Czeczeńsko-Inguska asrr czeczeno-Inguszetia



Pobieranie 11.63 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar11.63 Kb.
Czeczeńsko-Inguska ASRR
Czeczeno-Inguszetia

(–Č’eč’eno-Ingušska’a Avtonomna’a Socialistič’eska’a Sov’etska’a R’espublika)


Wiadomości ogólne
Czeczeńsko-Inguska ASRR znajduje się na północnych stokach i przedgórzach Kaukazu (północnokaukaski region ekonomiczny) po obu stronach Tereku. Południową część republiki zajmują stoki głównego grzbietu kaukaskiego, Grzbiet Boczny z najwyższym szczytem kraju Tebułosmta (4492 m npm.) i równolegle do niego: Grzbiet Skalisty, Grzbiet Pastwiskowy i Góry Czarne. Dalej na północ rozciąga się Równina Czeczeńska, której południowym skrajem płynie dopływ Tereku – Sunża. Równina od północy ograniczona jest dwoma równoległymi, niezbyt wysokimi pasmami górskimi – Górami Sunżeńskimi (778 m npm.) i Górami Terskimi (700 m), między rzekami – Terekiem i Sunżą. Na północ od prawie równoleżnikowo płynącego Tereku pojawia się równinna i pustynna Nizina Tersko-Kumska, stanowiąca południowo-zachodnią część Niziny Nadkaspijskiej.

W pólnocnej części republiki klimat jest kontynentalny i suchy z długim i upalnym latem (średnia temperatura lipca: 25,5oC) oraz łagodną i mało śnieżną zimą (średnia temperatura stycznia: -4oC). Opady roczne wynoszą tu tylko 300–450 mm. Na stokach górskich i przedgórzach, klimat staje się łagodniejszy (średnia temperatura lipca: 19–22oC, stycznia: -5oC) i bardziej wilgotny (600–700 mm opadów rocznie). W wysokich górach występuje piętrowa roślinność zmienność klimatyczna i roślinna. Cały obszar kraju należy do zlewiska Morza Kaspijskiego; główne rzeki – Terek i jego dopływy Sunża, Assa i Argun – są szeroko wykorzystywane do sztucznego nawadniania.

Czeczeńsko-Inguska ASRR graniczy od południa z Gruzją, od wschodu i północy z Dagestańską ASRR, od zachodu z Północnoosetyjską ASRR i od północnego-zachodu z krajem stawropolskim.

Republiką autonomiczną Czeczeno-Inguszetia została proklamowana po raz pierwszy 5 grudnia 1936. Wcześniej (30 listopada 1922) został utworzony Czeczeński OA, następnie Czeczeńsko-Inguski OA (15 stycznia 1934). Dnia 7 marca 1944 republika została przejściowo zlikwidowana, a reaktywowana dnia 9 stycznia 1957.

Powierzchnia – 19,3 tys. km2 ludność – 1101 tys. mieszkańców (1972); stolica – Groźny 355 tys. (1972); inne większe miasta: Gudermes – 32 tys. (1970), Małgobek – 21 tys. (1970) i Argun – 15 tys. (1970). W miastach mieszka 47% ludności. Skład narodowościowy: Czeczeni (47,8%), Ingusze (10,7%), Rosjanie (34,5%), Ormianie (1,4%), Ukraińcy (1,2%), Kumycy (0,7%), Nogajowie (0,5%) i inni. Średnia gęstość zaludnienia – 55,2 mieszkańca na 1 km2.
Gospodarka

Przemysł.

Czeczeno-Inguszetia należy od dawna do znanych regionów roponośnych i rozwiniętego wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego. Ta gałąź gospodarki odgrywa też kluczową rolę w całej gospodarce kraju. Obszar roponośny ciągnie się szerokim pasem u podnóży Kaukazu. Głównymi miejscami wydobycia są: Groźny, skąd biegną liczne ropociągi od pól naftowych leżących również poza granicami republiki oraz do Rostowa i Zagłębia Donieckiego na północny zachód. W Groźnym znajdują się także fabryki maszyn i urządzeń dla przemysłu naftowego, zakłady chemiczne oraz włókiennicze i spożywcze. Mniejszymi ośrodkami przemysłu materiałów budowlanych i spożywczego są Gudermes i Argun (cukrownia).

Rolnictwo.

Ziemie orne zajmują 416 tys. ha (21,5% powierzchni kraju), pastwiska 522 tys. ha (27%) i łąki 76 tys. ha (3,9%). Prawie ¼ ziem uprawnych jest sztucznie nawadniana (102 tys. ha). Najintesywniej uprawa roli rozwinięta jest w części środkowej republiki – w dolinie Sunży i jej dopływów oraz wokół Groźnego nad dolnym Terekiem. Na zachodzie tego pasa uprawia się przede wszystkim pszenicę i kukurydzę, słoneczniki, buraki cukrowe, winorośl i owoce, w części środkowej – warzywa, ziemniaki, owoce, w części wschodniej – drzewa owocowe, winorośl, pszenicę i kukurydzę. Intensywna uprawa roli istnieje również na południu w dolinach rzecznych.

Tereny pasterskie znajdują się na północ od Tereku, dominuje tu hodowla owiec cienkowełnistych, w górach obok owiec hoduje się także bydło. Hodowla bydła, trzody chlewnej i owiec jest popularna również na nizinnych terenach uprawnych.

W 1970 pogłowie zwierząt hodowlanych wynosiło: 295 tys. sztuk bydła, 148 tys. sztuk trzody chlewnej, 697 tys. sztuk owiec i kóz oraz 867 tys. sztuk drobiu. Produkcja hodowli w 1970 przedstawiała się następująco: mięso – 32 tys. t, mleko – 208 tys. t, jaja – 99 mln sztuk i wełna – 3083 t.

Oświata i służba zdrowia.

W roku szkolnym 1970/1971 w republice uczyło się prawie 290 tysięcy osób, czyli prawie 29% całej ludności. W 464 szkołach ogólnokształcących (podstawowe, niepełne średnie i średnie) uczyło się 262,9 tysięcy uczniów, w 12 średnich szkołach zawodowych – 14,8 tysięcy i w 2 szkołach wyższych – 12,8 tysięcy studentów.

Służba zdrowia zatrudniała w 1970 r. 1997 lekarzy (1 lekarz na 543 mieszkańców) i dysponowała 9,6 tys. łóżek szpitalnych, 280 ośrodkami zdrowia i 87 izbami matki i dziecka.

Wyszczególnienie Jednostka miary Ilość

Energia elektryczna mln kWh 3178

Ropa naftowa mln t 20,3

Gaz ziemny mln m3 4252

Aparatura naftowa tys.t 13,4

Przyczepy traktorowe szt. 8565

Odbiorniki radiowe tys. szt. 298

Konstrukcje i elementy żelbetowe tys. m2 161

Cegła mln szt. 183

Drewno tys. m3 204

Tarcica tys. m3 120

Tkaniny wełniane tys. mb 176

Meble mln rb 9999

Dzianina bieliźniana tys. szt. 1611

Obuwie skórzane tys. par 1297

Cukier tys. t 7,7

Mięso tys. t 18,4

Masło t 992

Tłuszcze roślinne tys. t 8,1

Konserwy mln puszek 126,7

Wyroby cukiernicze tys. t 4,6

Wyszczególnienie Powierzchnia zasiewów w tys. ha Zbiory w tys. t Średnia wydajność w q/ha

Zboża 227 455

w tym pszenica 133 276

Buraki cukrowe 7 154

Słonecznik 26 20,8



Ziemniaki 10 133

Pobieranie 11.63 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna