Chrystusowcy we francji 75 lat słUŻĄ bogu I rodakom



Pobieranie 41.2 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar41.2 Kb.
Ks. Jan Guzikowski TChr.

CHRYSTUSOWCY WE FRANCJI

75 LAT SŁUŻĄ BOGU I RODAKOM

(1936 – 2011)
Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej

W upalne popołudnie, 22 sierpnia 1932 r. do pałacu hrabiny Anieli Potulickiej w Potulicach k. Nakła nad Notecią zawitał dzisiejszy Sługa Boży ks. Ignacy Posadzy z trójką kandydatów na braci zakonnych by w imieniu Założyciela Towarzystwa Chrystusowego, również oczekującego na beatyfikację Sługi Bożego ks. kardynała Augusta Hlonda, Prymasa Polski objąć całą posiadłość potulicką - wspaniałomyślny dar hrabiny ofiarowany Księdzu Prymasowi dla powstającego zgromadzenia - i przystosować ją do nowych zadań, które miała niebawem spełniać jako Dom Macierzysty i nowicjat nowej wspólnoty zakonnej.

W kolejne dni, w odpowiedzi na wołanie kardynała Augusta Hlonda, że „Na wychodźstwie polskie dusze giną !” a także na płomienny apel ks. Posadzego, do Potulic przybywają następni kandydaci do zgromadzenia, którego celem będzie przygotowanie duszpasterzy dla wychodźstwa polskiego; wśród 36 kandydatów dominują maturzyści ale są również i klerycy z diecezjalnych seminariów duchownych. Wszyscy kandydaci 1.09.1932 r. rozpoczynają aspirandat, a w połowie października kanoniczny nowicjat, w którym formacja zakonna odbywa się w duchu pisanych przez kardynała Augusta Hlonda „Ustaw” zgromadzenia. Rok później, 15.10.1933 r. nowicjusze składają pierwsze śluby zakonne w Towarzystwie Chrystusowym i kandydaci do kapłaństwa udają się na sześcioletnie studia filozofii i teologii do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie (a od 1936 r. do własnego już Wyższego Seminarium Duchownego Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu przy ul. Lubrańskiego 1a), bracia zaś swoją dalszą formację zakonną i zawodową kontynuują w Potulicach.

Pośród pierwszych nowicjuszy był kleryk Bronisław Kaczanowski, który przyszedł z włocławskiego seminarium po drugim roku teologii. Po złożeniu ślubów zakonnych studia kontynuował w Gnieźnie i ukończył je już w 1935 r. i 14.06.1935 r. otrzymał święcenia kapłańskie


Pierwsi chrystusowcy we Francji

7. lipca 1936 r. w Paryżu odbywały się uroczystości jubileuszowe 100-lecia Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Uroczystościom tym przewodniczył kardynał August Hlond, Prymas Polski i Założyciel Towarzystwa Chrystusowego. Była to okazja do jego spotkań z przedstawicielami różnych polskich środowisk emigracyjnych i polskich organizacji we Francji. W ich rozmowach z Księdzem Prymasem żelaznym tematem była sprawa braku polskich duszpasterzy i rozpaczliwy apel o przysłanie księży z Polski. Na którymś ze spotkań Ksiądz Prymas usłyszał nawet bardzo konkretny postulat:

- Może Eminencja przyśle kilku księży z nowego zgromadzenia, z Towarzystwa Chrystusowego, które Ksiądz Prymas założył ? Przecież ich celem jest praca duszpasterska wśród Polaków żyjących poza granicami Polski!

- Owszem, - odpowiedział Ksiądz Prymas – księża ci przyjadą do Francji, ale niestety dopiero za trzy lata, gdy pierwsza grupa kleryków ukończy studia i otrzyma święcenia kapłańskie. Obecnie w Towarzystwie Chrystusowym jest tylko 3 księży: Współzałożyciel i Przełożony Generalny Zgromadzenia ks. Ignacy Posadzy, dwa lata temu wyświęcony ks. Florian Berlik – koniecznie potrzebny do pomocy ks. Posadzemu w prowadzeniu formacji zakonnej w gwałtownie rozrastającym się zgromadzeniu i trzecim jest rok temu wyświęcony ks. Bronisław Kaczanowski, który odbywa swoją praktykę duszpasterską.

Mimo takiej odpowiedzi, Ksiądz Prymas poruszony jednak tym co usłyszał, jeszcze z Paryża, porozumiał się z ks. Posadzym i wspólnie ustalili, że w najbliższym czasie do pracy duszpasterskiej we Francji uda się właśnie ten trzeci: ks. Bronisław Kaczanowski.

Rektor Polskiej Misji Katolickiej we Francji ks. dr. Witold Paulus, uradowany tą decyzją wkrótce udał się do Polski i 23.07.1932 r. zawitał do Potulic by z ks. Posadzym omówić warunki pracy ks. Kaczanowskiego we Francji i by zabrać go ze sobą do Paryża. W potulickiej wspólnocie rozpoczęły się gorączkowe przygotowania do wyjazdu i szybko nadszedł dzień uroczystego pożegnania ks. Kaczanowskiego - pierwszego współbrata wyjeżdżającego za granicę na pełnienie misji Towarzystwa Chrystusowego. Jak czytamy w sprawozdaniu zamieszczonym w „Głosie Seminarium Zagranicznego” (nr.5/1936), ks. Kaczanowski pod opieką ks. rektora PMK we Francji z Potulic wyruszył 29 lipca 1936 r.



Do Paryża przybył 1 sierpnia 1936 r. i tu podjął swoją pracę jako duszpasterz pomocniczy przy kościele polskim pw. Wniebowzięcia NMP. Datę tę przyjmujemy jako początek działalności chrystusowców we Francji.

W 1937 r. ks. Kaczanowski na krótko został skierowany do Troyes a następnie, jeszcze w tym samym roku, do Dechy (w diecezji Cambrai). Po dwóch latach swej posługi duszpasterskiej we Francji ks. Kaczanowski prosi Założyciela o zwolnienie go z pełnionej misji i w lipcu 1938 r. wraca do Polski.

W Paryżu, przy kościele polskim pw. Wniebowzięcia NMP pozostają jednak dwaj bracia chrystusowcy, którzy przybyli tu pod koniec grudnia 1936 r.: br. Paweł Kleinschmidt jako organista i br. Andrzej Firc zatrudniony w sekretariacie Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Ich wyjazd w ostatnie dni lipca 1939 r. na urlop do Polski niespodziewanie kończy również ich pracę w Paryżu. Wybuch II. Wojny Światowej uniemożliwia im bowiem powrót do Francji, a ponadto Gestapo aresztuje br. Andrzeja Firca wraz z kilku innymi braćmi przebywającymi w Potulicach i jako więźniów zmusza ich do pracy przy transformacji Domu Macierzystego Towarzystwa Chrystusowego na niemiecki obóz pracy, który „zasłynął” jako miejsce martyrologii dzieci polskich i ich matek.

Wybuch wojny przekreślił również wyjazd do Francji trzech nowowyświęconych chrystusowców: ks. Józefa Kindera, ks. Stanisława Koszarka i ks.Bogdana Szczepanowskiego, którzy z dniem 1.09.1939 r. mieli podjąć posługę duszpasterską w Bruay-en-Artois.

Tak skończył się pierwszy, krótki – trwający zaledwie trzy lata - etap pełnienia misji Towarzystwa Chrystusowego we Francji.

Gdy II. Wojna Światowa uniemożliwiła chrystusowcom kontynuowanie ich posługi wśród polskich emigrantów żyjących we Francji, ich obecność w tym kraju, a w pewnej mierze i pełnienie ich misji, kontynuował ich Założyciel, kardynał August Hlond, który przed czyhającym nań Gestapo szukał schronienia w strefie nieokupowanej Francji: najpierw w Lourdes (od przyjazdu z Rzymu w czerwcu 1940 r. do 5.04.1943 r.) a następnie w opactwie Ojców Benedyktynów w Hautecombe, w Górnej Sabaudii, gdzie 3.02.1944 r. został aresztowany przez Gestapo. Po dwóch miesiącach uwięzienia w Paryżu i po daremnych próbach Gestapo zmierzających do nakłonienia kardynała do współpracy z władzami okupacyjnymi w Polsce, 5.04.1944 r. został przewieziony i osadzony w areszcie domowym w Bar-le-Duc a następnie 28.08.1944 r. wywieziony z Francji do Wiedenbroeck w Niemczech. Przez cały czas swego pobytu we Francji, na miarę swoich ograniczonych możliwości, konspiracyjnie, często za pośrednictwem swego sekretarza ks. Antoniego Baraniaka SDB, utrzymywał kontakt ze swymi rodakami: podnosił ich na duchu, budził i umacniał ich wiarę i nadzieję na zwycięstwo nad okupantem Polski i Francji, wspierał modlitwą – a świat informował o tragicznej sytuacji Narodu i Kościoła w okupowanej Polsce.


Po II. Wojnie Światowej chrystusowcy powracają do Francji

Pierwszym chrystusowcem, który po zakończeniu II. Wojny Światowej podjął posługę duszpasterską wśród rodaków we Francji, był ks. Walery Przekop. Na początku wojny, w 1939 r., jako kleryk ostatniego roku studiów seminaryjnych został aresztowany przez niemiecką policję i po przejściu przez kilka więzień i obozów ostatecznie został zesłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau. Po wyzwoleniu obozu przybył do Paryża i tu w kościele polskim w dniu 29.07.1945 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa. Karola Radońskiego. Bezpośrednio po święceniach rektor PMK we Francji, ks. dr. Franciszek Cegiełka SAC, skierował go do pracy duszpasterskiej w parafii polskiej w Sallaumines a następnie do Barlin.

Pod koniec 1945 r. przybywa do Francji ks. Florian Kaszubowski, ale po krótkim pobycie wraca do Niemiec, gdzie w Lubece był duszpasterzem i wydawcą polskich pomocy szkolnych. Na stałe przybył do Francji w lipcu następnego roku.

Tymczasem kardynał August Hlond, po uwolnieniu go z ostatniego miejsca jego aresztu domowego, przebywając przez kilka miesięcy na zachodzie Europy widział rosnące po wojnie i pilne zapotrzebowanie na polskich duszpasterzy dla ludzi, którzy nie chcieli wracać do Polski Ludowej i pozostali na Zachodzie, również we Francji. Dlatego po powrocie do Kraju (20.07.1945 r.), w trakcie spotkania z ks. Ignacym Posadzym, wydaje polecenie aby przynajmniej kilku księży chrystusowców pracujących w Polsce na Pomorzu Zachodnim skierować do pracy duszpasterskiej we Francji. Stawia to jako priorytet w aktualnej działalności Towarzystwa Chrystusowego.

Ks. Posadzy wypełniając polecenie Założyciela pod koniec 1946 r. posyła do Francji ks. Józefa Grzelczaka – który paszport od władz PRL uzyskał tytułem wyjazdu na studia. Wszystkim innym księżom chrystusowcom w ciągu dziesięciu lat wyznaczanym do pracy duszpasterskiej wśród Polaków we Francji władze PRL odmawiają wydania paszportu.

W tej sytuacji Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego skierował do Francji księży chrystusowców nowo wyświęconych we Włoszech (ks. Marian Gutowski i ks. Zygmunt Szwajkiewicz) oraz br. Władysława Szynakiewicza a także kilku księży pracujących w Niemczech, którzy tam pozostali po zakończeniu wojny jako byli więźniowie obozów koncentracyjnych czy jako byli robotnicy (ks. Zbigniew Delimat, ks. Stanisław Malec, ks. Wiktor Mrozowski, ks. Czesław Kiek). Do Francji został skierowany również ks. Czesław Pawlak, który po otrzymaniu święceń kapłańskich w Bejrucie, od 1944 r. pracował wśród Polaków w Palestynie i w Egipcie.

Na dłuższą metę nie można było jednak liczyć na „import” księży chrystusowców z Niemiec czy z Włoch, bo i tam istniało zapotrzebowanie na polskiego kapłana. Dlatego ks. Józef Grzelczak rzucił projekt założenia nowicjatu Towarzystwa Chrystusowego we Francji. Projekt ten znalazł uznanie ks. abpa. Józefa Gawliny (biskupa Polskiej Armii i Opiekuna Wychodźstwa Polskiego rezydującego w Rzymie) i otrzymał aprobatę Zarządu Generalnego Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu. Na prośbę Księdza Prymasa, kard. Stefana Wyszyńskiego ordynariusz diecezji Arras, ks. bp. Perrin, w dniu 19.05.1951 r. wydał dekret erygujący nowicjat we wcześniej nabytym Domu Towarzystwa Chrystusowego w Hesdigneul-les-Béthune. Nowicjat ten funkcjonował do 29.09.1969 r. Spośród wszystkich nowicjuszy, którzy początki swej formacji zakonnej przeżywali w Hesdigneul-les-Béthune, 12 zostało wyświęconych na księży.

Dalsze funkcjonowanie nowicjatu w Hesdigneul stało się zbyteczne, gdyż kandydaci zgłaszający się do Zgromadzenia z zagranicy mogli i mogą bez przeszkód udać się do nowicjatu Towarzystwa Chrystusowego w Polsce (Mórkowo 3, 64-111 Lipno k.Leszna Wlkp., e-meil nowicjat@tchr.org) a poza tym o zamknięciu nowicjatu zaważył fakt, że po „polskim październiku 1956” dla księży wyświęconych w Polsce otwarła się możliwość wyjazdów do pracy duszpasterskiej wśród Polaków żyjących poza granicami Ojczyzny. Zrazu możliwość ta była ograniczona bo władze PRL (najprawdopodobniej by wprowadzać podział wśród księży i wobec tych, którym wydano paszporty budzić podejrzenia o współpracę) wielu składającym wniosek o paszport odpowiadały odmownie; ale mimo wszystko spora liczba chrystusowców wyjechała z Polski do pracy w Brazylii i we Francji. Pierwszymi chrystusowcami, którzy w 1958 r. przyjechali do Francji byli: ks. Wojciech Kania, ks. Jan Porzycki, ks. Jan Pranke, ks. Zdzisław Król i ks. Arkadiusz Boryczka. W następnych latach przyjeżdżali do Francji kolejni chrystusowcy – i przyjeżdżają aż po dzień dzisiejszy. W roku obecnego jubileuszu (2011) przybył do Francji ks. Zbigniew Wcisło.


Przełożeni zakonni chrystusowców we Francji
Jak każdy zakonnik, tak również księża i bracia chrystusowcy na pełnienie misji swego zgromadzenia byli i są wysyłani przez swoich przełożonych i w miejscu pełnienia tej misji również podlegają przełożonemu wyznaczonemu przez Zarząd Generalny Towarzystwa Chrystusowego. Przełożony ten kieruje ich na placówki duszpasterskie uzgodnione z rektorem PMK czy z miejscowym biskupem diecezjalnym.

W pierwszym, przedwojennym okresie swej posługi we Francji zarówno ks. Kaczanowski jak i bracia podlegali bezpośrednio Przełożonemu Generalnemu rezydującemu w Potulicach. Po wojnie, w 1946 r., gdy we Francji znalazło się już kilku księży i w dodatku utrudniony był ich kontakt z przełożonymi w Polsce, Przełożony Generalny zamianował swego Delegata, któremu podlegali księża i bracia chrystusowcy pracujący we Francji; był nim ks. Józef Grzelczak.

Od 1951 r. Przełożonym (Superiorem) Regionalnym dla chrystusowców pracujących we Francji, posiadającym już kanoniczne uprawnienia określone przez watykańską Kongregację d.s. Zakonnych był ks. Wiktor Mrozowski.

W 1969 r. została powołana Wiceprowincja Towarzystwa Chrystusowego dla Francji i Anglii, w której księża i bracia chrystusowcy pracujący we tych dwóch krajach podlegają wiceprowincjałowi. Wreszcie



2 lutego 1978 r. Przełożony Generalny ustanawia Prowincję Towarzystwa Chrystusowego pw. Matki Boskiej Częstochowskiej we Francji z siedzibą w Hesdigneul-les-Béthune. Na czele Prowincji stoi Prowincjał ze swoją dwuosobową Radą.

Pierwszym prowincjałem był ks. Wacław Bytniewski a po nim na to stanowisko Przełożony Generalny zamianował kolejno: ks. Jana Guzikowskiego (1983 – 1995), ks. Ryszarda Oblizajka (1995 – 2001) i ks. Zygmunta Stefańskiego (2001 – 2007), który w 2006 r. przenióśł siedzibę prowincji z Hesdigneul-les-Béthune do Aulnay-sous-Bois. Obecnym prowincjałem jest ks. Jan Ciągło.

Przejściowo, prowincja poza Francją obejmowała również Maroko (1978 – 1993) i Irak (1986 – 1989) gdzie księża chrystusowcy pełnili posługę duszpasterską pośród kilkunastu tysięcy Polaków pracujących na kontraktach.

Od 15.09.1994 r. prowincja na stałe poszerzyła swe terytorium o Hiszpanię i przyjęła aktualną nazwę: Prowincja Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej we Francji i w Hiszpanii.

W lipcu 1995 r. prowincja Towarzystwa Chrystusowego we Francji uzyskała status osoby prawnej i we francuskim zapisie państwowym figuruje pod łacińską nazwą Societas Christi.

W ciągu minionych 75 lat we Francji i w krajach przynależnych do Prowincji pw. Matki Boskiej Częstochowskiej we Francji i w Hiszpanii, a uprzednio we Francji Maroku i Iraku, pracowało 95 księży chrystusowców i 8 braci zakonnych. Spośród tej liczby zmarło 37 księży i 6 braci.

Obecnie 25 księży pełni posługę duszpasterską we Francji i 7 księży w Hiszpanii.


Posługa duszpasterska chrystusowców
Pierwsi chrystusowcy we Francji, zarówno przybyły w 1936 r. ks. Kaczanowski jak i ci, którzy przybyli tu w 1946 r. rozpoczynali swą posługę kapłańską jako duszpasterze-pomocnicy w parafiach polskich, głównie w kościele pw. Wniebowzięcia N.M.P. w Paryżu.

Pierwszą parafią polską przez Polską Misję Katolicką w 1947 r. czasowo powierzoną księdzu z Towarzystwa Chrystusowego, ks. Stanisławowi Malcowi, była parafia w Troyes. W październiku 1994 r. wrócił tu jako duszpasterz polsko-francuski ks. Piotr Wieczorek; jednak jego ofiarnie rozpoczętą posługę po dwóch tygodniach przerwała nagła śmierć spowodowana chorobą serca (2.11.1994 r.).

Powyżej pojawiło się określenie „duszpasterz polsko-francuski”. W dalszym tekście pojawiać się będzie to określenie jak i określenie „parafia polsko-francuska” i oznaczają one sytuację parafii polskiej, która w ciągu lat wyludniła się do tego stopnia z rodaków, że swemu duszpasterzowi nie mogła już zapewnić utrzymania; aby jednak pozostałych Polaków i osób polskiego pochodzenia nie pozbawiać opieki duszpasterskiej biskup miejscowy, w porozumieniu z rektorem PMK i prowincjałem, polskiego księdza mianuje duszpasterzem (proboszczem) wspólnym dla Polaków i dla Francuzów. Parafie polskie, które powierzone zostały chrystusowcom i które obecnie obsługują oni jako duszpasterze polsko-francuscy w parafiach polsko-francuskich poniżej będą zaznaczone italiką.

Pierwszą parafią polską przez rektora PMK w 1947 r. na stałe powierzoną chrystusowcom i w której dotąd pełnimy posługę duszpasterską była parafia w Bruay-en-Artois, obecne Bruay La Buissière.

Również w 1947 r. chrystusowcy objęli parafię polską w Montigny-en-Ostrevent, którą obsługują nadal – ale jako parafię polsko-francuską. Kolejnymi parafiami polskimi powierzonymi księżom z Towarzystwa Chrystusowego, w których nadal pracują, to (w porządku alfabetycznym): Abscon i Escaudain, Aulnay-sous-Bois, Bagnolet, Bordeaux, Castelnau, Dijon, Dechy-Guesnain, Dunkerque-Malo, Fréjus-Plage, Freyming-Merlebach, La Ricamarie (parafia ta powstała z połączenia polskich parafii w Beaulieu [Roche-la-Molière] i La Ricamarie), Le Creusot, Lille, Roubaix, Rouvroy-Méricourt, Saint-Denis (obsługiwane przez duszpasterza polsko-francuskiego mieszkającego w Epiney-sur-Seine, uprzednio w Pierrefite), Saint-Vallier (parafia została utworzona z trzech parafii: Les Baudras [Sanvignes-les-Mines], Montceau-les-Mines i Les Gautherets [Saint-Vallier]), Sallaumine-Wingles, Sartrouville-Argenteuil.

Poza wyżej wymienionymi, księża chrystusowcy przejściowo pracowali w parafii polskiej w Joudreville (1958 – 1980) a także w parafiach polsko – francuskich: w rozległej parafii obejmującej diecezje Albi – Toulouse – Rodez (w latach 1991 – 2001 z siedzibą w Albi i w latach 2001 – 2008 z siedzibą w Toulouse), Corbeil –Essonnes (2003 – 2006), Grenoble (1993 -2003), Mureaux (1996 -2000), Orange (1990 – 1995) i Stains (1996 -1997).

Przejściowo również chrystusowcy pełnili posługę kapłańską w duszpasterstwie francuskim: w charakterze proboszcza parafii św. Józefa w Aulnay-sous-Bois (2000 – 2006), wikariusza (2003 – 2006) i administratora (2006 – 2007) parafii katedralnej w Saint Denis, duszpasterza pomocniczego w Montigny-les-Cormeilles (1999 – 2011) oraz kapelana wojskowego w Legii Cudzoziemskiej (na pełnym etacie 1995 – 2007).

W Hiszpanii natomiast Księża Chrystusowcy swą posługę pełnią jako duszpasterze polsko – hiszpańscy. Aktualnie pracują w Alcala de Henares i Torrejon, w Barcelonie, w Los Montesinos, Torre Vieja, Alicante i Calpe, w Mostoles, w Quarto de Poblet, Walencji i Castelon.


Pozaparafialna posługa chrystusowców we Francji
We Francji posługa chrystusowców nie ograniczała się wyłącznie do duszpasterstwa parafialnego. Jeden z pierwszych chrystusowców przybyłych po wojnie do Francji, ks. Florian Kaszubowski od 1.08.1946 r. objął redakcję tygodnika, organu Polskiej Misji Katolickiej we Francji „Polska Wierna”; w lipcu 1948 r. ks. Kaszubowski zaczął wygłaszać swoje piątkowe radiowe pogadanki religijno-patriotyczne emitowane na falach „Radio Lille”; również wielką jego zasługą była coniedzielna Msza św. w języku polskim od 11.11.1951 r. transmitowana z kościoła polskiego w Paryżu przez Radio France Internationale, która ze względu na płomienne kazania patriotyczne, mimo zagłuszania przez PRL-owskie „buczydła”, była chętnie słuchana również w Polsce. Tę działalność medialną ks. Kaszubowskiego we Francji kontynuowali również młodsi jego współbracia: ks. Zdzisław Król po ks. Kaszubowskim miał objąć redakcję „Polski Wiernej”, ale po zaszłej zmianie tytułu tygodnika został redaktorem pierwszych numerów „Głosu Katolickiego”; ks. Marian Gutowski z ks. Janem Porzyckim zajęli się wydawaniem „Opiekuna Dziatwy”; ks. Antoni Adamski zaczął wydawać „Apostolstwo Chorych”; wszystkie parafie chrystusowców wydawały co roku kolędowy „Biuletyn Parafialny”.

W Bruay-en-Artois, w Dunkierce, w Orange, w Escaudain księża chrystusowcy w różnym czasie i w różnym wymiarze korzystali z polskich lokalnych audycji radiowych i w ramach tych audycji prowadzili programy religijne.

Poważną rolę księża chrystusowcy odegrali także w życiu polskich organizacji, zwłaszcza katolickich, pełniąc funkcję sekretarzy generalnych Polskiego Zjednoczenia Katolickiego (1949 – 2002), dyrektorów Związków: Bractw Różańcowych, Stowarzyszeń Polskich Mężów Katolickich, KSMP, Krucjaty Eucharystycznej, kapelanów Związku Polek i ZHP jak również asystentów okręgowych i lokalnych tych stowarzyszeń i bractw.

Sekretarz generalny PZK, ks. Wacław Bytniewski, przez długie lata był organizatorem i animatorem polskich pielgrzymek do Ziemi Świętej, do Rzymu, do Fatimy a dyrektorzy Związków organizowali i organizują po dziś dzień pielgrzymki związkowe czy tradycyjne pielgrzymki lokalne do wybranych sanktuariów maryjnych.

Na polu organizowania pielgrzymek na szczególną uwagę zasługuje br. Władysław Szynakiewicz, który od marca 1947 r. aż do swojej śmierci (3.05.2000) pracował w sekretariacie Polskiej Misji Katolickiej w Paryżu i od pierwszych lat tej pracy z upoważnienia kolejnych rektorów PMK był organizatorem i duszą dorocznej Polskiej Narodowej Pielgrzymki do Lourdes i był chyba najbardziej znanym chrystusowcem we Francji.

Chrystusowcy byli zaangażowani nie tylko w organizowanie pielgrzymowania Polaków i osób polskiego pochodzenia zamieszkałych we Francji do Matki Bożej. Byli również inicjatorami, organizatorami i animatorami pielgrzymowania Matki Boskiej Częstochowskiej w kopii Jej Cudownego Obrazu do Jej dzieci żyjących na francuskiej ziemi, które w ramach przygotowania parafii polskich na Millenium Chrztu Polski rozpoczęło się w 1963 r. Peregrynację tę zainicjowali i z błogosławieństwem Sługi Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski organizowali ks. Marian Gutowski i ks. Czesław Kamiński.

W pracy pozaparafialnej chrystusowców we Francji nie można też pominąć ich troski o formację religijną i patriotyczną młodego pokolenia. Służyły temu kolonie letnie dla dzieci, które w latach 1948 – 1970 w Thugny – Trugny, we Wschodniej Francji prowadził ks. Marian Gutowski. Każdego roku w tych koloniach uczestniczyło około 400 dzieci.

Również internat dla chłopców prowadzony przez chrystusowców w Roubaix, poza zamiarem stworzenia warunków sprzyjających budzeniu powołań kapłańskich i zakonnych, miał za cel formację patriotyczną i religijną młodych Polaków.

Postawę wielkiego zaangażowania patriotycznego i przywiązania do „wszystkiego co Polskę stanowi”, do obyczaju religijnego i narodowego Ojców, księża chrystusowcy wykazali w organizowaniu uroczystości związanych z tradycyjnymi świętami narodowymi (3 maja, 11 listopada) czy manifestacji związanych z radosnymi jak i bolesnymi wydarzeniami mającymi miejsce w ujarzmionym Kraju. W przypadku tych ostatnich, szczególnie takich jak dotkliwe braki w zaopatrzeniu, stan wojenny czy powodzie, patriotyzm i solidarna łączność z Narodem nie kończyły się na manifestacjach; towarzyszyło im organizowanie przez księży chrystusowców pomocy charytatywnej, którą w licznych transportach słali czy sami zawozili do Polski. Poza wieloma parafiami chrystusowców, szczególną aktywnością w tym względzie wykazali się duszpasterze w Roubaix: ks. Zdzisław Król i ks. Jan Bojda oraz ich współpracownicy duszpasterscy.

Wszystkie te dokonania, za pomocą Bożą i pod przemożną opieką Patronki Prowincji - Matki Boskiej Częstochowskiej zrealizowane w ciągu minionych 75. lat posługi księży i braci chrystusowców we Francji, Maroku, Iraku i Hiszpanii w dziękczynnym hołdzie składamy w sercu Chrystusa Króla, którego imię nosimy, a zawierzając Mu jutro pełnienia misji naszego Zgromadzenia – naszą dalszą służbę Bogu i Polonii we Francji i w Hiszpanii, słowami hymnu Towarzystwa Chrystusowego zapewniamy Go i prosimy:

My Chryste hufiec Twój,

My Twa przyboczna straż,

O bratnie dusze idziem w bój,

Ty nam błogosław Wodzu nasz.








Pobieranie 41.2 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna