Dziecko I muzyka projekt edukacji muzycznej



Pobieranie 144.84 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar144.84 Kb.

DZIECKO I MUZYKA”



PROJEKT EDUKACJI MUZYCZNEJ

DLA DZIECI 5,6 - LETNICH


Opracowała mgr Sylwia Wątor

Publiczne Przedszkole nr 2 w Pszczynie

Zajęcia muzyczne nie mogą służyć tylko rozrywce i odprężeniu.

Pamiętajmy- rozrywka trwa chwilę,
a rozumienie muzyki pozostaje na całe życie”.

prof. E.Gordon

Wstęp
Środowisko akustyczne współczesnego świata nie sprzyja rozwojowi wrażliwości słuchowej człowieka.

Od najmłodszych lat otacza nas nieustanny szum pojazdów, warkot silników, zgiełk głosów ludzkich. Na to nakładają się dźwięki płynące z włączonych godzinami aparatów radiowych i telewizyjnych. Nierzadko jest to ulubiona przez młodzież tzw. muzyka „mocnego uderzenia”, więc ucho człowieka, zmuszone do samoobrony, uodparnia się na odgłosy z zewnątrz, a jego wrażliwość tępieje.

Dlatego tak ważna staje się w tej sytuacji rola przedszkola i panującej w nim atmosfery. Pobudzanie uwagi słuchowej może dokonywać się tylko w warunkach spokoju i ciszy, dlatego należy w każdym momencie dnia pamiętać o walce z hałasem, nerwowością i nadmierną ruchliwością (oczywiście nie hamując przy tym naturalnej aktywności i radosnego nastroju).

Bardzo ważną formą kształcącą umiejętność uważnego słuchania stanowią ćwiczenia w spostrzeganiu i odróżnianiu zjawisk akustycznych w przyrodzie i otoczeniu. Chodzi tu zarówno o znane dzieciom odgłosy (klakson samochodu, szczekanie psa, turkot kół, itp.), jak również dźwięki instrumentów o określonej i nieokreślonej wysokości brzmienia. Wykonanie zadań z tego zakresu wymaga od dzieci dużej koncentracji uwagi, dlatego też takie ćwiczenia powinny przebiegać w formie ciekawych zabaw pobudzających do aktywnego słuchania.

Niesłychanie ważne jest również uwrażliwienie dziecka na elementy muzyki (dźwięki wysokie, niskie, barwę dźwięku, poczucie rytmu i tempa, kierunek linii melodycznej, strukturę utworu). Może to i powinno występować przy różnych okazjach: nie tylko na zajęciach umuzykalniających, ale i w zabawach ruchowych, lub też jako przerywniki innego rodzaju zajęć.

Odkrywanie świata dźwięków, rozpoznawanie ich, naśladowanie, określenie źródła ich pochodzenia to wspaniała zabawa dla dziecka, prowadząca w efekcie do zrozumienia muzyki, również tej określanej mianem „poważna” (klasyczna). Należy więc stwarzać dzieciom jak najwięcej ku temu okazji, aby coraz lepiej czuły i rozumiały ten „słownik muzyczny”. Dziecko musi poznać wszystkie składniki muzyki – wtedy będzie ją rozumieć, a to rozumienie pozostanie właśnie na całe życie.

Przedszkolak musi się nauczyć odważnie wyrażać samego siebie przy muzyce, także w formie indywidualnej - w różnego rodzaju zabawach z motywami muzycznymi i rytmicznymi. Nie powinien śpiewać tylko w grupie, bo tym sposobem nauczy się jedynie powtarzać i naśladować innych. Śpiew jedynie grupowy powoduje, że dziecko nie rozumie muzyki. W rezultacie ogranicza się jego rozwój zdolności muzycznych.

Niepełne kierowanie rozwojem muzycznym dziecka w przedszkolu może spowodować, że będzie ono w stanie uczyć się jedynie o muzyce (w szkole) - a nie muzyki.

Dziecko jest w stanie osiągnąć satysfakcję daleko większą, gdy wprowadzi się je w świat bardziej wartościowej aktywności muzycznej, niż wtedy, gdy zaoferujemy mu tylko odprężenie i rozrywkę płynącą z muzyki.



OGÓLNE ZAŁOŻENIA PROJEKTU
Podstawowym zadaniem wychowania muzycznego dzieci w wieku przedszkolnym jest dostarczenie im radości płynącej z kontaktu z muzyką.

Zgodnie z przyjętymi koncepcjami wychowanie muzyczne powinno opierać się na następujących formach aktywności dzieci:

- słuchanie,

- działanie,

- tworzenie.

Słuchanie – w formie tej zawiera się spostrzeganie i określanie zjawisk akustycznych z otoczenia, słuchanie śpiewu nauczycielki czy wreszcie słuchanie muzyki instrumentalnej.

W niniejszym programie szczególne miejsce poświęcone jest słuchaniu muzyki.

Słuchanie muzyki będzie okazją, by zetknąć dziecko z twórczością muzyków, z wielkimi dziełami muzycznymi. Jest to również okazja pokazania dzieciom różnych instrumentów muzycznych i różnych wykonawców. Słuchanie muzyki wymaga spokoju i uważnego śledzenia przedstawianego utworu. Jest to dla dziecka czynność skomplikowana, gdyż wymaga dużej koncentracji i aktywności wyobraźni dźwiękowej, lecz konieczna, by dziecko mogło słuchem uchwycić strukturę utworu muzycznego, by mogło ten utwór zrozumieć i przeżywać. Do tego potrzebny jest pewien zasób wiedzy. Trzeba coś wiedzieć o muzyce, by móc ją analizować i określać. To trudne dla dzieci – ale można i trzeba je do tego przygotować.

Dziecko może poznawać w trakcie słuchania różne zagadnienia muzyczne. Wybrane utwory powinny uwypuklać charakterystyczne elementy muzyki: tempo, dynamikę, wysokość dźwięków, budowę utworów muzycznych. Zadaniem słuchania muzyki jest stopniowe rozwijanie wrażliwości słuchowej dziecka. W jakim stopniu to zadanie zostanie zrealizowane podczas danego zajęcia zależy od jego organizacji i przeprowadzenia.

Drugą formą aktywności dzieci jest działanie wyrażające się śpiewem, zabawami ze śpiewem, opowieścią ruchową, zabawami rytmicznymi przy muzyce, tańcem czy grą na instrumentach perkusyjnych. Tu również uwzględnia się takie elementy muzyki jak: dynamika, barwa, tempo muzyki czy wysokość dźwięków, jednak dochodzi tutaj konieczność dostosowania do tych elementów różnego rodzaju własnej aktywności.

Trzecia forma aktywności dziecka to tworzenie. Formy twórczości własnej to działanie oparte nie tylko na naśladowaniu i odtwarzaniu wzorów, ale aktywne przetwarzanie uwzględniające własne pomysły. A więc działalność twórcza będzie się odnosić zarówno do improwizowanego mówienia, śpiewania, gry na instrumentach perkusyjnych jak i do wszystkich form ruchowych. Twórcza aktywność dziecka występuje zawsze w ramach wyżej wymienionych form, a w oderwaniu od nich nie istnieje.

Każda z tych form kształci nieco inne dyspozycje i umiejętności i dopiero stosowanie wszystkich (form) umożliwia wszechstronny rozwój osobowości dziecka.

Zazwyczaj formy ekspresyjne (śpiew, mowa, gra na instrumentach perkusyjnych) dominowały nad percepcyjnymi (słuchanie muzyki). Wiąże się to z zasadą kształcenia i wychowania małego dziecka przez uczestniczenie w działaniu, przeżywaniu i poznawaniu otaczającego świata. Wiadomości i umiejętności z dziedziny muzyki powinny być wynikiem doświadczeń dziecka, które stopniowo narastają i stają się podstawą właściwego jej odbioru.

Treści i metody wychowania muzycznego powinny być powiązane z treściami innych działów programu. Podczas zajęć można zatem muzykę łączyć z plastyką, literaturą, poezją, a nawet matematyką. Ważne jest jednak świadome codzienne wiązanie treści różnych działów w sposób naturalny, wynikający z celów dydaktycznych.

Realizacja programu „Dziecko i muzyka” daje szanse właściwego rozwoju w sferze umuzykalnienia każdemu dziecku, sugeruje możliwość aktywnych i twórczych działań wszystkim dzieciom w grupie oraz zaspokaja potrzebę samorealizacji, co wiąże się z motywacją osiągnięć i samooceną.

METODY – SPOSOBY KIEROWANIA ROZWOJEM MUZYCZNYM DZIECKA
1. Stwarzanie warunków i okazji do rozwoju twórczej inwencji dziecka i respektowania wszystkich jej przejawów.

2. Pobudzanie twórczości podejmowanej przez dziecko z jego własnej inicjatywy i potrzeby, inspirowanie jej przez zachętę, podsunięcie propozycji itp.

3. Stawianie dzieciom konkretnych zadań dotyczących różnorodnych form działalności muzycznej.

4. Ukierunkowanie słuchania muzyki:

- zapowiedzią skojarzenia słuchanej muzyki z właściwym fragmentem wcześniej wysłuchanego opowiadania lub scenki w teatrzyku kukiełek - wskazywanie przez dzieci, które fragmenty utworu kojarzą się z tekstem,

- zapowiedzią wybierania przez dzieci „najbardziej pasującej” ilustracji do słuchanej muzyki (spośród kilku),

- zapowiedzią wybierania najbardziej trafnego tytułu (spośród kilku podanych) do słuchanej muzyki,

5. Słuchanie muzyki jako wydzielony typ zajęć poświęcony głównie percepcji muzycznej.

6. Słuchanie muzyki przy wszystkich pozostałych formach wychowania muzycznego oraz jako inspiracja do innych rodzajów zajęć (plastyka, literatura)

7. Stwarzanie okazji do skojarzeń pozamuzycznych wyrażonych np. w plastyce (postacie, zdarzenia, zestawienia barw, kształty abstrakcyjne)

8. Układanie przez dzieci krótkich opowiadań – wyobrażeń powstałych po wysłuchaniu utworu muzycznego.

9. Aktywne słuchanie muzyki (ruch, instrumentalizacja, realizowanie partytur, układy taneczne).

10. Stwarzanie okazji do słuchania harmonii i barwy brzmienia różnych instrumentów muzycznych.

11. Organizowanie okazji do słuchania minikoncertów muzyki żywej.




ŚRODKI REALIZACJI
1. Przedstawienie rodzicom założeń projektu.

2. Zajęcia z dziećmi wg harmonogramu.

3. Ankietowanie rodziców mające na celu poznanie ich opinii na temat projektu.

4. Koncert dla rodziców – zajęcie otwarte.

5. Udział w Gminnym Festiwalu Piosenki Ekologicznej.

6. Podsumowanie i ocena realizacji.


CELE OGÓLNE :
1. Rozwijanie wrażliwości na piękno otaczającego świata.

2. Przygotowanie do świadomego korzystania ze sztuki oraz do jej

współtworzenia.

3. Rozwijanie zainteresowań muzyką oraz kształtowanie trwałych nawyków


obcowania z nią.

4. Rozwijanie wyobraźni muzycznej i wyzwalanie chęci wyrażenia uczuć i

myśli za pomocą ruchu i śpiewu.

5. Zaspokajanie potrzeb ekspresji twórczych i odtwórczych.

6. Rozwijanie podstawowych zdolności muzycznych, m. in. słuchu
muzycznego, poczucia rytmu, umiejętności gry na instrumentach

perkusyjnych konwencjonalnych i niekonwencjonalnych.

7. Kształtowanie umiejętności tworzenia obrazu do słuchanej muzyki.

8. Rozwijanie umiejętności słuchania i rozumienia muzyki.

9. Przybliżanie sylwetek sławnych kompozytorów oraz zaznajomienie z

wybranymi utworami charakterystycznymi dla ich twórczości.


Główne efekty osiągnięć dzieci wynikające z realizacji treści programowych projektu „Dziecko i muzyka” – cele operacyjne:

Dziecko:


- poznaje struktury utworów muzycznych,

- realizuje potrzebę ekspresji muzycznej,

- rozwija umiejętność kojarzenia charakteru muzyki z nastrojem,

- poznaje słynnych twórców muzyki oraz fragmenty ich utworów,

- rozróżnia podstawowe cechy muzyki (dynamika, barwa, tempo, nastrój)

- kształci wyobraźnię muzyczną poprzez wyrażanie muzyki własną ekspresją i

interpretacją ruchową, plastyczną i wokalną,

- potrafi grać na instrumentach perkusyjnych tradycyjnych i

niekonwencjonalnych,

- potrafi odczytywać partytury obrazkowe i interpretować je muzycznie,

- potrafi być aktywnym członkiem zespołu muzycznego i tanecznego i
podporządkować się wynikającym z tego zasadom,

- potrafi dostosować ruch i działanie do rytmu utworu, np. w czasie tańca lub

gry na instrumencie.
Korzyści wychowawcze, jakie niesie za sobą oddziaływanie muzyki, są trudne do przecenienia:

- słyszenie i słuchanie stymuluje rozwój intelektualny,

- muzyczna wrażliwość wpływa na rozwój uczuć i daje zaspokojenie pewnym
potrzebom życia emocjonalnego,

- ruch przy muzyce jest źródłem radości, odprężeniem, wyładowaniem energii,

daje szansę rozwoju fizycznego a także jest środkiem terapeutycznym.

ETAPY WPROWADZANIA DZIECKA W ŚWIAT MUZYKI
1. Wprowadzanie kolejnych elementów muzyki:

- określanie nastroju i charakteru muzyki (smutna, wesoła, skoczna, łagodna,


itp.)

- reagowanie na zmiany dynamiki, tempa i artykulacji,


- reagowanie na zmiany rytmiczne,

- umiejętne określanie metrum utworu i zaznaczanie akcentu metrycznego.

2. Spostrzeganie budowy piosenki, czy melodii tańca ( AB, ABA, ABC)

3. Udział w zabawach ze śpiewem, umiejętne łączenie z nim różnych form.

4. Prawidłowe reagowanie ruchem na słyszaną muzykę.

5. Improwizacje ruchowe przy muzyce:

- naśladowanie poruszania się zwierząt, ptaków, roślin, ludzi,

- odtwarzanie swobodnym ruchem i mimiką nastroju i charakteru słuchanej


muzyki, piosenki,

- swobodne interpretacje ruchowe krótkich utworów muzycznych,

- improwizacje taneczne – tworzenie własnych układów tanecznych do
utworów muzycznych.

9. Stopniowe wprowadzanie dziecka w świat muzyki klasycznej:

- tworzenie opowiadań do muzyki.

- wprowadzenie opowieści ruchowej,

- wprowadzanie układów tanecznych (z rekwizytami lub bez ),

- wykorzystanie naturalnych efektów perkusyjnych ( tupanie, klaskanie,


pstrykanie ) jako akompaniament do utworów,

- realizowanie partytur za pomocą instrumentów perkusyjnych i


niekonwencjonalnych jako akompaniament do utworów,

10. Rysowanie i malowanie ilustracji do utworów muzycznych (oddawanie

charakteru i nastroju).

REFLEKSJE I WNIOSKI po rocznej realizacji projektu „DZIECKO I MUZYKA”
Jednym z głównych założeń projektu „dziecko i muzyka” było danie szansy właściwego rozwoju w sferze umuzykalnienia każdemu dziecku oraz możliwości aktywnych i twórczych działań niezależnie od jego uzdolnień muzycznych. Celem natomiast – rozbudzenie miłości do muzyki i przygotowanie do świadomego korzystania z niej.

Ponieważ w moim życiu muzyka zajmuje znaczące miejsce, starałam się swoim wychowankom zapewnić możliwość pełnego rozwoju zdolności muzycznych, rozbudzić wyobraźnię i wrażliwość artystyczną, a przez to rozbudzić zamiłowanie do muzyki.

W okresie poprzedzającym opracowanie przeze mnie projektu edukacji muzycznej obserwowałam dzieci w czasie zajęć umuzykalniających, całą gamę ich emocji podczas różnorodnych zajęć muzycznych, ich spontaniczną reakcję na zmianę dynamiki, rytmu czy metrum.

Często podczas zajęć plastycznych, jak również chcąc m. in. oddać piękno poezji deklamując im wiersze – inspirowałam ich wyobraźnię i pracę słuchaniem krótkich utworów muzycznych. Reakcje i zachowania dzieci, ich zainteresowanie i radość z tego typu zajęć skłoniła mnie do opracowania tego projektu.

Aby dziecko pokochało muzykę – musi ja najpierw zrozumieć. Aby ją zrozumiało – musi najpierw poznać podstawowy „słownik muzyczny”, czyli poszczególne elementy muzyki. I od tego właśnie rozpoczyna się edukacja muzyczna zawarta w moim projekcie. Tak jak napisałam we wstępie do projektu „… odkrywanie świata dźwięków, rozpoznawanie ich, naśladowanie, określanie źródła ich pochodzenia…” było wspaniałą zabawą dla dzieci prowadzącą w efekcie do zrozumienia muzyki.

Jeśli dziecko pozna wszystkie składniki muzyki, wtedy będzie ją rozumieć, a to rozumienie pozostanie właśnie na całe życie.

Sądzę, na podstawie obserwacji dzieci, że po rocznej realizacji projektu, został spełniony m. in. cel mówiący o zrozumieniu elementarnych podstaw muzyki. Do zrozumienia muzyki, zwłaszcza klasycznej, niezwykle przyczyniło się jej aktywne słuchanie. Moim 5,6 – latkom początkowo trudno było słuchać muzyki w skupieniu, jednak zastosowanie aktywnych metod pozwoliło im dość szybko się z nią „oswoić”.

Dzięki aktywnym metodom potrafiły wspaniale improwizować akompaniować na instrumentach perkusyjnych i niekonwencjonalnych, interpretować muzykę ruchem, tańcem (również z szarfami, chustami), tworzyć opowieści słowne i ruchowe, czy malować muzykę.

Prace dzieci nią zainspirowane nieraz dokładnie odzwierciedlały to, co zawierały utwory muzyczne.

Szczególnie polubiły instrumentalizacje piosenek i utworów muzycznych. Kiedy dzieci otrzymywały do ręki instrument perkusyjny czy niekonwencjonalny, czuły się potrzebne w grupie, wiedziały, że spoczywa na nich odpowiedzialne zadanie. Wspólne realizowanie akompaniamentów perkusyjnych do muzyki klasycznej było dla nich równoznaczne z tworzeniem tej muzyki. Czuły się ważne, potrzebne i docenione, a powierzenie roli dyrygenta takiego zespołu jeszcze bardziej mobilizowało do większej aktywności.

Szczytem satysfakcji dla moich wychowanków było kolejne zdobywanie rok po roku I miejsca w Gminnym Festiwalu Piosenki Ekologicznej w Pszczynie. Tam właśnie oprócz śpiewu dzieci wykonały instrumentalizację śpiewanej piosenki na instrumentach perkusyjnych i niekonwencjonalnych.

Wiele satysfakcji dawała dzieciom inna aktywna metoda, mianowicie realizacja prostych partytur, które językiem rysunkowym przedstawiały przebieg instrumentalny utworu. Dzieci po zapoznaniu się z brzmieniem swoich instrumentów prawie bezbłędnie realizowały owe partytury.

Wspólnie z dziećmi układaliśmy także partytury związane tematycznie z głosami przyrody, czy literowo – obrazkowe, związane z siłą i natężeniem głosu. Realizowanie tych partytur wprowadzało szczególnie radosny nastrój, aktywizowało wszystkie dzieci, nawet te najbardziej nieśmiałe, a przedstawione w czasie zajęć otwartych dla rodziców budziły zainteresowanie – „co też te nasze dzieci potrafią!”

Wspaniałą zabawą, która rozwijała postrzeganie elementów muzyki było samodzielne nadawanie tytułów utworom muzycznym. Dzieci tym samym były niejako zmuszone do uważnego słuchania i koncentrowania się na detalach. Skupiając się na dynamice, czy artykulacji słyszały np. głosy i dźwięki przyrody – szum drzew, śpiew ptaków, plusk wody itp.

Stosowane przeze mnie takie metody jak instrumentalizacja utworów, realizowanie partytur, nadawanie fabuły i tytułu słuchanej muzyce, czy improwizacje ruchowo-taneczne zaspakajały potrzeby ekspresji twórczej i odtwórczej, a to przecież było także głównymi celami mojego projektu.

Dzięki aktywnym metodom wszystkie dzieci nabierały odwagi, przełamywały strach wystąpienia przed grupą, czuły się dowartościowane i potrzebne w grupie rówieśników.

Po zrealizowaniu projektu „Dziecko i muzyka” stwierdzam, że cele które sobie założyłam osiągnęłam prawie w 100%.

Dzieci z mojej grupy były rozśpiewane, radosne, chętnie słuchały muzyki i były w stanie słuchać dłuższych jej fragmentów.

Pracę ułatwiał mi fakt, że sama mogłam dostarczyć im wrażeń poprzez słuchanie muzyki żywej granej przeze mnie na pianinie. Wielkie przeżycie wywołało na przykład bezpośrednie słuchanie utworów skomponowanych przez małego F. Chopina połączone z opowiadaniem z jego lat dziecięcych – kiedy zapoznawałam dzieci z naszym największym kompozytorem i jego utworami.

Po tych refleksjach na temat zrealizowanego projektu „Dziecko i muzyka” właściwe wg mnie będą następujące wnioski :

1. Kontakt z muzyką klasyczną we wczesnym dzieciństwie daje szanse dziecku na szersze horyzonty w życiu dorosłym, stwarza możliwości innego postrzegania świata dźwięków.

2. Efekty rozbudzania zainteresowania dzieci muzyką zależą od umiejętnego angażowania ich uwagi i dostarczenia im niezbędnych bodźców.

3. Aktywne metody poznawania muzyki pozwalają wszystkim zaangażowanym dzieciom odnosić sukcesy.

4. Integracja muzyki z literaturą i plastyką pobudza wyobraźnię dziecka pozwalając mu na improwizacje dramatyczne, ruchowe i plastyczne.

5. Aktywne nauczanie wymaga dużo wysiłku i przemyśleń ze strony nauczyciela, jednak trud ten się opłaca, a rezultaty tej nauki zawsze przynoszą efekty

6. Tak prowadzone zajęcia jakich propozycje są zawarte w projekcie „Dziecko i muzyka” zdecydowanie przygotowują do świadomego korzystania ze sztuki oraz jej współtworzenia.



BIBLIOGRAFIA
1. Klonow A., Tam gdzie mieszka muzyka. „Współpraca”, Warszawa 1998

2. Wawrowska R., Muzyka i ruch. WSiP, Warszawa 1988.

3. Malko D., Metodyka wychowania muzycznego w przedszkolu. WSiP,
Warszawa 1990

4. Bednarzowa B., Młodzikowska M., Taniec – rytm – ruch – muzyka.


Warszawa 1983

5. Manturzewska A., Kotarska M., Wybrane zagadnienia z psychologii muzyki.


Warszawa 1990

6. Przychodzińska M., Wychowanie muzyczne – idee, treści, kierunki rozwoju.


Warszawa 1989

7. Przychodzińska M., Dziecko i muzyka. Warszawa 1981

8. Dymara B. (red.), Dziecko w świecie muzyki, Kraków 2000

9. Materiały warsztatowe „Aktywność muzyczno – ruchowa dzieci” na


podstawie Aktywnego słuchania muzyki Batii Strauss.

10. Materiały warsztatowe Klanza.

11. Cieślik – Klauza J., „O aktywności muzycznej” w: Wychowanie w
Przedszkolu nr3/2006.



I. MUZYKA I DŹWIĘKI WOKÓŁ NAS

Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne

1. Poznawanie bogatego i różnorodnego świata


dźwięków.
2. Uświadamianie dzieciom, że muzyka i dźwięk to nie tylko muzyka zapisana i grana z nut na instrumentach, ale też świat dźwięków, który otacza nas zawsze i wszędzie, a „cisza” to też forma muzyki.
3. Dostrzeganie, różnicowanie i nazywanie źródeł dźwięków.
4. Odtwarzanie za pomocą instrumentów niekonwencjonalnych naturalnych odgłosów przyrody.

Treści programowe



A. Głosy i dźwięki w przyrodzie
1.Jesienne zabawy przy muzyce – w oparciu o piosenkę „Ulewa” sł. I. Salach, muz. R. Majewski (przekład intersemiotyczny). Uwrażliwianie na różnice metryczne w muzyce, tempo i dynamikę.

Interpretacja dźwiękowa tekstu wiersza „Ulewa” z cyklu „Dziwię się Światu” S. Szuchowej - wykorzystanie instrumentów niekonwencjonalnych.


2. „Jesienne dźwięki” D. Graj – opowieść ruchowa – ilustrowanie głosem i ruchem dźwięków onomatopeicznych z tekstu wiersza. Ćwiczenia emisyjne i ortofoniczne w oparciu o tekst piosenek „Jesienna baśń” R. Majewskiego i „Jesienny kujawiaczek” D. Gellner - określanie nastroju piosenek.
3. Zabawy i ćwiczenia wyrabiające słuch wysokościowy, ćwiczenia oddechowe i ortofoniczne przy muzyce.
4. Muzyczna opowieść ruchowa do opowiadania „Kto kiedy zasypia” M. Łastowieckiej.

Rozpoznawanie szumu wiatru, liści, spadających kasztanów, odtwarzanie tych głosów za pomocą instrumentów perkusyjnych.


Formy aktywności dziecka



-kształcenie słuchu wysokościowego,

- uwrażliwianie na różnice metryczne, tempo i dynamikę,
- wyrabianie umiejętności analizy tekstu literackiego i interpretowania tekstu literackiego dźwiękiem,
- kształcenie słuchu muzycznego, poczucia rytmu i estetyki ruchu przy muzyce,

- wyrabianie umiejętności rytmicznego powtarzania sylab,


- rozwijanie ekspresji ruchowej poprzez naśladowanie różnych czynności zwierząt z opowiadania,

- wyrabianie właściwej reakcji adekwatnej do wcześniej ustalonych i określonych dźwięków,

- uwrażliwienie na źródło dźwięku,
Cele ogólne


Dziecko:
-potrafi określić charakter muzyki,

-wyczuwa intuicyjnie różnicę między rytmem na 2/4 i na 3/4,

- potrafi dobrać instrument i sposób gry do postawionego zadania

- dostosowuje sposób poruszania się do charakteru i tempa muzyki.

- potrafi ruchem, mimiką, gestem oddać charakter utworu,

- potrafi rytmicznie powtarzać sylaby,

- porównuje dwa kolejno występujące dźwięki,

- potrafi śpiewać dwa dowolne dźwięki o różnej wysokości,

Cele operacyjne


5. Tworzenie i odtwarzanie partytur obrazkowych dotyczących zjawisk przyrody.



5. „Świerszcz za kominem” – ćw. słuchowo -dykcyjne oraz emisyjne przy muzyce na podstawie piosenki „Pan Listopad gra” muz. A. Kwiatowska, sł. Z. Halska- Albekier. Zapoznanie z nazwami i wyglądem instrumentów muzycznych występujących w piosence: kontrabas, flet, skrzypce. Poznawanie techniki gry na tych instrumentach.
6.„Zimo baw się z nami” - tworzymy muzykę i piosenkę. Rytmizowanie dowolnych tekstów o śniegu i zimie, układanie do nich melodii. Zastąpienie ruchów i gestów dowolnym akompaniamentem.
7. „Ile głosów w lesie” – w oparciu o wiersz W. Badalskiej oraz muzykę relaksacyjną „Głosy przyrody” - „burza mózgów”: „gdzie mieszka muzyka?”

8. „Wiosenny koncert” – improwizacje wokalne i instrumentalne w oparciu o wiersz „Głosy przyrody” słuchany z podkładem muzycznym jako inspiracją. Wykonywanie partytury obrazkowej z wykorzystaniem instrumentów niekonwencjonalnych.




- stopniowe poznawanie różnych instrumentów i techniki gry na nich,

- wyrabianie umiejętności świadomego regulowania oddechu oraz doskonalenie wymowy,

- rozwijanie wyobraźni muzycznej,

- kształcenie dyspozycji ruchowych, głosowych

- kształcenie wrażliwości słuchowej, stwarzanie okazji do twórczego przeżywania muzyki.

- rozwijanie inwencji twórczej,

- wyrabianie umiejętności współdziałania w grupie, dyscypliny wewnętrznej i koncentracji przy zachowaniu ustalonych zasad,

- rozwijanie koordynacji wzrokowo – ruchowej,




- zna nazwy instrumentów muzycznych

- potrafi regulować siłę i natężenie oddechu podczas wydawania głosu,

- rozpoznaje brzmienie dźwięków z otoczenia,

- reaguje sposobem poruszania się na tempo muzyki,

- rozróżnia jesienne głosy i odgłosy i określa ich źródło,

- tworzy własne improwizacje słowne i śpiewane,

- uczy się tworzenia własnej spontanicznej ekspresji ruchowej i muzycznej,

- potrafi współdziałać w grupie wg ustalonych zasad,

- potrafi we właściwym momencie zagrać na instrumencie.



Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne

- Objaśnianie dzieciom w jaki sposób można zmienić barwę dźwięku lub jego natężenie.

- Głos ludzki jako muzyka – rodzaje męskich i kobiecych głosów (alt, sopran, baryton, tenor)

- Demonstrowanie dzieciom różnych sposobów wydobywania dźwięków za pomocą ust.

- Posługiwanie się podstawowym słownikiem muzycznym.

- Realizowanie głosem partytur obrazkowo – literowych.

- Stosowanie wokalnych pytań i odpowiedzi.

- Kontynuowanie melodii rozpoczętych przez inne dziecko.



B. Głosy i dźwięki w mowie ludzkiej
i głosach zwierząt.

1.„Ludzkie glosy – to też dźwięki”. Zabawy dydaktyczno - muzyczne kierujące uwagę dzieci na różnice w głosie mężczyzn, kobiet, dzieci, niemowlaków i tych którzy posługują się językiem migowym. Zabawy głosem – powtarzanie zwrotów i słów wymyślonych przez dzieci z różnymi emocjami.
2. „Odkrywamy świat dźwięków” – naśladowanie ustami głosów z otoczenia oraz odgłosów poszczególnych zdarzeń pojawiających się np. w historyjce opowiedzianej przez nauczycielkę. Śpiewanie motywów melodycznych i rytmicznych na dowolnej sylabie.
3. Modulowanie i używanie głosu według umownych znaków (również liter) i symboli graficznych.
4. „Muzyczne rozmowy” – improwizacje wokalne na podany temat solo i w duecie.

- kształcenie spostrzegawczości słuchowej,

- rozwijanie umiejętności odtwarzania echa melodycznego i rytmicznego,

- kształcenie emisji głosu oraz mięśni narządów mowy

- rozwijanie pamięci słuchowej,

- rozwijanie twórczej inwencji wokalnej.


- wyodrębni cechy ludzkich głosów, określi różnice,

- spróbuje różnych sposobów emisji głosu, - rozróżnia głosy pod względem dynamiki (cicho, głośno) wysokości (wysoko/cienko, grubo/nisko) i czasu trwania (długo/krótko) - wymyśla różne sposoby wydobywania dźwięków ustami,

- odtworzy wysłuchany schemat wykona go na zasadzie echa.

- dostosowuje wydawany przez siebie dźwięk do dźwięków wydawanych przez inne dzieci,

- zapamiętuje i powtarza motywy melodyczne i rytmiczne.

- potrafi realizować głosem partyturę literowo – obrazkową.






Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne

1. Wykazywanie zrozumienia określonych pojęć muzycznych: tempa, dynamiki, wysokości dźwięków, czasu trwania dźwięku.


2. Odpowiednie reagowanie na dane dźwięki według wcześniej ustalonego sposobu.
3. Dokonywanie analizy za pomocą słuchu:

- wybieranie takich samych melodii spośród kilku,

- występujących instrumentów muzycznych w utworze.


C. Głosy i dźwięki w muzyce.
1. „Muzyczne zagadki” - rozpoznawanie brzmienia i nazywanie instrumentów muzycznych.

Zabawy i ćwiczenia emisyjne (śpiewanie na podanym określonym tonie) oraz ortofoniczne „Dopasuj głosy do instrumentów” (skrzypce, trąbka, flet, gitara itp.)

Zabawa dydaktyczna uwrażliwiająca na barwę dźwięku „Dwie orkiestry”

2. Słuchanie piosenek w rytmie kujawiaka („Jesienny kujawiaczek”) mazurka („Mazurek wiosenny” Z. Przybylskiej) oberka („Przepióreczka” lub „Zagrajcie mi szota”).

Słuchanie piosenek i nagrań tańców ludowych z płyt lub na żywo (pianino) z jednoczesnym oglądaniem ilustracji – książeczka „Tańce polskie”.

3. Poznawanie i utrwalanie składników muzyki na podstawie piosenek „Cicho - głośno” oraz „Cicha piosenka i głośna piosenka” U. Smoczyńskiej.

Wymyślanie przez dzieci własnych sposobów reagowania ruchem na stopniową zmianę dynamiki w akompaniamencie.

4. „Zabawa muzyczna z gwiazdką” - reagowanie na umowny ruch poprzez grę na instrumencie z odpowiednim natężeniem dźwięku.

Instrumentalizacja piosenki „Zimowa sanna”.

- aktywizowanie koncentracji dzieci,


- rozwijanie umiejętności wyrażania muzyki na instrumentach perkusyjnych

- rozwijanie wrażliwości słuchowej, wyrażanie muzyki ruchem.

Dziecko:
- prawidłowo wykonuje ćw. emisyjne,

- poznaje nazwy tańców i określa tempo: wolne, żywe, szybkie,

- rozumie pojęcia piano, forte (cicho, głośno) w muzyce,

- wie że nastrój piosenki zmienia się wraz ze zmianą tempa i przesunięciem akcentów,

- potrafi klaskać, tupać zmieniając dynamikę ruchu w zależności od tekstu,

- wskazuje gestami nasilenie głosu.



Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne




1. Tworzenie akompaniamentów muzycznych w dowolny niekonwencjonalny sposób.
2. Rozpoznawanie urządzeń i przedmiotów z otoczenia po dźwięku.
3. Rozpoznawanie zjawisk akustycznych pochodzących z tego samego źródła dźwięku ( np. pika rzucana na podłogę, na stolik, o ścianę).
4. Imitowanie głosem dźwięków z otoczenia.

D. Głosy wydawane przez martwe
przedmioty.

1. „Taka sobie muzyka” – wiersz T. Kubiaka jako materiał inspirujący wyobraźnię muzyczną dzieci. Przekład intersemiotyczny tekstu literackiego na muzykę.

2.Piosenka „Mała orkiestra” E. Pałłasz jako inspiracja twórczej inwencji dziecka.

„Muzykujemy” – muzyka tworzona przez dzieci na niekonwencjonalnych przedmiotach (pudełka, szklanki, butelki, pokrywki)

3. „Jakie to dźwięki” – imitowanie głosem dźwięków, które wydają przedmioty (środki lokomocji, zegar, telefon, piła, gwizdek, jadący pociąg, szelest liści, klakson samochodu)

4. Zabawy i ćwiczenia emisyjne i ortofoniczne w oparciu o piosenki „Dzieci i światła” A. Galicy i T.Pabisiaka oraz „Drogowe znaki”. Ćwiczenia słuchowe i rytmiczne -kojarzenie dźwięku z obrazkiem. Naśladowanie głosem dźwięków wydawanych przez martwe przedmioty.

5. „Wszystko może być muzyką”– ćw. słuchowe - rozpoznawanie odgłosów z otoczenia: tykanie zegara, przelewanie wody, szuranie gazetami, pozytywka, uderzanie garnków, itp. Naśladowanie za pomocą inst. perkusyjnych padającego deszczu, jadącego pociągu, klaksonu samochodu, szelestu liści. Rozróżnianie dźwięku instrumentów muzycznych o określonej i nieokreślonej wysokości, np. pianino - kołatka, flet prosty - bębenek.



- Rozwijanie poetyckiej i słuchowej wrażliwości,

- kształcenie wyobraźni,

- bogacenie mowy,

- rozwijanie inwencji twórczej, dawanie dzieciom okazji do samorealizacji,

- kształcenie umiejętności gry na instrumentach,

- kształcenie poczucia rytmu poprzez powtarzanie rytmizowanych tekstów,

- wyrabianie umiejętności panowania nad własnym ciałem poprzez dostosowanie się do poleceń związanych z określonym tempem,

-ćw. słuchu i spostrzegawczości poprzez rozpoznawanie dźwięków z otoczenia.



Dziecko:


- wie, że wszystko wokoło wydaje dźwięki, choć nie jest instrumentem,

- wie, że dźwięki tworzą muzykę,

- potrafi prawidłowo zinterpretować wiersz

- dostrzega i eksperymentuje, w jaki sposób muzyka potęguje nastrój,

- potrafi w otoczeniu wskazać przedmioty, które dźwięczą, a nie są instrumentami.

- potrafi rozpoznać dźwięki z otoczenia i kojarzy je z właściwym źródłem,

- dobierze brzmienie instrumentu do określonego źródła dźwięku w otoczeniu.










II. JA I MUZYKA.



Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne

1.Poszerzenie wiedzy o budowie piosenki.


2. Poznanie znaczeń słów: piano, forte, gama, symfonia, klawiatura.
3. Poznanie zapisu nutowego piosenki oraz nut różnej wartości.
4. Pojęcie utworu muzycznego.
5. Odtwarzanie fragmentów linii melodycznych wybranych utworów muzyki klasycznej za pomocą ruchu, głosu i różnych środków dydaktycznych.

6. Wyrażanie za pomocą barw nastroju słuchanej muzyki.



1. „Przygody Piosenki” na podstawie książeczki L. Bajkowskiej.

2. „Drabinka Piosenki” – poznanie budowy pięciolinii i „mieszkających” na niej nut w trakcie inscenizacji w/w bajki. Dostrzeganie różnic w wyglądzie nut, układanie imion wg kolejności występującej w zapisie gamy (nutki jako mieszkańcy pięciolinii). Dostrzeganie, że nuty mogą mieć różne położenie na pięciolinii.

3. „Gdzie mieszka muzyka” – na podstawie wiersza K. Szymanowskiego „Fortepian” poszerzenie i pogłębienie wiedzy o muzyce. Podjęcie dyskusji - „Czy to prawda, że muzyka mieszka w np. w fortepianie”. Wysłuchanie krótkiego koncertu na pianinie.

4. „Muzyka wokół nas” – słuchanie fragmentów różnego rodzaju muzyki – F. Chopina, Arki Noego, Golec U’Orkiestra – określanie charakteru i nastroju utworów, dostrzeganie różnic. Podejmowanie próby określenia dla jakich odbiorców przeznaczony jest każdy gatunek w/w muzyki.

5. Tworzenie własnych improwizacji wokalnych.

6. „Malujemy muzykę” - po wysłuchanych fragmentach utworów próby malowania muzyki wolnej, szybkiej, durowej, molowej, piano, forte itp.

7. Słuchanie różnego rodzaju muzyki. Dzieci wskazują fragmenty utworu, które powodują np. wyciszenie, podrywają do tańca, marszu, itp. (oberek, krakowiak,

kołysanka, kujawiak, polonez).

8. „Kolorowe nuty”- zabawa dydaktyczna: utrwalenie gamy, układanie nutek w takiej kolejności jak w gamie. Dobieranie nutek w takim samym kolorze - odczytywanie powstałych wyrazów.

1. do – mek 2. bu – do – wla

re – ni – fer mo – re – la

mi – ska po – mi - dor

fa – so – la so – fa

sol – ni – ca pa – ra – sol

la – tar – ka po – la – na

si – to pa – si – ko - nik

do – ni – ca wo – do – lot

9. „Witaj wiosno” J. Mackiewicz – przekład intersemiotyczny. Nabywanie swobody w ruchowej wypowiedzi przy muzyce inspirowanej tekstem lub akompaniamentem.

10. Aerobik przy muzyce. Układanie melodii własnej do zdania „Sport to zdrowie, każdy powie”.

11. „Królowa śniegu” H. CH. Andersen – integracja treści literackich i muzyki. Ilustrowanie fragmentów tekstu grą na instrumentach perkusyjnych oraz efektami dźwiękonaśladowczymi przy muzyce instrumentalnej.

12. „Marzenie bałwanka” – improwizacja ruchowa z wykorzystaniem apaszek do „Walca łyżwiarzy” E. Waldeteufel’a.

- Kształcenie trwałych nawyków obcowania z muzyką i piosenką,

- kojarzenie trudnych i abstrakcyjnych pojęć muzycznych,

- kształcenie wyobraźni muzycznej,

- zwracanie uwagi na składniki muzyki:
wysoko - nisko, wesoło - smutno,
szybko – wolno,
- kształcenie wrażliwości muzycznej poprzez słuchanie i obcowanie z muzyką,

- rozwijanie aktywności słuchowej,

- rozwijanie zainteresowań muzycznych,
- nabywanie wiary we własne możliwości,

- poszerzanie wiedzy muzycznej w celu właściwego odbierania muzyki,

- bogacenie mowy,

- rozwijanie słuchu fonematycznego,

- kształtowanie umiejętności wykonywania ćwiczeń w rytm muzyki.

- rozwijanie inwencji twórczej oraz umiejętności gry na instrumentach perkusyjnych.




Dziecko:

- potrafi reagować ruchem z użyciem symboli umownych na usłyszaną muzykę,

- określi jej charakter i nastrój,

- wykorzysta nuty w zabawie,

- wiąże melodię z tekstem,

- rozumie znaczenie gestu, słowa, rytmu i melodii,

- wysłucha w ciszy krótkiego koncertu:

- określi jaka była muzyka głośna czy cicha.

- określi nastrój i tempo melodii;

- poznaje, tworzy i posługuje się kodem ekspresyjnym,

- uczy korzystać ze zmysłów „jak słuchać żeby usłyszeć”,

- określi nastrój i tempo melodii,

- powtórzy głosem krótkie motywy melodyczne,

- zna nazwy kolejnych nutek na pięciolinii,

- potrafi odczytać sylaby i połączyć je w wyraz,

- ułoży akompaniament z użyciem instrumentów perkusyjnych i niekonwencjonalnych,

do słuchanego tekstu.

- potrafi wyrazić muzykę ruchem





III. KTO TWORZY MUZYKĘ.



Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne

1.Poznawanie sławnych Polaków: Chopin i jego muzyka.


2. Dostarczanie, wzbogacanie i uściślanie wiadomości o życiu sławnych Polaków.
3. Poszerzenie wiadomości związanych z pojęciami: utwór muzyczny, koncert, orkiestra symfoniczna, oraz rodzajami instrumentów muzycznych.
4. Przybliżanie dzieciom twórczości Straussów.

5. Opracowanie instrumentalizacji do poznanych utworów z użyciem instrumentów perkusyjnych i niekonwencjonalnych.


6. Tworzenie improwizacji i opowieści ruchowych do wybranych utworów muzycznych.
7. Korelacja muzyki z literaturą i plastyką.

1. „Kto tak pięknie gra?” - poznajemy naszego największego kompozytora i jego muzykę. Słuchanie opowiadania „Zbójcy” M. Kędziorzyny na tle ilustracji muzycznej wykonywanej przez nauczycielkę na pianinie. Próby powtórzenia przez dzieci tekstu z podkreśleniem oddziaływania muzyki na człowieka (kołysanka, marsz, smutek, melodia taneczna), którą wykonywał mały Chopin.

2. C.d. Poznajemy naszego największego kompozytora - „Śladami Chopina” – słuchanie fragmentów opowiadania M. Horodyskiej oraz wiersza „Chopin” I. Salach. Twórczość lat dziecięcych - słuchanie walca e-moll oraz poloneza g-moll stworzonego przez 7- letniego kompozytora.

3. „Żelazowa Wola” Cz. Janczarskiego - dowiadywanie się o motywach i źródłach powstawania pięknej muzyki Chopina. Słuchanie fragmentów różnych utworów tego kompozytora.

4. „Mali kompozytorzy” – improwizacja na instrumentach do obrazka lub historyjki.

5. „Wesołe instrumenty” W. Próchniewicz. Uświadomienie różnicy między utworem a koncertem. Poznawanie instrumentów dętych, strunowych, smyczkowych, klawiszowych, tworzących orkiestrę symfoniczną, która gra koncerty Chopinowskie.

5. Zabawy i ćwiczenia słuchowe „Czy znasz te instrumenty” – rozpoznawanie brzmienia instrumentów muzycznych w nagraniach muzyki klasycznej.

6. „Czy znasz te instrumenty” – krzyżówki i rebusy utrwalające wygląd i nazwy instrumentów. Wiersze do wykorzystania: „Koncert” i „Fortepian” B. Lewandowskiej.

7. Konkurs dla dzieci wraz z rodzicami na „Niezwykły instrument muzyczny” wykonany z surowców wtórnych (pojemników po jogurtach, gazet, kapsli blaszanych, puszek, butelek plastikowych, itp.)

8. „Nasza mała orkiestra” – koncert dla młodszych kolegów z użyciem instrumentów konkursowych.

9. „Co tak pięknie gra” – improwizacje ruchowe i muzyczne z użyciem instrumentów niekonwencjonalnych oraz tworzenie akompaniamentu do muzyki klasycznej J. J. Straussów „Najpiękniejsze walce”.

10. „W krasnoludkowie” - zabawy przy muzyce J.J. Straussów w powiązaniu z wierszem I. Rup „Krasnale”; muzyczna opowieść ruchowa „Krasnoludki”. Granie akompaniamentu do „Marsza Radetzkyego”.

11. Słuchanie fragmentów koncertu A. Vivaldiego „Cztery pory roku” w różnych sytuacjach dydaktycznych („malowanie” muzyki, zabawy relaksacyjne, tworzenie opowiadań do muzyki, itp.)

- Zainteresowanie dzieci muzyką klasyczną,

- przygotowanie do odbioru i rozumienia muzyki klasycznej,

- zachęcanie do przekazywania swych odczuć, skojarzeń itp.

- wyrabianie umiejętności reagowania na zmieniającą się muzykę,

- wzbogacanie słownika o nowe pojęcia, takie jak: nuty, dzieła muzyczne, pianista , kompozytor, komponować,


- doskonalenie wrażliwości muzycznej i umiejętności odbierania muzyki klasycznej,


- wyrabianie umiejętności stosowania instrumentów do ilustrowania np. treści obrazka, partytury obrazkowej.

- zapoznanie z różnymi rodzajami instrumentów,

- doskonalenie umiejętności w zakresie rozpoznawania wybranych instrumentów muzycznych,

- rozwijanie zainteresowań muzycznych,

pomysłowości dziecka,

- rozwijanie umiejętności gry na instrumentach perkusyjnych i niekonwencjonalnych,

- kształtowanie umiejętności gry zespołowej – akompaniowania do różnego typu utworów ,

- wyzwalanie ekspresji i aktywności dziecięcej podczas słuchania muzyki.




Dziecko:

- wie, że melodie mogą być długie lub krótkie, wesołe lub smutne, szybkie lub wolne, cicho grane lub głośno,

- wykazuje zrozumienie określonych pojęć muzycznych, jak tempo, dynamika, dźwięki wysokie i niskie oraz czas trwania dźwięku,

- pozna nazwy różnych instrumentów muzycznych,

- dopasuje napisy do obrazka,

- rozpozna i nazwie instrumenty perkusyjne,

- kojarzy dźwięk z właściwym instrumentem,

- słucha uważnie koncertu orkiestry symfonicznej,

- reaguje ruchem na słyszaną muzykę,

- rozwija twórczą aktywność,

- kreatywnie porusza się w rytm muzyki,

- potrafi przełożyć muzykę na kolor i kształt,

- odtworzy ruchem nastrój i charakter muzyki,

- przedstawi się gęstodźwiękami,

- poprawnie zareaguje na głos instrumentów w zabawie,

- potrafi zagrać akompaniament na instrumentach perkusyjnych do utworu „Marsz Radetzkiego”







IV. „UCZYMY SIĘ ROZUMIEĆ MUZYKĘ KLASYCZNĄ I LUDOWĄ RÓŻNYCH KRAJÓW”

ZABAWY Z MUZYKĄ – WG METODY AKTYWNEGO SŁUCHANIA MUZYKI BATII STRAUSS

Treści programowe

Formy aktywności dziecka

Cele ogólne

Cele operacyjne

1. Propagowanie muzyki klasycznej wśród dzieci.


2. Aktywizowanie dzieci w celu wyrobienia przyjaznego nastawienia do słuchania muzyki klasycznej przez fabularyzację, taniec oraz granie na instrumencie.
3. Poznanie kilku utworów muzyki klasycznej z różnych epok.

Prezentowanie krótkich form muzycznych dla poszerzenia wiadomości teoretycznych dotyczących budowy formalnej utworu.


4. Poznawanie melodii ludowych z różnych stron świata.
5. Stwarzanie sytuacji sprzyjających uchwyceniu najbardziej istotnych elementów w utworach: harmonia, rytm, melodyka.
6. Wprowadzanie różnych form ruchu przy muzyce.

Improwizacje ruchowe z określonymi regułami pozwalającymi dzieciom zrozumieć strukturę utworu.


7. Opracowanie instrumentalizacji do poznanych utworów z użyciem instrumentów perkusyjnych i niekonwencjonalnych.

Identyfikacja z artystami prezentującymi się w nagraniu.


8. Umożliwienie dziecku występowania w roli współwykonawcy lub dyrygenta.
9. Korelacja muzyki z literaturą i plastyką.


1. Zapoznanie z utworem Country Dance z suity orkiestrowej „Muzyka na wodzie” J. F. Haendla. Omówienie słuchanego utworu – jego nastroju, charakterystycznych cech, m.in. zwrócenie uwagi na powtarzające się fragmenty muzyczne; wprowadzenie pojęcia „budowa utworu”. Układanie fabuły do muzyki, wprowadzenie opowieści ruchowej.

2. Wprowadzenie układu tanecznego „Księżniczki” (menueta) do znanego już utworu Country Dance. Oglądanie dawnych tańców dworskich na taśmie video.

3. „Zabawa z cieniem” do utworu „La Basque” J. Galwaya –– ekspresja muzyczno – ruchowa dzieci. Dostrzeganie budowy AB utworu, wymyślanie skojarzeń z jego charakterem i nastrojem. Improwizacje ruchowe przy muzyce.

4. Instrumentalizacja utworu „La Basque” za pomocą instrumentów perkusyjnych, wprowadzenie zasad współdziałania nauczyciela – dyrygenta i dzieci – muzyków.

5. „ Pizzicato” – z baletu „Sylwia, czyli nimfa Diany” Leo Delibes’a – wykorzystanie instrumentów niekonwencjonalnych (plastikowe kubki i gumki recepturki) do improwizacji rytmicznych i ruchowych;

a) wariant LUSTRA w parach (spokojniejszy)

b) wariant DUSZKI indywidualnie w ruchu (żywy,
przestrzenny).

6. Ekspresja muzyczno – rytmiczna: utworu „Fiesta Aymara” – melodia ludowa argentyńska – opracowanie instrumentalne utworu.

7. Ekspresja muzyczno – ruchowa dzieci – nauka tańca do utworu „Polka Italiano” S. Rachmaninowa wg propozycji Batii Strauss.

8. Stopniowe wprowadzanie cyklu zabaw rytmiczno – ruchowych (również z rekwizytami) do melodii ludowych:

- Bravado - zabawa „Piłeczki”

- La raspa – zabawa z woreczkami

- Sip Simeon – dostosowanie ruchu do zmian tempa

- Groene Zwanen – Zabawa „Bramki”

9. Stopniowe wprowadzenie zabaw tanecznych, improwizacji ruchowych ( z rekwizytami lub bez) oraz tańców do muzyki klasycznej i ludowej:

- Specknerin – taniec dla grupy

- Polka Triach – Trasch – taniec dla grupy

- Annen Polka - taniec dla grupy

- Tango Mixer – improwizacja ruchowa z podziałem na

role


- Kontredans F. Chopina – taniec z apaszkami

- Taniec Węgierski nr 5 J. Brahmsa – układ taneczno –


ruchowy z apaszkami.

10. Przekład intersemiotyczny utworu literackiego J. Czechowicza „Jesień” na muzykę.

Komponowanie przez dzieci jesiennych melodii na instrumentach perkusyjnych i innych instrumentach akustycznych (niekonwencjonalnych). Muzyka spadających liści, jesiennego deszczu, wiatru i spadających owoców. Wspólny koncert „jesiennych melodii”.

11. „Zimowy koncert” – wysłuchanie koncertu Z. Preisnera Zabawy i zagadki muzyczno – ruchowe z „Dyrygentem – Czarodziejem”. Oglądanie instrumentów muzycznych biorących udział w koncercie.

12. „W krainie Pani Muzyki” – sprawdzenie wiadomości o elementach muzyki przez zabawy i zgadywanki. Twórcze zabawy muzyczne „W krainie instrumentu”. Synteza sylabowa wyrazów związanych z muzyką.

13. „Taniec szczęśliwych misiów” – tworzenie przez dzieci układu tanecznego do wybranego przez grupę utworu: „Menueta” W.A. Mozarta lub „Humoreski” A. Dworzaka.

14. „Sny i marzenia w utworach muzycznych i literackich: a)„Marzenie” S. Szumann i „Kołysanka” J. Brahms

oraz


b) „Kołysanka dla Oli” D. Ślepowrońska i „Życzenia przed snem” D. Gellner

Próby improwizacji wokalno – instrumentalnej dzieci - „Moja kołysanka, moje marzenie”.

15. „Bal kolorów” – rozumienie i przeżywanie muzyki, dobieranie kolorów do nastroju i charakteru muzyki – improwizacje plastyczne .


- Stworzenie dzieciom możliwości zabawy z muzyką, warunków dla rozumienia muzyki, przeżywania jej w sposób twórczy i czynny,

- rozwijanie wrażliwości muzycznej,

- uruchamianie wyobraźni,

- dostrzeganie, że utwór składa się z powtarzających fraz,

- wdrażanie do słuchania krótkich utworów instrumentalnych dostosowanych do możliwości dzieci,

- nabywanie umiejętności estetycznego poruszania się w rytm muzyki,

- przełamywanie oporów związanych z aktywnym uczestnictwem i przedstawianiem własnych propozycji podczas zabaw muzycznych w grupie,

- rozwijanie umiejętności gry na instrumentach perkusyjnych i niekonwencjonalnych,

- kształtowanie umiejętności gry zespołowej – akompaniowania do różnego typu utworów ,
- kształcenie wrażliwości słuchowej dzieci

- rozwijanie koordynacji słuchowo – ruchowej,

- kształtowanie umiejętności wykorzystywania charakterystycznych momentów utworu do celów zabawowych,

- wyrabianie umiejętności rytmicznego współdziałania w zorganizowanych układach ruchowych i tanecznych,

- rozwijanie orientacji przestrzenno – ruchowej,

- rozwijanie estetyki ruchu z rekwizytami lub bez,


- rozwijanie inwencji twórczej, umiejętności „ilustrowania” utworów literackich instrumentami perkusyjnymi i niekonwencjonalnymi,

- zapoznanie dzieci z wyglądem i wydawanym dźwiękiem instrumentów: skrzypiec, trąbki, organów elektrycznych, bębenka.




Dziecko:

- potrafi bawić się zgodnie z muzyką,

- swobodnie odtwarza proste układy ruchowe,

- estetycznie porusza się w rytm muzyki,

- dostrzega różnice w nastroju i charakterze muzyki klasycznej i dziecięcych piosenek,

- potrafi zaznaczać akcent metryczny,

- potrafi aktywnie słuchać muzyki,

- gra na prostych instrumentach perkusyjnych,

- rozwija swoją wrażliwość, muzykalność i wyobraźnię,

- doskonali poczucie rytmu,

- potrafi odtwarzać ruchem usłyszaną muzykę (improwizacja ruchowa),

- uczy się współpracy z grupą podczas gry w orkiestrze pod kierunkiem dyrygenta,

- zmienia tempo ruchu w zależności od rodzaju rytmu,

- wie co to filharmonia, batuta, kim jest dyrygent,

- potrafi spokojnie wysłuchać koncertu, - wie że muzyka zapisywana jest za pomocą nut,

- określa kształty instrumentów,

- zna wygląd w/w instrumentów i zna ich dźwięki.

- dokonuje syntezy sylabowej wyrazów.











©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna