Ewa Machulska wpływ telewizji na rozwój osobowości dziecka



Pobieranie 12.32 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar12.32 Kb.
RodzajReferat
Referat opracowała: mgr Ewa Machulska
WPŁYW TELEWIZJI NA ROZWÓJ OSOBOWOŚCI DZIECKA.

Współczesne dzieci żyją w świecie zupełnie innym niż poprzednie pokolenia, Coraz częściej ich dzieciństwo określane bywa mianem - dzieciństwa telewizyjnego. Odbiór telewizji przez dziecko rozpoczyna się w domu rodzinnym i trwa przez cały okres jego dzieciństwa i młodości.


Szybko rozwijająca się w naszym kraju telewizja krajowa i satelitarna sprawia, że codzienna przestrzeń dziecka poszerza się gwałtownie o nowe media, którym młodzi widzowie poświęcają coraz więcej swojego czasu.
Problem wpływu telewizji na kształtowanie się osobowości dziecka nabiera aktualnie coraz większej rangi.

Negatywny wpływ telewizji na uczniów

Telewizja fascynuje dzieci, bo przynosi im przy małym wysiłku sporo różnorodnej rozrywki. Kiedy telewizor jest włączony, płyną nieprzerwane obrazy, a na ekranie pojawiają się nowe twarze, stale się coś zmienia i dzieje. Ponadto telewizja jest dla dziecka, podobnie, jak dla dorosłych, wygodnym, nie wymagającym większego wysiłku intelektualnego środkiem przekazu. Wpływa to na poszerzanie zainteresowań tym elektronicznym medium - dzieci oglądają praktycznie wszystko to, co wzbudzi w nich ciekawość. Dotyczy to zarówno programów adresowanych dla nich, jak i dla dorosłych.

Charakterystyczne dla wielu badań jest założenie, że wpływ telewizji na dziecko jest z gruntu niszczący. Krytyka tego medium jest bardzo ostra, o czym świadczyć może stanowisko M. Vinne, która opierając się na badaniach klinicznych dowodzi, że telewizja podkopuje życie rodzinne i niszczy zdolności dziecka do samodzielnego myślenia, upośledza rozwój mózgowia, zachęca do myślowego lenistwa, osłabia zdolności językowe i wyobraźnię dziecka.
Groźne z punktu wychowawczego są sygnały, że telewizja bardzo wyraźnie ogranicza czas na rozmowy rodzinne, kontakty bezpośrednie rodziców i dzieci, wspólne spacery, wyjazdy, itp. Zauważa się, że dzieci coraz mniej czasu poświęcają na pracę na rzecz rodziny, domu, gospodarstwa domowego, do minimum ograniczają formy aktywnego wypoczynku.
Środki masowego przekazu, koncentrują się na pozyskaniu jak największej widowni. Uciekają się do wątków sensacyjnych i wyrafinowanych aktów przemocy, zarówno tych wymyślonych, jak i z "życia wziętych". Oglądane przez dzieci sceny grozy, przemocy i okrucieństwa, mogą pozostawić u nich trwały uraz, lęk, a także wywołać agresywne zachowania. Może to doprowadzić do tego, że dzieci powoli będą obojętnieć na okrucieństwo, zatracać moralną wrażliwość i mogą dojść do wniosku, że skoro pokazywana w telewizji przemoc jest powszechna, że jest nieunikniona i usprawiedliwiona - to na agresję należy odpowiadać agresją.
Filmy animowane wypełnione są obrazami i treścią tak charakterystyczną dla kina akcji. Przegląd tylko niektórych kreskówek, rejestr nagromadzonych w nich obraźliwych i wulgarnych wypowiedzi oraz liczne obrazy agresji fizycznej uświadamiają, jak wielkim zagrożeniem są niewinne w oczach dorosłych bajki. Najmłodsze dzieci dowiadują się, że walka w imię szlachetnego celu okupiona jest ofiarą, a w każdej walce są zwycięzcy i pokonani. Maluchy uczą się, że najskuteczniejszym sposobem dochodzenia swoich racji, osiągania sukcesów, sprawowania władzy, czy zwalczania przeciwników jest użycie siły, a także "odgrywanie" się za swoje. Niektóre obrazy przypominają sceny wyjęte z horrorów, które dorosłym pokazuje się po północy. Bestialskie okaleczanie ciała, obcinanie głów, podpalanie to nieliczne przykłady mogące powodować nerwice, lęk, a nawet fobie.

Niekorzystny wpływ ma telewizja szczególnie na te dzieci, które spędzają przed szklanym ekranem zbyt dużo czasu. Naukowcy dowodzą, że obserwując toczącą się w telewizji akcję najmłodsi nie odróżniają świata fikcji od rzeczywistości, a także przyjmują wydarzenia z akcji jako prawdziwe. "Nadużywanie" ekranu może wywołać u nich bierność i unikanie wysiłku. Ich dziecięca twórcza mowa stopniowo staje się nieprawidłową, chaotyczną, co może w efekcie doprowadzić do kłopotów czytania, gdyż telewizja swą bogatą ofertą programową dostarcza im aż nadto wrażeń i to bez wysiłku z ich strony.



Telewizja a zdrowie fizyczne dzieci

Codzienny, wielogodzinny kontakt dzieci z telewizją ma ujemny wpływ na ich zdrowie fizyczne. Telewizja wpływa na wzrok dziecka powodując jego uszkodzenia. Z kolei ograniczenie czasu na zabawy i gry ruchowe, sportowe, przebywanie na powietrzu stwarza niebezpieczeństwo chorób układu kostno-mięśniowego. Zapadnięta klatka piersiowa, zaokrąglone plecy, zwiotczałe mięśnie, obniżenie się sprawności fizycznej to objawy tzw. choroby telewizyjnej. Wielogodzinne przesiadywanie dzieci przed telewizorem prowadzi do skoliozy, zaburzeń w przemianie materii, otyłości, a nawet wzrostu cholesterolu we krwi.



Pozytywny wpływ telewizji na uczniów

Telewizja staje się dzisiaj, dla dziecka, podstawowym często niezastąpionym źródłem wiedzy, nowych wiadomości, inspiruje do podejmowania nowych działań o charakterze społecznym i opiekuńczym; do nowych pozytywnych zachowań.

W wielu rodzinach na wsi jak również w mieście telewizja zaspokaja potrzeby dzieci i rodziców dotyczących:


  • uczestnictwa w kulturze: chodzenie do kina, teatru, na koncerty muzyki poważnej, do muzeum, na wystawy, do galerii, czytania książek, czasopism, gazet, słuchania audycji radiowych;

  • potrzeb poznawczych związanych z uzyskaniem informacji, wiedzy z zakresu różnych dziedzin nauki, techniki, kultury;

  • przeżywania różnych wydarzeń sportowych, kulturalnych;

  • odpoczynku, zabawy, rozrywki.

Przy zachowaniu pewnych warunków dziecko może skorzystać z oglądanych programów. Te warunki to:

  • dostosowanie programu do możliwości intelektualnych i emocjonalnych dziecka,

  • kontrolowanie czasu oglądania (najlepiej gdy rodzice planują wspólnie z dzieckiem czas i porę oglądania telewizji)

  • omawianie i interpretowanie w gronie rodziny obejrzanych treści.

Z różnych badań przeprowadzonych w Polsce i za granicą wynika, że telewizja może być traktowana jako instytucja wspomagająca rodzinę i szkołę w kształtowaniu osobowości dziecka. Dzięki odpowiednim programom najmłodsi widzowie wzbogacają swój zakres wiadomości, rozwijają swe zdolności i zainteresowania poznawcze oraz bierny i czynny słownik. Aby jednak tak się stało należy dokonać świadomego wyboru miejsca telewizji w życiu naszych dzieci. Dorośli muszą więc zatroszczyć się o właściwy dobór treści, które odbierają dzieci tak, aby przeważały wśród nich programy wartościowe pod względem wychowawczym i kształcącym. Programy te mogą pomóc dzieciom w poznawaniu i prawidłowym rozumieniu współczesnego świata.

Świadome i przemyślane dobieranie programów oraz żelazna konsekwencja w ograniczaniu do minimum kontaktów z telewizją zmniejszy na pewno szkodliwe oddziaływanie tego medium na dziecko.

Literatura:


E. Hurlock, Rozwój dziecka, Warszawa 1985, PWN
J. Izdebska, Rodzina, dziecko, telewizja, Białystok 1996, Wydawnictwo Uniwersyteckie "Trans Humana"
P. Kossowski, Dziecko i reklama telewizyjna, Warszawa 1999, Wydawnictwo Akademickie Żak




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna