Dawna sekcja czwarta



Pobieranie 1.04 Mb.
Strona36/38
Data29.04.2016
Rozmiar1.04 Mb.
1   ...   30   31   32   33   34   35   36   37   38

B. Ocena Trybunału

1. Dopuszczalność


545. Trybunał zauważa, że skarga ta jest związana ze skargą dotyczącą proceduralnego aspektu art. 3, uznaną za dopuszczalną (patrz paragraf 477 powyżej). Musi zatem zostać analogicznie uznana za dopuszczalną.

2. Meritum

(a) Odpowiednie ogólne zasady wynikające z orzecznictwa Trybunału


546. Artykuł 13 gwarantuje dostępność na poziomie krajowym środka odwoławczego do egzekwowania praw i wolności przewidzianych w Konwencji, niezależnie od formy ich zapewnienia w krajowym porządku prawnym. Skutkiem tego przepisu jest zatem zobowiązanie do zapewnienia krajowego środka odwoławczego, pozwalającego właściwemu organowi państwowemu rozpatrzyć zarówno istotę zarzutów opartych na Konwencji, jak i przyznać odpowiednie zadośćuczynienie, jednakże Układającym się Państwom zapewnia się pewną dowolność co do sposobu, w jaki spełnią te określone w tym przepisie zobowiązanie. Zakres obowiązku określonego w artykule 13 różni się w zależności od charakteru zarzutu skarżącego opartego na Konwencji. Niemniej jednak, środek odwoławczy w rozumieniu artykułu 13 musi być „skuteczny” w praktyce jak i w prawie, w szczególności w taki sposób, aby jego wykorzystanie nie mogło być bezpodstawnie utrudniane przez działania lub zaniechania władz pozwanego Państwa (patrz, między innymi, Kaya przeciwko Turcji, 19 lutego 1998 roku, § 106, Reports of Judgments and Decisions 1998 I oraz Mahmut Kay, przytoczona powyżej, § 124).

547. Jeżeli jednostka posiada dające się uzasadnić roszczenie, że została źle potraktowana przez funkcjonariuszy Państwa, pojęcie „skutecznego środka odwoławczego”, oprócz wypłaty odszkodowania, o ile jest to właściwe, pociąga za sobą przeprowadzenie gruntownego i skutecznego śledztwa pozwalającego na ustalenie oraz ukaranie osób odpowiedzialnych oraz umożliwiającego skarżącemu skuteczny dostęp do postępowania przygotowawczego (patrz Anguelova, przytoczona powyżej, §§ 161-162; Assenov i Inni, przytoczona powyżej, §§ 114 i nast.; Aksoy, przytoczona powyżej, §§ 95 i 98 oraz El-Masri, przytoczona powyżej, § 255).

548. Wymogi art. 13 są szersze, aniżeli wymagania wynikające z artykułów 3 i 5 wobec Układającego się Państwa do przeprowadzenia skutecznego śledztwa w sprawie zaginięcia osoby, która została uznana jako znajdująca się pod jego kontrolą oraz, za której stan było ono odpowiedzialne (patrz, El-Masri, przytoczona powyżej, § 255 z dalszymi odniesieniami do orzecznictwa Trybunału).

549. Mając na względzie nieodwracalny charakter krzywdy, która może wystąpić jeżeli ryzyko niewłaściwego traktowania się zmaterializuje, oraz znaczenie, jakie Trybunał nadaje artykułowi 3, pojęcie skutecznego środka odwoławczego na potrzeby artykułu 13 wymaga niezależnej i surowej oceny roszczenia, że istnieją materialne podstawy w stosunku do obawy przed rzeczywistym ryzykiem traktowania sprzecznego z artykułem 3. Ocena ta musi być przeprowadzona bez względu na to, co dana osoba uczyniła, aby uzasadniało jej wydalenie lub jak postrzegane jest zagrożenie bezpieczeństwa narodowego Państwa, z którego osoba ma zostać wydalona (patrz Chahal, przytoczona powyżej, § 151 oraz El-Masri, przytoczona powyżej, § 257).


(b) Zastosowanie powyższych zasad do niniejszej sprawy


550. Trybunał uznał już pozwane Państwo za winne naruszeń praw skarżącego w odniesieniu do artykułów 3, 5 i 8 Konwencji (patrz paragrafy 510-540 powyżej). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że jego skarga jest „uzasadniona” w rozumieniu artykułu 13 oraz, że powinien mieć w związku z tym możliwość skorzystania ze skutecznych środków odwoławczych pozwalających na ustalenie i ukaranie osób odpowiedzialnych oraz do uzyskania odszkodowania, zgodnie z określonymi w tym przepisie wymogami (patrz paragraf 537 powyżej El-Masri, przytoczona powyżej, § 259).

Z szczegółowo wskazanych powyżej powodów Trybunał uznał, że śledztwo w Polsce nie spełniło standardów „skutecznego śledztwa”, które powinno było zostać przeprowadzone zgodnie z artykułem 13 (patrz paragrafy 487-499 powyżej).

551. Wobec powyższego doszło do naruszenia artykułu 13 w związku z artykułem 3 Konwencji.

IX. ZARZUT NARUSZENIA ARTYKUŁU 6 § 1 KONWENCJI


552. Skarżący zarzucał, że Polska umożliwiając CIA jego transport ze swojego terytorium, naraziła go na rzeczywiste i poważne ryzyko przeniesienia do jurysdykcji, w której byłby narażony na rażąco nierzetelny proces, co stanowiło naruszenie artykułu 6 § 1 Konwencji. Powyższy przepis brzmi następująco:

Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu […] o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej.


A. Stanowiska stron

1. Rząd


553. Rząd nie przedłożył w tym aspekcie żadnych komentarzy dotyczących dopuszczalności i meritum skargi.

2. Skarżący


554. Skarżący utrzymywał, że mając na względzie powszechną krytykę publiczną procedury przed komisjami wojskowymi stosowanej w okresie jego transportu do Polski, jak również licznych nieprawidłowości, które wynikały z opublikowanych rozkazów wojskowych regulujących tę procedurę, Polska wiedziała lub powinna była wiedzieć, że po jego transporcie z Polski zostanie jawnie pozbawiony prawa do rzetelnego procesu. Powyższe nieprawidłowości były również krytykowane przez Rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 1340, przez Izbę Praw Człowieka dla Bośni i Hercegowiny, przez organizacje pozarządowe, włączając w to Human Rights Watch i Amnesty International, jak również w relacjach prasowych.

555. W danym czasie - tzn. w czerwcu 2003 roku - oczywiste było, że komisje wojskowe nie były ani niezależne, ani obiektywnie bezstronne. Członkowie komisji wojskowych byli mianowani przez Sekretarza Obrony USA („Organ Powołujący”) lub wyznaczonego przez niego przedstawiciela i w uzasadnionych przypadkach mogli być odwołani przez ten sam organ. Członkowie komisji w dalszym ciągu podlegali Sekretarzowi Obrony lub wyznaczonemu przez niego przedstawicielowi, ponieważ każdy z nich musiał być oficerem sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Ponadto, weryfikacja po procesie była przeprowadzana przez panel rewizyjny składający się z trzech oficerów wojskowych również mianowanych przez Sekretarza Obrony. Ustalenia komisji wojskowej dotyczące zarzutów oraz wyrok stawały się wiążące, gdy Prezydent lub Sekretarz Obrony jeżeli został wyznaczony przez Prezydenta, podejmował ostateczną decyzję w tej sprawie.

556. Komisji wojskowych nie można było uznać za „ustanowiony ustawą” sąd, ponieważ, jak uznał Sąd Najwyższy USA w sprawie Hamden przeciwko Rumsfeldowi, stanowiło to naruszenie prawa Stanów Zjednoczonych oraz Konwencji Genewskich (patrz również paragraf 75 powyżej).

557. W danym czasie wiadome było, że komisje wojskowe zezwalały na przetrzymywanie przez czas nieokreślony bez procesu, ponieważ nie zostały przewidziane terminy postawienia oskarżonego przed sądem. Nie istniał żaden zakaz dopuszczalności zeznań uzyskanych w drodze tortur; zeznania były uznawane za dopuszczalne wyłącznie, jeżeli Oficer Przewodniczący lub większość w Komisji uznaliby, że „dla rozsądnej osoby miałyby wartość dowodową”.

Wiadomo było również, że wszystkie procesy byłyby prowadzone w bazie wojskowej USA w Zatoce Guantánamo, bez skutecznego publicznego dostępu dla obserwatorów.

558. Chociaż zasady działania komisji wojskowych które miały zastosowanie w stosunku do skarżącego od czasu jego transportu z Polski uległy zmianie, a obecnie obowiązuje Ustawa o komisjach wojskowych z 2009 roku, to nadal przewidują karę śmierci i zawierają wiele niedoskonałości związanych z poprzednim stanem.

Sekretarz Obrony USA lub wyznaczony przez niego przedstawiciel działał jako organ powołujący dla danej komisji, zatwierdzający zarzuty podnoszone w procesie przed komisją wojskową i powołujący członków komisji, którzy musieli być członkami sił zbrojnych w czynnej służbie (lub byli przywróceni do czynnej służby) i, jako tacy, podlegali Sekretarzowi Obrony.

Obecni obowiązujące reguły nie określały żadnego terminu, w jakim podejrzany musiał zostać oskarżony lub osądzony. Ponadto, zezwalały na odmowę oskarżonemu dostępu do niejawnych informacji lub dowodów i w odróżnieniu od procedur obowiązujących przed sądami federalnymi USA, które zakazywały dopuszczania jako dowodów pogłosek, wyraźnie dopuszczały dowody oparte na pogłoskach i nie zakazywały wydawania wyroków opartych głównie na takim materiale dowodowym.

559. Mając na względzie powszechne stosowanie tortur i nadużycia wobec osób podejrzanych o terroryzm przetrzymywanych przez USA, których zeznania mogłyby stanowić oparty na pogłoskach materiał dowodowy świadczący przeciwko skarżącemu, uniemożliwiono mu w rezultacie konfrontację ze świadkami zeznającymi przeciwko niemu. W przeciwieństwie do procedur stosowanych przez sądy federalne USA, które zabraniały dopuszczania zeznań pochodzących z wymuszonych zeznań, obecnie obowiązujące reguły komisji wojskowych dopuszczały zeznania pochodzące z wymuszonych zeznań, jeżeli zeznania takie zostałyby uzyskane w inny sposób lub gdyby wykorzystanie takich zeznań było zgodne z interesem wymiaru sprawiedliwości.

Komisje wojskowe w dalszym ciągu obradowały w odległej lokalizacji w Zatoce Guantánamo, tym samym znacząco ograniczając publiczny dostęp do postępowania toczącego się przeciwko skarżącemu. W końcu, z obecnymi zasadami komisji wojskowymi wiązały się duże wątpliwości, które były dotychczas zastosowane w zaledwie trzech przypadkach, z których żaden - w przeciwieństwie do sprawy skarżącego - nie dotyczył kary śmierci.

560. Podsumowując, skarżący zwrócił się do Trybunału, aby ten uznał, że Polska, umożliwiając jego transport ze swojego terytorium pomimo ryzyka, że będzie narażony na rażąco nierzetelny proces, naruszyła artykuł 6 § 1 Konwencji.


: sites -> default -> files
files -> Smm załącznik a formularz zgłoszenia bezpieczeństwa
files -> Viii festiwal Komedii szpak 2014
files -> Warszawskie inwestycje I remonty w 2016 r. W tym roku rozpocznie się budowa kolejnych odcinków II linii metra, remonty I inwestycje tramwajowe poprawią funkcjonowanie komunikacji miejskiej
files -> Sprawna ewakuacja to podstawa zasady i urządzenia bezpieczeństwa w warszawskim metrze
files -> Komunikacją do nekropolii Jak co roku linie autobusowe i tramwajowe „C
files -> Wyniki wojewódzkiego konkursu języka angielskiego – etap rejonowy z dnia 9 stycznia 2015r
files -> Wzór załącznika w formacie A5
files -> Ul. Patriotów 108
files -> Przewozy Regionalne” Spółka z o o. Pomorski Zakład Przewozów Regionalnych w Gdyni do postępowania przetargowego o udzielenie zamówienia oznaczonego nr referencyjnym prek3-251- 42 /13


1   ...   30   31   32   33   34   35   36   37   38


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna