Dla nauczycieli



Pobieranie 113.22 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar113.22 Kb.



Kochankowie z Księżyca

reż. Wes Anderson

MATERIAŁY DYDAKTYCZNE

DLA NAUCZYCIELI
SPIS TREŚCI


  1. Informacje o filmie. (str. 2)

  2. Scenariusz lekcji wychowawczej. (str. 6)

Temat: Razem, ale osobno, czyli o tym czy warto walczyć o swoje uczucia?

  1. Załączniki do lekcji. (str. 10)

  2. Scenariusz lekcji języka polskiego. (str. 18)

Temat: Gra konwencjami w filmie „Kochankowie z Księżyca”. Do czego służą gatunki filmowe?

Informacje o filmie

Opracowała: Sylwia Galanciak


Nota o filmie
Tytuł: Kochankowie z Księżyca (org. Moonrise Kingdom)

Reżyseria: Wes Anderson;

Scenariusz: Wes Anderson, Roman Coppola;

Zdjęcia: Robert D. Yeoman;

Montaż: Andrew Weisblum;

Muzyka: Alexandre Desplat;

Dyrektor artystyczny: Gerald Sullivan;

Scenografia: Adam Stockhausen, Kris Moran;

Kostiumy: Kasia Walicka-Maimone;

Dźwięk: Pawel Wdowczak, Craig Henighan, Christopher Scarabosio, Tom Ryan;

Producent: Wes Anderson, Scott Rudin, Steven M. Rales, Jeremy Dawson;

Producent wykonawczy: Sam Hoffman;

Obsada aktorska: Bruce Willis (Kapitan Sharp), Edward Norton (Harcmistrz Ward), Bill Murray (Walt Bishop), Frances McDormand (Laura Bishop), Tilda Swinton (Opieka Społeczna), Jared Gilman (Sam), Kara Hayward (Suzy), Jason Schwartzman (Kuzyn Ben), Bob Balaban (Narrator), Lucas Hedges (Redford), Charlie Kilgore („Leniwe Oko”), Andreas Sheikh (Panagle), Chandler Frantz (Gadge), Rob H. Campbell (Deluca), L.J. Foley (Izod), Gabriel Rush (Skotak), Seamus Davey-Fitzpatrick (Roosvelt), Tommy Nelson (Nickleby), Larry Pine (Pan Billingsley), Marianna Bassham (Becky), Neal Huff (Jed), Eric Chase Anderson (Asystent harcmistrza), Jake Ryan (Lionel Bishop), Tanner Flood (Murry Bishop), Wyatt Ralff (Rudy Bishop), Max Derderian (Szef kuchni), Hugo DeAscentis (Edgar), Liz Callahan (Pani Billingsley), James Demler (Noe), Christine Noel (Żona Noego), Jean-Michel Pion (Cham), John Peet (Harcmistrz juniorów), Carolyn Pickman (Pani Lynn), Ada-Nicole Sanger (Wróbel), Isabella Guinness (Sowa), Violet Guinness (Kulik), Lily Tiger McEnerney (Gołąb), Kevin DeCoste (Harcerz nadający alfabetem Morse’a), Harvey Keitel (Dowódca Pierce), Tyler Metivier (Harcerz grający na trąbce), Cooper Murray (Indiański wódz, harcerz), Coledyn Garrow (Harcerz na trampolinie), Ben Haffner (Harcerz z łukiem), Michael Malvesti (Grillujący harcerz), Richie Conant, Jonathan Deneault, Jack Hartman, Preston Hatch, Alex Milne (Harcerze w Forcie Liban);

Produkcja: USA, rok produkcji: 2012; film barwny;

Czas trwania: 94 minuty;

Data premiery światowej: 16 maja 2012 roku;

Data premiery w Polsce: 30 listopada 2012 roku;
Nagrody


  • 2012 – MFF w Cannes – nominacja do Złotej Palmy (film otwierający festiwal);

  • 2012 – Nagrody Gotham (Nowojorskie Niezależne Nagrody Filmowe) – nagroda dla najlepszego filmu fabularnego; nominacja w kategorii Najlepsza obsada;

  • 2012 – Nagrody Bostońskiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych – nagroda w kategorii najlepsza muzyka (Alexandre Desplat);

  • 2012 – Nagrody Amerykańskiego Instytutu Filmowego – nominacja w kategorii film roku;

  • 2012 – Satelity – nominacje w kategoriach najlepszy film i najlepszy scenariusz oryginalny (Roman Coppola, Wes Anderson);

  • 2013 – Oscary – nominacja w kategorii najlepszy scenariusz oryginalny;

  • 2013 – Złote Globy – nominacja w kategorii najlepsza komedia lub musical;

  • 2013 – BAFTA (Nagrody Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych) – nominacja w kategorii najlepszy scenariusz oryginalny;

  • 2013 – Nagrody Amerykańskiej Gildii Producentów Filmowych – nominacja do Nagrody im. Darryla F. Zanucka dla najlepszego producenta filmowego (Jeremy Dawson, Scott Rudin, Steven M. Rales, Wes Anderson);

  • 2013 – Nagrody Amerykańskiej Gildii Scenarzystów – nominacja w kategorii najlepszy scenariusz oryginalny;

  • 2013 – Nagrody Amerykańskiej Gildii Kostiumologów – nominacja w kategorii najlepsze kostiumy w filmie kostiumowym (Kasia Walicka-Maimone);

  • 2013 – Nagrody Eddie – nominacja w kategorii najlepszy montaż w komedii lub musicalu;

  • 2013 – Festiwal Film Independent – nominacje do nagrody Independent Spirit w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor drugoplanowy (Bruce Willis), najlepszy reżyser, najlepsze zdjęcia (Robert D. Yeoman), najlepszy scenariusz;

  • 2013 – Złote Szpule (nagrody Amerykańskiego Stowarzyszenia Montażystów) – nominacja w kategorii najlepszy montaż dźwięku w filmie pełnometrażowym;

  • 2013 – Nagrody Światowej Akademii Muzyki Filmowej – nominacja w kategorii kompozytor roku;

  • 2013 – Nagrody MTV – nominacja do Złotego Popcornu w kategorii najlepszy pocałunek (Jared Gilman, Kara Hayward);



NOTA O REŻYSERZE


Wes Anderson (ur. 1 stycznia 1969 r. w Houston), amerykański reżyser, scenarzysta, aktor i producent filmowy. Już w dzieciństwie interesował się kinem – wraz z braćmi kręcił krótkie filmy na taśmie Super 8. W wieku 8 lat niezwykle mocno przeżył rozwód rodziców, co odcisnęło piętno na całej jego dorosłej twórczości. Napisana przez niego w szkole średniej sztuka Rushmore została wystawiona na scenie. Kilka lat później wyreżyserował na jej podstawie jeden ze swych najsłynniejszych filmów. Anderson jest filmowym samoukiem, absolwentem Wydziału Filozofii na University of Texas. W czasie studiów poznał Owena Wilsona, obecnie znanego holywoodzkiego aktora. Wspólnie zrealizowali krótkometrażowy film Bottle Rocket, który zwrócił uwagę krytyki i producentów. Na zlecenie wytwórni Columbia Pictures Wes Anderson stworzył na bazie tego pomysłu swój pierwszy film pełnometrażowy (w Polsce znany jako Trzech facetów z Teksasu). Druga produkcja reżysera, Rushmore, przyniosła mu duży rozgłos. Historia zagubionego ucznia zakochanego w nauczycielce spotkała się z wielką sympatią widzów, otrzymała też wiele nagród (w tym prestiżową Independent Spirit). Kolejne dzieła umocniły jego pozycję jednego z najważniejszych współczesnych autorów kina niezależego.

Wes Anderson jest artystą wyjątkowym. Tworzy poza głównym nurtem kina hollywoodzkiego, jednak za każdym razem ściąga do swoich filmów plejadę aktorskich gwiazd, nierzadko oferując im zaledwie role epizodyczne (ale napisane tak dobrze, że zawsze zapadają w pamięć). Jego dzieła cechuje niepowtarzalny styl, bez wątpienia pozwalający zaliczyć go do reprezentantów kina autorskiego. Silna estetyzacja filmu (niektórzy zarzucają mu wręcz przeestetyzowanie), ogromne znaczenie scenografii i muzyki, szczególny rodzaj dystansu, jaki twórca buduje wobec swoich bohaterów – komicznych outsiderów i oryginałów – a także sięganie po bohaterów dziecięcych to znaki rozpoznawcze twórczości Andersona. Autor wciąż powraca do problematyki rozpadu więzi rodzinnych, pokazywanego z perspektywy dzieci, a także do kwestii trudności w komunikacji międzyludzkiej. Wszystkie te elementy można bez trudu odnaleźć także w jednym z najważniejszych filmów artysty, Kochankach z Księżyca.



WYBRANA FILMOGRAFIA


Trzech facetów z Teksasu (reżyseria, scenariusz, 1996); Rushmore (reżyseria, scenariusz, produkcja, 1998), Genialny klan (reżyseria, scenariusz, produkcja, 2001), Podwodne życie ze Stevem Zissou (reżyseria, scenariusz, produkcja, 2004), Pociąg do Darjeeling (reżyseria, scenariusz, produkcja, 2007), Fantastyczny Pan Lis (reżyseria, scenariusz, produkcja, 2009), Kochankowie z Księżyca (reżyseria, scenariusz, produkcja, 2012).

O FILMIE

Akcja filmu toczy się w połowie lat sześciesiątych na niewielkiej wyspie w Nowej Anglii. Z założonego gdzieś na pustkowiu obozu skautowskiego ucieka jeden z 12-letnich harcerzy. W pogoń wyruszają pozostali skauci pod wodzą harcmistrza, a także jedyny na wyspie policjant. Wkrótce okazuje się, że uciekinierowi towarzyszy ukochana – mieszkanka wyspy, dziewczynka z dobrego domu.



Bohaterowie: W centrum wydarzeń znajduje się para zakochanych nastolatków – Suzy Bishop, będąca niebywałą mieszanką egzaltacji, irytacji (własną rodziną), erudycji i niekontrolowanej agresji oraz Sam – inteligentny, uzdolniony malarsko outsider-sierota, nielubiany ani przez kolegów, ani najwyraźniej przez rodziców zastępczych, którzy pozbywają się go przy pierwszej nadarzającej się okazji. To typowi bohaterowie Andersona – dziwaczni, nieprzystosowani, ale inteligentni i wrażliwi, bohatersko wojujący z nieznośnym według nich światem. Według podobnego klucza skonstruowane są postaci drugoplanowe – wyraziste, dziwne i przerysowane, są równocześnie obdarzone bogatą osobowością. Irytują i śmieszą, budząc jednak autentyczną sympatię i współczucie. W słodko-gorzkim kinie Andersona wszyscy bowiem, bardziej lub mniej nieporadnie, borykają się z życiem.

Kochankowie z Księżyca oszałamiają bogactwem ról drugoplanowych i epizodycznych. W większości z nich występują wielkie hollywoodzkie gwiazdy, zwykle obsadzone na przekór własnemu emploi. Edward Norton w roli niewydarzonego harcmistrza, Bruce Willis, „etatowy” policyjny indywidualista kina akcji, jako samotny policjant nie potrafiący znaleźć dwójki dzieciaków na małej wysepce, Harvey Keitel, którego łatwo przeoczyć (bo pojawia się głównie w postaci zdjęcia stojącego na „ołtarzyku” harcmistrza), Bill Murray, Frances MacDormand czy wreszcie Tilda Swinton w znakomitej roli Opieki Społecznej – współczesnej Białej Czarownicy z Opowieści z Narni – wszyscy oni przykuwają uwagę widza, jednak dzięki znakomicie wyważonemu scenariuszowi stanowią jedynie barwne tło dla koncertu gry aktorskiej w wykonaniu dwójki głównych bohaterów (Jared Gilman i Kara Hayward).

Teatraliazcja: O konwencji, w jakiej został zrealizowany film, informuje już imponująca plastycznie scena otwierająca film. Oglądamy oto, niczym entomologowie badający kopiec termitów, przekrój podłużny domu państwa Bishopów. Kamera wędruje po kolejnych pokojach, nasuwając widzowi skojarzenia z domkiem dla lalek (podkreślane jeszcze przez cukierkową scenografię) lub z klasyczną dekoracją teatralną, w której czwartą ścianę stanowi widownia. Rzeczywiście, bohaterowie konsekwentnie są przedstawieni z dużym dystansem, tak by widz raczej ich obserwował, niż próbował się z nimi identyfikować. Miotają się bezładnie, podejmując próżne wysiłki, aby zapanować nad własnym życiem. Reżyser ustawia ich jak marionetki w swoim teatrzyku i przygląda się, co wyniknie z ich popchnięć, spotkań i zderzeń. To źródło komizmu, ale i współczucia dla bohaterów będących tylko bezradnymi kukiełkami w świecie demiurga – Andersona. To także podstawowe źródło egzystencjalnego niepokoju – czy nie tym właśnie jesteśmy my sami w teatrze życia? Czy nasze wysiłki nie są równie beznadziejne i groteskowe?

Groteska i groza: Świat Księżycowego Królestwa (tyt. oryginalny: Moonrise Kingdom) balansuje gdzieś między tymi kategoriami. Dziwaczne postacie używają równie oryginalnych rekwizytów – matka Suzy komunikuje się z rodziną za pomocą megafonu, a dwunastoletni Sam nie rozstaje się z atrybutami trapera: czapką z futra szopa oraz fajką. Zaskakuje także kompozycja kadrów i odzieranie scen z powagi poprzez zestawianie ich z banalnymi czynnościami (chłopiec skaczący na trampolinie obok Suzy i Sama podejmujących życiową decyzję). Czasem groteska okazuje się jednak podszyta grozą. Uzbrojeni po zęby skauci, wyruszający pod przywództwem osiłka na motorze na poszukiwanie uciekinierów, niby śmieszą, a jednak przede wszystkim przerażają, nieuchronnie nasuwając skojarzenia z dziecięcymi rozbitkami z Władcy much Williama Goldinga. Outsider Sam okazuje się figurą klasycznego kozła ofiarnego, którego prześladowanie staje się czynnikiem integrującym grupę. Rozwiązanie tego wątku niesie jednak nadzieję – potencjał integracyjny posiada nie tylko wspólny wróg, ale i wspólny cel, którym równie dobrze jak prześladowanie słabszego może być niesienie mu pomocy.

Nostalgia: Świat Kochanków z Księżyca to również świat przepełniony nostalgią, wypływającą z kilku różnych źródeł. Najważniejszym jest powrót do mitycznej krainy dzieciństwa, we wspomnieniach zawsze pełnej słońca i barw, krainy niekończącego się lata, świata oszałamiającego pięknem i bezmiarem możliwości. Film Wesa Andersona zachwyca urodą starannie dobranych i skomponowanych kadrów, eksponujących bajkowe krajobrazy Nowej Anglii. Dzięki oświetleniu i filtrom nakładanym na obiektyw reżyser uzyskuje efekt odrealnienia obrazu, który staje się czymś więcej niż rejestracją rzeczywistości. Świat, który widzimy, to nieistniejący świat wspomnień, marzenie o przeszłości, do której nie ma powrotu.

Wrażenie to podsyca kolejne źródło nostalgii – lata 60., w kulturze amerykańskiej mające wymiar mityczny. To czas, w którym rodziła się współczesna kultura amerykańska, w którym królowało pragnienie wolności, a świat skostniałych zasad i chorych relacji rodzinnych miał bezpowrotnie przeminąć. W filmie króluje styl vintage, dziś ponownie przywrócony do łask (ale właśnie z nutą owej nostalgii za lepszym światem).



Estetyka: Wes Anderson przywiązuje olbrzymią wagę do estetyzacji swoich filmów. Poszczególne kadry i całe sceny, skomponowane z pedantyczną precyzją, ogląda się niczym obrazy malarskie. Uwagę przykuwa przede wszystkim scenografia, którą reżyser uważa za szczególnie ważne narzędzie o wielkich możliwościach kreacyjnych. Świat Kochanków... jest płaski i, mimo naturalnej scenerii, odrealniony – nienaturalnie wyraźny, proporcjonalny i geometryczny, pozbawiony zbędnych elementów, wycyzelowany co do najmniejszego drobiazgu. Ta sztuczność na każdym kroku podkreśla teatralizację filmu, staje się jej podstawowym medium.

Drugim ważnym dla Andersona elementem języka filmu jest muzyka. Tutaj słychać ją na każdym kroku. Towarzyszy bohaterom (piosenka Francoise Hardy puszczana na przenośnym adapterze, który Suzy kradnie bratu), kreuje nastrój i stanowi przewrotny komentarz do sytuacji (zachwycająca scena otwierająca film, w której kamerze wędrującej po domu Bishopów towarzyszy dziecięcy komentarz do Brittenowskiej transkrypcji uwertury Purcella).

Film pełen jest także estetycznych i erudycyjnych nawiązań literackich i filmowych. Romeo i Julia, Władca much czy westerny budujące mit trapera to najbardziej oczywiste inspiracje. Odnajdziemy tu jednak także ślady reżyserskiej fascynacji francuskim kinem nowofalowym (wątki dziecięce i ucieczka bohaterów), komiksem (płaskie kadrów, konstrukcja postaci – Anderson twierdzi, że jednym z najważniejszych źródeł inspiracji dla jego twórczości jest komiksowy cykl Fistaszki) i animacją poklatkową (postaci jak kukiełki, niczym w filmach Zbigniewa Rybczyńskiego). Krytycy wskazują także na skojarzenia z kultowym musicalem Hair Milosza Formana (scena ślubu bohaterów).

Narracja: W filmie wykorzystano narrację subiektywną, choć w sposób bardzo przewrotny. Występuje tu bowiem narrator personalny, który niczym reporter relacjonuje od czasu do czasu wydarzenia, jednak szybko się okazuje, że i on jest niczym innym, jak tylko marionetką w rękach autora. Nie oglądamy sytuacji jego oczami, a jego punkt widzenia w gruncie rzeczy nikogo nie obchodzi. Prawdziwym źródłem subiektywizmu jest tutaj język filmu: sposób prowadzenia kamery, kompozycja kadrów, oświetlenie, konstrukcja postaci, muzyka. To właśnie one ukazują punkt widzenia twórcy. Groteskowa rzeczywistość, w której cały nieszczęśliwy i ułomny świat sprzysięga się przeciwko miłości, jest światem widzianym oczami dorosłego dziecka, pozbawionego złudzeń, a jednak zachowującego nadzieję.

Recepcja filmu: Wobec filmów Wesa Andersona trudno przejść obojętnie – albo się je kocha, albo ich nie znosi. Zachwycające i irytujące jednocześnie, zawsze są wielką filmową przygodą i wyzwaniem. Tak jest także z Kochankami z Księżyca, których doceniono na najważniejszych festiwalach filmowych (choć głównie pod postacią nominacji, co odzwierciedla kłopoty krytyki z oceną twórczości Andersona). Film został także bardzo dobrze przyjęty przez szeroką widownię, rekrutującą się nie tylko spośród zagorzałych kinomanów i miłośników reżysera.
SCENARIUSZ LEKCJI WYCHOWAWCZEJ

Opracowała: Katarzyna Michalska


Temat: Razem, ale osobno, czyli o tym czy warto walczyć o swoje uczucia?
CELE LEKCJI


  • wywołanie dyskusji, a w jej efekcie refleksji uczniów wokół tematów: samotności człowieka nie potrafiącego lub nie mogącego jasno precyzować swoich uczuć; lęku przed sformułowaniem swoich uczuć i emocji z obawy przed reakcją innych;

  • uświadomienie uczniom, że problem wyrażania uczuć i emocji dotyczy wszystkich ludzi, bez względu na wiek, dlatego warto rozmawiać z osobami, które nas otaczają, poznawać ich emocje, szanować je i tym samym budować wokół siebie przestrzeń do wyrażania swoich uczuć;

  • uświadomienie uczniom, jak ważna jest umiejętność mówienia o swoich odczuciach i emocjach.


KLUCZOWE PYTANIA


  • Czy temat uczuć można rozpatrywać dzieląc ludzi na dorosłych i dzieci?

  • Wszyscy odgrywamy jakieś role i mamy wyznaczone miejsce – kto o tym decyduje?

  • Czy zawsze czujemy się dobrze w miejscach, które nam wyznaczono i odgrywając role, które nam przydzielono?

  • Czy mamy prawo do podjęcia walki o swoje uczucia?


Metody i formy pracy


  • praca w grupach,

  • dyskusja,

  • burza mózgów.


ŚRODKI DYDAKTYCZNE


  • film: Kochankowie z Księżyca, reż. Wes Anderson, USA 2012;

  • karty pracy (zał. nr 1),

  • wydruk lub slajdy przedstawiające niezbędne ilustracje (zał. nr 2),

  • arkusze papieru do zapisywania efektów pracy w grupach.


Czas
1 godzina lekcyjna
Przebieg lekcji

  1. Nauczyciel dzieli klasę na 4-5 osobowe grupy. Uczniowie otrzymują arkusze papieru i polecenie: narysujcie schemat dowolnego idealnego mieszkania, zamieszkanego przez czteroosobową rodzinę. Zaznaczcie pomieszczenia z krótkim opisem ich przeznaczenia (np.: pokój młodszej siostry Ani; łazienka, z której korzystają wszyscy domownicy lub łazienka Ani) i z zaznaczeniem najważniejszych elementów wyposażenia (np. okno, biurko, łóżko, komputer). Czas na realizację zadania 10 min.




  1. Uczniowie przedstawiają swoje propozycje, odpowiadając jednocześnie na pytania:

  • ile przewidzieli pokoi i jakie mają one przeznaczenie?

  • ile przewidzieli pomieszczeń wspólnych, takich z których korzystać będą wszyscy członkowie rodziny i jakie mają przeznaczenie?


Komentarz

Można przewidzieć, że w większości idealnych domów każdy członek rodziny będzie mocno odizolowany od pozostałych, będzie miał z pewnością osobny pokój, być może łazienkę, w pokoju będzie miał swój komputer, być może telewizor. Najprawdopodobniej ilość „wspólnych miejsc” w domu zostanie ograniczona do minimum. Każda sytuacja będzie stanowiła doskonały powód do rozmowy, ponieważ będzie poniekąd odpowiedzią na temat relacji pomiędzy członkami rodziny i potrzeby kontaktu między nimi.


  1. Nauczyciel nawiązuje do filmu i skłania uczniów do zastanowienia się:

  • W jakim domu mieszka rodzina Bishopów?

  • W jaki sposób się komunikują i spędzają czas?

  • Gdzie mieszka Sam i jak wygląda to miejsce?


Komentarz

Rodzina Bishopów mieszka w domu, który przypomina domek dla lalek. Wszyscy mają w nim swoje miejsce, podobnie jak przedmioty (perfumy, którymi pachnie Suzy są mamy, adapter brata, książki z biblioteki itp.).

Sam Shakusky mieszka w namiocie, na terenie obozu harcerskiego – namioty ustawione są w równych rzędach, każdy mieszka sam i każdy ma wyznaczone zadanie, które musi wykonać najlepiej jak potrafi. Świat jest bardzo uporządkowany, każdy ma wyznaczone dla siebie miejsce. Należy zastanowić się czy bohaterowie sami wybrali to miejsce i czy wykonywanie zadań sprawia im przyjemność.


  1. Nauczyciel stawia uczniom pytanie czy podobnie jest w ich życiu. Czy również mają swoje miejsce (swój pokój, swoje biurko, swoją szafę) i swoje życiowe role (uczeń, syn/córka, brat/siostra, wnuk/wnuczka, dobry uczeń, grzeczne dziecko itp.)?

Uczniowie swobodnie wypowiadają swoje opinie.


  1. Nauczyciel pyta czy taka sytuacja dotyczy również dorosłych:

  • Czy również mają wyznaczone dla siebie miejsca i role?

  • Czy łatwo jest zmienić te role?

  • Kto w takim razie je wyznacza?

  • Czy zawsze czujemy się w tym dobrze?

  • Czy można tu dokonać rozróżnienia, że łatwiej jest dzieciom lub łatwiej jest dorosłym?

Nauczyciel nawiązuje do filmu.

Komentarz

Dzieci zachowują się jak dorośli (poważne traktowanie swoich zadań, Sam pali fajkę i organizuje biwaki, traktuje Suzy tak, jak mężczyzna traktuje kobietę, Suzy zabiera ze sobą nożyczki dla leworęcznych, kota i jedzenie dla kota, zostawia bratu informację, kiedy odda gramofon), a dorośli zachowują się jak dzieci (mama Laura Bishop wymyka się rowerem na spotkanie z policjantem, harcmistrz Ward bardzo poważnie traktuje zabawę w harcerstwo). To sprawia, że nie ma znaczenia fakt czy jest się dzieckiem czy dorosłym, ważne są UCZUCIA. Mamy je wszyscy, niezależnie od wieku.


  1. Jakie reakcje wywołuje w filmie odmienność? Uczniowie zastanawiają się wspólnie i zapisują wnioski na tablicy:

  • Suzy ma kłopot z niepanowaniem nad emocjami (rzuca się na koleżankę w klasie, kłóci się z nauczycielką, broni siebie i Sama nożyczkami) – jest „kłopotem” rodziny (broszura, którą bierze ze sobą, a która zwykle wisi w domu na lodówce, komentarze taty „biedna Suzy”);

  • Sam opuszcza harcerstwo, bo tam nie pasuje i nikt go nie lubi. Rodzina zastępcza nie chce go przyjąć ponownie, bo do nich „nie pasuje”.




  1. Czy bohaterowie filmu są szczęśliwi?

Nauczyciel rozdaje uczniom w grupach karty pracy (zał. nr 1, 2, 3, 4, 5, 6), każda z grup zajmuje się inną postacią

  • Sam Shakusky

  • Suzy Bishop

  • Harcmistrz Ward

  • Kapitan Sharp

  • Laura i Walt Bishop ( mama i tata Suzy)

  • grupa harcerzy z drużyny Sama

Uczniowie omawiają krótko wyniki swojej pracy, podając przykłady, które zdecydowały o sformułowaniu określonego wniosku.
Komentarz

Sam nie jest szczęśliwy, bo nie ma rodziny, nie znajduje akceptacji w grupie, nie robi tego, co chciałby robić, czuje się samotny.

Suzy nie jest szczęśliwa, bo ma rodzinę, w której nie znajduje akceptacji (bracia jej dokuczają; a rodzice traktują jak biedną i chorą).

Harcmistrz Ward jest nauczycielem matematyki (scena, w której odpowiada na pytania harcerzy przed wyruszeniem na akcję poszukiwawczą), ale głównie chciałby być harcerzem. Jest jednak bezustannie oceniany przez swojego zwierzchnika, którego wymaganiom nie potrafi sprostać.

Kapitan Sharp jest samotny, nie ma rodziny, mieszka w przyczepie, ma za sobą niespełnioną miłość. Jest wrażliwy i bardzo pragnie otoczyć kogoś opieką.

Laura i Walt Bishop nie są szczęśliwym małżeństwem, rozmawiają głównie o pracy, żyją obok siebie.

Harcerze z drużyny Sama wykonują czynności, którym nie potrafią sprostać, podporządkowują się rozkazom, które nie są zgodne z ich przekonaniami.


  1. Akcja filmu koncentruje się wokół ucieczki Sama i Suzy – to wydarzenie wywołuje wielkie zamieszanie i powoduje, że wszyscy bohaterowie muszą zweryfikować swoje dotychczasowe postępowanie.

W wyniku rozmowy uczniowie uzupełniają ostatnią, niezatytułowaną rubrykę tabeli.
Komentarz

Punkt zwrotny w życiu wszystkich bohaterów to ucieczka Sama i Suzy, to oni podejmują działanie, próbują zawalczyć o prawo do swoich uczuć i decydowania o sobie, przez co powodują, że zmienia się również życie innych. Uczniowie uzupełniają teraz pustą rubrykę w karcie pracy, do której wpisują jakie zmiany w życiu bohaterów wywołuje czyn zakochanych:

Sam i Suzy – walczą o prawo do bycia razem i okazywania sobie uczuć, ale przede wszystkim walczą o to, by ich uczucia dostrzeżono i traktowano poważnie.

Harcmistrz Ward – staje oko w oko ze swoim zwierzchnikiem i zdobywa się na czyn uratowania mu życia, a także przejmuje dowodzenie w krytycznym momencie.

Kapitan Sharp – decyduje się pomóc Samowi, otoczyć go opieką i zamieszkać z nim.

Laura i Walt Bishop – decydują się na okazanie swoich uczuć, porozmawianie o nich.

Harcerze z drużyny Sama – stają po jego stronie i organizują akcję pomocy.


  1. W filmie pojawiają się dwa ważne rekwizyty – nauczyciel prezentuje je uczniom i prosi o wyjaśnienie ich dosłownej funkcji (zał. 7, 8):

  • lornetka (którą zawsze ma przy sobie Suzy) służy do oglądania oddalonych przedmiotów z bliska, pozwala na przyjrzenie się im, dostrzeżenie szczegółów, sprawia, że to, co odległe staje się bliskie;

  • megafon (przez który mama Laura Bishop, porozumiewa się z rodziną) służy do „powiększenia” głosu, sprawia, że nasz głos jest słyszalny z dużej odległości.

Nauczyciel prosi uczniów o zastanowienie się, jakie znaczenie metaforyczne mają w filmie te przedmioty:

  • lornetka – chcę być blisko, zobaczyć z bliska, przyjrzeć się, doświadczyć, ale nie mogę/ nie chcę podejść bliżej;

  • megafon – chciałbym, aby mnie słyszano, chcę, aby wszyscy usłyszeli co mam do powiedzenia, ale nie mogę/ nie chcę podejść bliżej.




  1. Zadanie dla uczniów:

Lornetka czy megafon? Czego potrzebuję? Opierając się na znaczeniu metaforycznym wymienionych przedmiotów wypowiedz się na temat swojego istnienia w świecie, w którym żyjesz.
Komentarz

Formułując zadanie dla uczniów należy wskazać, że w metaforycznym znaczeniu wybór megafonu oznacza, że jest się człowiekiem, który często ma poczucie, że nikt go nie słucha, nie rozumie jego słów. Powinni wybrać go ci uczniowie, którzy z łatwością wyrażają swoje uczucia, ale mają poczucie, że nie są zrozumiani. Lornetkę powinni wybrać uczniowie, którzy uważają, że nikt ich nie widzi, są niezauważalni, sami bardzo chcieliby znaleźć się bliżej innych ludzi, ale nie potrafią przełamać dystansu. Mogą również znaleźć się w grupie uczniowie, którzy nie potrzebują żadnego z tych rekwizytów, ponieważ potrafią nawiązać kontakt z innymi, jasno wyrażają swoje uczucia i czują, że są szanowani i zrozumiani. Wyniki zadania można potraktować jako materiał do kolejnej lekcji wychowawczej (np. dotyczącej asertywności, nieśmiałości itp.), a także ocenić jako zadanie z j. polskiego.

Proponowany scenariusz lekcji wpisuje się w podstawę programową kształcenia ogólnego:

„W procesie kształcenia ogólnego szkoła na III i IV etapie edukacyjnym kształtuje u uczniów postawy sprzyjające ich dalszemu rozwojowi indywidualnemu i społecznemu, takie jak: uczciwość, wiarygodność, odpowiedzialność, wytrwałość, poczucie własnej wartości, szacunek dla innych ludzi, ciekawość poznawcza, kreatywność przedsiębiorczość, kultura osobista, gotowość od uczestnictwa w kulturze, podejmowania inicjatyw oraz do pracy zespołowej.”

Zał. 1




Sam Shakusky

Jest ……………………………………….. ponieważ











Zał. 2



Suzy Bishop

Jest ……………………………………….. ponieważ












Zał. 3


Harcmistrz Ward

Jest ……………………………………….. ponieważ












Zał. 4


Kapitan Sharp

Jest ……………………………………….. ponieważ












Zał. 5


Laura i Walt Bishop

Są ……………………………………….. ponieważ












Zał. 6


Harcerze z drużyny Sama

Są ……………………………………….. ponieważ












Zał. 7

Zał. 8


SCENARIUSZ LEKCJI JĘZYKA POLSKIEGO

Opracowała: Anna Równy


Temat: Gra konwencjami w filmie „Kochankowie z Księżyca”. Do czego służą gatunki filmowe?
CELE LEKCJI
Podczas lekcji uczeń:

  • znajduje w filmie nawiązania do tradycyjnych wątków kultury;

  • wskazuje przykłady mieszania gatunków;

  • analizuje i interpretuje film, uwzględniając specyfikę tego tekstu kultury;

  • ćwiczy umiejętność analizy plakatu filmowego;

  • korzysta ze słownika specjalistycznego.


Metody i formy pracy


  • „burza mózgów”,

  • rozmowa kierowana,

  • metoda graffiti,

  • praca indywidualna.


ŚRODKI DYDAKTYCZNE


  • film: Kochankowie z Księżyca, reż. Wes Anderson, USA 2012;

  • ekran/ tablica interaktywna,

  • komputer,

  • rzutnik multimedialny,

  • karta pracy.


pojęcia kluczowe


  • konwencje filmowe,

  • gatunki filmowe,

  • plakat filmowy.


Czas
1 godzina lekcyjna
Przebieg lekcji


  1. Metoda graffiti – nauczyciel przedstawia zagadnienie do opracowania i dzieli klasę na 4 grupy. Każda drużyna otrzymuje arkusz z niedokończonym zdaniem: I. Oczekuję, że w trakcie oglądania filmu będę...; II. Lubię filmy, które opowiadają o...; III. Najbardziej interesują mnie filmy, które wywołują...; IV. Najczęściej oglądam filmy, które sprawiają, że...

Członkowie zespołów zapisują u dołu arkuszy jak najwięcej propozycji na dokończenie zdań. Następnie zaginają kartkę tak, aby dopisany przez nich tekst był niewidoczny i przekazują ją kolejnej grupie. Jednocześnie otrzymują arkusz z początkiem innego wypowiedzenia od sąsiedniej drużyny. Poszczególne grupy uzupełniają kolejne zdania i postępują w taki sam sposób, jak przy pierwszym wypowiedzeniu – zaginają kartki, a potem wymieniają się nimi. Proces ten trwa aż do momentu, kiedy członkowie każdego zespołu zapiszą dokończenia wszystkich zdań.

Wyznaczone osoby rozwijają wypełnione arkusze, rozwieszają je na tablicy i odczytują spisane propozycje. Wszyscy uczniowie wspólnie z nauczycielem analizują podane dokończenia zdań i wypowiadają się na ich temat. Następnie zapisują w zeszytach zdania uznane za najtrafniejsze*.

Hipotetyczne odpowiedzi uczniów:

Oczekuję, że w trakcie oglądania filmu będę: bał się, śmiał się, wzruszał się, uczył się...

*Opis metody opracowany przez wydawnictwo Nowa Era.




  1. Burza mózgów: Które z gatunków filmowych mogą spełnić powyższe oczekiwania widza?

Hipotetyczne odpowiedzi uczniów:

  • horror;

  • komedia;

  • melodramat;

  • dramat psychologiczny;

  • film dokumentalny;

  • ...




  1. Rozmowa kierowana – nauczyciel zadaje uczniom pytanie, jaki gatunek reprezentuje film Kochankowie z Księżyca?

Rozmowa kierowana prowadzi do wniosku, że film Wesa Andersona jest syntezą kilku gatunków filmowych: filmu przygodowego, filmu kryminalnego, melodramatu, baśni. Uczniowie podają przykłady scen z filmu Kochankowie z Księżyca, które odwołują się do wyżej wymienionych gatunków filmowych. Nauczyciel uświadamia uczniom, że pomieszanie gatunków jest celowym zamierzeniem reżysera i wiąże się z tzw. grą konwencjami. Następnie wyświetla uczniom na tablicy multimedialnej definicję konwencji filmowych (materiał pomocniczy). Nauczyciel uświadamia uczniom, że znajomość konwencji związanych z gatunkami filmowymi pomaga widzom w odczytaniu kodu, za pomocą którego komunikat audiowizualny dociera do odbiorcy.


  1. Nauczyciel pokazuje uczniom plakat do filmu Kochankowie z księżyca. Następnie prosi uczniów o odpowiedź na pytanie: jakie funkcje spełniają plakaty filmowe? Uczniowie dzielą się swoimi przemyśleniami. Nauczyciel rozdaje kartę pracy (praca indywidualna), która pomoże w dokładnej analizie przedstawionego plakatu i zapozna uczniów ze wskazówkami, w jaki sposób należy interpretować plakat filmowy jako dzieło sztuki użytkowej. Po 5 minutach pracy wybrani uczniowie odczytują wypracowane odpowiedzi. Klasa wspólnie ustala wnioski dotyczące interpretacji plakatu do filmu Kochankowie z Księżyca.

Źródło: materiały prasowe dystrybutora Kino Świat.





  1. Podsumowanie. Jakie pojęcia składają się na język filmu i pozwalają we właściwy sposób zanalizować i zinterpretować film?

  • gatunki filmowe, konwencje filmowe, słowo, obraz, muzyka, plakat filmowy...


Praca domowa

Napisz notatkę na temat: Rola muzyki w filmie Kochankowie z Księżyca. Zwróć szczególną uwagę na pierwszą i ostatnią scenę.



Materiał pomocniczy

Konwencja filmowa – przyjęte zarówno przez realizatorów filmów, jak i przez publiczność kinową wzory opowiadania i normy przedstawiania, które czynią kino formą komunikacji umożliwiającej – na zasadzie wzajemnej umowy – przekazywanie znaczeń. Zaakceptowanie konwencji ze strony publiczności jest źródłem przyjemności odbioru, ponieważ bez nich nie tylko trudniej byłoby zrozumieć film, lecz także trudno byłoby uwierzyć w wiarygodność fikcji. Tylko na mocy konwencji akceptowana jest pewna sztuczność jako realność w obrębie dzieła sztuki. Konwencje – na zasadzie wyuczenia – umożliwiają błyskawiczne (i automatyczne) rozpoznawanie znaczeń.

Osobnym źródłem przyjemności odbiorczej jest gra z konwencją, która w ramach komunikacji artystycznej zawsze może liczyć na uznanie.

Gatunki filmowe dostarczają największej ilości przykładów konwencji, działających na różnych poziomach. W westernie będzie to np. sceneria i typ konfliktu między postaciami, w filmie science fiction ikonografia (rakiety i stacje orbitalne), w horrorach wykorzystanie oświetlenia i charakteryzacji, zaś w melodramatach typ konfliktu dramaturgicznego i emocjonalny sposób jego przedstawiania.
Słownik filmu pod red. Rafała Syski, Kraków, Krakowskie Wydawnictwo Naukowe, 2012, s. 100–101.

Karta pracy

Plakat filmowy – gatunek i produkt grafiki użytkowej, który umieszczony w miejscach publicznych stanowi jeden z podstawowych instrumentów reklamy filmu, ale może posiadać również oryginalną warstwę artystyczną. Charakteryzuje go umowny, lakoniczny i ekspresyjny język graficznych środków wyrazu, który opiera się na współdziałaniu obrazu i słowa. Plakat filmowy zawiera tytuł film, często jego określenie gatunkowe, nazwiska aktorów i reżysera (ich rozmieszczenie i wielkość bywa przedmiotem drobiazgowych uzgodnień) oraz nazwę producenta i dystrybutora, a jego ogólny efekt plastyczny winien przyciągać uwagę odbiorcy i w syntetycznym skrócie sygnalizować mu treść filmu, jego atmosferę, itp.

Encyklopedia kina pod red. Tadeusza lubelskiego, Kraków, Biały Kruk, 2010, s. 766.
1. Jakie uczucia wzbudza w Tobie plakat do filmu Kochankowie z Księżyca?

2. Gdybyś nie oglądał filmu, a zobaczył powyższy plakat, to jakiej tematyki i gatunku byś się spodziewał?

3. Opisz i zinterpretuj elementy scenografii widoczne na plakacie.

4. Opisz i zinterpretuj sposób prezentacji bohaterów na plakacie.

5. Wymień symbole pojawiające się na plakacie. Jakie mają znaczenie w filmie?

PROPONOWANA BIBLIOGRAFIA

Szarek Paweł (2008), Słodka obietnica filmowej przygody. Co nam mówią plakaty filmowe?,



http://www.ikonosfera.umk.pl/index.php?id=82 [21 marca 2013].



: files -> 2014-2015
2014-2015 -> Materiały dydaktyczne dla nauczycieli
2014-2015 -> PÓŁfinał „A” amp w koszykówce męŻczyzn poznań, 26-29. 04. 2015 r. Termin: 26 – 29 kwietnia 2015, Poznań
2014-2015 -> Materiały dydaktyczne dla nauczycieli spis treśCI
2014-2015 -> Dla nauczycieli
2014-2015 -> Materiały dydaktyczne dla nauczycieli spis treśCI
2014-2015 -> Organizator: ku azs uniwersytetu im. Adama Mickiewicza Termin: 15 listopada (sobota) 2014 r godz. 11. 00
2014-2015 -> Seminarium magisterskie Katedry Logiki i Metodologii Nauk Logika, język, umysł
2014-2015 -> Materiały dydaktyczne dla nauczycieli spis treśCI
2014-2015 -> Szkolny zestaw podręczników/ materiałów edukacyjnych obowiązujący na całym etapie edukacyjnym od początku roku szkolnego 2014/15 w Szkole Specjalnej Przysposabiającej do Pracy. Kl. I- b. Studziżba




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna