Escherichia coli (pałeczka okrężnicy) dh5plazmidowym dna



Pobieranie 63.21 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar63.21 Kb.




Eksperymenty z plazmidowym DNA
Transformacja bakterii kompetentnych Escherichia coli (pałeczka okrężnicy) DH5plazmidowym DNA
Eksperyment ma na celu wprowadzenie do specjalnie przygotowanych bakterii, zwanych kompetentnymi, plazmidu zawierającego obce DNA. Taki plazmid otrzymuje się zwykle w wyniku szeregu operacji, których skutkiem jest przyłączenie do wektora (jest nim zwykle specjalnie spreparowane plazmidowe DNA) fragmentu DNA pochodzącego z obcego organizmu. W wyniku tego eksperymentu otrzymuje się genetycznie modyfikowany organizm (GMO) - bakterię zawierającą plazmid z włączonym do niego kawałkiem DNA pochodzącym z innego organizmu,
na przykład człowieka.

Ponieważ procedura przygotowania bakterii kompetentnych jest bardzo prosta, ale czasochłonna, skorzystamy z wcześniej przygotowanych bakterii kompetentnych.




  1. Przygotować pożywkę stałą LB: rozpuścić 4,2 g LB Agar w 120 ml wody dejonizowanej miliQ, wstawić do autoklawu. Przygotować pożywkę płynną LB: do 120 ml wody dejonizowanej miliQ dodać 2,4 g LB Broth, wstawić do autoklawu.

  2. Do ok. 30l bakterii kompetentnych dodać po 1 l roztworu plazmidowego DNA, zamieszać delikatnie końcówką pipety.

Zestawy plazmidów:

  • pUC19 („pusty” wektor) + pUCS7 (wektor ze wstawką)

  • pUC19 („pusty” wektor) + pUCM2 (wektor ze wstawką)

  • pUC19 („pusty” wektor) + pUCL3 (wektor ze wstawką)

  • pUC19 („pusty” wektor) + pUCM29L6 (wektor ze wstawką)

  1. Inkubować w lodzie 30 min. W tym czasie przygotować szalki z podłożem stałym (pkt. 4)

  2. W czasie trwania inkubacji (pkt.3) wyjąć gorące pożywki z autoklawu i przestudzić pożywkę zawierającą agar do ok. 50-550C, natomiast płynną (bez agaru) co najmniej do 370C. Po wystudzeniu do wysterylizowanej pożywki stałej (120 ml) dodać (w osobnych kolbach):

  • 120 l ampicyliny (100 mg/ml)

  • 120 l ampicyliny + 120 l X-gal (20mg/ml) + 240 l IPTG (0,1M)

  • 120 l kanamycyny (30mg/ml)

Jedną z pożywek pozostawić bez antybiotyków. Zamieszać zawartość kolb, ale bez wprowadzania bąbli powietrza. Wylać pożywkę na szalki i pozostawić do zestalenia. Każda grupa wylewa po jednej szalce każdego rodzaju.


  1. Przenieść probówkę z bakteriami i plazmidem do łaźni wodnej o temperaturze 420C na 30 sekund.

  2. Przenieść probówkę do lodu na ok. 1 min.

  3. Dodać 900 l ciepłej płynnej pożywki LB, inkubować w 370C przez 60 min.

  4. Wysiać ("wgłaskać") po 100 l mieszaniny transformacyjnej na szalki z:

  • pożywką LB

  • pożywką LB zawierającą ampicylinę

  • pożywką LB zawierającą ampicylinę oraz X-gal i IPTG

  • pożywką LB zawierającą kanamycynę

  1. Inkubować szalkę w 370C w inkubatorze przez noc.


dwb4.unl.edu/Chem/CHEM869N/CHEM869NLinks/www.fermentas.com/techinfo/NucleicAcids/mappuc1819.htm


S
truktura i przemiany X-Gal (Wikipedia)




Isopropyl β-D-1-thiogalactopyranoside (IPTG)



Szczepienie nocnych hodowli bakteryjnych
Celem eksperymentu jest namnożenie bakterii w celu wyizolowania plazmidu w ilościach wystarczających do jego analizy.

  1. Przygotować płynną pożywkę LB z antybiotykiem: do 100 ml pożywki dodać 100 µl ampicyliny (100 mg/ml), zamieszać.

  2. Z szalki z bakteriami po transformacji plazmidami wybrać jedną, dobrze oddzieloną kolonię i zebrać ją przy pomocy sterylnej końcówki pipety automatycznej.

  3. Wrzucić końcówkę pipety wraz z kolonią bakteryjną do probówki (15 ml) zawierającej 2,5 ml płynnej pożywki LB z ampicyliną.

  4. Wstawić probówkę do inkubatora z wytrząsaniem (temp. 370C) i pozostawić na noc.



Izolacja plazmidowego DNA
Celem eksperymentu jest izolacja i analiza plazmidu. Do pełnej analizy należałoby wykonać mapę restrykcyjną plazmidu. Osiąga się to przy pomocy trawienia odpowiednimi enzymami restrykcyjnymi. Jednak ze względu na ograniczony czas ćwiczeń analiza obejmuje jedynie porównanie obrazu niestrawionych plazmidów na żelu z obrazem kontrolnym.
Odczynniki

  1. Bufor GTE (50 mM glukoza, 20 mM TRIS pH 7.5, 10 mM EDTA)

  2. Roztwór II: 1 M NaOH, 10% SDS

  3. Roztwór III: 7,5 M CH3COONH4

  4. Izopropanol

  5. Etanol 70 %

  6. RNAza A, 10 mg/ml


Procedura

  1. Zwirować 1,5 ml hodowli bakteryjnej przez 8 min 13 000 obrotów/minutę w probówce Eppendorfa.

  2. Zlać lub odpipetować pożywkę znad osadu.

  3. Osad zawiesić delikatnie w 100 l buforu GTE.

  4. Dodać 1 l RNAzy A.

  5. Dodać 200 l roztworu II (liza).

  6. Lekko wymieszać przez kilkukrotne odwracanie probówki aż do uzyskania jednorodnego roztworu (nie wstrząsać!). Inkubować 3-5 minut w temperaturze pokojowej.

  7. Dodać 150 l roztworu III (wytrącanie białek i genomowego DNA).

  8. Zamieszać przez odwracanie probówki aż do uzyskania jednorodnego roztworu, inkubować w lodzie 5 minut.

  9. Zwirować 20 min 14 000 obr./min., zebrać supernatant znad osadu i przenieść do czystej, podpisanej probówki.

  10. Wytrącić DNA dodając 320 l izopropanolu.

  11. Zwirować 15 min 13 000 obr./min.

  12. Odrzucić supernatant, osad przemyć 0,5 ml 70% etanolu.

  13. Zwirować, odrzucić supernatant, zebrać resztki etanolu pipetą.



  1. Osad wysuszyć delikatnie w koncentratorze próżniowym (SpeedVac).

  2. Zawiesić w 80 l sterylnej wody.



Analiza izolowanego plazmidu na żelu agarozowym




  1. Przygotować 0,8 % żel agarozowy w buforze TAE.

  2. Do nowej probówki Eppendorfa dodać: 8 l otrzymanego preparatu plazmidowego DNA i 2 l barwnika. Krótko zamieszać i zwirować zawartość probówek.

  3. Nanieść próbki do studzienek żelu agarozowego. Włączyć zasilanie, ustalając napięcie
    na 80 V. Prowadzić elektroforezę do momentu, kiedy pierwszy z barwników znajdzie się
    w około 2/3 długości żelu.

  4. Przenieść żel do naczynia zawierającego rozcieńczony roztwór bromku etydyny. Barwić lekko mieszając około 15 minut.


UWAGA:

Bromek etydyny jest barwnikiem wiążącym się z DNA (jego cząsteczka jest płaska
i wnika pomiędzy znajdujące się bezpośrednio nad sobą pary zasad). Substancja ta, jako związek chemiczny reagujący z materiałem genetycznym, jest silnie rakotwórcza. Bezwzględnie należy stosować rękawiczki, a wszystkie czynności wykonywać ostrożnie!



    1. Przenieść żel do kamery emitujące światło ultrafioletowe. Włączyć urządzenie i obejrzeć zabarwiony żel. Ultrafiolet wzbudza kompleks bromku etydyny i DNA, powodując emisję pomarańczowego światła widzialnego.

UWAGA:

Ultrafiolet jest bardzo szkodliwy dla oczu i skóry. Może powodować niebezpieczne poparzenia, osłabienie wzroku, a nawet jego utratę! Powtarzana ekspozycja może prowadzić do rozwoju nowotworów skóry i gałek ocznych. Należy bezwzględnie stosować osłony z tworzywa sztucznego, okulary i maski ochronne.
Elektroforeza DNA w żelach agarozowych

Prostą metodą pozwalającą na wyznaczenie długości fragmentów DNA jest elektroforeza


w żelu agarozowym. Metoda wykorzystuje zdolność cząsteczek DNA w roztworze wodnym do poruszania się w polu elektrycznym. Ogromny anion, jakim jest fragment DNA w obojętnym

pH, wędruje w kierunku elektrody dodatniej. Przestrzenna sieć utworzona ze względnie obojętnego chemicznie i fizycznie polisacharydu stanowi przeszkodę, tym trudniejszą do pokonania, im długość DNA jest większa. Najszybciej migrują cząsteczki najkrótsze. Szybkość wędrówki w żelu jest odwrotnie proporcjonalna do logarytmu masy cząsteczkowej fragmentu.

Teoretyczne wyznaczenie szybkości migracji jest jednak trudne, wręcz niemożliwe. Agaroza jest substancją pochodzenia organicznego o zmiennych właściwościach, przy czym bardzo wiele zależy od jej stężenia. Bardzo długie i przeciwnie, bardzo krótkie fragmenty DNA
w ogóle nie rozdzielają się w standardowych warunkach. Wpływ na szybkość migracji ma również temperatura, skład i stężenie buforu, grubość żelu i inne czynniki. Dlatego w celu wyznaczenia wielkości fragmentów stosuje się porównanie ich migracji w żelu z migracją tak zwanych wzorców wielkości. Są to próbki zawierające fragmenty DNA o znanej wielkości.

W celu dokładnego wyznaczenia wielkości fragmentu DNA przygotowuje się tak zwaną krzywą kalibracyjną, określającą zależność przebytej w danym żelu drogi od masy cząsteczkowej. Przygotowanie takiej krzywej jest możliwe właśnie dzięki wzorcowemu DNA, rozdzielonemu


w tych samych warunkach, co badana próbka.

Jednym ze stosowanych wzorców wielkości jest DNA bakteryjnego wirusa lambda, trawiony enzymami EcoRI oraz Hind III.







www.fermentas.com/en/products/all/dna-electrophoresis/lambda-dna-markers/sm019
Identyfikacja mutacji genu IDH1 metodą PCR-RFLP

Amplifikacja DNA metodą PCR - wstęp
Jedną z najpowszechniej i najczęściej obecnie stosowanych technik biologii molekularnej jest PCR (ang. polymerase chain reaction – reakcja łańcuchowa polimerazy). Odkrywca metody, Kary B. Mullis otrzymał w 1993 roku nagrodę Nobla w dziedzinie chemii. Technika ta pozwala na szybką i wydajną amplifikację dowolnego fragmentu DNA, jeśli tylko znana jest sekwencja końców tego fragmentu oraz jego długość mieści się w pewnych granicach, określonych przez właściwości używanego w reakcji enzymu.

Metoda wykorzystuje przede wszystkim zdolność dwuniciowej cząsteczki DNA do odwracalnej denaturacji termicznej. W określonej, zależnej od warunków (jak pH, stężenie soli itp) temperaturze zwanej temperaturą topnienia, pękają wiązania wodorowe odpowiedzialne za utrzymanie struktury dwuniciowego heliksu i cząsteczka DNA rozpada się na dwa jednoniciowe łańcuchy o komplementarnej sekwencji. Możliwe jest odwrócenie tego procesu. Po obniżeniu temperatury DNA odtwarza strukturę dwuniciową, przy czym w praktyce laboratoryjnej proces ten jest ograniczony do odcinków DNA o stosunkowo niewielkiej długości.

W metodzie PCR wykorzystywane są specjalne enzymy, zwane termostabilnymi polimerazami DNA. Enzymy te przeprowadzają syntezę nowego łańcucha DNA na matrycy jednoniciowego DNA. Ich wyróżniającą cechą jest wysoka optymalna temperatura działania. Enzymy te, pochodzące z organizmów żyjących w gorących źródłach, efektywnie syntezują DNA
w temperaturze 720C. Podobnie jak inne znane polimerazy DNA wymagają one do prawidłowego działania spełnienia pewnych warunków chemicznych jak pH (zwykle obojętne około 7-8), siła jonowa roztworu, obecność jonów magnezu (zwykle w stężeniu około 1-3 mM), obecność tak zwanego startera (krótki odcinek jednoniciowego DNA) i oczywiście substratów (czterech różnych trójfosforanów dezoksyrybonukleotydów) oraz matrycy.

Aby przeprowadzić reakcję PCR zestawia się mieszaninę reakcyjną zawierającą wszystkie niezbędne składniki, a następnie rozpoczyna cykliczną zmianę temperatury:



  1. 950C – etap denaturacji. Dwuniciowe DNA ulega denaturacji i rozdzieleniu na odcinki jednoniciowe, działające jako matryca dla polimerazy w trzecim etapie.

  2. 450C-650C – etap renaturacji. Przyłączenie jednoniciowych starterów DNA potrzebnych polimerazie w trzecim etapie.




  1. 720C – etap elongacji. Polimeraza przeprowadza syntezę komplementarnej nici DNA
    w oparciu o matrycę i zapoczątkowujące startery.

Temperatura jest zmieniana automatycznie w odpowiednio zaprogramowanym urządzeniu zwanym termocyclerem lub amplifikatorem. Po wykonaniu jednego cyklu urządzenie przystępuje od razu do wykonania kolejnych. Zwykle 25-40 cykli wystarcza do amplifikacji nawet bardzo nieznacznych początkowych ilości DNA.

Zasadę działania reakcji PCR przedstawia schemat na następnej stronie.




Identyfikacja mutacji genu IDH1 metodą PCR-RFLP

Gen IDH1 koduje cytoplazmatyczne białko o aktywności dehydrogenazy izocytrynianu.


W 2008 roku w trakcie prac nad opracowaniem Atlasu Genomu Raka (The Cancer Genome Atlas) zaobserwowano, że mutacje tego genu występują u chorych na guzy mózgu. Białko IDH1 nie jest bezpośrednio zaangażowane w najczęściej uszkodzone w nowotworach mechanizmy komórkowe, takie jak proliferacja czy apoptoza, stanowi ono jednak istotny element równowagi przemian metabolicznych komórki. Jednonukleotydowa mutacja w części genu kodującej centrum aktywne enzymu (kodon 132) powoduje zmianę funkcji białka
i zaburzenie równowagi metabolicznej. Identyfikacja mutacji kodonu 132 genu IDH1 ma duże znaczenie kliniczne u chorych na glejaka wielopostaciowego - najczęstszy i najbardziej złośliwy nowotwór mózgu. Opublikowane badania dotyczące zmian w genie IDH1 wykazały, że chorzy z mutacją charakteryzują się znacznie dłuższym przeżyciem. Ponadto mutacja tego genu pozwala rozróżnić dwa podtypy glejaka wielopostaciowego bardzo trudne do rozróżnienia klasycznymi metodami stosowanymi w patomorfologii, a różniące się podłożem molekularnym.
Ponad 95% wszystkich mutacji w IDH1 to zamiana argininy na histydynę w kodonie 132 (R132H), dlatego przydatna w identyfikacji tej zmiany jest metoda PCR-RFLP. Metoda ta polega na amplifikacji określonego fragmentu DNA, a następnie trawieniu amplifikowanego DNA enzymem restrykcyjnym rozpoznającym określony motyw sekwencyjny. Odpowiednio dobrany enzym restrykcyjny przecina DNA zmutowanego genu. Ze względu na różnice
w postaci pojedynczego nukleotydu DNA bez mutacji nie zostaje strawione. Trawione DNA rozdzielane jest na wysokorozdzielczym żelu poliakrylamidowym.

Amplifikacja fragmentu DNA genu IDH1 metodą gniazdowego PCR





  1. Przygotować mieszaninę reakcyjną zewnętrznej reakcji PCR według poniższego schematu:




DNA

2,5 l

starter 1

1 l

starter 2

1 l

mieszanina enzymatyczna (polimeraza, bufor, Mg, nukleotydy)

10,5 l




  1. Zaprogramować amplifikator na 20 cykli ze wstępną inkubacją 3 minuty w 95C i końcową
    5 minut w 72C:




950C

30 sekund

590C

30 sekund

720C

40 sekund




  1. Uruchomić reakcję PCR i sprawdzić, kiedy się zakończy

  2. Rozcieńczyć produkt reakcji PCR dodając 130 l wody.

  3. Przygotować mieszaninę reakcyjną wewnętrznej reakcji PCR według poniższego schematu:




DNA

1 l

starter 1

1 l

starter 2

1 l

mieszanina enzymatyczna (polimeraza, bufor, Mg, nukleotydy)

l




  1. Zaprogramować amplifikator na 35 cykli ze wstępną inkubacją 3 minuty w 950C i końcową 5 minut w 720C:




950C

30 sekund

540C

30 sekund

720C

45 sekund



  1. Uruchomić reakcję PCR i sprawdzić, kiedy się zakończy

  2. Przygotować 1,0 % żel agarozowy w buforze TBE. W tym celu dodać odpowiednią ilość suchej agarozy do 100 ml buforu, po czym zawiesinę powoli podgrzać do wrzenia w kuchence mikrofalowej, mieszając co kilkadziesiąt sekund. Mieszanie jest ważne, ze względu na możliwość nieodwracalnego sklejenia się pęczniejących ziaren. Po uzyskaniu jednorodnego gorącego roztworu agarozy, delikatnie go schłodzić do około 55oC stale mieszając. Przygotować aparat do elektroforezy, wkładając grzebień i zaklejając brzegi taśmą (aparat musi stanowić szczelną formę, do której nalewa się gorącego roztworu agarozy). Wylać żel o grubości około 5 mm, usunąć pęcherze powietrza. Pozostawić do ostygnięcia. Po 15-20 min, kiedy agaroza ostygnie, usunąć taśmę uszczelniającą, wlać bufor do elektroforezy do aparatu w ilości wystarczającej na przykrycie żelu i ostrożnie wyjąć grzebień.

  3. Nanieść na przygotowany żel po 5l reakcji PCR (wymieszane z 3 l barwnika obciążającego) oraz 4 l DNA wzorca

  4. Prowadzić elektroforezę przy napięciu 80 V do momentu, kiedy pierwszy z barwników przejdzie około 2/3 długości żelu.

  5. Przenieść żel do naczynia zawierającego rozcieńczony roztwór bromku etydyny. Barwić lekko mieszając około 15 minut.

  6. Wykonać zdjęcie żelu, a następnie ustalić wielkość fragmentów DNA poprzez porównanie
    z fragmentami wzorcowego DNA


Trawienie produktu reakcji PCR enzymem restrykcyjnym
Przygotowanie reakcji trawienia restrykcyjnego produktu PCR enzymem Hsp92II według schematu:


DNA

8 l

Bufor

2,5 l

Woda

13,7 l

Enzym

0,8 l

Mieszaninę reakcyjną umieścić w bloku grzejnym w temperaturze 37ºC i pozostawić na noc.




Wspieranie w rozwoju uczniów wybitnie uzdolnionych w zakresie nauk matematyczno-przyrodniczych.

Projekt współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego

w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki







©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna