Co o metodzie projektów powinien wiedzieć nauczyciel przedmiotów zawodowych?



Pobieranie 80.07 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar80.07 Kb.

Co o metodzie projektów powinien wiedzieć nauczyciel przedmiotów zawodowych?
Każdy nauczyciel, planując proces dydaktyczno-wychowawczy w obrębie swojego przedmiotu lub modułu, zastanawia się, jaką przyjąć strategię, aby w pełni zrealizować cele tego przedmiotu lub modułu w danej klasie. To, co było łatwe i atrakcyjne dla uczniów 15, 10 lat temu, nie zawsze trafia do młodzieży teraz. Dzieje się tak dlatego, że na przestrzeni kilkunastu lat w sposób zdecydowany zmieniło się (jak to mówią ekonomiści) otoczenie ucznia. Zanim nauczyciel podejmie decyzję o wyborze strategii nauczania i doborze najlepszej metody (metod) z zakresu wybranej strategii, powinien przeanalizować umiejętności, które uczeń może kształtować, a także atrakcyjność tej metody dla „pokolenia komputerowego”.

Po prawie sześćdziesięciu latach metoda projektów została odkryta w Polsce na nowo. Od kilku lat wkracza triumfalnie do szkół na wszystkich poziomach kształcenia. Wielu nauczycieli zastanawia się, w czym tkwi jej „nieśmiertelność”, mimo ponad czterystuletniej historii.



Pochodzenie metody projektów1

Pierwowzorem pracy edukacyjnej metodą projektów były zajęcia prowadzone w XVI wieku w rzymskiej akademii sztuk pięknych Accademia di San Luca.

Pojęcie i nazwa projekt pochodzą z języka włoskiego – progetti. Nazywano tak praktyczne ćwiczenia edukacyjne, które wykonywali studenci architektury w Accademia di San Luca. Swój prawdziwy rozkwit metoda projektów przeżyła w XIX wieku dzięki J. Deweyowi, W.R. Kilpatrickowi i J.A. Stevensonowi, którzy wprowadzili ją również do szkół średnich w USA. W latach 20. i 30. XX wieku metoda projektów stosowana była już w różnych typach szkół na terenie USA, Anglii, Niemiec, Francji i Polski.
Wybrane definicje metody projektów
Metoda projektów to filozofia samodzielnego uczenia się.

William H, Kilpatrick

W metodzie projektów „…uczniowie i nauczycie próbują wspólnie coś zrobić (...) z uwzględnieniem uczuć, rąk, nóg, oczu i uszu, nosa, ust i języka, a więc przy wykorzystaniu możliwie wszystkich zmysłów”. Przede wszystkim chodzi o ponowne zjednoczenie pracy umysłowej i fizycznej, co możliwe jest poprzez grę i zabawę, udział w jakiejś akcji, przy pieczeniu chleba czy przy drukowaniu. (...) Myślenie i działanie, życie i szkoła, konsumpcja i produkcja, intelekt i zmysły, praca i rozrywka, teoria i praktyka znowu zbliżają się do siebie i w idealnym przypadku są całościowo przeżywane.



J. Bastian, H. Gudjans

W metodzie projektów chodzi o to, aby uczniowie wykonując ten projekt: przyswajali sobie nowe wiadomości, wdrażali się do samodzielności i odpowiedzialności, przedsiębiorczości i wspólnego działania, czyli przygotowywali się do życia w warunkach demokracji.


Mirosław S. Szymański


Istota projektu edukacyjnego tkwi w: problemie, który należy rozwiązać, współdziałaniu w jego rozwiązywaniu, samodzielności realizujących projekt, interdyscyplinarności oraz w związku z realnym światem.

Mirosław S. Szymański



Przygotowanie uczniów do pracy metodą projektów
Chcąc zapewnić uczniom dobry start do uczenia się metodą projektów, należy ich do tego przygotować. Jest to niezmiernie ważne wtedy, gdy uczniowie nie pracowali jeszcze tą metodą lub zdarzyło się, że nie ukończyli w terminie poprzedniego projektu albo końcowy efekt ich pracy odbiegał znacznie od oczekiwań nauczyciela.

Przed planowaną metodą projektów proponuję zastosować sesję czytelniczą „Technika bez tajemnic”2, której tytuł oczywiście można zmienić w zależności od specyfiki szkoły. Wprowadzenie tej metody pracy jest szczególnie istotne w procesie dydaktyczno-wychowawczym, jeśli nie znamy uczniów i ich zainteresowań. Faza własnych zainteresowań uczniów może być pomocna nauczycielowi w określeniu tematyki projektu.


Sesja „Technika bez tajemnic” jest dobrym sposobem przygotowującym uczniów do pracy metodą projektów poprzez działania proponowane w poszczególnych fazach. Na szczególną uwagę zasługują dwa z nich: poszukiwanie materiałów i prezentacja notatek.
Sesja ta pomaga również nauczycielowi w diagnozowaniu umiejętności uczniów, związanych z poszukiwaniem i przetwarzaniem informacji, a także prezentowaniem własnej pracy i wyrażaniem opinii na temat opracowanych artykułów przez kolegów.
Fazy sesji „Technika bez tajemnic”

Faza przygotowawcza



  • Jak czytać prasę techniczną i popularnonaukową?

  • Jak sporządzać notatkę na tematy techniczne?

  • Jak należy przygotować prezentację wybranego artykułu?

Faza własnych zainteresowań uczniów



  • Dlaczego warto mieć hobby?

  • Czym się interesujesz?

  • Dlaczego uważasz swoje zainteresowania za interesujące?

Faza zainteresowań przedmiotem zawodowym



  • Przekonaj się, że jest to interesujące.

  • Wybierz samodzielnie artykuł związany z danym przedmiotem zawodowym.

Faza prezentacji



  • Jak przekonasz nas, że artykuł ten jest interesujący?

  • Dlaczego wybrałaś/wybrałeś ten artykuł?

Faza podsumowania



  • Który z zaprezentowanych artykułów uważasz za interesujący?

  • Dlaczego zainteresował cię ten właśnie artykuł?


Wybrane definicje projektu

Projekt to zamierzone działanie wykonywane z całego serca w środowisku społecznym.



William H. Kilpatrick

Z projektem mamy do czynienia zawsze, kiedy tylko uczeń podejmuje dowolne działanie z pewnym zamiarem, w pewnym celu. Jeśli zniknie zamiar; a nauczyciel mimo to nadal będzie nalegał na dokończenie tego, co zostało rozpoczęte, to projekt stanie się zadaniem – wysiłkiem i pracą jedynie.


M. Knoll


Formułowanie tematu projektu, czyli w jaki sposób powstają pomysły na tematy projektów

Pomysł na projekt, który zainteresuje uczniów danej klasy, może powstać jako efekt drugiej i trzeciej fazy sesji czytelniczej „Technika bez tajemnic”. Temat tego projektu wymyślony przez nauczyciela lub grupę nauczycieli może ogniskować się wokół zagadnień integrujących kilka dziedzin nauki lub kilka przedmiotów szkolnych. A oto przykłady takich zagadnień:



  • wydarzenia ze świata polityki, nauki, techniki, sportu itp. dziejące się obecnie lub w przeszłości, a także wydarzenia mogące hipotetycznie nastąpić, np. powódź w 2001 roku, wizyta Billa Gatesa w naszej szkole, opatentowanie przez T. Edisona bezpiecznika, Igrzyska Olimpijskie po II wojnie światowej,

  • postać historyczna (poeta, naukowiec, odkrywca, wynalazca, polityk) lub fikcyjna (bohater literacki lub filmowy),

  • pojęcia związane z daną dziedziną nauki, np. bezpieczeństwo i higiena pracy, komputer, przekładnia mechaniczna, pojemność elektryczna, zdrowa żywność, biznes plan,

  • prawo związane z daną dziedziną nauki, np. I i II prawo Kirchhoffa, I i II zasada dynamiki Newtona, prawo podaży i popytu, prawo Joule’a–Lenza,

  • zjawisko fizyczne, np. wyładowanie atmosferyczne, tarcie, elektryzowanie się ciał,

  • zjawisko chemiczne, np. reakcja spalania, powstawanie kwaśnych deszczy, elektroliza, dysocjacja,

  • problem, np. bezrobocie, głód, zanieczyszczanie środowiska, choroby cywilizacyjne,

  • umiejętności przedmiotowe, np. analiza pracy układu wzmacniacza mocy, łączenie przewodów instalacyjnych, opracowanie kosztorysu prac remontowych,

  • umiejętności ponadprzedmiotowe (ponadzawodowe), np. czytanie ze zrozumieniem tekstu popularnonaukowego, rozwiązywanie problemów w twórczy sposób, komunikowanie się w różnych sytuacjach,

  • kultura i technika w danym okresie historycznym, np. w średniowieczu, renesansie, oświeceniu, pozytywizmie,

  • regionu np. Małopolska, Góry Świętokrzyskie, Europa, Warszawa,

  • zadanie wytwórcze, np. zaprojektowanie i wykonanie zasilacza stabilizowanego w zakresie 9-12 V, uszycie spodni sportowych, zaprojektowanie i wykonanie szafki na obuwie, zaplanowanie i wykonanie skalniaka, zaplanowanie i ugotowanie obiadu świątecznego na 4 osoby.



Uczniowie pracujący metodą projektów mają wpływ na:

  • ostateczne sformułowanie tytułu wykonywanego projektu,

  • zakres treści związanych tematycznie z projektem,

  • wybór źródeł informacji, z których korzystają przy wykonywaniu projektu,

  • sposób realizacji produktu projektu,

  • sposób prezentacji efektów pracy.

Mogą też mieć wpływ na dobór osób, z którymi realizują projekt. Do nich też może należeć wybór miejsca (miejsc), w których będą realizować projekt.
Odbiorcy projektu dydaktycznego

W zależności od rodzaju projektu i formy realizacji jego produktu odbiorcami mogą być:



  • uczniowie zespołu realizującego projekt,

  • uczniowie klasy realizującej projekt,

  • uczniowie innej klasy (klas) tej samej szkoły,

  • uczniowie całej szkoły, w której wykonuje się projekt,

  • środowisko zewnętrzne.



Pomocna dłoń dla realizatorów projektów edukacyjnych

Nauczyciele planując wykorzystanie metody projektów na swoich zajęciach, borykają się z różnymi trudnościami – od merytorycznych poprzez metodyczne aż do finansowych. Nieraz słyszę z ust nauczycieli uczących przedmiotów zawodowych, że chcieli wykorzystać metodę projektów na swoich zajęciach, ale zabrakło środków finansowych na realizację wymarzonych projektów lub zabrakło specjalistów związanych na co dzień z gospodarką, którzy wsparliby pomysły uczniów od strony praktycznej. Specyfika tej metody wymaga niekiedy zaangażowania wielu osób w działania szkoły.


W sytuacjach tego wymagających pomogą na pewno:

  • eksperci zewnętrzni (np. członkowie Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, Stowarzyszenia Elektryków Polskich, pracownicy naukowi wyższych uczelni),

  • eksperci wewnętrzni (inni nauczyciele, pracownicy szkoły, np. osoby zajmujące się księgowością, stołówką szkolną),

  • nauczyciele – konsultanci z Ośrodków Doskonalenia Nauczycieli,

  • edukatorzy kształcenia zawodowego,

  • rodzice,

  • pracodawcy działający w danym regionie,

  • przedstawiciele instytucji i urzędów (np. Regionalnego Centrum Informacji Europejskiej, Regionalnego Oddziału Muzeum Narodowego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urzędu Skarbowego, Wojewódzkiego lub Powiatowego Urzędu Pracy),

  • samorząd lokalny.



Liczba osób pracujących w zespole projektowym

Liczba osób realizujących dany projekt zależy od celu głównego projektu, rodzaju i formy realizacji jego produktu. Dlatego wyróżniamy projekty:



  • indywidualne: każdy uczeń realizuje samodzielnie swój własny projekt,

  • grupowe: uczniowie pracują w małych grupach (2–4-osobowych) lub większych (5–6-osobowych) i (7–10-osobowych) z wewnętrznym koordynatorem,

  • zbiorowe: projekt wykonywany jest przez całą klasę lub kilka klas.


Organizacja pracy uczniów metodą projektów

Gdy uczeń realizuje samodzielnie swój własny projekt, to najczęściej konsultuje się tylko z nauczycielem. Aby nie czuł się osamotniony i mógł przedyskutować jakiś problem nie tylko z nauczycielem, można utworzyć uczniowskie zespoły konsultacyjne z uczniów klasy wykonującej projekt lub innej klasy (np. starszej). Najczęściej zespoły projektowe tworzone są w obrębie klas, gdy podczas realizacji projektu nacisk położony jest na zdobywanie umiejętności przedmiotowych i zawodowych. Jeśli organizujemy pracę uczniów metodą projektów w ramach kółka zainteresowań, Szkolnego Klubu Europejskiego lub konkursu szkolnego (pozaszkolnego) wtedy zespoły projektowe tworzone są z uczniów różnych klas (rówieśniczych lub mieszanych).

Uczniowie pracujący w małych i większych grupach wybierają lidera, który będzie reprezentował ich zespół na forum klasy, szkoły lub na zewnątrz. W przypadku, gdy zespół projektowy jest liczny, należy podzielić go na 2-3 mniejsze grupy ze swoimi liderami. Aby ułatwić realizację projektu w takim zespole, celowym jest wybranie wewnętrznego koordynatora, w czym powinien pomóc nauczyciel.

(Uwaga: tak zorganizowaną pracę nad projektem należy stosować, gdy uczniowie mają już doświadczenia z metodą projektów). Ciekawym pomysłem jest szczególne włączenie wybranego ucznia, z racji jego kompetencji lub zainteresowań, do pomocy w pracy nad projektami w klasie lub szkole w formie konsultacji (np. realizacja ogólnoszkolnego projektu „Przedsiębiorczy zawsze wygrywa”).


Czy realizowanie projektu musi być obligatoryjne dla ucznia?

Wszelaki przymus budzi najczęściej sprzeciw i dlatego (moim zdaniem) nie powinno się zmuszać ucznia do pracy metodą projektów. Obowiązkiem nauczyciela jest zdiagnozowanie przyczyn niechęci ucznia do tej metody, bo przecież każdy przypadek jest inny. Następnie po ustaleniu powodu braku zainteresowania projektem, nauczyciel powinien udzielić uczniowi fachowej pomocy – sam lub we współpracy z pedagogiem szkolnym. Jeśli szkoła wprowadziła metodę projektów do realizacji programów nauczania, to wewnątrzszkolny system oceniania powinien uwzględniać zasady oceniania projektów, w tym również przypadek niepodjęcia przez ucznia pracy metodą projektów. Stosując odpowiednie sposoby motywacji uczniów (np. poprzez przejrzyste kryteria oceniania projektów oraz wysoką rangę oceny z projektów), można ich zachęcić do pracy tą metodą. Jest to szczególnie ważne w liceum profilowanym, w którym metoda projektów jest metodą wiodącą.



Rodzaje projektów
Projekt „niejedno ma imię” i w tym tkwi jego siła. Ze względu na wynik działań projekty można podzielić na:

  • produkcyjne – np. wykonanie gazetki, albumu, filmu, planszy, pomocy naukowych, stroików świątecznych,

  • konsumpcyjne – np. wystawienie sztuki, zrobienie inscenizacji, zorganizowanie przyjęcia klasowego (np. Wigilii), ugotowanie potraw, upieczenie ciast,

  • problemowe – np. poszukiwanie rozwiązania problemów danej szkoły dotyczących np. wandalizmu, poszukiwanie rozwiązania problemów związanych z dyscyplinami naukowymi nauczanych przedmiotów, np. „W którym banku można najkorzystniej ulokować kapitał?”, „Jak zaprojektować instalację elektryczną w budynku mieszkalnym, aby jej eksploatacja była najtańsza?”

  • sprawnościowe – np. nabycie konkretnych sprawności fizycznych (na konkurs, turniej, mecz) lub kompetencji zawodowych.



Umiejętności kształtowane u uczniów poprzez metodę projektów
Metoda ta, jak żadna inna, pozwala na kształtowanie u uczniów wielu umiejętności przedmiotowych (zawodowych) i ponadprzedmiotowych (ponadzawodowych). Oto najważniejsze z nich:

  • formułowanie problemów oraz celów (projektu),

  • korzystanie z różnych źródeł informacji,

  • klasyfikowanie informacji pod kątem założonych w projekcie celów,

  • analizowanie informacji,

  • rozwiązywanie problemów w sposób twórczy,

  • integrowanie wiedzy z różnych przedmiotów,

  • prezentowanie zebranych materiałów w różnych formach,

  • formułowanie i wyrażanie swoich opinii,

  • nabywanie odpowiedzialności za wykonanie własnej pracy,

  • planowanie własnych działań,

  • organizowanie własnej pracy zgodnie z podpisanym kontraktem,

  • samoocena swojej pracy.

Jeżeli jest to projekt podejmowany w grupach, to dodatkowo można wymienić umiejętności związane z pracą w grupie:

  • formułowanie zasad pracy w grupie,

  • nabywanie odpowiedzialności za wykonanie pracy zespołu,

  • organizowanie pracy w zespole zgodnie z podpisanym kontraktem,

  • słuchanie opinii innych osób,

  • podejmowanie decyzji grupowych,

  • poszukiwanie kompromisu,

  • dyskutowanie,

  • rozwiązywanie konfliktów,

  • podejmowanie różnych ról w pracy grupy,

  • dokonywanie oceny pracy grupowej.

Na szczególne podkreślenie zasługuje to, że na wymienionej wyżej liście znajdują się wszystkie umiejętności ponadprzedmiotowe (ponadzawodowe), których kształtowanie jest zadaniem szkoły zapisanym w podstawie programowej.
Fazy metody projektów wg W. Emera i K – D. Lenzena3


Faza

Kroki –

Co Należy Zrobić



Umiejętności/Kompetencje

Zainicjowanie

wymyślić temat

zdefiniować role

znaleźć inicjatorów

zastanowić się nad działaniami inicjującymi



myślenie twórcze

Działania wstępne

poznać szczegóły

zbudować zespół i opracować zasady pracy w zespole

przedstawić temat

sformułować i podpisać kontrakt



poszukiwanie informacji

tworzenie zespołu roboczego



Planowanie

sprecyzować temat i jego aspekty

ustalić co będzie „produktem” projektu

ustalić adresatów

określić metody i miejsca pracy

określić role i przyjąć je

zrobić harmonogram i zapotrzebowanie materiałów

wykonać plan projektu


planowanie

podejmowanie decyzji

określanie i przyjmowanie ról


Wykonanie

postarać się o materiały i dokonać ich analizy

dokonać selekcji materiałów i przetworzyć je

wykonać to co zostało ustalone jako „produkt” projektu

koordynować i objaśniać zadania



rozwiązywanie problemów

kształtowanie informacji

praca w zespole

rozwiązywanie konfliktów

organizowanie i zarządzanie


Prezentacja

prezentować rezultat pracy zespołów („produkt” projektu)

dokonać reklamy „produktu” projektu

prowadzić mediacje odnośnie rezultatu pracy zespołowej


prezentowanie pracy zespołowej

komunikacja interpersonalna



Ewaluacja

oceniać „produkt” projektu

opiniować działanie

oceniać proces


opiniowanie

samoocena



Kontynuacja

dokumentować projekt

kontynuować projekt



dokumentowanie

odpowiedzialność



wytrwałość


Zawartość kontraktu
Przed przystąpieniem do realizacji projektu uczniowie podpisują z nauczycielem kontrakt. W dokumencie tym określone zostają zasady pracy i współpracy uczniów między sobą oraz między uczniami a nauczycielem (nauczycielami) koordynującym projekt. Nie ma jedynego obowiązującego wzorca kontraktu, ponieważ różne są projekty i realizujące je zespoły uczniowskie, a nauczyciel tak układa treść dokumentu, aby jak najlepiej zorganizować pracę uczniów i być w zgodzie z wewnątrzszkolnym systemem oceniania.
Kontrakt zawiera najczęściej następujące elementy:

  • nazwiska osób realizujących dany projekt,

  • tytuł projektu wykonywanego przez danego ucznia lub zespół,

  • terminy wykonania poszczególnych etapów projektu,

  • zasady współpracy z nauczycielem (nauczycielami),

  • kryteria oceny projektu.

Inne ważne informacje, takie jak: zasady współpracy między członkami grupy (w przypadku projektu grupowego), miejsce realizacji poszczególnych etapów projektu, osoby odpowiedzialne za poszczególne etapy pracy mogą stanowić załączniki do kontraktu lub pojawić się w harmonogramie.
Forma produktu projektu
Mając przed oczyma cele projektu oraz zagadnienie, wokół którego integruje się tematyka projektu, możemy określić formę lub formy produktu projektu realizujące w sposób optymalny to przedsięwzięcie. Przedstawiona poniżej lista przykładów nie jest kompletna; nie może być ostatecznie zamknięta, ponieważ zarówno każdy kierujący projektem, jak i wykonujący projekt, może wymyślić inne formy jego produktu, które będą dobre dla tego właśnie konkretnego przedsięwzięcia.
Formy, jakie może przyjmować produkt projektu:

  • pisemne opracowanie teoretycznego problemu w określonej przez nauczyciela formie (np. opis, esej, rozprawka), objętości (np. 5-10 stron formatu A4) i sposobie zapisu (np. Arial, czcionka 11, pojedyncze odstępy między wierszami, marginesy 2,5 cm),

  • pisemne opracowanie badań i obserwacji,

  • nakręcony samodzielnie film video,

  • album ze zdjęciami, pocztówkami lub wycinkami z prasy,

  • gazetka ścienna,

  • plakat,

  • collage,

  • gazetka jednodniówka o tematyce realizowanego projektu w wersji standardowej lub na płycie CD,

  • strona internetowa poświęcona tematyce projektu,

  • plansze i tablice przedstawiające tematykę projektu,

  • makiety i modele różnych maszyn i urządzeń,

  • komputerowy program edukacyjny,

  • gra dydaktyczna o tematyce projektu,

  • regulamin konkursu lub turnieju o tematyce projektu,

  • widowisko słowno–muzyczne,

  • sztuka teatralna,

  • wycieczka dydaktyczna,

  • folder,

  • zestaw ciekawych zadań wraz z proponowanymi rozwiązaniami,

  • przewodnik dla klienta po regionalnych urzędach, firmach, gospodarstwach agroturystycznych, restauracjach, bankach itp.,

  • biznes plan dla firmy (rzeczywistej, wirtualnej) określonej w założeniach projektu,

  • komiks,

  • powieść, nowela fotograficzna,

  • festyn,

  • akcja charytatywna,

  • wywiad,

  • kalendarz/kalendarium dotyczące tematyki projektu,

  • różne warianty kosztorysu przedsięwzięcia określonego tematem projektu,

  • portfolio,

  • coś praktycznego dla klasy lub szkoły, np. odnowienie i dekoracja sali lekcyjnej, korytarza, urządzenie kącika przyrodniczego, ogródka szkolnego, przygotowanie potraw na Wigilię klasową.



Forma prezentacji projektów
Cele i produkt projektu wskazują w pewnym sensie na zbiór form prezentacji tego przedsięwzięcia. Od nauczyciela prowadzącego projekt i od uczniów realizujących go zależy, która forma zostanie wybrana. Im bardziej zaangażowany i twórczy jest zespół wykonujący projekt, tym ciekawsza dla oglądających staje się prezentacja. A oto wybrane formy prezentacji projektów.

  • wykład z wykorzystaniem środków multimedialnych,

  • demonstracja działania urządzeń lub ich modeli,

  • demonstracja działania komputerowego programu dydaktycznego,

  • pokaz badań i doświadczeń,

  • pokaz filmów, slajdów i zdjęć,

  • wystawa prac,

  • wernisaż plakatów, kolażu itp.,

  • inscenizacja,

  • gra dydaktyczna (gra symulacyjna, decyzyjna itp.),

  • aukcja prac uczniów,

  • debata,

  • dyskusja z wykorzystaniem: drzewka decyzyjnego, sześciu myślowych kapeluszy E. de Bono, rybiego szkieletu, analizy priorytetów i innych metod,

  • konkurs (quiz), w którym biorą udział również osoby zaproszone na prezentację,

  • degustacja potraw,

  • przedstawienie teatralne, kabaretowe,

  • prezentacja wykonana w programie PowerPoint,

  • mapa pojęciowa tworzona na żywo,

  • wywiad z wykonawcami projektu.



Wskazówki dla nauczyciela decydującego się na ocenę projektów edukacyjnych uczniów

Jeśli nauczyciel chce oceniać pracę uczniów metodą projektów, to przed przystąpieniem do realizacji projektów powinien:



  • zastanowić się, co będzie przedmiotem oceny (np. proces tworzenia projektu, produkt projektu lub jego część (np. pisemna, praktyczna), sprawozdanie z realizacji projektu, prezentacja projektu). Najczęściej oceniany jest produkt i prezentacja projektu.

  • sformułować kryteria oceny na piśmie (np. jako załącznik do kontraktu),

  • szczegółowo omówić kryteria oceny z uczniami,

  • upewnić się, że wszyscy uczniowie zrozumieli kryteria oceny projektu.



1

według Mirosława S. Szymańskiego, 2000.



2 Sesja „Technika bez tajemnic” została dokładnie omówiona w „Nowej Edukacji Zawodowej” 4/2001, s. 27 – 30.

3 tłumaczenie i opracowanie Maria Krogulec-Sobowiec na podstawie: Emer W., Lenzen K.-D., Methoden des Projektunterrichts, [w:] Theorie des Projektunterrichts, red. J. Bastian, H. Gudjons, J. Schnack, M. Speth, Hamburg 1997.

Maria Krogulec–Sobowiec, Przewodnik po metodzie projektów.







©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna