Decyzja nr 11/2014



Pobieranie 74.88 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar74.88 Kb.


Nr: ŻG.8361.166.1.2014.IK11 Lublin, dnia 28 stycznia 2015r.
D e c y z j a nr 11/2014

Na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz.669 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej


w Lublinie wymierza przedsiębiorcy–„ALMA MARKET” Spółka Akcyjna,
30-964 Kraków, ul. Pilotów 6, karę pieniężną w wysokości 1164,00 zł (słownie: jeden tysiąc sto sześćdziesiąt cztery złote, zero groszy) z tytułu wprowadzenia do obrotu 8 partii artykułów rolno-spożywczych łącznej wartości 456,47 zł nieodpowiedniej jakości handlowej, z uwagi na bezzasadne zastosowanie
w oznakowaniu terminów: „tradycyjny”, „naturalny” „wiejski”, „domowy”, co stanowi naruszenie postanowień art. 6 art. 7 ust. 1 lit. a, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia
25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE.L.2011.304.18 z późn.zm.), art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. 2014r., poz. 669 z późn. zm.) w związku z art. 17 ust. 1 oraz art. 2 ust. 2 lit. o
i art. 2 ust. 2 lit. p ww. rozporządzenia nr 1169/2011, art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy
z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jednolity: Dz. U. 2010r Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) a także art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 31 z 01.02.2002r. z późn. zm.).
U Z A S A D N I E N I E
Na podstawie art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt
i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 z 30.4.2004, str. 1 ze zm.; sprostowanie:
Dz. U. L 191 z 28.05.2004, str.1 z późn. zm.), art. 17 ust. 3 ustawy z dnia
21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 669 z późn. zm.), w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 148 z późn. zm.) w dniach
26 - 29.08.2014r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie przeprowadzili kontrolę w „Delikatesach Alma” w Lublinie, przy al. Spółdzielczości Pracy 32, należących do „ALMA MARKET” Spółka Akcyjna, 30-964 Kraków, ul. Pilotów 6.

Podczas kontroli w obrocie handlowym stwierdzono 8 partii środków spożywczych oznakowanych niezgodnie z przepisami prawa żywnościowego,


z uwagi na bezzasadne zastosowanie terminów: „tradycyjny”, „naturalny” „wiejski”, „domowy” w oznakowaniu, następujących produktów:

• „POLĘDWICZKA TRADYCYJNA Z KURCZAKA” á 450g, produkt bezglutenowy, wędzony, parzony, produkcji KONSPOL HOLDING Sp. z o.o. ul. Grottgera 40, 33-300 Nowy Sącz, oznaczony terminem przydatności do spożycia: „Należy spożyć do” 11.09.2014 i numerem partii produkcyjnej: 697/7, który w składzie zawierał m. in. białko sojowe, substancje zagęszczające E 407 (karagen), E 415 (guma ksantanowa) i przeciwutleniacz E 300 (kwas askorbinowy);

• „SEREK TWAROGOWY KOZI DO SMAROWANIA” NATURALNY. Produkt termizowany á 150g, oznaczony terminem przydatności do spożycia: „Należy spożyć do” 23.10.14 i numerem partii produkcyjnej: TU7, produkcji MLECZARNIA TUREK Sp. z o. o., 62-700 Turek, ul. W. Milewskiego11, który w składzie zawierał m. in. substancje dodatkowe zagęszczające E 407 (karagen)
i E 410 (mączka chleba świętojańskiego);

• „SZYNKA WIEJSKA” produkt wędzony, parzony, produkcji Zakłady Mięsne UNIMĘS Sp. z o. o., ul. Powstańców Styczniowych 9, 32-500 Chrzanów, oznaczony terminem przydatności do spożycia: „Należy spożyć do” 12.09.14


i numerem partii produkcyjnej:143305001, który zawierał w składzie m.in. białko sojowe, błonnik sojowy i substancje dodatkowe: stabilizatory E 451 (trifosforany), E 452 (polifosforany), E 450 (difosforany), E 262 (octany sodu), substancję zagęszczającą E 407 (karagen), przeciwutleniacze E 316 (izoaskorbinian sodu), E 301 (askorbinian sodu), wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian monosodowy) i regulator kwasowości E 331 (cytryniany sodu);

• „PASZTET WIEJSKI” á 190g konserwa wieprzowo-drobiowa sterylizowana, oznaczona datą minimalnej trwałości: „Najlepiej spożyć przed” 27.08.2015 i numerem partii produkcyjnej: L.B1/13, produkcji ROLNIK


Sp. z o. o. Zakład Przetwórstwa Mięsnego ul. Pszczyńska 10, 43-187 Orzesze, która w składzie zawierała m.in. mięso oddzielone mechanicznie, białko sojowe, aromaty i substancje dodatkowe: zagęszczające E 407 (karagen), E 1422 (acetylowany adypinian diskrobiowy), wzmacniacze smaku E 621(glutaminian monosodowy), E 635 (5ʹ-rybonukleotydy disodowe);

• „FILETY ŚLEDZIOWE WIEJSKIE” - Wiejskie filety śledziowe marynowane w zalewie á 600g (masa netto po odsączeniu 340g), oznaczone terminem przydatności do spożycia: „Należy spożyć do” 14.09.14 i numerem partii produkcyjnej: 272FG, produkcji CONTIMAX S.A., 32-700 Bochnia,


ul. Partyzantów 12C, które w składzie zawierały m. in. substancje dodatkowe: konserwujące E 211 (benzoesan sodu), E 202 (sorbinian potasu) oraz substancję słodzącą E 954 (sacharynian sodu);

• „CHRZAN WIEJSKI” RĘBEK á 200g „tradycyjna receptura”, oznaczony datą minimalnej trwałości: „Najlepiej spożyć przed” 05.09.2014, produkcji Przetwórstwo Owoców i Warzyw PIOTR RĘBEK, 03-982 Warszawa,


ul. Stoczniowców 7, który w składzie zawierał m. in. substancje dodatkowe: stabilizator E 412 (guma guar) i przeciwutleniacz E 223 (pirosiarczyn sodu);

• „SMALEC DOMOWY” á 250g produkcji TARCZYŃSKI S.A. Ujeździec Mały 80, 55-100 Trzebnica, oznaczony datą minimalnej trwałości: „Najlepiej spożyć przed” 07.11.2015 i numerem partii produkcyjnej: 0178/3177, który


w składzie zawierał m. in. białko sojowe, aromaty i substancje dodatkowe: wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian monosodowy), stabilizatory E 450 (difosforany), E 451 (trifosforany), E 452 (polifosforany). Na etykiecie umieszczono również informację o treści: „Smalec domowy Spróbuj prawdziwego, domowego smalcu z najlepszym mięsem, przygotowanego według znakomitego, polskiego przepisu…”.;

• „PASZTET DOMOWY Z INDYKIEM” á 160g produkcji TARCZYŃSKI S.A. jw., oznaczony datą minimalnej trwałości: „Najlepiej spożyć przed” 26.03.2016 i numerem partii produkcyjnej: 0036/2832, który w składzie zawierał m.in. aromat i substancje dodatkowe: stabilizator E 407 (karagen), emulgator


E 471 (mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych), wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian monosodowy), przeciwutleniacz E 301 (askorbinian sodu). Na etykiecie umieszczono również informację o treści: „Pasztet domowy z indykiem. Aromatyczny pasztet grubo rozdrobniony, który przyrządzony został według tradycyjnej, polskiej receptury….”.;
Powyższy sposób oznakowania wprowadza konsumentów w błąd, co do charakterystyki środków spożywczych, w szczególności ich nazwy, rodzaju, właściwości, składu i metod produkcji, poprzez sugerowanie, że:

- produkty wprowadzone do obrotu pod nazwą zawierającą termin „tradycyjna” („Polędwiczka tradycyjna z kurczaka”) lub informujące w oznakowaniu


o zastosowaniu tradycyjnej receptury („Pasztet domowy z indykiem”, „Chrzan wiejski”) spełniają wymagania określone w art. 3 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U. UE L 343 z 14.12.2012s.1) oraz w art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a więc wytworzone zostały
z podstawowych składników, z zastosowaniem dawnych receptur i tradycyjnego sposobu produkcji, bez udziału białka sojowego, aromatów oraz dodatkowych substancji dozwolonych takich jak: karagen (E 407), guma ksantanowa (E 415), kwas askorbinowy (E300), mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych (E 471), glutaminian monosodowy (E 621), askorbinian sodu (E 301), guma guar (E 412)
i pirosiarczyn sodu, (E 223), które są składnikami receptur i norm zakładowych środków spożywczych produkowanych przy zastosowaniu nowoczesnych metod w produkcji przemysłowej;

- produkty zawierające w oznakowaniu termin „naturalny” („Serek twarogowy kozi do smarowania” Naturalny. Termizowany) zgodnie m. in. z kryteriami Food Standards Agency, są wyrobami wytworzonymi wyłącznie ze składników pochodzenia naturalnego, a więc z mleka, z wykorzystaniem jedynie składników niezbędnych do otrzymania wyrobu – kultur bakterii fermentacji mlekowej, oraz nie zawierają innych składników i/lub dodatków takich jak: karagen (E 407)


i mączka chleba świętojańskiego (E 410);

- produkty zawierające w nazwie termin „wiejski” i „domowy” („Szynka wiejska”, „Pasztet wiejski”, „Filety śledziowe wiejskie”, „Chrzan wiejski” oraz „Smalec domowy”, „Pasztet domowy z indykiem”) zostały wytworzone


z podstawowych składników dostępnych w warunkach gospodarstwa domowego lub wiejskiego, prostą technologią, a więc domowym sposobem lub metodami stosowanymi przy wyrobie produktów wiejskich, a nie w drodze produkcji przemysłowej, wykorzystującej mięso oddzielone mechanicznie, składniki funkcjonalne oraz liczne dozwolone substancje dodatkowe, tj. białko sojowe, błonnik sojowy, aromaty, trifosforany (E 451), polifosforany (E 452), difosforany (E 450), octany sodu (E 262), karagen (E 407), izoaskorbinian sodu (E 316), askorbinian sodu (E 301), glutaminian monosodowy (E 621), cytryniany sodu
(E 331), acetylowany adypinian diskrobiowy (E 1422), 5ʹ-rybonukleotydy disodowe (E 635), benzoesan sodu (E 211), sorbinian potasu (E 202), sacharynian sodu (E 954), guma guar (E 412), pirosiarczyn sodu (E 223).
Zastosowanie w oznakowaniu, w tym w szczególności w nazwie wyrobu terminu „tradycyjny”, „wiejski”, „domowy” „naturalny” sugeruje, że produkt posiada takie cechy jakości, jakie w świadomości konsumentów posiadają wyroby domowe, wiejskie, tradycyjne, naturalne, a więc wyróżnia się wyższą jakością, niż inne produkty tego rodzaju, otrzymane w drodze produkcji przemysłowej opartej na nowoczesnej technologii. Tymczasem oznaczenia handlowe ww. produktów wskazują, że ich skład surowcowy nie odróżnia tych wyrobów od innych podobnych konwencjonalnych środków spożywczych występujących na rynku.
W wyniku przeprowadzonego postępowania pokontrolnego przedsiębiorca „ALMA MARKET” S.A. w Krakowie w piśmie z dnia 13.10.2014r. wyjaśnił,
iż poinformował producentów zakwestionowanych środków spożywczych
o błędnym oznakowaniu, wnosząc o podjęcie działań zmierzających do wyeliminowania zaistniałych nieprawidłowości oraz pouczył producentów, że „stosując w oznakowaniu określenia „tradycyjny”, „domowy”, „naturalny” lub „wiejski” powinni wykazać, że rzeczywiście stosują tradycyjne receptury
i metody produkcji zakorzenione od lat w świadomości konsumentów oraz, że konsument ma prawo spodziewać się, iż produkty zostały wytworzone w sposób prosty, a nie w drodze produkcji przemysłowej z wykorzystaniem substancji zagęszczających i konserwujących”.

Niezależnie od powyższego w odpowiedzi na pisma z dnia 16.09.2014r.


Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, producenci zakwestionowanych środków spożywczych wyjaśnili, że dostosują oznaczenia handlowe produktów do postanowień obowiązujących przepisów, zmieniając nazwy następujących wyrobów:

- „Smalcu domowego” á 250g i „Pasztetu domowego z indykiem” á 160g produkcji TARCZYŃSKI S.A.;

- „Pasztetu wiejskiego” á 190g konserwy wieprzowo-drobiowej sterylizowanej produkcji ROLNIK Sp. z o. o. Zakład Przetwórstwa Mięsnego;

- „Polędwiczki tradycyjnej z kurczaka” á 450g, produktu bezglutenowego, wędzonego, parzonego, produkcji KONSPOL HOLDING Sp. z o.o.;

- „Filetów śledziowych wiejskich” - Wiejskich filetów śledziowych marynowanych w zalewie á 600g, produkcji CONTIMAX S.A.

Producent wyrobu o nazwie „Chrzan wiejski” á 200g „tradycyjna receptura”- Przetwórstwo Owoców i Warzyw PIOTR RĘBEK, 03-982 Warszawa, ul. Stoczniowców 7, w piśmie z dnia 24.09.2014r. wyjaśnił, że firma usytuowana jest w miejscu, które wchłonęło miasto ale wcześniej były to tereny wiejskie. Chrzan wiejski produkowany jest tradycyjną metodą polegająca na dostosowaniu długości włókien chrzanu do dawnego systemu tarcia na tarkach. Pozostałe komponenty dodawane są zgodnie z wiedzą przekazaną przez rodziców właściciela przedsiębiorstwa, którzy handlowali chrzanem produkowanym


w domowej manufakturze. Dodatek pirosiarczynu i gumy guar gwarantuje stabilność konsystencji i wydłużenie okresu przydatności do spożycia. Aby produkt nie budził zastrzeżeń z etykiety usunięty zostanie napis „tradycyjna receptura”.

Mleczarnia „TUREK” Sp. z o.o., 62-700 Turek, ul. W. Milewskiego11, producent wyrobu „Serek twarogowy kozi do smarowania” Naturalny. Produkt termizowany á 150g, w piśmie z dnia 14.09.2014r. wyjaśnił, iż „oznakowanie zgodne jest z obowiązująca legislacją prawną. Używanie określenia „naturalny” zostało uregulowane jedynie w obszarze oświadczeń żywieniowych rozporządzenie (WE) nr 1924/2006, np. „naturalnie wysoka zawartość białka”. Brak jest innych aktów prawnych czy normatywnych regulujących wprost kwestię stosowania określenia „naturalny” w oznakowaniu środków spożywczych…”. Ponadto posługując się kryteriami stosowanymi przez Food Standards Agency zdaniem ww. producenta „w przypadku produktów mleczarskich termin „naturalny” jest umieszczany na opakowaniach produktów mleczarskich w celu zasygnalizowania, że ich smak i aromat pochodzi wyłącznie ze składników, które nie zostały zmodyfikowane za pomocą dodatków smakowych typu zioła czy szczypiorek. Jest to produkt niearomatyzowany, wytwarzany z mleka i wolny od innych składników i dodatków, takich jak aromaty i barwniki.”

Radca prawny Kancelarii Radcy Prawnego Piotra Manowskiego reprezentującej Zakłady Mięsne UNIMĘS Sp. z o. o., ul. Powstańców Styczniowych 9, 32-500 Chrzanów- producenta wyrobu o nazwie „SZYNKA WIEJSKA” produkt wędzony, parzony, w piśmie z dnia 26.08.2014r. (doręczone 06.10.2014r.) wyjaśnił, że oznakowanie „Szynka wiejska” stanowi nazwę handlową produktu. Z określenia „wiejski” nie można wnioskować, że wiąże się z nim wytworzenie produktu bez użycia substancji dodatkowych zwłaszcza, że takie dodatki na wsi stosuje się. Użycie ww. określenia nie może być również utożsamiane z wytworzeniem produktu w prosty sposób, przy użyciu składników i technologii stosowanych w gospodarstwie wiejskim, z czego ma wynikać również wyższa jakość produktu tego rodzaju, aniżeli uzyskana w drodze produkcji przemysłowej. Z sugerowaniem, że produkt wytworzono bez użycia substancji dodatkowych mielibyśmy do czynienia tylko w przypadku zawarcia na etykiecie dodatkowej informacji: „bez konserwantów”, „bez sztucznych barwników”. Etykieta produktu wskazuje jego skład, z którym konsument może się zapoznać. Zgodność informacji podanych na etykiecie należy oceniać całościowo, a nie wybiórczo jej poszczególne elementy. Ponadto konsument zdaje sobie sprawę, że w pewnym przedziale cenowym nie może liczyć na wyrób bez substancji dodatkowych, powszechnie określanych jako konserwanty.
W przypadku „Szynki wiejskiej” cena jest taka, że niemożliwym byłoby zaoferowanie konsumentowi tego produktu w tej cenie bez substancji dodatkowych. Konsument nie został więc wprowadzony w błąd i nie zostały naruszone przepisy prawa. Jakość ww. produktu odpowiada jego składowi
i został on oznakowany prawidłowo, zgodnie z przepisami. Nie ma podstaw do zmiany nazwy przedmiotowego wyrobu.

W odpowiedzi z dnia 17.10.2014r. adresowanej do Kancelarii Radcy Prawnego Piotra Manowskiego, Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie, ponownie uznał oznakowanie wyrobu „Szynka wiejska” za niezgodne ze wskazanymi przepisami prawa żywnościowego informując, m.in., iż środki spożywcze oceniane są kompleksowo i każda informacja umieszczona w ich oznakowaniu, w tym nazwa wyrobu, powinna być uzasadniona, aby nie wprowadzała konsumentów w błąd. Umieszczenie


w oznakowaniu środka spożywczego składu surowcowego nie zwalnia producenta z zastosowania właściwego nazewnictwa.
W związku z powyższym w dniu 06.11.2014r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu handlowego przez przedsiębiorcę –„ALMA MARKET” Spółka Akcyjna, 30-964 Kraków, ul. Pilotów 6, 8 partii artykułów rolno-spożywczych nieodpowiedniej jakości handlowej, z uwagi na bezzasadne zastosowanie
w oznakowaniu terminów: „tradycyjny”, „naturalny” „wiejski”, „domowy.

Strona postępowania - „ALMA MARKET” Spółka Akcyjna, 30-964 Kraków, ul. Pilotów 6, została również poinformowana o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranych dowodów, uzyskania wyjaśnień w sprawie oraz składania wniosków i zastrzeżeń w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie.

Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw.
W oparciu o przedstawiony stan faktyczny Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ustalił i stwierdził:
Spółka Akcyjna „ALMA MARKET” z siedzibą w Krakowie, ul. Pilotów 6, jest przedsiębiorcą wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego po numerem 0000019474 i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. handlu detalicznego artykułami żywnościowymi.

W okresie od 21.03.2014r. do 26.08.2014r. w „Delikatesach Alma”


w Lublinie, przy al. Spółdzielczości Pracy 32, wprowadziła do obrotu handlowego 8 partii ww. środków spożywczych oznakowanych niezgodnie
z przepisami prawa żywnościowego, na podstawie dokumentów dostawy
PZ nr, nr: 8801/14/LL z dnia 22.08.2014r; 8898/14/LL z dnia 26.08.2014r; 4741/14/LL z dnia 05.05.2014; 6788/14/LL z dnia 27.06.2014r; 3118/14/LL
z dnia 21.03.2014; 3650/14/LL z dnia 04.04.2014r; 8770/14/LL z dnia 22.08.2014r; 3484/14/LL z dnia 01.04.2014r; 8920/14/LL z dnia 26.08.2014r.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE. L. 2002, Nr 31, str. 1) podmiot działający na rynku spożywczym oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego
w przedsiębiorstwie spożywczym, które w myśl art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia „prowadzi jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności”. W myśl art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia

podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.”


„ALMA MARKET” Spółka Akcyjna z siedzibą w Krakowie, ul. Pilotów 6, jest podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącym we własnym imieniu działalność gospodarczą polegającą m.in. na handlu detalicznym artykułami żywnościowymi. Nie ulega zatem wątpliwości, iż posiada status podmiotu wprowadzającego na rynek środki spożywcze w rozumieniu powoływanego powyżej art. 3 ust. 3 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002. Tym samym, przedsiębiorca przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega rygorom określonym w ustawie o jakości handlowej i jego działania mogą podlegać ocenie w aspekcie odpowiedzialności za jakość produktów spożywczych będących przedmiotem obrotu towarowego.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014., poz. 669 z późn. zm.) „wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach


o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.”

W myśl art. 3 ust. 5 ww. ustawy „jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych


i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji
i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi”.
Oznakowanie środków spożywczych, jak wynika z powyższej definicji jest jednym z elementów jakości handlowej.

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L. 2011. 304. 18 z późn. zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) 1169/2011”, „każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczania konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie



z niniejszym rozporządzeniem”.

Stosownie do art. 2 ust.2 lit a ww. rozporządzenia, informacje na temat żywności oznaczają „informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków…”

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia „informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta” oraz muszą spełniać wymagania określone w art. 7 ust. 1 lit a cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Wprowadzenie do obrotu 8 partii środków spożywczych oznakowanych


w sposób sugerujący odmienny od przemysłowego skład surowcowy wyrobu
i sposób produkcji, narusza postanowienia cytowanego art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1169/2011.

Ponadto treść art. 7 ust. 4 ww. rozporządzenia stanowi, że przepisy zawarte w ust. 1 i 2 stosuje się również do reklamy oraz prezentacji środków spożywczych.

Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności „etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumenta w błąd.”

Zgodnie z wytycznymi Brytyjskiej Agencji ds. Standardów Żywności FSA (Food Standards Agency), stosowanymi zwyczajowo w krajach należących do Wspólnoty Europejskiej, opracowanymi na podstawie przepisów prawa żywnościowego Unii Europejskiej dla uczestników obrotu rynkowego, w tym dla producentów żywności, konsumentów, służb kontrolnych oraz organów ścigania, termin „naturalny” zastosowany w nazwie wyrobu oznacza, że produkt został wytworzony ze składników naturalnych, tj. składników pochodzenia naturalnego, a nie ze składników wyprodukowanych przez człowieka lub takich, w których powstanie człowiek ingerował. W przypadku produktów mleczarskich termin „naturalny” wskazuje, że produkt został wytworzony z surowców pochodzenia naturalnego, a więc z mleka, z wykorzystaniem wyłącznie składników koniecznych do otrzymania wyrobu - kultur bakterii fermentacji mlekowej i nie zawiera innych składników i dodatków.

Zastosowanie terminu „naturalny” w celu zasygnalizowania, że produkt jest niearomatyzowanym środkiem spożywczym, nie zawierającym dodatku aromatów i barwników, jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy rzeczywiście aromat produktu pochodzi wyłącznie ze składników koniecznych do jego wytworzenia oraz gdy jest to zwykły środek spożywczy, o tradycyjnym charakterze, do którego nie dodano żadnego składnika, i który został poddany jedynie takiemu przetworzeniu, dzięki któremu nadaje się do spożycia prze ludzi.

Wytyczne Food Standards Agency stanowią, że przez wprowadzenie w błąd rozumie się stosowanie terminu „naturalny” w odniesieniu do żywności lub jej składników, których skład został zmieniony za pomocą substancji chemicznych lub takich, które składają się z produktów nowych technologii, w tym dodatków do żywności.

Obowiązujące regulacje prawne wskazują, że szczególne miejsce
w przepisach prawa żywnościowego zajmuje nazwa środka spożywczego. W art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tj. Dz. U. 2014, poz. 669 z późn. zm.) nazwa, pod którą artykuł rolno-spożywczy wprowadzany jest do obrotu, jest informacją istotną
z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego.

W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „nazwą środka spożywczego jest jego nazwa przewidziana w przepisach. W przypadku braku takiej nazwy nazwą środka spożywczego jest jego nazwa zwyczajowa, a jeśli nazwa zwyczajowa nie istnieje lub nie jest stosowana, przedstawia się nazwę opisową tego środka spożywczego.”

Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 2 lit. o „nazwa zwyczajowa oznacza nazwę, która jest akceptowana jako nazwa środka spożywczego przez konsumentów w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana, bez potrzeby jej dalszego wyjaśniania”, zaś art. 2 ust.2 lit. p stanowi, iż „nazwa opisowa oznacza nazwę zawierającą opis środka spożywczego, a w razie potrzeby również jego zastosowania, który jest wystarczająco jasny, aby umożliwić konsumentom poznanie rzeczywistego charakteru tego środka spożywczego
i odróżnienie go od innych produktów, z którymi może być pomylony.”

Szczególny charakter nazwy jako elementu oznakowania, potwierdza wyróżnienie jej przez producentów środków spożywczych, poprzez zastosowanie większej czcionki, jej pogrubienie, zmianę kroju lub koloru w następujących produktach: „Szynka wiejska” produkcji ZM UNIMIĘS” Sp. z o. o.; „Polędwiczka tradycyjna z kurczaka” á 450g produkcji „KONSPOL HOLDING” Sp. z o. o.; „Smalec domowy” á 250g i „Pasztet domowy z indykiem” á 160g produkcji TARCZYŃSKI S.A.; „Pasztet wiejski” á 190g produkcji ROLNIK Sp. z o. o. Zakład Przetwórstwa Mięsnego; „Filety śledziowe wiejskie - Wiejskie filety śledziowe marynowane w zalewie” á 600g (masa netto po odsączeniu 340g) produkcji CONTIMAX S.A.; „Chrzan wiejski” á 200g produkcji Przetwórstwo Owoców i Warzyw PIOTR RĘBEK.

W związku z powyższym, oferowanie do sprzedaży środków spożywczych pod nazwą bezzasadnie zawierającą termin „tradycyjny”, „naturalny”, „wiejski”, „domowy”, w sposób szczególny wprowadza konsumentów w błąd co do cech jakości handlowej produktów, ponieważ nazwa środka spożywczego jest pierwszym i często najważniejszym elementem oznakowania, który wyróżnia produkt, zwracając uwagę konsumentów na dany środek spożywczy, ma wpływ na wybór konsumentów i może stanowić podstawę decyzji o zakupie.
Należy podkreślić, że podane w składzie surowcowym wymienionych wyrobów substancje dodatkowe są zdefiniowane w poszczególnych punktach załącznika I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. UE L 08.354.16 z późn. zm.) jako m. in.: stabilizatory - umożliwiające utrzymanie właściwości fizyczno-chemicznych środków spożywczych w tym: substancje umożliwiające utrzymanie w produkcie jednorodnej dyspersji dwóch lub większej liczby wzajemnie nierozpuszczalnych substancji, zachowujące lub wzmacniające istniejącą barwę produktu, zwiększające zdolność produktu do wiązania, również do tworzenia wiązań poprzecznych pomiędzy białkami, umożliwiających wiązanie się elementów produktu, a więc uzyskiwanie produktu zrekonstytuowanego (pkt 24), regulatory kwasowości- substancje zmieniające lub kontrolujące kwasowość lub zasadowość produktu (pkt 7), substancje zagęszczające - substancje zwiększające lepkość produktu (pkt 25), wzmacniacze smaku - substancje wzmacniające istniejący smak lub zapach produktu (pkt 14), przeciwutleniacze - substancje przedłużające okres przydatności produktu do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem na skutek utleniania, takim jak jełczenie tłuszczu zmiana barwy (pkt 4), substancje konserwujące - substancje przedłużające okres przydatności środków spożywczych do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem spowodowanym obecnością mikroorganizmów lub chroniące przed wzrostem mikroorganizmów patogennych (pkt 3), emulgatory - substancja umożliwiająca utworzenie lub utrzymanie jednorodnej mieszaniny dwóch lub większej liczby niemieszających się faz, takich jak olej i woda w środkach spożywczych (pkt 11), substancje słodzące - substancja stosowana do nadania środkom spożywczym słodkiego smaku (pkt 1), barwniki - substancje nadające lub przywracające żywności barwę. Uzyskane ze środków spożywczych i innych jadalnych surowców naturalnych poprzez fizyczną lub chemiczną ekstrakcję (pkt 2), skrobie modyfikowane – substancje otrzymywane w wyniku jednego lub większej ilości zabiegów chemicznych na skrobiach spożywczych, które mogły być wcześniej poddane zabiegom fizycznym lub działaniu enzymów i mogą być rozcieńczone lub odbarwione kwasem lub ługiem.

Podanie składników w oznakowaniu wyrobu, nie zwalnia przedsiębiorców z obowiązku zastosowania właściwego dla danego wyrobu nazewnictwa i opisu produktu, które muszą być zgodne z rzeczywistym składem, sposobem produkcji i spełniać wymagania określone w przepisach prawa żywnościowego.

Należy zaznaczyć, że wprowadzenie do obrotu handlowego środków spożywczych oznakowanych w sposób sugerujący przynależność do kategorii wyrobów tradycyjnych, z wybranymi z cytowanych wyżej substancjami dodatkowymi w składzie surowcowym produktu, buduje mylne wyobrażenie
o ww. wyrobach w zakresie ich jakości.

Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego


i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U. UE L 343 z 14.12.2012 s. 1), które obowiązuje od dnia 3 stycznia 2013r., określenie „tradycyjny” oznacza udokumentowane używanie na rynku krajowym przez okres, który umożliwia przekaz z pokolenia na pokolenie - okres ten powinien wynosić co najmniej
30 lat. Również art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r.
o bezpieczeństwie żywności i żywienia definiuje pojęcie „żywności tradycyjnej” wskazując, że „żywność tradycyjna to produkty rolne i środki spożywcze, których nazwy są zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 509 /2006
z dnia 20 marca 2006r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz. U. UE L 93
z 31.03.2006, str.1 ) lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U UE L 93 z 31.03.2006, str. 12
(aktualnie – zgodnie z ww. rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012,) lub w stosunku do których wnioski o rejestrację zostały wysłane do Komisji Europejskiej… lub umieszczone na liście produktów tradycyjnych prowadzonej przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych.”. Lista produktów tradycyjnych prowadzona przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w świetle art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004r. o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów rolnych i środków spożywczych oraz o produktach tradycyjnych
(Dz. U. z 2005r. Nr 10, poz. 68 z późn. zm.) zawiera nazwy produktów rolnych i środków spożywczych, stanowiących element dziedzictwa kulturowego regionu, w którym są wytwarzane, oraz będących elementem tożsamości społeczności lokalnej, których jakość lub wyjątkowe cechy i właściwości wynikają ze stosowania tradycyjnych metod produkcji. Kwestionowane produkty o nazwie: „Polędwiczka tradycyjna z kurczaka” á 450g, produkt bezglutenowy, wędzony, parzony, produkcji KONSPOL HOLDING Sp. z o.o. ul. Grottgera 40, 33-300 Nowy Sącz, „Chrzan wiejski” RĘBEK á 200g „tradycyjna receptura”, produkcji Przetwórstwo Owoców i Warzyw PIOTR RĘBEK, 03-982 Warszawa,
ul. Stoczniowców 7 oraz „Pasztet domowy z indykiem” á 160g produkcji TARCZYŃSKI S.A., Ujeździec Mały 80, 55-100 Trzebnica - „Pasztet domowy
z indykiem. Aromatyczny pasztet grubo rozdrobniony, który przyrządzony został według tradycyjnej, polskiej receptury….”
, nie są wpisane na ww. listę produktów tradycyjnych.

Zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego


w Warszawie z dnia 30 maja 2012r. sygn. akt VI SA/Wa 643/12 o tradycyjnym charakterze produktu oprócz wykazania przez jego producenta, iż stosuje tradycyjne receptury i metody produkcji, zakorzenione w świadomości konsumentów, świadczy także jego skład i surowce użyte do produkcji, które są niezmienne od lat. Produkt, który w swoim składzie zawiera (dozwolone) substancje dodatkowe trudno uznać za tradycyjny.

Wprowadzenie do obrotu handlowego środków spożywczych pod szyldem wyrobów tradycyjnych, zobowiązuje przedsiębiorców do stosowania określonych metod wytwarzania, w tym receptur lub norm technologicznych oraz przestrzegania cytowanych przepisów prawnych.

Należy zaznaczyć, że na rynku środków spożywczych dostępne są wędliny, które oprócz wędzenia w dymie drzewnym (np. olchowym), wytwarzane są
z mięsa o większej wadze niż wyrób końcowy. Nie zawierają substancji obecnych w produktach przemysłowych jak woda, skrobia modyfikowana, soja modyfikowana, substancje wzmacniające smak i zapach (konieczne przy niskiej zawartości mięsa), maltodekstryna, zawierające fosfor substancje zwiększające zdolność mięsa do wchłaniania wody, dekstroza, przeciwutleniacze, aromaty, barwniki.
Zgodnie z treścią art. 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 „prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom; fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd”.

Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi, iż „kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej


w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta
w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł.
”.
Celem art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko środki spożywcze spełniające wymagania w zakresie jakości handlowej wynikające z przepisów prawa żywnościowego i/lub z deklaracji producentów. W związku z powyższym należy zbadać wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 40a ust. 5 ww. ustawy m.in.: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów.

Badając przesłankę stopnia szkodliwości czynu należy wskazać, iż dla organu punktem odniesienia jest konsument i naruszenie jego interesów, poprzez ocenę rozmiaru i rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. W świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać, że wprowadzenie do obrotu 8 partii środków spożywczych niewłaściwej jakości handlowej, z powodu bezzasadnego oznaczenia terminami: „domowy”, „wiejski”, „naturalny” oraz 3 partii produktów oznakowanych w sposób sugerujący tradycyjny sposób wytworzenia oparty na tradycyjnych recepturach („Polędwiczka tradycyjna z kurczaka” á 450g, „Chrzan wiejski” RĘBEK á 200g „tradycyjna receptura”, „Pasztet domowy z indykiem” á 160g „przyrządzony według tradycyjnej, polskiej receptury….”) jest czynem, który w istotny sposób narusza prawa i interesy konsumentów, wprowadzając


w błąd co do charakterystyki środków spożywczych, w tym ich nazwy, właściwości, składu, metod wytwarzania lub produkcji. Pozbawia konsumentów prawa do wyboru produktu zgodnego z ich oczekiwaniami i podjęcia świadomej decyzji o zakupie.

Badając przesłankę stopnia zawinienia należy wziąć pod uwagę stanowisko doktryny w tej sprawie. Na istotę winy składa się m. in. umyślność lub nieumyślność czynu. Czyn zabroniony o cechach nieumyślności charakteryzuje się na ruszeniem reguł ostrożności w danych okolicznościach, które mogą wynikać z lekkomyślności (nieumyślność świadoma) lub niedbalstwa (nieumyślność nieświadoma). Nieumyślność naruszenia przepisów ustawy nie wyklucza istnienia podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W myśl art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informacje na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy…”. W świetle art. 3 pkt 8 Rozporządzenia (WE)
Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustalającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE. L. 2002 Nr 31,

str 1) „wprowadzenie na rynek oznacza posiadanie żywności w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.”

Ponadto zgodnie z treścią art. 8 ust. 5 „rozporządzenia(WE) nr 1169/2011” „podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie
w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione.”

Podkreślić należy, że obowiązek znajomości i przestrzegania norm prawa ciąży na wszystkich uczestnikach obrotu towarowego, którzy wprowadzają na rynek środki spożywcze, w tym na stronie postępowania. Podmioty profesjonalnie funkcjonujące na rynku powinny posiadać umiejętność przewidzenia, że podejmowane przez nie działania lub brak działań z ich strony, mogą być uznane za niezgodne z prawem i nie mogą skutecznie dowodzić braku świadomości naruszenia norm prawa żywnościowego lub braku odpowiedzialności za postępowanie z nim niezgodne.

Odpowiedzialność w powyższym zakresie ponosi nie tylko producent ale także przedsiębiorca prowadzący obrót handlowy produktami żywnościowymi na każdym etapie, w tym także detalicznym. Powyższą interpretację potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2006r. (Sprawa C-315/05) wydany w trybie prejudycjalnym z którego wynika, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia do obrotu produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta.

Należy przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnego zamiaru strony naruszenia przepisu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W świetle powyższych okoliczności uzasadnione jest stwierdzenie, że działanie strony opisane w sentencji decyzji przybrało charakter winy nieumyślnej w stopniu niedbalstwa.

Badając przesłankę zakresu naruszenia należy wskazać, że wprowadzenie do obrotu 8 partii środków żywnościowych niewłaściwej jakości handlowej w znacznym stopniu narusza przepisy mające na celu ochronę konsumentów, w tym postanowienia art. 6, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt a, art. 7 ust. 4, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011, art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz


art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności.

Badając przesłankę dotychczasowej działalności podmiotu należy ocenić aktywność przedsiębiorcy na rynku artykułów rolno-spożywczych


w aspekcie relacji z Lubelskim Wojewódzkim Inspektorem Inspekcji Handlowej w Lublinie, które mają charakter stopniowalny. Z dokumentacji zgromadzonej
w Wojewódzkim Inspektoracie Inspekcji Handlowej w Lublinie wynika, że strona postępowania w okresie ostatnich 24 miesięcy (od sierpnia 2012r. do sierpnia 2014r.) po raz pierwszy naruszyła przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
Przy miarkowaniu kary jako okoliczność łagodzącą wzięto pod uwagę działania podjęte przez przedsiębiorcę.
Uwzględniono również przychód osiągnięty przez stronę postępowania
w roku 2013, który ustalono na podstawie oświadczenia strony z dnia 21.12.2014r. Niniejsze oświadczenie strona postępowania złożyła w odpowiedzi na wezwanie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej
w Lublinie z dnia 06.11.2014r., doręczone stronie w dniu 10.11.2014r.
Przedstawione wyżej okoliczności pozwalają na nałożenie przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie kary pieniężnej w kwocie 1164,00 zł (słownie: jeden tysiąc sto sześćdziesiąt cztery złote, zero groszy) jako środka wystarczającego do ukarania przedsiębiorcy za naruszenie postanowień art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej.

Stosując zasadę nadrzędności norm prawa unijnego nad ustawodawstwem krajowym treść art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych należy ocenić w świetle art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE)


Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L 2002, Nr 31, str.1), który wskazuje, że ustanowione środki działania i kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Z drugiej strony należy podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka i uznać, że kara pieniężna wymierzona w minimalnej wysokości w świetle postanowień art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, odniesie spodziewany skutek na przyszłość.

Decydując o nałożeniu kary i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz możliwości finansowe przedsiębiorcy.


Na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wymierza, w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor lub wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem właściwym we wskazanym w decyzji stanie faktycznym jest Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie.

Zgodnie z art. 104 Kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Decyzja jest zewnętrznym aktem administracyjnym indywidualnym, stanowiącym władcze działanie prawne organu administracji skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych.

W przedmiotowym postępowaniu organem administracji publicznej wydającym decyzję jest Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, który rozstrzyga sprawę w pierwszej instancji w całości, poprzez nałożenie kary pieniężnej.


Zgodnie z treścią art. 40a ust. 6 i 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r.
o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U.
z 2014r., poz.669 z późn. zm.) powyższą karę pieniężną stanowiącą dochód budżetu państwa przedsiębiorca – „ALMA MARKET” S.A., 30-964 Kraków,
ul. Pilotów 6 powinien wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie, 20-601 Lublin,
ul. T. Zana 38 C, Nr: NBP O/O Lublin 94101013390006482231000000
w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna.
Mając powyższe na uwadze Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie orzekł jak w sentencji.

Pouczenie:
Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie postępowania służy odwołanie od niniejszej decyzji do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie. Odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, ul. T. Zana 38C,
20-601 Lublin.

Zgodnie z art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.).


Otrzymują:


  1. „ALMA MARKET” S.A.

ul. Pilotów 6

30-964 Kraków



2. a/a






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna