Epidemiologia



Pobieranie 203.9 Kb.
Strona3/4
Data29.04.2016
Rozmiar203.9 Kb.
1   2   3   4

Inne czynniki rokownicze

Wielkość guza:



  • Chłoniaki nieziarnicze w stopniu I i II, o wymiarach 5-10 cm, częściej ulegają wznowie przy stosowaniu samej radioterapii.

  • NHL wielkości powyżej 10 cm w stopniu III i IV wiąże się z niską przeżywalnością przy stosowaniu samej chemioterapii.

  • Duże masy w śródpiersiu (powyżej 1/3 szerokości klatki piersiowej), guz wyczuwalny przez powłoki brzuszne, zajęcie jednocześnie węzłów okołoaortalnych i miednicznych – wiążą się z niska przeżywalnością.

Pierwotna lokalizacja pozawęzłowa powiązana jest z mniejszą śmiertelnością.


Zaburzenia genetyczne:

  • Pacjenci z zaburzeniami dotyczącymi chromosomów 1,7 i 17 mają gorsze rokowanie.

  • Mutacje genu p-53 zmniejszają przeżywalność.

  • Wysoka ekspresja bcl-6 mRNA jest czynnikiem zwiększającym szanse pacjenta na wyleczenie.

Wysokie stężenie beta2-mikroglobuliny (powyżej 3 mg/l) wiąże się z wyższą śmiertelnością.



Leczenie
W leczeniu chłoniaka rozlanego z dużych komórek typu B stosuje się chemioterapię, radioterapię, przeciwciała monoklonalne i transplantację szpiku, bądź komórek macierzystych, w schematach pojedynczych lub łączy się poszczególne metody.
Pacjenci z DLBCL leczeni są wg zasad nie uwzględniających różnorodności biologii i kliniki tego nowotworu. Do stratyfikacji rokowania przy zastosowaniu standardowego leczenia służy IPI. Indeks ten jednakże nie jest wystarczający do określenia grupy pacjentów odnoszących większą korzyść z zastosowania terapii alternatywnych.

Radioterapia
Rola radioterapii w chłoniakach z komórek typu B jest ograniczona ze względu na rozsiany charakter choroby. Dawki promieniowania stosowane w DLBCL nie są jednoznacznie określone. Radioterapię stosuje się:

  • we wczesnych stadiach choroby jako element leczenia radykalnego – CS I,

  • jako konsolidacyjne leczenie na resztkowe zmiany w okolicach bulky,

  • w leczeniu pierwotnego chłoniaka śródpiersia,

  • w leczeniu pierwotnego chłoniaka mózgowia po MD-MEVA,

  • dodatkowo, napromieniowanie pozwala uzyskać efekt terapeutyczny w niektórych komplikacjach choroby (zespół żyły głównej górnej, naciekanie kości z zagrażającym złamaniem patologicznym, naciekanie opon),

  • jako element leczenia paliatywnego.



Chemioterapia
Chemioterapia stanowi kamień węgielny terapii DLBCL. Najczęściej stosowanym schematem jest CHOP, stosowany od 1971r. – cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon, zarówno w Europie (z wyjątkiem Francji, gdzie popularny jest ACVB – doksorubicyna, cyklofosfamid, windezyna, bleomycyna, prednizon), jak i w Ameryce. Nie zanotowano istotnych różnic w przeżywalności pacjentów stosujących poniższe schematy:

  • CHOP,

  • ACBVD,

  • schematy grupy niemieckiej (BACOP, m-BACOD, ProMACE/MOPP, MACOP-B) – bardziej popularne w leczeniu chłoniaków limfoblastycznych B- i T-komórkowych.


Schemat

Leki i dawki

CHOP

Cyklofosfamid 750 mg/m2 i.v. w 1 dniu
Doksorubicyna 50 mg/m2 i.v. w 1 dniu
Winkrystyna 1.4 mg i.v. w 1 dniu; nie przekraczając dawki 2 mg
Prednizon 100 mg p.o. w dniach 1-5
Powtarzać co 21 dni

BACOP

Bleomycyna 5 U/m2 i.v. w dniach 15, 22
Doksorubicyna 25 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8
Cyklofosfamid 650 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8
Winkrystyna 1.4 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8; nie przekraczając dawki 2 mg
Prednizon 60 mg/m2 p.o. w dniach 15-28
Powtarzać co 28 dni

m-BACOD

Metotreksat 200 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8
Leukovoryna 10 mg/m2 p.o. 8 razy co 6 godzin rozpoczynając 24 h po metotreksacie
Bleomycyna 4 U/m2 i.v. w dniu 1
Cyklofosfamid 600 mg/m2 i.v. w dniu 1
Winkrystyna 1 mg/m2 i.v. w dniu 1
Deksametazon 6 mg/m2 p.o. w dniach 1-5
Powtarzać co 21 dni

ProMACE/MOPP

Prednizon 60 mg/m2 p.o. w dniach 1-14
Metotreksat 1500 mg/m2 i.v. w dniu 14
Leukovoryna 50 mg/m2 i.v. 5 razy co 6 godzin rozpoczynając 24 h po metotreksacie
Doksorubicyna 25 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8
Cyklofosfamid 650 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8
Etopozyd 120 mg/m2 i.v. w dniu 1 i 8
Powtarzać co 28 dni
Ilość cykli ProMACE zależy od odpowiedzi guza na leczenie, następnie stosuje się tą samą ilość MOPP.

MACOP-B

Metotreksat 400 mg/m2 i.v. w tygodniach 2, 6, 10; jedna czwarta dawki podawana jako bolus i.v., pozostała część przez ponad 4 godziny
Leukovoryna 15 mg p.o. 6 razy co 6 godzin rozpoczynając 24 h po metotreksacie
Doksorubicyna 50 mg/m2 i.v. w tygodniach 1, 3, 5, 7, 9, 11
Cyklofosfamid 350 mg/m2 i.v. w tygodniach 1, 3, 5 , 7, 9, 11
Winkrystyna 1.4 mg/m2 i.v. w tygodniach 2, 4, 6, 8, 10, 12
Bleomycyna 10 U/m2 i.v. w tygodniach 2, 4, 6, 8, 10, 12
Prednizon 75 mg/d p.o. przez 12 tygodni, zmniejszając do 0 w tygodniach 10-12
Trimetoprim-sulfametoksazol 960 mg p.o. przez 12 tygodni


Przeciwciała monoklonalne

Przeciwciała monoklonalne są dodatkowym orężem w walce z chłoniakiem. Są one białkami ludzkimi, bądź chimerami ludzko-mysimi. Niektóre z nich związane są z pierwiastkami radioaktywnymi – jodem i itrem (itr posiada możliwość głębszej penetracji – bardziej skuteczny w guzach typu bulky).

Większość stosowanych przeciwciał skierowanych jest na białka powierzchniowe limfocytów – CD20 (obecny na ponad 90% limfocytów typu B, prawidłowych i nowotworowych), CD22, i obecnie w trakcie badań CD80.

Po przyłączeniu przeciwciał do powierzchni komórek chłoniaka, na drodze mechanizmów cytotoksycznych zależnych od układu dopełniacza i wzrostu produkcji białek apoptotycznch dochodzi do lizy tych komórek. Niebezpieczeństwem jest możliwość wystąpienia zespołu uwalniania cytokin (w jego uniknięciu pomóc ma odpowiednia długość wlewu iv. przeciwciał i zastosowanie premedykacji).

Badania nad leczeniem DLBCL dotyczą obecnie roli zahamowania VEGF (vascular endothelial growth factor), czynnika wyzwalającego angiogenezę, za pomocą przeciwciał (we wznowach DLBCL i u nowo zdiagnozowanych w schemacie CHOP+Rituxan+Avastin).

Podejmuje się również próby leczenia DLBCL inhibitorami czynnika transkrypcyjnego NF-kappa-B (PSC-341), co ma sprowadzić komórki nowotworowe na drogę apoptozy.





Przeciwciała monoklonalne

Antygen

Koniugat

Rituksymab (Rituxan, Mabthera)

CD20

Brak

CAMPATH-1H* (humanizowane IgG1)

CD52

Brak

Tositumomab (Bexxarr)

CD20

I131

Ibritumomab tiuxetan (Zevalin)

CD20

CD20, Y90

Epratuzumab

CD22

I131, Y90

Hu1D10

HLA-DR

Brak

Bevacizumab (Avastin)

VEGF

Brak

Lym-1 (Oncolym)

HLA-DR

I131

Mabthera – w leczeniu DLBCL w skojarzeniu z chemioterapią wg schematu CHOP.


Zevalin – w leczeniu dorosłych pacjentów z opornym DLBCL lub w leczeniu wznowy u leczonych uprzednio CHOP+Rituksymabem.



1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna