Część I miesięczne Spotkania Animatorów



Pobieranie 486.28 Kb.
Strona1/12
Data08.05.2016
Rozmiar486.28 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12
Część I

Miesięczne Spotkania Animatorów

WPROWADZENIE

Do rąk moderatorów, animatorów i posługujących w diakoniach przekazujemy podręcznik Miesięcznych Spotkań Animatorów 2004/2005. Ma on nieco inny charakter niż ubiegłoroczny podręcznik „Pielgrzymowania miłości". Wówczas sugerowaliśmy wszystkim, nie tylko animatorom ale i oazowiczom w trakcie formacji, spotkania w ramach Oaz Modlitwy. Tegoroczny temat - Diakonia, zakłada nieco inne rozwiązanie.

Pierwszą część podręcznika stanowią Miesięczne Spotkania Animatorów. Integralną ich częścią są dwa opracowania będące aneksami. Jako materiał przeznaczony do lektury zostały wykorzystane referaty wygłoszone podczas XXIX Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło - Życie na Jasnej Górze w lutym 2004 r. Wracamy do tych treści, które bez pogłębionej refleksji, mogłyby pozostawić niewielki ślad w naszej pamięci i świadomości, a może nawet pójść w zapomnienie. Diakonia jest celem naszej formacji, a zdolność do jej podejmowania miarą osiągniętej chrześcijańskiej dojrzałości. Jest to więc temat na tyle ważki, że ponowna, pogłębiona lektura, wydaje się koniecznością.

Każdy z autorów opracowujących spotkania zastosował inną metodę. Zaproponowana medytacja obrazów, propozycja przeżycia dnia skupienia, sięgnięcie do tekstów Jana Pawła II oraz innych uznanych autorytetów w teologii, powinny stanowić walor tego podręcznika.

Ruch Światło - Życie zawsze starał się odczytywać znaki czasu. Odpowiadamy na głos Jana Pawła II zapowiadającego w Kościele Rok Eucharystii, proponujemy do rozważenia w Namiocie Spotkania treści związanych z tą właśnie problematyką.

Struktura spotkań wymaga wcześniejszego przygotowania, zwłaszcza uprzedniej lektury wskazanych tekstów. Moderatorzy powinni zadbać o wystarczającą dla animatorów ilość podręczników. Można też wcześniej, przed spotkaniem, powielić teksty przeznaczone do lektury wprost z podręcznika.

W kilku spotkaniach zaproponowana jest medytacja obrazów z kaplicy Chrystusa Sługi w Krościenku. Należy więc zaopatrzyć się w odpowiedniej wielkości fotogramy kopiogórskich obrazów, aby na czas medytacji eksponować je w widocznym dla wszystkich miejscu. Stworzy to możliwość pełniejszego, wizualnego wejścia w klimat wydarzeń z życia Jezusa, w doświadczenie pełnionej przez Niego diakonii.

W drugiej części podręcznika znajdują się propozycje na miesięczne Oazy Modlitwy. Ubiegłoroczne spotkały się z życzliwym przyjęciem, pragniemy więc i w tym roku podać pewne sugestie dotyczące tematyki i organizacji. Ich autorem jest ks. Ryszard Nowak, moderator Centralnej Diakonii Modlitwy. Zakładamy, że uczestnikami Oaz Modlitwy będą w większości osoby realizujące dopiero formację podstawową, stąd nie sugerujemy im treści z pierwszej części podręcznika, przeznaczonej dla animatorów i posługujących w diakoniach.

Można w przygotowaniu konferencji w Oazie Modlitwy korzystać z materiałów przeznaczonych na Miesięczne Spotkania Animatorów, odpowiednio je dostosowując do wieku uczestników i stopnia zaawansowania w formacji Oaz Modlitwy. Podobnie można postąpić ze spotkaniami w grupie, odpowiednio je przystosowując, bez uszczerbku dla treści, dla zgromadzonych na Oazie Modlitwy.

Jeżeli w Oazie Modlitwy uczestniczą animatorzy, istnieje wówczas możliwość połączenia obu form. Animatorzy, po uzgodnieniu z moderatorem, mogą w swoim gronie realizować program Miesięcznych Spotkań Animatorów, posługując się pierwszą częścią podręcznika. Nie należy natomiast osobom uczestniczącym jeszcze w formacji podstawowej proponować Miesięcznych Spotkań Animatorów w kształcie podanym w pierwszej części podręcznika.

Wdzięcznym sercem ogarniam autorów wszystkich szczegółowych opracowań, szczególnie zaś Panią Grażynę Miąsik - Redaktorkę całości podręcznika, dziękując za gotowość współpracy i włożony trud. Serdeczne podziękowania kieruję również ku Paniom odpowiedzialnym za redakcję techniczną, za cierpliwość i rzetelność.

Oby przygotowane propozycje zaowocowały twórczymi spotkaniami, lepszym jeszcze rozumieniem diakonii i zapałem w jej podejmowaniu na chwałę Panu i dla dobra Kościoła.



Ks. Roman Litwińczuk

WRZESIEŃ



Chrystus stał się człowiekiem,

by móc służyć człowiekowi

l. przygotowanie - LEKTURA
l. Ks. Mirosław Kiedzik, Charyzmat diakonii - dar służby. Podstawy biblijne - referat wygłoszony podczas XXIX Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie na Jasnej Górze 28.02.2004 r. (Cz. I):
W Apokalipsie, w liście do Kościoła w Efezie czytamy: „Znam twoje czyny, trud, wytrwałość i to, że nie możesz znieść złych. (...) Jesteś też wytrwały, bo zniosłeś cierpienia z powodu Mojego imienia i nie ustałeś. Ale mam przeciwko tobie to, że porzuciłeś swoją pierwszą miłość. Pamiętaj więc, skąd spadłeś i nawróć się, i podejmij pierwsze czyny. A jeśli nie, przyjdę do ciebie i ruszę twój świecznik z jego miejsca - jeśli się nie nawrócisz" (2, 2-5).

Nieustannie warto i trzeba powracać do pierwszej miłości, do tego pierwszego zapału, gdy ożywieni w naszej religijności chcieliśmy ruszać z posad bryłę świata. Jak łatwo było wtedy kochać cały świat, spieszyć z pomocą każdemu... Ale przyszła szara rzeczywistość, raz, drugi nam się nie udało, może nie zrozumiano nas i prysło zauroczenie. Chrystus jednak nie toleruje przeciętności, także ciebie i mnie nieustannie wzywa: „Podejmij pierwsze czyny!".

Do zespołu słów, pojęć, które wyrażaj ą podstawowe życiowe funkcje wspólnoty Kościoła, które tę wspólnotę tworzą i budują, należą terminy: martyria - „świadectwo", leiturgia - „służba", „kult", „ofiara", „poświęcenie", i diakonia - „służba", „posługa", „pomoc". Zatrzymajmy się jednak teraz szczególnie na pojęciu diakonia i spróbujmy nade wszystko przybliżyć sobie biblijne podstawy charyzmatu diakonii, czyli daru służby, bo

przecież Słowo Boże jest światłem (fos), które winno stawać się życiem (zóe).

Nie można zrozumieć głębi słowa diakonia, służba, nie sięgając do prawzoru, jakim jest Chrystus (Mesjasz), Syn Boży. „On, będąc w postaci Bożej, nie wykorzystał swojej równości z Bogiem, ale umniejszył samego siebie, gdyż przyjął postać sługi (doulou) i stał się podobny do ludzi. A w tym, co zewnętrzne dał się poznać jako człowiek i uniżył samego siebie, gdyż był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu" (Flp 2, 6-8). Możemy powiedzieć, że Chrystus stał się człowiekiem po to, by móc służyć człowiekowi. W ten sposób przyniósł nam w darze swoją służbę. Święty Paweł, autor Listu do Filipian, określając tutaj Chrystusa sługą, nie posługuje się jednak terminem diakonos, lecz doulos, by zapewne jeszcze bardziej podkreślić służebne uniżenie Jezusa, gdyż doulos w pierwszym rzędzie znaczy „niewolnik", a dopiero potem „sługa".

Znamy wszyscy skierowaną przez matkę synów Zebedeusza prośbę do Jezusa: „Spraw, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim królestwie, jeden po Twojej prawej, a drugi po lewej stronie" (Mt 20, 21; por. Mk 10,37). To w odpowiedzi na nią Chrystus powiedział: „Wiecie, że władcy narodów panują nad nimi, a przywódcy dają im odczuć swoją władzę. Nie tak będzie wśród was, lecz kto chciałby stać się między wami wielki, będzie waszym sługą, a kto chciałby być między wami pierwszy, będzie waszym niewolnikiem. Tak jak Syn Człowieczy, który nie przyszedł, aby Mu służono (diakonethenai), lecz aby służyć (diakonesai) i oddać swoje życie jako okup za wielu" (Mt 20, 25-28; zob. Mk 10, 42-45). Służba Chrystusa, to służba dla innych, służba bez granic - aż do oddania życia włącznie. To nie czekanie, by inni Mu służyli, to nieustanne wychodzenie do człowieka, by mu służyć. W innym miejscu przecież mówi: „Kto bowiem jest ważniejszy: ten, kto zasiada przy stole, czy ten, który służy (ho diakonón). Czy nie ten, kto zasiada przy stole? Ja natomiast jestem pośród was jak ten, który służy" (ho diakonón - Łk 22, 27).

Całe ziemskie życie, całe istnienie Jezusa jest służbą. Przez Niego -Logos wszystko (panta - każda pojedyncza rzecz, tak stworzenie, jak i zbawienie) się stało, a bez Niego nic (oude hen - ani jedno) się nie stało (zob.

J l, 3). Wcielił się po to, by służyć (zob. Flp 2, 7). Urodził się w ubóstwie, by być dostępnym dla każdego, także dla pasterzy (zob. Łk 2,8-20). Napełniony w czasie chrztu w Jordanie Duchem Świętym (zob. Mt 3,16; Mk l,10; Łk 3, 22) nauczał (zob. Mk 3, 7-4. 34), dawał przykład modlitwy (zob. Mk l, 35; 14,32), służby (choćby umywając nogi apostołom - zob. J 13,3-16), błogosławił (zob. Mk 10,13-16) - zawsze dostępny dla człowieka (zob. Mk 3, 20-21). Odpuszczał grzechy (zob. Mk 2,5; Łk 7,48), wypędzał złe duchy, uzdrawiał (zob. Mt 12, 22-24; Łk 9, 17-27), wskrzeszał (zob. Łk 7,11-17; J 11, 38-44). Dał swoje ciało i krew pod postacią chleba i wina jako duchowy pokarm dla człowieka (zob. Mt 26, 26-28; Mk 14, 22-24; Łk 22, 19-20; 1 Kor 11, 23-26). Posłuszny woli Ojca niewinnie dla nas cierpiał (zob. Mt 26, 39; Flp 2, 8), umarł na krzyżu i zmartwychwstał. Chociaż wstąpił do nieba, to jednak nadal trwa nieustannie przy człowieku. Swoim uczniom przecież polecił: „Idźcie więc i czyńcie uczniów (matheteusate) wśród wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie ich zachowywać wszystko, co wam nakazałem". I zapewnił: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata" (Mt 28, 19-20). Zsyła też na uczniów obiecanego Ducha Świętego (zob. J 15, 26; Dz 2, 1-13; 10, 44; Ap 5, 6).

W ten sposób Jezus wypełnił to, co mówił o Nim Stary Testament, szczególnie Izajaszowe Pieśni o Słudze Jahwe. Pieśń I podkreśla przecież, że Sługa Jahwe to wybrany, w którym Bóg ma upodobanie, na którym spoczął Jego Duch. To On przyniesie narodom Prawo, nie złamie trzciny nadłamanej i nie zniechęci się, aż utrwali Prawo na ziemi. Bóg ustanowił Go przymierzem dla ludzi, światłością narodów, aby wypuścił z zamknięcia jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności (zob. Iz 42, 1-9). Pieśń II zaś potwierdza misję Sługi Jahwe i dodaje, że Bóg ustanowi Go, wzgardzonego we własnej osobie, światłością nie tylko dla Izraela, ale i dla pogan (zob. Iz 49,1-7). Pieśń III natomiast dopowiada, że Bóg swojego Sługę wspomaga, że obdarzył Go językiem wymownym, by umiał pomóc strudzonemu. Podkreśla też, że Sługa Jahwe poddał się dobrowolnie znieważeniu i cierpieniu (zob. Iz 50,4-9). Pieśń IV z kolei opisuje cierpienie wzgardzonego przez ludzi Sługi Jahwe, który dobrowolnie dźwiga grzechy ludzkości, aby usprawiedliwić wielu. Stwierdza również, że z tego powodu zostaną Mu w nagrodę przydzielone tłumy, a liczne narody i możni tego świata uznają Jego wielkość (zob. Iz 52, 13 - 53, 12).

II. SPOTKANIE W GRUPIE

1. Zapalenie świecy i modlitwa na rozpoczęcie spotkania.

2. Światło Słowa Bożego:

A. Chrystus Sługa - wzór służby

- Zapowiadany w Starym Testamencie: Przeczytać: Iz 42,1-9

- Przedstawiony w Nowym Testamencie: Przeczytać: Flp 2, 6-8

Święty Paweł, autor Listu do Filipian, określając tutaj Chrystusa sługą, nie posługuje się jednak terminem diakonos, lecz doulos, by zapewne jeszcze bardziej podkreślić służebne uniżenie Jezusa, gdyż doulos w pierwszym rzędzie znaczy „niewolnik", a dopiero potem „sługa".

- Co Chrystus mówi o sobie? Przeczytać: Mt 20, 28, Łk 22, 27

Dzielenie

Chrystus zechciał być sługą człowieka, a więc także moim sługą. Co dla mnie znaczą słowa z Pisma świętego, odczytane przed chwilą? Jak je przyjmuję?



B. Chrystus służy człowiekowi

Służba Chrystusa, to służba dla innych, służba bez granic - aż do oddania życia włącznie. To nie czekanie, by inni Mu służyli, to nieustanne wychodzenie do człowieka, by mu służyć... Całe ziemskie życie, całe istnienie Jezusa jest służbą.

- Każdy uczestnik spotkania znajduje w Piśmie świętym jakiś przykład służby Chrystusa.

- Po zakończonej pracy można je wymienić, ewentualnie uzupełnić listę przykładami podanymi poniżej:

a. nauczał (zob. Mk 3,7-4, 34),

b. modlił się (zob. Mk l, 35; 14, 32),

c. odpuszczał grzechy (zob. Mk 2, 5; Łk 7,48),

d. błogosławił (zob. Mk 10, 13-16),

e. uzdrawiał, wypędzał złe duchy (zob. Mt 12, 22-24, Łk 9, 17-27),

f. wskrzeszał (zob. Łk 7, 11-17; J 11, 38-44),

g. zawsze dostępny dla człowieka (zob. Mk 3,20-21),

h. posłuszny woli Ojca (zob. Mt 26,3 9; Flp 2, 8) cierpiał niewinnie, umarł na krzyżu i zmartwychwstał



C. Chrystus uczy, czym jest służba

- Trzeba sobie uświadomić, komu służę? Komu powinienem służyć? Mt 4, 7-10

- Na czym polega postawa służby? Mt 20, 25-27; J 13, 3-17; Łk 10, 39-40 i Łk 8, 21 (słuchanie Bożego Słowa - integralny element służby).

- Chrystus nie tylko wzywa do przyjęcia postawy służby wobec Boga i bliźnich, ale też uzdalnia nas do niej - daje swojego Ducha: J 20, 22-23



Dzielenie:

- Co w mojej posłudze animatora jest z Chrystusa, z Jego postawy, a co wymaga przemiany?

- Do czego wzywa mnie Chrystus swoim Słowem? (postanowienia na najbliższy czas).

3. Modlitwa na zakończenie spotkania:

- Różaniec - Tajemnica Chrztu Chrystusa w Jordanie (z dopowiedzeniami).

III. NAMIOT SPOTKANIA

- Należy wykorzystać teksty biblijne i sugestie ze spotkania formacyjnego.


Opracowanie: Anna Pełka


PAŹDZIERNIK



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna