Chrześcijaństwo bez wspólnoty?



Pobieranie 55.36 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar55.36 Kb.
KOŚCIÓŁ

FORMACJA PODSTAWOWA

Rok III

/cz. I z IV/

tydzień VII


Życie wspólnoty – posługi

ŻYCIE WSPÓLNOTY – POSŁUGI

DZIEŃ I

Chrześcijaństwo bez wspólnoty?


Wróćmy jeszcze raz do trudności, jakie napotyka dziś wielu szczerze poszukujących. Czy religia nie jest czymś wewnętrznym, czysto osobistym? Dlaczegóż nie ma wystarczyć prywatna pobożność? Czyż dojście do Boga nie byłoby łatwiejsze i krótsze w przypadku pominięcia instancji pośredniej?

Odpowiedź na tę wątpliwość brzmi: objawienie się Boga przez Chrystusa dokonało się raz na zawsze przed dwoma tysiącami lat i właśnie Bóg zdecydował, że Dobra Nowina może dotrzeć do nas jedynie dzięki ludzkiemu przekazowi. Bóg traktuje człowieka poważnie, dlatego daje mu udział w tym wielkim posłannictwie i misji. Uważa więc człowieka za zdatnego, by przekazał potomnym (oczywiście z pomocą Ducha Świętego) Dobrą Nowinę, którą przejął od Chrystusa.

Rz 10,14 ………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………….

Tylko dzięki Kościołowi wiemy o Chrystusie, bez Kościoła chrześcijaństwo byłoby już dawno przeszłością.

Niektórzy chrześcijaństwo redukują do formuły: „Bóg i ja" oraz „To załatwię sam z Bogiem". Jednak nauka o Ciele Chrystusowym mówi nam, że jeden członek winien odpowiadać za drugiego, że nikt, gdy idzie o wiarę, nie ponosi odpowiedzialności tylko za samego siebie. Każdy z nas chyba doświadczył już, że pobożność, która jest zdana tylko na samą siebie, która nie doznaje wciąż nowych znaków łaski i nie ma podpory we wspólnocie, staje się na dłuższą metę jałowa i marnieje. Społeczny wymiar wiary nie stanowi wcale przeszkody w osobistym kontakcie z Bogiem, ale pomoc.

Ujęcie Kościoła wyłącznie jako niewidzialnej, czysto duchowej społeczności składającej się z tych, którzy wierzą w Chrystusa, jest kategorycznie niewystarczające. Jest to ujęcie bez wcielenia. My nie jesteśmy niewidzialni. Jakże członki tego samego ciała mogłyby rzeczywiście odpowiadać wzajemnie za siebie? I dlaczego, zgodnie z wolą Chrystusa, przyjęcie do tej społeczności ma się dokonywać przez widzialny znak, chrzest święty? A jak sakramenty święte miałyby być udzielane bez Kościoła? Jak mogłaby bez widzialnej wspólnoty być sprawowana na przykład Uczta Eucharystyczna wiernych? Nadto Chrystus dał swemu Kościołowi widzialne kierownictwo i władzę. Wszystko to ma sens tylko wtedy, gdy również społeczność jest widzialna.

Wszystkie te rozważania sprowadzają się ostatecznie do pytania: Dlaczego w ogóle Chrystus stał się człowiekiem? Dlaczego Bóg nie udziela się bezpośrednio każdemu pojedynczemu człowiekowi? No tak, dlaczego? My tego nie wiemy, wiemy jedynie, że Bóg objawiając się na ziemi obrał drogę „uczłowieczenia" i że ten sposób kontynuuje On w ciągu całej historii zbawienia. Kościół nie może być niczym innym, jak tylko kontynuacją owego wcielenia się Chrystusa. Od momentu, gdy Bóg tak bardzo zbliżył się do ludzi, że stał się jednym z nas, nie możemy Go już szukać w obłokach jako kogoś oddalonego. Tak jak można było Boga - Człowieka widzieć i dotykać podczas Jego ziemskiego życia, dokładnie tak samo ma się rzecz ze społecznością, którą On założył: można ją zobaczyć i można jej dotknąć.

Tekst do modlitwy: Dz 1

ŻYCIE WSPÓLNOTY - POSŁUGI

DZIEŃ II

Służba.


We wspólnocie, którą założył Jezus i Duch Święty, każdy ma swe miejsce i zadanie. Każda posługa jest potrzebna, niezbędna, a wielokrotnie niezastąpiona. To prawda, ze zawsze ktoś inny może „zaskoczyć” za kogoś, ale to już nie będzie tak dobra muzyka, czy tak dobre nauczanie, obiad, wychowanie, zachęta itd. Każdy ma swój dar i charyzmat, którym Bóg chce się posłużyć. Można skorzystać z zastępstwa, ale niej jest to oryginał i posługa na najwyższym, Bożym poziomie.

Próbowaliśmy już spojrzeć na nasze „naturalne obdarowania” czyli działania pochodzące od Ojca. W ubiegłym tygodniu mówiliśmy o charyzmatach. Korzystając z jednego i drugiego bogactwa, możemy rozwijać się w posługiwaniu we wspólnocie.

Ef 4,11 ………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………..

O tych posługach w tym tygodniu. Po kolei przyjrzymy się tym posługom.


APOSTOŁ

Przykłady w Biblii: Paweł (Rz 1,1; 1Kor 1,1); Androniki Junias (Rz 16,7) Ciekawe stwierdzenie – wcześniej byli apostołami niż Paweł! Zatem nie jest to tylko tytularna godność, która przysługuje 12 , ale oznacza posługę w Kościele. Takiego rozumienia broni też Paweł w 2 Kor)


Działanie apostoła:


  1. Jest posłany: powołanie, namaszczenie, władza.
    Rz 15,20 ……………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

  1. Kładzie fundament

1Kor 3,10 . …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………



  1. Troszczy się o założone wspólnoty, Buduje Ciała Chrystusa – Kościoła – poprzez porządkowanie (1Kor 11,34)

  2. Ustanawia liderów - pasterzy (Dz 14,23)

  3. Naucza (1Tm 2,7; 2Tm 1,11)

Cechy, które posiada podejmujący te posługę:


  1. Doświadczenie, objawienie Chrystusa

  2. Prowadzi innych w miłości według Słowa Bożego

  3. Mądrze korzysta ze swego autorytetu

  4. Posługa musi być potwierdzona znakami

  5. Sługa wszystkich sługi i braci – cechy duchowego ojca.

  6. Duchowy przywódca (owoce Ducha Świętego, oddaje wszystko Bogu autorytet duchowy)

  7. Zakładając fundament formuje innych liderów.

Ile z tych cech posiadasz? …………………….

Pomódl się, by Bóg wzbudzał we wspólnocie apostołów.

Tekst do modlitwy: Dz 2

ŻYCIE WSPÓLNOTY - POSŁUGI

DZIEŃ III

Opory współczesności co do proroków


Ef 2,20 ………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………..

Wielu jakby zapomniało, że na prorockiej posłudze zbudowany jest Kościół i podkreśla jedynie apostolski jego charakter. Myśląc jedynie o duchowieństwie jako o strażnikach prawdy, akcentuje zwłaszcza dyscyplinarny i sakramentalny wymiar.



PROROK

Na posługę proroka składają się:



  1. Styl życia – wszystko, co robi, jest prorockie, np. Oz, Jr, Ez.

    1. Jan Chrzciciel (styl życia) (Mt 3,3)

  2. Posługa prorocka, głoszenie słowa w imieniu Boga – np. Agabos.

    1. Agabos (posługa prorocka) (Dz 11,27-30; 21,10-11)

  3. Pojedyncze proroctwo, sporadyczne prorokowanie – np. Balaam, Kajfasz.

    1. Juda i Sylas (proroctwo) (Dz 15,32)

Działanie proroka:


  1. Głoszenie i interpretowanie Słowa Bożego

  2. Ostrzeganie, zachęcenie, pocieszanie, budowanie
    Ezd 6,14 ……………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………..

  1. Wskazówki do działania – rozświetla realizację Bożego planu w historii
    (Dz 13,1-3)

  2. Są „wzrokiem” Ciała Chrystusa (Dz 21,10-11)
    1Kor 14,29-30 ………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………….. …………………………………………………………………………………………..

  3. Odczytuje znaki czasu (Dz 13,46-49)



Cechy które posiada podejmujący te posługę:


  1. Nienawidzi nieprawości, wrażliwość, przenikliwość duchowa,

  2. Często bierze na siebie brzemię grzechu innych.

  3. Przekazuje przesłania z przeświadczeniem i pilnością.

  4. Jest bardziej krytyczny i ostry niż pełniący inne służby.

  5. Pragnie, by Kościół pozostał czysty.

  6. Wybiega naprzód.

Ile z tych cech posiadasz? …………………….

Pomódl się, by Bóg wzbudzał we wspólnocie proroków.

Tekst do modlitwy: Dz 3

ŻYCIE WSPÓLNOTY - POSŁUGI

DZIEŃ IV
EWANGELISTA

Przykłady w Biblii: Łukasz, Filip (Dz 21,8; 8,12.35), Tymoteusz (2Tm 4,5)



Posługa ewangelisty:

  1. Głosi Chrystusa a nie moralność czy humanitaryzm (Dz 8,5.35)

  2. Jest pomostem między Kościołem a światem.

  3. Czyni uczniów.

Mt 28, 19-20 …………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………


  1. Jego posłudze towarzyszą znaki.

  2. Jego nauczanie jest konkretne i trafiające do serca.

Nie jest to wykład ale wezwanie.

  1. Aktualizuje podstawowe prawdy o zbawieniu.

Cechy które posiada podejmujący te posługę:

  1. Zapał w głoszeniu.

Wykorzystuje wszystkie okoliczności do ogłoszenia kerygmatu (w porę i nie w porę)

2Tm 4,2 ………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………



  1. Rzuca się na coraz to nowe dziedziny.

(Nie zadawala się dotychczasowymi osiągnięciami)

Rz 15,20 ………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………….


  1. Jest twórczy w posłudze słowa.

  2. Upór.

  3. Wrażliwość na Boże natchnienia. (Dz 16,6-9);

Dz 8,26 …………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...


  1. Zachęca innych do współpracy, lecz nie czeka na nich i pędzi do przodu.

  2. Brak mu dobrych, głębokich relacji (przepracowanie).

Ile z tych cech posiadasz? …………………….

Pomódl się, by Bóg wzbudzał we wspólnocie ewangelistów.

Tekst do modlitwy: Dz 4

ŻYCIE WSPÓLNOTY - POSŁUGI

DZIEŃ V
PASTERZ

Przykłady w Biblii: Tytus (Tt 1,5.7), Tymoteusz (1Tm 3,1), Piotr (J 21,16)

Widzimy jasno ukształtowaną odpowiedzialność już w pierwszych gminach założonych przez Pawła (Dz 20,17) oraz jasne zalecenia dla pasterzy.

Dz 20,28 ………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………….



Działanie pasterza:

  1. „Pasie owczarnię” (troska o ludzi) i zapewnia właściwy – duchowy pokarm (wie co się dzieje wewnątrz owczarni) (1P 5,1-5)

  2. Naucza, by wspólnota mogła wypełnić powołanie.

  3. Kierowanie i zarządzanie naznaczone uprzejmością.

  4. Dobrym słowem umacnia, zachęca, podnosi.

  5. Przyprowadza do wspólnoty, tych którzy odeszli.

  6. Wrażliwy na potrzeby innych, dociera do serca, służy radą.

Chroni wspólnotę przed niewłaściwą nauką i złymi decyzjami, przewiduje niebezpieczeństwa. (Tt 1,9-11)

Tt 1,10-11 ………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

Cechy które posiada podejmujący te posługę:

1Tm 3,1-7



  1. Cierpliwy i wrażliwy na ludzkie potrzeby.

  2. Nakierowany na ludzi, pociąga innych ku sobie.

  3. Chętnie przeznacza czas na modlitwę z innymi.

  4. Bardziej dba o budowanie zdrowych relacji niż o osiąganie celów. (Troska o dobre samopoczucie innych).

  5. Budzi zaufanie (wprowadza pokój, dostrzega zranienia).

  6. Wie dokąd prowadzi innych – jest człowiekiem wizji.

Ile z tych cech posiadasz? …………………….

Pomódl się, by Bóg wzbudzał we wspólnocie pasterzy.

Tekst do modlitwy: Dz 5

ŻYCIE WSPÓLNOTY - POSŁUGI

DZIEŃ VI
PRZEŁOŻONY (starszy) – posługa zarządzania



Działanie przełożonego:

  1. Przewodzi wspólnocie w miłości.

J21,12-13 ………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...


  1. Podejmuje posługę rozeznawania drogi. (Dz 15,1-6)

  2. Odważnie występuje broniąc wytyczonego przez Boga kierunku. (Ga 2,11-14)

Ga2,14a………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...


  1. Jedynym jego motywem winna być chwała Boża i dobro wspólnoty i służba.

1P5,2 …………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...

…………………………………………………………………………………………...


  1. Znający Słowo Boże, nauczający.


Cechy które posiada podejmujący te posługę: (1Tm 3,1-7)

  1. Świadomy swego obowiązku stania na czele.

  2. Zdecydowany, ale nie uparty.

  3. Roztropny, ale o szerokich horyzontach.

  4. Umiejący zachować umiar.

1Tm 3,2 ………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………


  1. Zdyscyplinowany i stały. Wytrwały w modlitwie.

  2. Gościnny, towarzyski, sympatyczny.

Ile z tych cech posiadasz? …………………….

Pomódl się, by Bóg wzbudzał we wspólnocie przełożonych.

Tekst do modlitwy: Dz 6

ŻYCIE WSPÓLNOTY - POSŁUGI

DZIEŃ VII



Wiele zadań w społeczności


Która z powyższych posług jest Ci najbliższa? Która Cię pociąga? ……………………………………………………………………………………………

Nie przerażaj się jeśli nie była(e)ś w 100% w żadnej.

Pomódl się teraz o rozwój tej posługi, która jest na pierwszym planie i z którą najbardziej się utożsamiasz.

Wpisz swe refleksje lub słowa, które Bóg Ci powiedział w czasie tej modlitwy:

…………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………


W najbliższym tygodniu podejmiemy refleksję i modlitwę nad kolejnymi posługami, które możesz podjąć we wspólnocie.
Charyzmatyczna i hierarchiczna struktura przenikają się. Zawsze czujemy ból, gdy ktoś odchodzi od jedności i łamie wspólnotę lekceważąc chryzmat pasterza. I boli, gdy struktura dusi i gasi życie nie respektując praw delikatnej i bezradnej tkanki darów duchowych. Nasze zadanie polega na coraz bardziej świadomym budowaniu Chrystusowego Ciała gdzie jest szkielet – hierarchia oraz tkanka miękka – charyzmat. Oczywiście jest to porównanie i podział sztuczny, gdyż zarządzanie – pasterzowanie (hierarchia) także są charyzmatem, a dary i posługi (charyzmat) sprzyjają budowaniu autorytetu czyli hierarchii.

Optymalnym jest stan, w którym traktujemy siebie wzajemnie jak dzieci Boże, które zgromadzone przez Ojca, uznając Chrystusa jako Głowę, posługują takim darem, jaki otrzymały od Ducha Świętego. Wówczas nie ma pretensji ani kłótni o to, kto jest wyższy, czy ważniejszy. Posługa wspiera posługę, a służba każdego z charyzmatów jest doceniana i pielęgnowana. Potrzeba więc modlitwy i wrażliwości.



Kiedy myślimy o Kościele, trudno nam do końca wszystko zrozumieć (szczególnie w chwilach, kiedy dowiadujemy się o konkretnych grzechach popełnianych przez duchownych i świeckich, którzy są członkami Kościoła). Myślę, że jest to moment, w którym widzimy naszą wspólną odpowiedzialność przed Bogiem i światem. Nie da się uciec w zakątek kilku osób, które spotykając się w domu mówi: „u nas to się nie zdarza”. Albo wymyślić „niezaangażowanie w społeczeństwie” i ucieczkę od odpowiedzialności układania spraw tego świata: „my się nie brudzimy takimi sprawami”. Dzięki wierze możemy stanąć odpowiedzialnie. Podjąć wzajemną troskę o siebie. Doświadczyć prawdy i dobrej nowiny o Kościele: że pomimo upadków nas, jako ludzi, jest to święty Kościół, z którym Chrystus jest na zawsze zjednoczony w miłości. I to jest najlepszy pomysł Ducha Świętego dla nas – zjadaczy chleba.
Tekst do modlitwy: Dz 7,1-8,1




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna