oraz ustalenia kryteriów wyboru regionów, które mogły korzystać ze wsparcia.39


Na dalszy rozwój polityki regionalnej znaczący wpływ miał Traktat ustanawiający Unię Europejską podpisany w Maastricht 7 lutego 1992 r. Traktat ten ustanawiał Unię Europejską i zapowiadał unię monetarną, co stało się przyczyną kolejnej reformy funduszy strukturalnych. Podjęto decyzję o podwojeniu środków dla najmniej rozwiniętych regionów. W latach dziewięćdziesiątych UE rozpoczęła przygotowania do rozszerzenia swoich granic o kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Działania te wymagała opracowania strategii dalszego rozwoju polityki regionalnej, która to strategia została zawarta w dokumencie Agenda 2000 „O silniejszą i poszerzoną Europę”, opracowanym w połowie 1997 r. i zatwierdzonym przez Radę Europejską na szczycie w Berlinie 25–26 marca 1999 r.40 Szczyt berliński zwiększył środki na politykę regionalną, na nowo zdefiniował cele funduszy, ograniczając ich liczbę do trzech. Komisja Europejska przedstawiła propozycję reform skoncentrowanych szczególnie na wspólnej polityce rolnej, funduszach strukturalnych oraz perspektywie finansowej na lata 2000–2006. W tym celu nastąpiła koncentracja pomocy na rzecz obszarów o największych potrzebach. Unia dążyła do poprawy zarządzania funduszami strukturalnymi oraz uproszczenia ich działania i metod zarządzania. Do najważniejszych decyzji podjętych podczas tego szczytu należy zaliczyć:

  • zmniejszenie liczby celów z sześciu do trzech,

  • ograniczenie liczby programów w ramach Inicjatyw Wspólnotowych z trzynastu do czterech.

Szczyt berliński na politykę strukturalną i Fundusz Spójności przeznaczył 37 proc. budżetu Unii, a także ok. 5 proc. środków z budżetu na rozwój terenów wiejskich. Zgodnie z powyższymi danymi na fundusze strukturalne przyznano 213 mld euro. Dla krajów przystępujących do UE przewidziano pomoc w wysokości ok. 45 mld euro, w tym 7 mld euro na cele dostosowawcze. W Agendzie 2000 zwiększono nacisk na efektywność udzielanej pomocy, przejrzystość procedur, przestrzeganie zasad, monitoring i kontrolę.


W roku 2000 na szczycie w Lizbonie przyjęto dokument zwany strategią lizbońską, w którym założono przekształcenie UE w ciągu dziesięciu lat w najbardziej konkurencyjną gospodarkę światową41 oraz zwiększenie konkurencyjności przez zapewnienie wysokiego tempa wzrostu gospodarczego i tworzenie miejsc pracy. Służyć temu mają przede wszystkim zwiększone nakłady na badania i rozwój oraz budowanie społeczeństwa opartego na wiedzy. Komisja Europejska zaproponowała wpisanie strategii lizbońskiej w nową politykę spójności. Będzie ona wdrażana za pomocą funduszy. W ślad za strategią lizbońską rozpoczęto debatę nad Nową Polityką Spójności uwzględniającą rozszerzenie terytorialne Unii o następne dziesięć państw.
Oficjalnym dokumentem rozpoczynającym dyskusję w wyżej wymienionej kwestii był opublikowany w 2001 r. II raport Komisji Europejskiej nt. spójności społeczno-gospodarczej w Unii Europejskiej. Od tego momentu rozpoczęła się dyskusja na temat kształtu polityki strukturalnej (spójności) w latach 2007–2013. W raporcie tym postawiono szereg pytań dotyczących przyszłej polityki strukturalnej Unii. Wskazano konieczność modyfikacji dotychczasowej polityki w związku z przyjęciem nowych członków oraz określenia nowych zasad działania.
10 lutego 2004 r. Komisja Europejska opublikowała Komunikat w sprawie nowej perspektywy finansowej, a 18 lutego 2004 r. III Raport nt. spójności społecznej i gospodarczej, w którym przedstawiła propozycję funkcjonowania polityki spójności UE w latach 2007–2013. Kwestie te były następnie szeroko dyskutowana na III Forum nt. spójności w maju 2004 r. w Brukseli, znalazły swoje odzwierciedlenie w projektach pięciu rozporządzeń dotyczących zasad funkcjonowania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w latach 2007–2013. Komisja Europejska zaproponowała, aby w latach 2007–2013 całokształt działań dotyczących rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich zlokalizować w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oraz aby przesunąć wszystkie fundusze dotyczące rybołówstwa z polityki spójności do polityki rybołówstwa. Do podstawowych założeń zaproponowanej reformy należy zaliczyć:

  • utrzymanie dotychczasowej wagi i budżetu polityki spójności (utrzymanie ukierunkowanej polityki na wszystkie państwa członkowskie oraz utrzymanie dyscypliny budżetowej na wysokim poziomie ok. 1/3 budżetu Unii),

  • koncentrację działań na trzech nowych celach powiązanych z priorytetami strategii lizbońskiej,

  • zachowanie podstawowych zasad.

W 2007 roku do Polski trafiło 7,8 miliarda euro (7,4 proc. wszystkich unijnych wydatków). Po zapłaceniu składki, „na czysto” Polska zarobiła około 5,1 miliarda euro, AK więc suma, którą wpłacamy do budżetu Unii to tylko 1/4 tego, co otrzymujemy. W porównaniu z rokiem 2006 jest to ponad dwa razy więcej.


Szacuje się, że w latach 2007–2013 Polska otrzyma od Unii Europejskiej w sumie 87 miliardów euro, a do budżetu odda 22 miliardy euro, co oznacza, iż „na czysto” otrzyma około 65 miliardów euro. To zdecydowanie najwięcej ze wszystkich krajów członkowskich.42

1.2. Zadania i funkcjonowanie funduszy
W latach 2000–2006 do funduszy strukturalnych zaliczano: Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Finansowy Instrument Wspierania Rybołówstwa. W latach 2007–2013 zostały one zastąpione przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG), Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i Europejski Fundusz Rybołówstwa (EFR), do grupy tej zaliczano także EFRR i EFS.
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR, 1975 r.) to fundusz, w ramach którego udzielana jest pomoc regionom najuboższym. Wspomaga rozwój regionów opóźnionych, przekształcanie upadających regionów, współpracę transgraniczną, transnarodową i międzyregionalną. Dotyczy m.in.: środowiska produkcyjnego, środowiska przyrodniczego, postępu badań i technologii, rozwoju turystyki i kultury, równouprawnienia kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia.

W latach 2007–2013 EFRR współfinansuje m.in.:



  • inwestycje produkcyjne tworzące i chroniące miejsca pracy, zwłaszcza w małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP),

  • inwestycje infrastrukturalne,

  • rozwój potencjału endogenicznego (wewnętrznego) przez działania wspierające rozwój lokalny i regionalny,

  • pomoc techniczną,

  • strategie ograniczające koncentrację problemów gospodarczych, ekologicznych i społecznych w obszarach miejskich,

  • wspólne, transgraniczne strategie na rzecz zrównoważonego rozwoju terytorialnego.43


Europejski Fundusz Społeczny (EFS, 1960 r.) ma na celu poprawę możliwości zatrudniania pracowników w ramach rynku wewnętrznego Wspólnoty, realizację wieloletnich akcji aktywizacji rynku pracy, promowanie równego dostępu do rynku pracy, wspieranie i poprawę kształcenia, szkolenia i doradztwa, promowanie wysoko kwalifikowanej siły roboczej, postaw innowacyjnych, wspomaganie lokalnych inicjatyw dotyczących zatrudnienia. Pomoc EFS jest kierowana przede wszystkim do osób, a nie instytucji — wspiera on więc dostęp ludzi do edukacji podnoszącej kwalifikacje, ułatwia tworzenie miejsc pracy we własnym zakresie, wspiera nowe źródła zatrudnienia. Aby to osiągnąć, fundusz powinien wspierać także kształcenie nauczycieli, rozwój edukacji i nauki, wzrost efektywności urzędów zatrudnienia.
Zadania Funduszu Rybołówstwa określone w TWE, Rozporządzeniu Rady (EWG), sformułowano następująco:

  • udział w uzyskaniu trwałej równowagi między zasobami rybnymi a ich eksploatacją,

  • wzmocnienie konkurencyjności struktur sektora rybołówstwa i rozwój sprawnych ekonomicznie przedsiębiorstw,

  • poprawa zaopatrzenia rynku i zwiększenie wytwarzanej w sektorze wartości dodanej,

  • udział w przywróceniu do życia terenów zależnych od rybołówstwa i kultur wodnych.


Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji w Rolnictwie (EFOiGR) ma na celu wspomaganie rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) wdrażającym Agendę 2000. Nastawiony jest na finansowanie przedsięwzięć związanych z reformą rolnictwa i leśnictwa, pomoc dla młodych rolników, modernizację gospodarstw rolnych, szkolenie zawodowe oraz podniesienie poziomu życia na obszarach wiejskich.
Fundusz Spójności to instrument utworzony w 1993 r. Przeznaczony jest dla państw członkowskich, w których produkt narodowy brutto (PNB) per capita jest niższy niż 90 proc. średniego poziomu w Unii. W jego ramach wspierane są projekty z zakresu ochrony środowiska i rozbudowy sieci transportowych i komunikacyjnych.44
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS) oraz Fundusz Spójności realizują trzy cele: konwergencję, konkurencyjność i zatrudnienie w regionach oraz europejską współpracę terytorialną, w sposób następujący:
Cele funduszy strukturalnych


Cele

Fundusze strukturalne i instrumenty

Konwergencja

EFRR

EFS

Fundusz Spójności

Regionalna konkurencyjność i zatrudnienie


EFRR

EFS














Europejska współpraca

terytorialna



EFRR





Źródło: http://ec.europa.eu/regional_policy/policy/object/index_pl.htm.
Istotą celu „konwergencja” jest propagowanie warunków sprzyjających wzrostowi oraz czynników prowadzących do rzeczywistego zniwelowania zapóźnień w najsłabiej rozwiniętych państwach członkowskich i regionach. W Unii Europejskiej, liczącej 27 państw, cel ten — na terytorium 17 państw członkowskich — obejmuje 84 regiony o ludności liczącej 154 milionów, w których poziom PKB przypadający „na głowę” jest niższy od 75 proc. przeciętnej europejskiej, a także 16 regionów o populacji 16,4 milionów, gdzie poziom PKB nieznacznie tylko przewyższa ów próg, objętych wygasającą pomocą przejściową w związku z efektem statystycznym rozszerzenia UE. Fundusze dostępne w ramach celu „konwergencja” wynoszą 282,8 miliardów euro, co stanowi 81,5 proc. ogółu środków. Podział tych funduszy przedstawia się następująco: 199,3 miliardów euro dla regionów konwergencji, przy zastrzeżeniu 14 miliardów euro rezerwy dla regionów objętych wygasającą pomocą przejściową oraz 69,5 miliardów euro na Fundusz Spójności obejmujący 15 spośród państw członkowskich.
Poza regionami konwergencji cel „konkurencyjność regionalna i zatrudnienie” zmierza do umocnienia konkurencyjności i atrakcyjności regionów, jak również do zwiększenia zatrudnienia. Czyni to w dwojaki sposób: po pierwsze, przez programy rozwoju pomagające regionom w przewidywaniu i propagowaniu przemian gospodarczych przez innowacje i promowanie społeczeństwa opartego na wiedzy, przedsiębiorczości i ochrony środowiska, a także poprawę dostępności tych regionów. Po drugie, wsparcie posłuży zwiększeniu liczby i poprawie jakości miejsc pracy dzięki przystosowaniu pracowników do zmian i inwestycjom w kapitał ludzki. W UE liczącej 27 państw do objęcia pomocą kwalifikuje się łącznie 168 regionów o ludności liczącej ogółem 314 milionów mieszkańców. Wśród nich trzynaście regionów zamieszkałych przez 19 milionów ludności stanowi obszary stopniowo dochodzące do pełnych płatności, które otrzymują specjalne przydziały finansowe w związku z ich dotychczasowym statusem regionów objętych celem 1. Kwota 55 miliardów euro — z czego 11,4 miliardów przeznaczono na regiony stopniowo dochodzące do pełnych płatności — stanowi zaledwie 16 proc. ogółu wyasygnowanych nakładów. Celem tym objęte są regiony położone w 19 państwach członkowskich.
Cel „europejska współpraca terytorialna” ma w zamierzeniu umocnienie współpracy transgranicznej w drodze wspólnych inicjatyw na szczeblu lokalnym i regionalnym, współpracy międzynarodowej służącej zintegrowanemu rozwojowi przestrzennemu oraz międzyregionalnej współpracy i wymiany doświadczeń. Ludność żyjąca w strefach nadgranicznych liczy 181,7 milionów (37,5 proc. ogółu populacji UE), podczas gdy wszystkie regiony i wszyscy obywatele Unii objęci są jednym z 13 istniejących obszarów współpracy międzynarodowej. 8,7 miliardów euro (2,5 proc. ogółu) nakładów przeznaczonych na ten cel zostanie podzielone następująco: 6,44 miliardów euro na działania transgraniczne, 1,83 miliardów euro na międzynarodowe i 445 milionów euro na współpracę międzyregionalną. Cel ten opiera się na doświadczeniu dawnej inicjatywy wspólnotowej INTERREG.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna