Decyzja nr 14/2014



Pobieranie 60.26 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar60.26 Kb.


Nr: ŻG.8361.195.1.2014.IK14 Lublin, dnia 21 stycznia 2015r.
D e c y z j a nr 14/2014

Na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz.669 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej


w Lublinie wymierza przedsiębiorcy–„AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Spółka Jawna, 24-122 Góra Puławska, ul. Radomska 8, karę pieniężną
w wysokości 734,85 zł (słownie: siedemset trzydzieści cztery złote, osiemdziesiąt pięć groszy) z tytułu wprowadzenia do obrotu 3 partii artykułów rolno-spożywczych łącznej wartości 299,94 zł nieodpowiedniej jakości handlowej, z uwagi na bezzasadne zastosowanie w oznakowaniu terminów: „tradycyjny”, „domowy”, „chłopski”, co stanowi naruszenie postanowień art. 6 art. 7 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r.
w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu EuropejskiegoiRady(WE)nr1924/2006 i (WE)
nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L. 2011. 304. 18
z późn. zm.), art. 7 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. 2014r., poz. 669 z późn. zm.) w związku z art. 17 ust. 1 oraz art. 2 ust. 2 lit. o i art. 2 ust. 2 lit. p ww. rozporządzenianr1169/2011, a także art. 3 ust.3 pkt 60 ustawy z dnia
25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jednolity: Dz. U. 2010r Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) oraz art. 16 rozporządzenia(WE)
nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 31 z 01.02.2002r. z późn. zm.).
U Z A S A D N I E N I E
Na podstawie art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt
i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 z 30.4.2004, str. 1 ze zm.; sprostowanie:
Dz. U. L 191 z 28.05.2004, str.1 z późn. zm.), art. 17 ust. 3 ustawy z dnia
21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r. , poz. 669 z późn. zm.), w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 148 z późn. zm.) w dniach
29.09.–01.10.2014r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie przeprowadzili kontrolę w supermarkecie „AJG Uniwersam” w Puławach, przy ul. Lubelskiej 57, należącym do „AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Spółka Jawna, 24-122 Góra Puławska,
ul. Radomska 8.

Podczas kontroli w obrocie handlowym stwierdzono 3 partie środków spożywczych oznakowanych niezgodnie z przepisami prawa żywnościowego,


z uwagi na bezzasadne zastosowanie terminów: „tradycyjny”, „domowy” „chłopski”, w oznakowaniu, następujących produktów:

• „Szynka Tradycyjna” Constar, wieprzowa, wędzona, parzona z dodatkiem białka wieprzowego i wody, produkcji „Animex Foods” Sp. z o. o. Sp. k., Morliny 15, 14-100 Ostróda, Oddział w Starachowicach, ul. Krańcowa 4, oznaczona terminem przydatności do spożycia: „Należy spożyć do” 02.11.2014 i numerem partii: 3250122759, która w składzie zawierała m. in. białko sojowe, białko wieprzowe, aromaty, hydrolizat białka sojowego, aromat dymu wędzarniczego, maltodekstrynę, stabilizatory: E451 (trifosforany), E450 (difosforany), E452 (polifosforany), E339 (fosforany sodu), E262 (octany sodu), E331 (cytryniany sodu), substancje zagęszczające: E407 (karagen), E415 (guma ksantynowa), E1422 (acetylowany adypinian diskrobiowy), przeciwutleniacze: E315 (kwas izoaskorbinowy), E316 (izoaskorbinian sodu), regulator kwasowości E508 (chlorek potasu); wzmacniacz smaku: E621 (glutaminian monosodowy);

• „Mięso domowe w galarecie” á 460g produkcji Zakłady Mięsne „Łmeat – Łuków” S. A., 21-400 Łuków, ul. Przemysłowa 15, oznaczone datą minimalnej trwałości: „Najlepiej spożyć przed” 11.02.2015r. i numerem partii produkcyjnej: 11.02.2015r., zawierające w składzie m. in. maltodekstrynę, błonnik pszenny, białko wieprzowe, aromaty, tłuszcz roślinny utwardzony, skrobię ziemniaczaną, stabilizatory E1422 (acetylowany adypinian diskrobiowy), E450 (difosforany), E451 (trifosforany), substancje zagęszczające E407 (karagen), E415 (guma ksantynowa), regulatory kwasowości E330 (kwas cytrynowy), E331 (cytryniany sodu), E262 (octany sodu), przeciwutleniacz E316 (izoaskorbinian sodu), wzmacniacz smaku E621 (glutaminian monosodowy), barwnik E150c (karmel amoniakalny);

„Śledziki po chłopsku w oleju” á 3kg/2,3kg oznaczone terminem przydatności do spożycia: „Należy spożyć przed” 2014.10.14 i numerem partii: 2014.10.14., produkcji Przedsiębiorstwo Przetwórstwa Artykułów Spożywczych „ZGODA” Sp. z o. o., Stary Borek 19, 78 - 132 Grzybowo, które w składzie zawierały m. in. substancje konserwujące E211 (benzoesan sodu), E202 (sorbinian potasu), regulator kwasowości E260 (kwas octowy), substancję słodzącą E954 (sacharyny- sacharynian sodu), aromat czosnku.

Powyższy sposób oznakowania wprowadza konsumentów w błąd, co do charakterystyki środków spożywczych, w szczególności ich nazwy, rodzaju, właściwości, składu i metod produkcji, poprzez sugerowanie, że:

- produkt wprowadzony do obrotu pod nazwą zawierającą termin „tradycyjna” („Szynka Tradycyjna”) spełnia wymagania określone w art. 3 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia


21 listopada 2012r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U. UE L 343 z 14.12.2012s.1) oraz w art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a więc wytworzony został z podstawowych składników, z zastosowaniem dawnych receptur i tradycyjnego sposobu produkcji, bez udziału białka sojowego, hydrolizatu białka sojowego, aromatów, w tym aromatu dymu wędzarniczego, oraz dodatkowych substancji dozwolonych takich jak: zagęstniki (karagen, guma ksantanowa acetylowany adypinian diskrobiowy), stabilizatory (trifosforany, difosforany, polifosforany, fosforany sodu, octany sodu, cytryniany sodu), przeciwutleniacze (kwas izoaskorbinowy, izoaskorbinian sodu), regulatory kwasowości (chlorek potasu); wzmacniacze smaku (glutaminian monosodowy), które są składnikami receptur i norm zakładowych środków spożywczych produkowanych przy zastosowaniu nowoczesnych metod w produkcji przemysłowej;

- produkty zawierające w nazwie termin „domowy” i „chłopski” stanowiący synonim słowa „wiejski”, „swojski”, („Mięso domowe w galarecie” á 460g, „Śledziki po chłopsku w oleju” á 3kg/2,3kg) zostały wytworzone


z podstawowych składników dostępnych w warunkach gospodarstwa domowego lub wiejskiego, prostą technologią, a więc domowym sposobem lub metodami stosowanymi przy wyrobie produktów wiejskich, a nie w drodze produkcji przemysłowej, wykorzystującej składniki funkcjonalne oraz liczne dozwolone substancje dodatkowe, miedzy innymi: błonnik pszenny, białko wieprzowe, aromaty, skrobię ziemniaczaną, stabilizatory (acetylowany adypinian diskrobiowy, difosforany, trifosforany), zagęstniki (karagen, guma ksantynowa), regulatory kwasowości (kwas cytrynowy, octowy, cytryniany sodu, octany sodu), przeciwutleniacze (izoaskorbinian sodu), wzmacniacze smaku (glutaminian monosodowy), barwniki (karmel amoniakalny), konserwanty (benzoesan sodu, sorbinian potasu), substancje słodzące (sacharyny- sacharynian sodu).
Zastosowanie w oznakowaniu, w tym w szczególności w nazwie wyrobu terminu „tradycyjny”, „domowy”, „chłopski” sugeruje, że produkt posiada takie cechy jakości, jakie w świadomości konsumentów posiadają wyroby domowe, wiejskie, tradycyjne, a więc wyróżnia się wyższą jakością, niż inne produkty tego rodzaju, otrzymane w drodze produkcji przemysłowej opartej na nowoczesnej technologii. Tymczasem oznaczenia handlowe ww. produktów wskazują, że ich skład surowcowy nie odróżnia tych wyrobów od innych podobnych konwencjonalnych środków spożywczych występujących na rynku.
W wyniku przeprowadzonego postępowania pokontrolnego przedsiębiorca „AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Sp. J. w Górze Puławskiej w dniu 01.10.2014r. wyjaśnił, że nie ma wpływu na nazwy towarów. Działa w zaufaniu do producenta. Przy dostawach towarów sprawdzana jest ilość i jakość produktów.

Niezależnie od powyższego w odpowiedzi na pisma Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, producenci zakwestionowanych środków spożywczych złożyli następujące wyjaśnienia:

- Zakłady Mięsne „Łmeat – Łuków” S. A., 21-400 Łuków, ul. Przemysłowa 15, w trosce o dobro klienta dokonają zmiany nazwy produktu „Mięso domowe
w galarecie” á 460g, usuwając z nazwy termin „domowe” oraz ograniczając
w recepturze do minimum zawartość substancji dodatkowych;

- „Animex Foods” Sp. z o. o. Sp. k., Morliny 15, 14-100 Ostróda, Oddział


w Starachowicach, ul. Krańcowa 4, zmieni nazwę produktu „Szynka Tradycyjna” na „Szynka śniadaniowa”;

- Przedsiębiorstwo Przetwórstwa Artykułów Spożywczych „ZGODA”


Sp. z o. o., Stary Borek 19, 78 - 132 Grzybowo uważa, że zmiana nazwy produktu „Śledziki po chłopsku w oleju” á 3kg/2,3kg wprowadzi konsumentów w błąd, gdyż produkt obecny na rynku od ponad 10 lat jest znany smakoszom śledzi. Zmianę nazewnictwa klient może odebrać jako wycofanie produktu z rynku, co może spowodować straty dla zakładu. Ponadto produkt składa się z prostych, niewyszukanych składników i ma jedynie przywołać, zasugerować dawny, prosty
i dobry smak. Nazwa „po chłopsku” jest nazwą ogólnie zwyczajową, przyjętą
w handlu i nie ma na celu wprowadzać klienta w błąd.

W związku z powyższym w dniu 26.11.2014r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu handlowego przez przedsiębiorcę –„AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Spółka Jawna, 24-122 Góra Puławska, ul. Radomska 8, 3 partii artykułów rolno-spożywczych nieodpowiedniej jakości handlowej, z uwagi na bezzasadne zastosowanie w oznakowaniu terminów: „tradycyjny”, „domowy, „chłopski”.
Strona postępowania - „AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Spółka Jawna, 24-122 Góra Puławska, ul. Radomska 8, została również poinformowana
o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranych dowodów, uzyskania wyjaśnień w sprawie oraz składania wniosków i zastrzeżeń w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie.

Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw.



W oparciu o przedstawiony stan faktyczny Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ustalił i stwierdził:
Spółka Jawna „AJG UNIWERSAM GRABCZAK” z siedzibą w Górze Puławskiej, ul. Radomska 8, jest przedsiębiorcą wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców w Sądzie Rejonowym w Lublinie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego po numerem 0000061331 i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. sprzedaży detalicznej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych.

W okresie od 11.09.2014r. do 26.09.2014r. w supermarkecie „AJG Uniwersam” w Puławach, przy ul. Lubelskiej 57, wprowadziła do obrotu handlowego 3 partie ww. środków spożywczych oznakowanych niezgodnie


z przepisami prawa żywnościowego, na podstawie dokumentów dostawy:
PZ nr 8235/001/14 z dnia 11.09.2014r., z F.H „Sawex” Sp. z o.o., Radom,
ul. Rajec Poduchowny 60; PZ nr 8746/001/14 z dnia 26.09.2014r. z P.H. „Bryza” Wiesław Trybiło, Puławy, ul. Dęblińska 4 oraz faktury vat nr 9093096045 z dnia 25.09.2014r. z Polskiego Koncernu Mięsnego Duda S. A., O/Warszawa CM Makton, ul. Kłobucka 25, hurtownia w Radomiu, ul. Lubelska 65;
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE. L. 2002, Nr 31, str. 1) podmiot działający na rynku spożywczym oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego
w przedsiębiorstwie spożywczym, które w myśl art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia „prowadzi jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności”. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia „podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.”
„AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Spółka Jawna z siedzibą w Górze Puławskiej, ul. Radomska 8, jest podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącym we własnym imieniu działalność gospodarczą polegającą m.in. na handlu detalicznym artykułami żywnościowymi. Nie ulega zatem wątpliwości, iż posiada status podmiotu wprowadzającego na rynek środki spożywcze w rozumieniu powoływanego powyżej art. 3 ust. 3 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002. Tym samym, przedsiębiorca przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega rygorom określonym w ustawie o jakości handlowej i jego działania mogą podlegać ocenie w aspekcie odpowiedzialności za jakość produktów spożywczych będących przedmiotem obrotu towarowego.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014., poz. 669 z późn. zm.) „wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach


o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.”

W myśl art. 3 ust. 5 ww. ustawy „jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych


i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji
i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi”.
Oznakowanie środków spożywczych, jak wynika z powyższej definicji jest jednym z elementów jakości handlowej.

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L. 2011. 304. 18 z późn. zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) 1169/2011”, „każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczania konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie

z niniejszym rozporządzeniem”.

Stosownie do art. 2 ust.2 lit a) ww. rozporządzenia, informacje na temat żywności oznaczają „informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków…”

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia „informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta” oraz muszą spełniać wymagania określone w art. 7 ust. 1 lit a cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Wprowadzenie do obrotu 3 partii środków spożywczych oznakowanych


w sposób sugerujący odmienny od przemysłowego skład surowcowy wyrobu
i sposób produkcji, narusza postanowienia cytowanego art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1169/2011.

Ponadto treść art. 7 ust. 4 ww. rozporządzenia stanowi, że przepisy zawarte w ust. 1 i 2 stosuje się również do reklamy oraz do prezentacji środków spożywczych.

Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady

i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności „etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumenta w błąd.”


Obowiązujące regulacje prawne wskazują, że szczególne miejsce
w przepisach prawa żywnościowego zajmuje nazwa środka spożywczego. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. 2014, poz. 669 z późn. zm.) nazwa, pod którą artykuł rolno-spożywczy wprowadzany jest do obrotu, jest informacją istotną z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego.

W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „nazwą środka spożywczego jest jego nazwa przewidziana w przepisach. W przypadku braku takiej nazwy nazwą środka spożywczego jest jego nazwa zwyczajowa, a jeśli nazwa zwyczajowa nie istnieje lub nie jest stosowana, przedstawia się nazwę opisową tego środka spożywczego.”

Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 2 lit. o „nazwa zwyczajowa oznacza nazwę, która jest akceptowana jako nazwa środka spożywczego przez konsumentów w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana, bez potrzeby jej dalszego wyjaśniania, zaś art. 2 ust.2 lit. p stanowi, iż „nazwa opisowa oznacza nazwę zawierającą opis środka spożywczego, a w razie potrzeby również jego zastosowania, który jest wystarczająco jasny, aby umożliwić konsumentom poznanie rzeczywistego charakteru tego środka spożywczego
i odróżnienie go od innych produktów, z którymi może być pomylony.”

Szczególny charakter nazwy jako elementu oznakowania, potwierdza wyróżnienie jej przez producentów środków spożywczych, poprzez zastosowanie większej czcionki, jej pogrubienie, zmianę kroju lub koloru


w zakwestionowanych wyrobach.

W związku z powyższym, oferowanie do sprzedaży środków spożywczych pod nazwą bezzasadnie zawierającą termin „tradycyjny”, „domowy”, „chłopski” w sposób szczególny wprowadza konsumentów w błąd co do cech jakości handlowej produktów, ponieważ nazwa środka spożywczego jest pierwszym


i często najważniejszym elementem oznakowania, który wyróżnia produkt, zwracając uwagę konsumentów na dany środek spożywczy, ma wpływ na wybór konsumentów i może stanowić podstawę decyzji o zakupie.

Należy podkreślić, że podane w składzie surowcowym wymienionych wyrobów substancje dodatkowe są zdefiniowane w poszczególnych punktach załącznika I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)


nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. UE L 08.354.16 z późn. zm.) jako m. in.: stabilizatory - umożliwiające utrzymanie właściwości fizyczno-chemicznych środków spożywczych w tym: substancje umożliwiające utrzymanie w produkcie jednorodnej dyspersji dwóch lub większej liczby wzajemnie nierozpuszczalnych substancji, zachowujące lub wzmacniające istniejącą barwę produktu, zwiększające zdolność produktu do wiązania, również do tworzenia wiązań poprzecznych pomiędzy białkami, umożliwiających wiązanie się elementów produktu, a więc uzyskiwanie produktu zrekonstytuowanego (pkt 24), regulatory kwasowości- substancje zmieniające lub kontrolujące kwasowość lub zasadowość produktu (pkt 7), substancje zagęszczające - substancje zwiększające lepkość produktu (pkt 25), wzmacniacze smaku - substancje wzmacniające istniejący smak lub zapach produktu (pkt 14), przeciwutleniacze - substancje przedłużające okres przydatności produktu do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem na skutek utleniania, takim jak jełczenie tłuszczu zmiana barwy (pkt 4), substancje konserwujące - substancje przedłużające okres przydatności środków spożywczych do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem spowodowanym obecnością mikroorganizmów lub chroniące przed wzrostem mikroorganizmów patogennych (pkt 3), substancje słodzące - substancja stosowana do nadania środkom spożywczym słodkiego smaku (pkt 1), barwniki - substancje nadające lub przywracające żywności barwę. Uzyskane ze środków spożywczych i innych jadalnych surowców naturalnych poprzez fizyczną lub chemiczną ekstrakcję (pkt 2).

Podanie składników w oznakowaniu wyrobu, nie zwalnia przedsiębiorców z obowiązku zastosowania właściwego dla danego wyrobu nazewnictwa i opisu produktu, które muszą być zgodne z rzeczywistym składem, sposobem produkcji i spełniać wymagania określone w przepisach prawa żywnościowego.

Należy zaznaczyć, że wprowadzenie do obrotu handlowego środków spożywczych oznakowanych w sposób sugerujący przynależność do kategorii wyrobów tradycyjnych, z wybranymi z cytowanych wyżej substancjami dodatkowymi w składzie surowcowym produktu, buduje mylne wyobrażenie
o ww. wyrobach w zakresie ich jakości.

Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego


i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U. UE L 343 z 14.12.2012 s. 1), które obowiązuje od dnia 3 stycznia 2013r., określenie „tradycyjny” oznacza udokumentowane używanie na rynku krajowym przez okres, który umożliwia przekaz z pokolenia na pokolenie - okres ten powinien wynosić co najmniej
30 lat. Również art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r.
o bezpieczeństwie żywności i żywienia definiuje pojęcie „żywności tradycyjnej” wskazując, że „żywność tradycyjna to produkty rolne i środki spożywcze, których nazwy są zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 509 /2006
z dnia 20 marca 2006r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz. U. UE L 93
z 31.03.2006, str.1 ) lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U UE L 93 z 31.03.2006, str. 12
(aktualnie – zgodnie z ww. rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012,) lub w stosunku do których wnioski o rejestrację zostały wysłane do Komisji Europejskiej… lub umieszczone na liście produktów tradycyjnych prowadzonej przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych.”. Lista produktów tradycyjnych prowadzona przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w świetle art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004r. o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów rolnych i środków spożywczych oraz o produktach tradycyjnych
(Dz. U. z 2005r. Nr 10, poz. 68 z późn. zm.) zawiera nazwy produktów rolnych

i środków spożywczych, stanowiących element dziedzictwa kulturowego regionu, w którym są wytwarzane, oraz będących elementem tożsamości społeczności lokalnej, których jakość lub wyjątkowe cechy i właściwości wynikają ze stosowania tradycyjnych metod produkcji. Kwestionowany produkt o nazwie: „Szynka Tradycyjna” Constar, wieprzowa, wędzona, parzona z dodatkiem białka wieprzowego i wody, produkcji „Animex Foods” Sp. z o. o. Sp. k., Morliny 15, 14-100 Ostróda, Oddział w Starachowicach, ul. Krańcowa 4, nie został wpisany na ww. listę produktów tradycyjnych.

Zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 30 maja 2012r. sygn. akt VI SA/Wa 643/12 o tradycyjnym charakterze produktu oprócz wykazania przez jego producenta, iż stosuje tradycyjne receptury i metody produkcji, zakorzenione w świadomości konsumentów, świadczy także jego skład i surowce użyte do produkcji, które są niezmienne od lat. Produkt, który w swoim składzie zawiera (dozwolone) substancje dodatkowe trudno uznać za tradycyjny.

Wprowadzenie do obrotu handlowego środków spożywczych pod szyldem wyrobów tradycyjnych, zobowiązuje przedsiębiorców do stosowania określonych metod wytwarzania, w tym receptur lub norm technologicznych oraz przestrzegania cytowanych przepisów prawnych.

Należy zaznaczyć, że na rynku środków spożywczych dostępne są wędliny, które oprócz wędzenia w dymie drzewnym (np. olchowym), wytwarzane są
z mięsa o większej wadze niż wyrób końcowy. Nie zawierają substancji obecnych w produktach przemysłowych jak woda, skrobia modyfikowana, soja modyfikowana, substancje wzmacniające smak i zapach (konieczne przy niskiej zawartości mięsa), maltodekstryna, zawierające fosfor substancje zwiększające zdolność mięsa do wchłaniania wody, dekstroza, przeciwutleniacze, aromaty, barwniki.
Zgodnie z treścią art. 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 „prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom; fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd”.

Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi, iż „kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej


w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta
w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł.
”.
Celem art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko środki spożywcze spełniające wymagania w zakresie jakości handlowej wynikające z przepisów prawa żywnościowego i/lub z deklaracji producentów. W związku z powyższym należy zbadać wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 40a ust. 5 ww. ustawy m.in.: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów.

Badając przesłankę stopnia szkodliwości czynu należy wskazać, iż dla organu punktem odniesienia jest konsument i naruszenie jego interesów, poprzez ocenę rozmiaru i rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. W świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać, że wprowadzenie do obrotu 2 partii środków spożywczych niewłaściwej jakości handlowej, z powodu bezzasadnego oznaczenia terminami: „domowy”, „chłopski”, oraz partii produktu oznakowanego w sposób sugerujący tradycyjny sposób wytworzenia jest czynem, który w istotny sposób narusza prawa i interesy konsumentów, wprowadzając


w błąd co do charakterystyki środków spożywczych, w tym ich nazwy, właściwości, składu, metod wytwarzania lub produkcji. Pozbawia konsumentów prawa do wyboru produktu zgodnego z ich oczekiwaniami i podjęcia świadomej decyzji o zakupie.

Badając przesłankę stopnia zawinienia należy wziąć pod uwagę stanowisko doktryny w tej sprawie. Na istotę winy składa się m. in. umyślność lub nieumyślność czynu. Czyn zabroniony o cechach nieumyślności charakteryzuje się na ruszeniem reguł ostrożności w danych okolicznościach, które mogą wynikać z lekkomyślności (nieumyślność świadoma) lub niedbalstwa (nieumyślność nieświadoma). Nieumyślność naruszenia przepisów ustawy nie wyklucza istnienia podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W myśl art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informacje na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy…”. W świetle art. 3 pkt 8 Rozporządzenia (WE)
Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustalającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE. L. 2002 Nr 31,

str 1) „wprowadzenie na rynek oznacza posiadanie żywności w celu sprzedaży,



z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.”

Ponadto zgodnie z treścią art. 8 ust. 5 „rozporządzenia(WE) nr 1169/2011” „podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie


w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione.”

Podkreślić należy, że obowiązek znajomości i przestrzegania normą prawa ciąży na wszystkich uczestnikach obrotu towarowego, którzy wprowadzają na

rynek środki spożywcze, w tym na stronie postępowania. Podmioty profesjonalnie funkcjonujące na rynku powinny posiadać umiejętność przewidzenia, że podejmowane przez nie działania lub brak działań z ich strony, mogą być uznane za niezgodne z prawem i nie mogą skutecznie dowodzić braku świadomości naruszenia norm prawa żywnościowego lub braku odpowiedzialności za postępowanie z nim niezgodne.

Odpowiedzialność w powyższym zakresie ponosi nie tylko producent ale także przedsiębiorca prowadzący obrót handlowy produktami żywnościowymi na każdym etapie, w tym także detalicznym. Powyższą interpretację potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2006r. (Sprawa C-315/05) wydany w trybie prejudycjalnym z którego wynika, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia do obrotu produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta.

Należy przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnego zamiaru strony naruszenia przepisu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W świetle powyższych okoliczności uzasadnione jest stwierdzenie, że działanie strony opisane w sentencji decyzji przybrało charakter winy nieumyślnej w stopniu niedbalstwa.

Badając przesłankę zakresu naruszenia należy wskazać, że wprowadzenie do obrotu 3 partii środków żywnościowych niewłaściwej jakości handlowej w znacznym stopniu narusza przepisy mające na celu ochronę konsumentów, w tym postanowienia art. 6 art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt a, art. 7 ust. 4, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011, art. 3 ust. 3 pkt 60 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności.

Badając przesłankę dotychczasowej działalności podmiotu należy aktywność przedsiębiorcy na rynku artykułów rolno-spożywczych ocenić


w aspekcie relacji z Lubelskim Wojewódzkim Inspektorem Inspekcji Handlowej w Lublinie, które mają charakter stopniowalny. Z dokumentacji zgromadzonej
w Wojewódzkim Inspektoracie Inspekcji Handlowej w Lublinie wynika, że strona postępowania w okresie ostatnich 24 miesięcy (od września 2012r. do września 2014r.) po raz pierwszy naruszyła przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Uwzględniono również wielkość obrotów osiągniętych przez stronę postępowania w roku 2013, które ustalono na podstawie oświadczenia strony


z dnia 22.12.2014r.

Przedstawione wyżej okoliczności pozwalają na nałożenie przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie kary pieniężnej w kwocie 734,85 zł (słownie: siedemset trzydzieści cztery złote , osiemdziesiąt pięć groszy) jako środka wystarczającego do ukarania przedsiębiorcy za naruszenie postanowień art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej.

Stosując zasadę nadrzędności norm prawa unijnego nad ustawodawstwem krajowym treść art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych należy ocenić w świetle art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE)
Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L 2002, Nr 31, str.1), który wskazuje, że ustanowione środki działania i kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Z drugiej strony należy podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka i uznać, że kara pieniężna wymierzona w minimalnej wysokości w świetle postanowień art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, odniesie spodziewany skutek na przyszłość.

Decydując o nałożeniu kary i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz możliwości finansowe przedsiębiorcy.


Na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wymierza, w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor lub wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem właściwym we wskazanym w decyzji stanie faktycznym jest Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie.

Zgodnie z art. 104 Kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Decyzja jest zewnętrznym aktem administracyjnym indywidualnym, stanowiącym władcze działanie prawne organu administracji skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych.

W przedmiotowym postępowaniu organem administracji publicznej wydającym decyzję jest Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, który rozstrzyga sprawę w pierwszej instancji w całości, poprzez nałożenie kary pieniężnej.


Zgodnie z treścią art. 40a ust. 6 i 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r.
o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U.
z 2014r., poz.669 z późn. zm.) powyższą karę pieniężną stanowiącą dochód budżetu państwa przedsiębiorca – „AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Sp. J.,
24-122 Góra Puławska, ul. Radomska 8 powinien wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie, 20-601 Lublin,
ul. T. Zana 38 C, Nr: NBP O/O Lublin 94101013390006482231000000
w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna.
Mając powyższe na uwadze Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie orzekł jak w sentencji.

Pouczenie:
Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie postępowania służy odwołanie od niniejszej decyzji do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie. Odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, ul. T. Zana 38C,
20-601 Lublin.

Zgodnie z art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.).


Otrzymują:


  1. „AJG UNIWERSAM GRABCZAK” Sp. J.

ul. Radomska 8

24-122 Góra Puławska.



2. a/a






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna