Decyzja komisji



Pobieranie 6.95 Mb.
Strona10/37
Data28.04.2016
Rozmiar6.95 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   37

Wprowadzenie

Kluczowe znaczenie dla powodzenia programu Natura 2000 ma poziom informacji na temat siedlisk przyrodniczych i gatunków ważnych dla Wspólnoty, jakie zostaną zebrane w nadchodzących latach. Doświadczenie w zbieraniu danych w Europie zostało zgromadzone poprzez projekty Corine biotopes, które obecnie opisują ponad 6 000 terenów w Unii Europejskiej. Baza dla podstawowych danych jest oparta na tym doświadczeniu, zmienionym i poszerzonym w ramach stosownych dyrektyw.


Ponieważ tereny sklasyfikowane na mocy dyrektyw „ptasiej” i „siedliskowej” razem będą tworzyć Naturę 2000, wspólna podstawa dla obydwu rodzajów ma istotne znaczenie dla osiągnięcia celu polegającego na stworzeniu spójnej sieci. Formularz wprowadzania danych bierze pod uwagę wszelkie aspekty obydwu dyrektyw oraz istnieje potrzeba jedynie jednego formularza. Wszystkie pola danych z istniejących arkuszy danych w przypadku dyrektywy „ptasiej” są w pełni zgodne z nowym formularzem do wprowadzania danych. Tak więc, jeśli istnieją dane dotyczące 1 100 Obszarów Specjalnej Ochrony (OSO), mogą być one przeniesione automatycznie.
Dlatego, niniejszy formularz będzie wykorzystywany dla wszystkich terenów wyznaczonych jako OSO na mocy „ptasiej” dyrektywy. W odniesieniu do dyrektywy „siedliskowej” będzie on pierwotnie wykorzystywany do dostarczania niezbędnych informacji dla terenów kwalifikujących się do identyfikacji jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty (TZW) w zakresie stosowania art. 4 ust. 1 dyrektywy (etap 1), które ma być zakończone do czerwca 1995 r.
Podstawa prawna dla zapewnienia danych w celu realizacji tego etapu Natury 2000 jest wskazana w art. 4 dyrektywy siedliskowej, który określa, że „informacje obejmują mapę terenu, jego nazwę, lokalizację, wielkość oraz dane wynikające ze stosowania kryteriów określonych w załączniku III (etap I), przewidzianych w formacie ustanowionym przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21. Na mocy art. 4 ust. 3 „ptasiej” dyrektywy Państwa Członkowskie są już zobowiązane do „przesłania Komisji wszelkich istotnych informacji, aby mogła ona podjąć odpowiednie inicjatywy w celu koordynacji koniecznej dla zapewnienia, aby obszary, określone w art. 4 ust. 1 i 2, stanowiły spójną całość, która spełnia wymogi ochrony tych gatunków w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie”.
Główne cele bazy danych to:
1. dostarczenie niezbędnych informacji w celu umożliwienia Komisji, we współpracy z Państwami Członkowskimi koordynowania środków dla stworzenia spójnej sieci Natura 2000 oraz do oceny jej efektywności ochrony siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I oraz siedlisk przyrodniczych gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy Rady 92/43/EWG, jak również siedlisk przyrodniczych gatunków ptactwa oraz innych gatunków wędrownych ptactwa wymienionych w załączniku I, objętych dyrektywą Rady 79/409/EWG.
2. dostarczenie informacji, które pomogą Komisji w podejmowaniu innych decyzji w celu zapewnienia, aby sieć Natura 2000 była w pełni uwzględniona w innych dziedzinach polityki oraz sektorach działalności Komisji, w szczególności w polityce regionalnej, rolnej, energetycznej, transportowej i turystycznej.
3. wsparcie dla Komisji oraz odpowiednich komitetów w wybieraniu właściwych działań dla finansowania na mocy instrumentu Life oraz innych instrumentów finansowych, gdzie dane mające znaczenie dla ochrony terenów, takie jak struktura własności oraz praktyki zarządzania, mogą ułatwić proces podejmowania decyzji.
4. zapewnienie użytecznego forum dla wymiany i wspólnego korzystania z informacji na temat siedlisk przyrodniczych oraz gatunków ważnych dla Wspólnoty z korzyścią dla wszystkich Państw Członkowskich.
Niniejszy dokument ilustruje wszystkie elementy, które są częścią formularza. Ponadto, pewne elementy zostaną opisane w „podręczniku użytkownika”, w szczególności w odniesieniu do interpretacji typów siedlisk przyrodniczych o priorytetowym znaczeniu.
Formularz jest zaprojektowany w celu zapisywania danych na papierze oraz komputerowego ich wprowadzania oraz przekazywania danych.
Te pola danych, które powinny być wypełnione na etapie identyfikacji terenów kwalifikujących się jako TZW są pokazane wytłuszczoną kursywą w formularzu rejestrowym oraz wskazane są jako „obowiązkowe” w stosownych punktach objaśnień. Pola te są również obowiązkowe w przypadku OSO. W odniesieniu do wymogów informacji ekologicznych, jest to bardziej szczegółowo wyjaśnione w pkt. 3 objaśnień.
Pozostałe pola powinny być wypełnione na etapie klasyfikacji jako OSO lub wyznaczenia jako SOO, gdy informacja ma znaczenie dla ochrony i zarządzania terenem. Pola te są wskazane w objaśnieniach jako te, które „należy wypełnić, jeśli to ma znaczenie”.
Oczekuje się, że wszelkie informacje mające znaczenie dla celów wyznaczenia terenu lub klasyfikacji zostaną wskazane. Obejmuje to w szczególności informacje dotyczące uzasadnienia danego terenu oraz umożliwienie oceny jego przyczyniania się do efektywności i spójności sieci Natura 2000. Dodatkowe istotne informacje powinny być przekazane tak szybko jak to możliwe. Jednakże, w przypadku terenów ostatecznie włączonych do sieci Natura 2000 jest pożądane, aby wypełnić wszystkie pola, gdyż pola informacyjne włączone do formularza zostały ograniczone do tych ocenionych jako mające główne znaczenie dla ochrony i monitoringu terenu, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.
W konsultacji z właściwymi władzami oczekuje się rozwinięcia systemu bazy danych Natura 2000 w formacie, który będzie zgodny z informacjami zebranymi na mocy międzynarodowych porozumień i konwencji, takimi jak rezerwaty biogenetyczne oraz dyplomy europejskie Rady Europy.
Należy odnotować, że oprócz siedlisk przyrodniczych zarejestrowanych w obrębie każdego terenu, Państwa Członkowskie będą zobowiązane do podania, zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy „siedliskowej”, całkowitego obszaru objętego każdym typem siedliska przyrodniczego w obrębie swojego kraju, oraz oprócz danych dotyczących populacji w obrębie każdego terenu ogólne oszacowanie danych na temat populacji w obrębie terytorium danego państwa jest niezbędne dla analizy załącznika III. Informacje powyższe, jak również informacje na temat populacji ptactwa będą umieszczone w odrębnych plikach. Baza danych obecnie tworzona pod auspicjami Komitetu Ornis ma na celu opracowanie danych na temat populacji ptactwa w każdym regionie Wspólnoty.

Rysunek 1
Możliwe relacje między terenami


OSO

Miejsce zakwalifikowane jako TZW

Kod rodzaju

Wskazówki dotyczące wypełniania formularza Natura 2000









A

Wyznaczone jako OSO nie związane z innymi terenami Natura 2000.




— Dla każdego terenu należy wypełnić jeden formularz.









B

Zakwalifikowane jako TZW nie związane z innymi terenami Natura 2000.




— Dla każdego terenu należy wypełnić jeden formularz.









C

Obszar zakwalifikowany jako TZW pokrywa się z wyznaczonym jako OSO




— Dla każdego terenu należy wypełnić jeden formularz.









D

OSO dotyka (ale nie pokrywa) innego terenu Natura 2000, który może być zakwalifikowany jako TZW lub OSO w innym regionie administracyjnym.

E

Zakwalifikowane jako TZW dotyka innego terenu Natura 2000, który może być OSO lub zakwalifikowany jako TZW w innym regionie administracyjnym




— Należy traktować jako dwa odrębne tereny, wypełnić dwa formularze, wyszczególnić kody właściwe dla terenu(-ów) Natura 2000 na każdym formularzu.



F

OSO zawierające zakwalifikowanie jako TZW.

G

Zakwalifikowane jako TZW zawierające wyznaczone jako OSO.




— Należy traktować jako dwa odrębne tereny, wypełniając po jednym formularzu dla każdego terenu, wyszczególnić kody właściwe dla terenu(-ów) Natura 2000 na każdym formularzu.



H

Wyznaczone jako OSO całkowicie w ramach zakwalifikowania jako TZW.

I

Zakwalifikowane jako TZW zawierające wyznaczone jako OSO.




— Należy traktować jako dwa odrębne tereny, wypełniając po jednym formularzu dla każdego terenu, wyszczególnić kody właściwe dla terenu(-ów) Natura 2000 na każdym formularzu.












J

OSO częściowo pokrywa się z zakwalifikowanym jako TZW.

K

Zakwalifikowane jako TZW częściowo pokrywa się z wyznaczonym jako OSO.




— Należy traktować jako dwa odrębne tereny, wypełniając po jednym formularzu dla każdego terenu, wyszczególnić kody właściwe dla terenu(-ów) Natura 2000 na każdym formularzu.
Formularz wprowadzania danych i baza danych Natura 2000

Jeden rodzaj formularza jest używany dla wszystkich terenów włączając na tym etapie rozwoju sieci Natura 2000 objęcie sklasyfikowanych Obszarów Specjalnej Ochrony (OSO) oraz tych terenów, które są kwalifikowane jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty (TZW). Mogą być takie przypadki, kiedy istnieje relacja między dwoma lub więcej terenami Natura 2000. Rysunek 1 nakreśla różne możliwe relacje, jakie mogą istnieć między dwoma terenami Natura 2000. W przypadku, kiedy istnieje pokrywanie się między dwoma terenami lub jedno z nich znajduje się w drugim, zaistnieje konieczność wypełnienia dwóch różnych formularzy. Dzieje się tak z uwagi na różne implikacje prawne wynikające z różnych rodzajów wyznaczenia.


1. IDENTYFIKACJA TERENU


    1. Rodzaj terenu (obowiązkowe)

Ten jednoznakowy kod uwzględnia możliwe relacje między proponowanym kwalifikowanym Terenem mającycm Znaczenie dla Wspólnoty (TZW) oraz sklasyfikowanym Obszarem Specjalnej Ochrony (OSO). Każdy z tych kodów (A-K) odpowiada poszczególnej relacji opisanej na Rysunku 1. Jeśli istnieje relacja z więcej niż jednym innym terenem, należy wykorzystać kod, który określa dominującą relację. Kod również automatycznie pozwala na identyfikację rodzaju terenu (czy jest to OSO, czy jest zakwalifikowany jako TZW lub jako oba).




    1. Kod terenu (obowiązkowe)

W bazie danych dotyczącej relacji każdy teren jest rozpoznawany przez niepowtarzalny kod, który stanowi podstawową pozycję w bazie danych. Niepowtarzalny kod terenu zawiera dziewięć znaków i składa się z dwóch części:


1. pierwsze dwa znaki kodu to oznaczenia państwa


AT Austria

IE Irlandia







BE Belgia

IT Włochy







DE Niemcy

LU Luksemburg







DK Dania

NL Niderlandy







ES Hiszpania

PT Portugalia







FI Finlandia

SE Szwecja







FR Francja

UK Zjednoczone Królestwo







GR Grecja



2. pozostałe siedem znaków, które służą do stworzenia niepowtarzalnego alfanumerycznego kodu dla każdego terenu zostaną przyznane z zachowaniem logicznego i spójnego systemu określonego przez właściwy organ krajowy.


Należy zwrócić uwagę, że mogą istnieć również relacje między opisywanym terenem, a tym zidentyfikowanym jako Tereny Corine Biotopes. Informacja taka powinna być podana w pkt 5 formularza, który dotyczy relacji z innymi wyznaczonymi obszarami (opcjonalne).


    1. Data sporządzenia formularza (obowiązkowe)

Należy wprowadzić datę, jaka ma być widoczna jako „data sporządzenia” dla zapisanej informacji. Pole daty przybiera postać roku (w postaci czterech cyfr), a następnie miesiąca w formie liczbowej (dwie cyfry).


Przykład: 199305: dane po raz pierwszy sporządzone w maju 1993 r.


    1. Aktualizacja (obowiązkowe)

Należy wprowadzić datę, kiedy przedstawione informacje na temat danego terenu zostały zmienione, z wykorzystaniem tego samego formatu jak w przypadku „daty”. W przypadku wprowadzania nowego terenu należy pozostawić pole „aktualizacja” jako sześć spacji. Gdy informacje były aktualizowane kilka razy pole to zawiera datę ostatniej zmiany informacji. Aktualizacje dokonywane w trakcie są zachowane w polu „historia”, wraz z opisem charakteru zmiany (patrz ppkt. 3.7).




    1. Relacje z innymi opisanymi terenami (obowiązkowe, jeśli taka relacja istnieje)

Pole to zapewnia powiązanie ze wszystkimi związanymi opisanymi terenami, dla których formularz Natura 2000 jest wykorzystywany: proponowanymi kwalifikowanymi terenami mającymi znaczenie dla Wspólnoty (TZW) oraz sklasyfikowanymi obszarami specjalnej ochrony (OSO) (a w przyszłości będzie wykorzystywany dla terenów wyznaczonych jako specjalne obszary ochrony). Podać kod terenu dla każdego terenu.




    1. Respondent (obowiązkowe)

Należy wpisać tutaj nazwisko / nazwę, przynależność oraz adres osoby lub organizacji dostarczającej informacji zawartych w zapisie. Jeśli główne części informacji zostały dostarczone przez więcej niż jedną osobę lub organizację, każda z nich powinna zostać wpisana, wraz z ich nazwiskiem / nazwą, przynależnością oraz adresem.




    1. Nazwa terenu (obowiązkowe)

Nazwy terenów są wpisywane w ich miejscowym języku. Tym sposobem unika się trudnych tłumaczeń, a integracja istniejących danych na poziomie krajowym i lokalnym jest prosta. W przypadku różnych znaków (np. greckich) nazwy są transliterowane.




    1. Daty identyfikacji i wyznaczenia terenu (obowiązkowe)

Może to dotyczyć czterech dat: daty kiedy teren został zaproponowany jako kwalifikujący się do identyfikacji jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty (TZW), daty kiedy teren jest potwierdzony jako TZW, oraz dwóch dat wyznaczenia (SOO i OSO). Istnieje konieczność zapisania daty dla każdego z nich. Cztery podpola wskazują rok i miesiąc kiedy teren został zaproponowany jako kwalifikujący się do identyfikacji jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty (TZW), datę kiedy teren został potwierdzony jako TZW, datę kiedy teren został oficjalnie wprowadzony do wykazu przez Państwo Członkowskie jako obszar specjalnej ochrony i/lub na końcu datę kiedy został wyznaczony jako specjalny obszar ochrony. Jeśli teren został wyznaczony, a następnie poszerzony, wskazuje się rok pierwotnego wprowadzenia do wykazu oraz podaje się ostatnią ogólną jego powierzchnię.


2. LOKALIZACJA TERENU
2.1. Lokalizacja centrum terenu (obowiązkowe)
Współrzędne geograficzne (długość i szerokość geograficzna) centrum terenu muszą być wprowadzone w stopniach, minutach i sekundach. Stopnie, minuty i sekundy długości geograficznej zachodniej od południka w Greenwich są podawane konwencjonalnie w wartościach ujemnych, natomiast stopnie długości geograficznej wschodniej w dodatnich wartościach, które są potwierdzane znakiem + lub tak rozumiane, jeśli znak ten jest zastępowany spacją. Unika się w ten sposób problemów ze współrzędnymi, jeśli dane są następnie przenoszone do systemu informacji geograficznej (GIS).
W przypadku terenów składających się z różnych obszarów, wprowadza się współrzędne geograficzne najważniejszych podobszarów.
Prawie wszystkie kraje używają różnych skal, rodzajów projekcji i parametrów dla sporządzania map topograficznych. Będąc najważniejszym źródłem dla identyfikacji współrzędnych geograficznych takie alternatywne systemy współrzędnych (UTM, Lambert Conformal lub Azimuthal, Gauss-Kruger, itp.) są dopuszczalne dla zapisywania lokalizacji terenów pod warunkiem, że rodzaj projekcji oraz parametry są wskazane w pkt. 7 (mapa terenu). Powyższe odesłania do współrzędnych zostaną przetworzone w GIS na stopnie długości i szerokości geograficznej w celu przechowywania w ostatecznej bazie danych.
Chociaż współrzędne centrum terenu nie występują w prawie wszystkich dokumentach źródłowych, należy dołożyć starań, aby dokładnie wypełnić to pole. Ma to podstawowe znaczenie dla sporządzania map oraz procedur pokrywania się z innymi tematycznymi warstwami danych (takimi jak Land Cover, typ gleby, przeznaczenie gruntów, jakość powietrza,...). Każda osoba przekazująca dane do centralnej bazy danych, która zamierza wykorzystać alternatywny system współrzędnych będzie musiała to omówić z właściwym organem Komisji. Po dokładnym zapisaniu współrzędnych informacje w innych polach danych mogą być wypełnione automatycznie bez dość długich procedur.
Jeśli granice terenu są przekazywane w formie cyfrowej, pole to może być obliczone automatycznie jako centralny punkt wielokątów.
2.2. Powierzchnia terenu (obowiązkowe)
Powierzchnia terenu podawana jest w hektarach. Chociaż jest to obowiązkowe pole, w przypadku terenów, których powierzchnia jest nadal nieznana podaje się wartość – 99. Wartość 0 może być poprawna, jeśli teren jest jaskinią lub klifem. W tym przypadku pole 2.3. jest obowiązkowe.
Jeśli powierzchnia terenu uległa zmianie z czasem, wprowadza się ostatnią ogólną powierzchnię.
2.3. Długość terenu (obowiązkowe jeśli 2.2 0)
Pole to jest obowiązkowe jedynie wtedy, kiedy pomiary powierzchni nie mają znaczenia (np. jaskinie, klify). Długość terenu wprowadzana jest w kilometrach.
Jeśli długość terenu uległa zmianie z czasem, wprowadza się ostatnią ogólną długość.
2.4. Wysokość (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
Należy wprowadzić wysokość terenu nad poziomem morza w trzech podpolach, które odnotowują minimalną, maksymalną oraz średnią wysokość granic terenu. Ważne jest również zapisanie ujemnych wartości (poniżej poziomu morza), jeśli takie występują. Wartość średnia powinna być obliczona jako średnia ważona klas wysokości w obrębie terenu. W celu obliczenia danych dotyczących wysokości w sposób automatyczny, z wykorzystaniem istniejących modeli cyfrowej wysokości (DEM) w systemie GIS, jest szczególnie ważne poświęcenie większej ilości czasu na dokładne zapisanie współrzędnych terenu oraz jego granic. Taki model będzie dostępny do wykorzystania w ramach Komisji poprzez projekt Eurostat Gisco.
2.5. Kod regionu administracyjnego, nazwa i procent pokrycia w ramach każdego regionu (obowiązkowe)
Eurostat rozwinął standardowy hierarchiczny system kodowania dla regionów Wspólnoty Europejskiej dla odniesień do danych statystycznych. Ten system kodowania musi być stosowany do wszystkich aplikacji kodowania regionalnego w Komisji. Pełny opis można znaleźć w publikacji Eurostat oraz w dodatku A.
Kody NUTS są wprowadzane dla każdego terenu, wraz z udziałem procentowym terenu w ramach każdego regionu. Obowiązkowy jest jeden kod. Jeśli teren jest rozciągnięty na różne regiony, do bazy danych wprowadza się na jak najbardziej szczegółowym poziomie (5 znaków) tyle kodów ile jest tych regionów. Nazwa regionu jest wymagana dla ponownego sprawdzenia.
Jeśli informacje na temat granic istnieją w formie cyfrowej, procent pokrycia terenu w różnych regionach NUTS może zostać obliczony w formie cyfrowej.
Jeśli tereny obejmują morski element, który nie jest objęty systemem NUTS, % powierzchni terenu w ramach tego elementu również powinien zostać odnotowany.
2.6. Region(-y) biogeograficzny(-e) (obowiązkowe)
Odnosząc się do mapy regionów biogeograficznych (Rysunek 2: Doc. Hab. 95/10) należy wskazać, w którym regionie występują tereny poprzez zaznaczenie odpowiednich kratek.
Rysunek 2
Mapa regionów biogeograficznych (Doc. Hab 95/10)

Borealny

Kontynentalny

Atlantycki
Makaroneazja

Śródziemnomorski



Kartografia: Europejskie Centrum Tematyczne

w zakresie Ochrony Przyrody.



Paryż – listopad 1995 r.

3. INFORMACJE EKOLOGICZNE
W przypadku tworzenia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty (TZW) na mocy dyrektywy 92/43/EWG
Państwa Członkowskie muszą przekazać istotne informacje na temat typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I (ppkt 3.1) oraz dla gatunków flory i fauny z załącznika II (ppkt. 3.2.c–3.2.g).
W ostatecznej fazie wyznaczenia lub klasyfikacji terenu wymienionego na mocy którejkolwiek dyrektywy należy przekazać wszelkie informacje ekologiczne niezbędne do umożliwienia oceny przyczynienia się terenu do ogólnej efektywności i spójności sieci Natura 2000.
W przypadku terenów sklasyfikowanych lub które mają być sklasyfikowane jako obszary specjalnej ochrony (OSO)
- wszelkie istotne informacje na temat gatunków z załącznika I (ppkt 3.2.a) oraz gatunków wędrownych nie włączonych do załącznika I (ppkt 3.2.b) są obowiązkowe,
- informacje dotyczące siedlisk przyrodniczych z załącznika I (pkt 3.1) oraz gatunków fauny i flory z załącznika II (ppkt. 3.2.c–3.2.g) muszą również zostać przekazane w odniesieniu do całości lub tej części terenu, jeśli jest ona również uznawana jako mająca znaczenie dla Wspólnoty zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG lub jednocześnie wyznaczona jako Specjalny Obszar Ochrony (SOO),
- wszelkie inne istotne informacje na temat gatunków fauny i flory (ppkt 3.3) są pożądane,
- w przypadku terenu zaklasyfikowanego jako OSO i nie uznanego w całości lub części jako mający znaczenie dla Wspólnoty na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, lecz w przypadku którego niektóre informacje na temat siedlisk przyrodniczych lub gatunków fauny i flory mają znaczenie dla ochrony gatunków ptactwa, w przypadku których nastąpiła klasyfikacja jako OSO, informacje takie są pożądane.
W przypadku terenów, które mają być wyznaczone jako specjalne obszary ochrony (SOO)
- wszelkie istotne informacje dotyczące typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I (ppkt 3.1) oraz gatunków fauny i flory z załącznika II (ppkt. 3.2.c–3.2.g) są obowiązkowe,
- wszelkie istotne informacje dotyczące gatunków ptactwa z załącznika I oraz gatunków wędrownych zgodnie z dyrektywą Rady 79/409/EWG (ppkt. 3.2.a oraz 3.2.b) muszą być przekazane w odniesieniu do całości lub tej części terenu, która jest jednocześnie sklasyfikowana lub ma być sklasyfikowana jako OSO,
- wszelkie inne istotne informacje na temat gatunków fauny i flory (ppkt 3.3) są pożądane.
3.1. Typy siedlisk przyrodniczych występujące na terenie oraz ocena terenu dla nich
(i) Kody i % pokrycia siedlisk przyrodniczych
- typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I: kody i ich % pokrycia w obrębie terenu (dodatek B)
Należy tu wprowadzić kod typu siedliska przyrodniczego z załącznika I do dyrektywy 92/43/EWG, wskazany w dodatku B. Ten czteroznakowy kod następuje po hierarchicznej prezentacji typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I do dyrektywy. Należy wprowadzić wszystkie siedliska przyrodnicze z załącznika I występujące na specjalnym terenie, wraz z % pokrycia (powiązanym z kryteriami A lit. b) z załącznika III do niniejszej dyrektywy).
Przykład: 4110/005: 5% terenu jest pokryte przez siedlisko przyrodnicze numer 4110 z załącznika I.
(ii) Kryteria oceny terenu dla danego typu siedliska przyrodniczego z załącznika I (zgodnie z sekcją A załącznika III)
- REPREZENTATYWNOŚĆ: = A lit. a) z załącznika III: stopień reprezentatywności typu siedliska przyrodniczego na terenie.
Kryterium A lit. a) z załącznika III powinno być powiązane z podręcznikiem interpretacji typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I, ponieważ podręcznik ten zawiera definicję, wykaz charakterystycznych gatunków oraz inne istotne elementy. Stopień reprezentatywności daje wyobrażenie o stopniu w „jakim typowe” jest dane siedlisko przyrodnicze. Gdy zaistnieje taka konieczność, ocena ta powinna brać również pod uwagę reprezentatywność typu siedliska przyrodniczego na danym terenie, albo dla grupy typów siedlisk przyrodniczych albo dla poszczególnych kombinacji różnych typów siedlisk przyrodniczych.
Jeśli dane, mianowicie dane ilościowe, dla porównania, nie istnieją lub jeśli pomiar kryterium nie jest możliwy, można wykorzystać „najlepszą ocenę ekspercką” w celu określenia rangi typu przyrodniczego siedliska.
Należy wykorzystać następujący system rankingu:
A: doskonała reprezentatywność,
B: dobra reprezentatywność,
C: znacząca reprezentatywność.
Ponadto, wszelkie przypadki, gdy typ siedliska przyrodniczego występuje na terenie w sposób nieznaczący, muszą być wykazane w czwartej kategorii:
D: nieznaczące występowanie.
W przypadkach kiedy reprezentatywność terenu dla danego typu siedliska przyrodniczego jest sklasyfikowana jako „D: nieznacząca”, nie jest wymagane żadne inne wskazanie dla innego kryterium oceny dotyczącego tego typu siedlisk przyrodniczych na danym terenie. W tych przypadkach kryteria „Powierzchnia względna”, „Stan ochrony” oraz „Ocena ogólna” nie powinny być zaznaczone.
- POWIERZCHNIA WZGLĘDNA: = A lit. b) z załącznika III: Powierzchnia terenu pokryta przez typ siedliska przyrodniczego w stosunku do ogólnej powierzchni pokrytej tym typem siedliska przyrodniczego w obrębie terytorium państwa.
Teoretycznie, dla dokonania oceny kryterium A lit. b) należy zmierzyć powierzchnię pokrytą typem siedliska przyrodniczego na terenie oraz ogólną powierzchnię terytorium państwa, jaka jest pokryta tym samym typem siedliska przyrodniczego. Choć jest to oczywiste, może być niezmiernie trudne dokonanie powyższych pomiarów, szczególnie tych dotyczących odnośnej powierzchni kraju.
To kryterium powinno być wyrażone jako procent „p”. Ocena, czy istnieją dwa pomiary lub mogą być uzyskane (a na tej podstawie procent może być obliczony) lub że wynik powstaje z oszacowania zgodnie z najlepszą oceną (co jest bardziej prawdopodobne) ocena „p” w ramach przedziałów klas powinna być dokonana z wykorzystaniem poniższego stopniującego wzoru:
A: 100 p > 15%
B: 15 p > 2%
C: 2 p > 0%
- STAN ZACHOWANIA: = A lit. c) z załącznika III: Stopień zachowania struktury i funkcji typu siedliska przyrodniczego i możliwości odtworzenia
Kryterium to obejmuje trzy podkryteria:
(i) stopień zachowania struktury,
(ii) stopień zachowania funkcji,
(iii) możliwość odtworzenia.
Chociaż powyższe podkryteria powinny być ocenione oddzielnie, niemniej jednak powinny być połączone dla wymogów wyboru terenów proponowanych na wykazie krajowym, gdyż mają one skomplikowany i wzajemnie zależny wpływ na proces.
(i) Stopień zachowania struktury
To podkryterium powinno być powiązane z podręcznikiem interpretacji siedlisk przyrodniczych z załącznika I, ponieważ podręcznik wprowadza definicję, wykaz charakterystycznych gatunków oraz inne istotne elementy.
Porównując strukturę danego typu siedliska przyrodniczego występującego na terenie z danymi z podręcznika interpretacji (oraz innych istotnych informacji naukowych), a nawet z tym samym typem siedliska przyrodniczego na innych terenach, powinna istnieć możliwość ustanowienia systemu rankingu zgodnie z poniższym, z wykorzystaniem „najlepszej oceny eksperckiej”:
I: doskonała struktura,
II: struktura dobrze zachowana,
III: średnio lub częściowo zdegradowana struktura.
W przypadkach, kiedy podklasa „doskonała struktura” jest podana w kryterium A lit. c) powinna być w całości sklasyfikowana jako „A: doskonałe zachowanie”, niezależnie od klasyfikacji innych dwóch podkryteriów.
W przypadku gdy dany typ siedliska przyrodniczego na danym terenie nie posiada doskonałej struktury, jest nadal konieczne dokonanie oceny pozostałych dwóch podkryteriów.
(ii) Stopień zachowania funkcji
Zdefiniowanie i zmierzenie funkcji poszczególnych typów siedlisk przyrodniczych na określonym terenie oraz ich zachowanie, niezależnie od innych typów siedlisk przyrodniczych może być trudne. Z tego powodu pożyteczne jest sparafrazowanie „zachowania funkcji” przy pomocy perspektyw (zasoby i prawdopodobieństwo) danego typu siedliska przyrodniczego na terenie dla utrzymania jego struktury dla przyszłości, mając na uwadze z jednej strony możliwe niekorzystne wpływy a z drugiej strony wszelkie rozsądne możliwe wysiłki podejmowane dla ochrony.
I: doskonałe perspektywy
II: dobre perspektywy
III: średnie lub niekorzystne perspektywy
W przypadkach kiedy podklasa „I: doskonałe perspektywy” lub „II: dobre perspektywy” są połączone z klasyfikacją „II: struktura dobrze zachowana” z pierwszego podkryterium, kryterium A lit. c) powinno być całkowicie sklasyfikowane jako odpowiednio „A: doskonałe zachowanie” lub „B: dobre zachowanie”, niezależnie od klasyfikacji trzeciego podkryterium, które nie powinno być dalej brane pod uwagę.
W przypadkach kiedy podklasa „III: średnie lub niekorzystne perspektywy” jest połączona z klasyfikacją „III: średnio lub częściowo zdegradowana struktura” z pierwszego podkryterium, kryterium A lit. c) w swojej całości powinno być sklasyfikowane jako „C: średnia lub zmniejszone zachowanie”, niezależnie od klasyfikacji trzeciego podkryterium, które nie powinno być dalej brane pod uwagę.
(iii) Możliwości odtworzenia.
To podkryterium jest wykorzystywane dla oceny, w jakim zakresie odtworzenie typu siedliska przyrodniczego na danym terenie jest możliwe.
Najważniejsza z punktu widzenia oceny jest jego wykonalność z punktu widzenia naukowego: czy obecny stan wiedzy zapewnia odpowiedź na pytanie „co robić i jak to robić”? Zakłada to pełną wiedzę na temat struktury i funkcji typu siedliska przyrodniczego oraz konkretnych planów zarządzania i zaleceń niezbędnych dla jego odtworzenia, tj. do stabilizacji lub zwiększenia udziału procentowego powierzchni pokrytej tym siedliskiem przyrodniczym w celu ponownego ustanowienia specjalnej struktury i funkcji, które są niezbędne dla jego długoterminowego utrzymania oraz w celu utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony jego typowych gatunków.
Drugie pytanie, jakie może zostać zadane to, czy jest to efektywne pod względem kosztów z punktu widzenia ochrony przyrody. Ocena powyższa powinna wziąć pod uwagę stopień zagrożenia oraz rzadkość typu siedliska przyrodniczego.
System rankingu powinien być następujący, z wykorzystaniem „najlepszej oceny eksperckiej”:
I: łatwe odtworzenie
II: możliwe odtworzenie ze średnim wysiłkiem
III: trudne lub niemożliwe odtworzenie
Synteza: zastosowanie do ogólnej klasyfikacji trzech podkryteriów
A: doskonałe zachowanie
= doskonała struktura, niezależnie od klasyfikacji pozostałych dwóch podkryteriów,
= struktura dobrze zachowana i doskonałe perspektywy niezależnie od klasyfikacji trzeciego kryterium,


: enlargement -> ccvista
ccvista -> Rozporządzenie komisji (WE) nr 1607/2003 z dnia 12 września 2003 r zmieniające po raz dwudziesty drugi rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre
ccvista -> Rozporządzenie komisji (WE) nr 1724/2003 z dnia 29 września 2003 r zmieniające po raz dwudziesty trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre
ccvista -> ProtokóŁ dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejami I innymi substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach
ccvista -> Uzgodniony protokóŁ nr 5
ccvista -> Decyzja komisji
ccvista -> Decyzja komisji
ccvista -> Decyzja komisji
ccvista -> Rozporządzenie rady (WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 r nakładające ostateczne cło antydumpingowe I stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (cfl)
ccvista -> Rozporządzenie komisji (WE) nr 2593/2001 z dnia 28 grudnia 2001 r zmieniające rozporządzenie (WE) nr 909/2001 w odniesieniu do rejestrowania przywozu glifosatu wytwarzanego przez jednego malezyjskiego I jednego tajwańskiego producenta dokonującego
ccvista -> Dyrektywa 2002/30/we parlamentu europejskiego I rady z dnia 26 marca 2002 r w sprawie ustanowienia zasad I procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty


1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   37


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna